Ik kuis mijn schup af

Letterlijk.
Alles wat ik nog wilde planten dit jaar zit in de grond.

Dankzij overbuur kwam er eindelijk wat vaart in project bloembak. Hij had een hele bak siergrassen te geef, zonde om die te laten verpieteren. ’t Zouden kleine bolletjes worden, iets van een 30 centimeter. Het proberen waard. Als¬†ze toch zouden tegenvallen geef ik ze volgend jaar wegūüėČ. Ik moet nog wel proberen uit te vissen om welke soort het gaat, ik weet graag wat hier groeit en bloeit. Zo op het eerste zicht denk ik Festuca gautieri. Geen idee eigenlijk of dat samen kan met voorjaarsbloeiers. Kenners, help! Zullen de krokussen, narcissen en tulpen zich binnen enkele jaren nog een weg naar boven kunnen banen, of zet ik die grasjes beter ergens anders?
bak siergrasjes van overbuur
De herfstverkoop bij zoon drie op school zorgde voor een zeer gunstig geprijsde verdere aanvulling. Gaura lindheimeri stond al lang op het verlanglijstje, 12 planten wiebelen in de bloembakken nu. Absoluut een fragiel geheel, maar met een beetje geluk hebben we volgend jaar een mooie wolk witte vlindertjes. Van de takken die tijdens het transport sneuvelden nam ik wat stekjes, je weet maar nooit dat het lukt.

Ook van andere planten nam ik stekken: de salie (Salvia officinalis “Berggarten”) en rozemarijn (Rosmarinus officinalis) die we verplantten omdat ze toch echt veel te groot werden voor het hun toebemeten plekje zorgden voor heel wat nakomelingetjes. De resten van het snoeisel werden gedroogd en ¬†wachten nu op verwerking.
Oregano wortelde ook op verschillende plekken, en enkele van die kleintjes werden apart gezet. Citroenverbena (Lippia citriodora) schijnt niet (tot een heel klein beetje) winterhard te zijn, maar daar was ook genoeg stekmateriaal te oogsten.
Verder werd die al meermaals gekortwiekt, en de gedroogde blaadjes zijn nu een heerlijk voorraadje thee voor lange winteravonden. Idem met citroenkruid (Artemisia abrotanum).
bak met plantenstekjes

Als dat alles evengoed lukt als de paar “tutjes” sedum (Sedum telephium “Herbstfreude”) die ik vorig jaar in de grond duwde ben ik heel blij!
goedgelukte sedumstek
Nog uitgegraven en ingepot: Japanse wijnbes. Eén afhangende tak zorgde voor maar liefst zeven goed bewortelde miniplantjes. Mmmm, dat belooft voor volgende jaren. Een heerlijk, mooi, fris zuurzoet besje, waar bijna niks van de oogst verloren gaat. Geen insectenaantasting, geen vogels die ermee vandoor gaan, niks overrijpe afvallers.

Terug naar de plantenverkoop: Cyclamen hederifolium “Amazing white” siert sinds zondag het stukje aan het terras van Villa Steenschot, Campanula persicifolia “Alba” staat eindelijk in het achterste stukje, bij het bankje, maar ook in de plantenbak aan de Villa.
Cyclamen hederifolium "Amaze me white"

De Phlomis russeliana werd uit de border gewipt. ’t Was geen liefde op ’t eerste zicht, ook niet op het tweede, en ’t zal nooit liefde voor dat geel worden. W√©l¬†voor het wintersilhouet, maar daar zijn waardige vervangers voor…
Hier werden Eryngium x zabelii “Big Blue” en Echinacea purpurea “Virgin” geplant, beiden van kwekerij Bastin. Oh, zo’n mooie, gezellige plek!
Wie Phlomis wil adopteren: ze staan op u te wachten op ons terras, voorzien van een laagje grond en genoeg water om te overleven. En als ge hier dan toch zijt, pakt dan wat van die grasjes mee ook!
bakken met Phlomis russeliana
Er is nog plaats voor mee plantgoed, maar eerst willen we bekijken hoe het geheel oogt, en dan aanvullen, met nog wat van hetzelfde, of iets heel anders, dat is niet te voorspellen. Als je dat zieltogende Echinaceaplantje ziet is het moeilijk te geloven dat gelijkaardige roze plantjes na twee jaar stevige volle bossen zijn geworden.
Echinacea purpurea "Virgin"
Nog schupwerk: alle doorgeschoten sla werd aan de kippen gevoerd, rode tuinmelde van twee meter hoog gerooid en welig uitgezaaid in de groententuin (collateral damage noemen ze zoiets), iets gecontroleerder in de ruige border. Wie wil: ik heb zaden genoeg.

Verder werd de herfst gewoon genegeerd. Ik vulde potten en bakken alsof het lente was, zaaide blaadjes, kruiden en wortels zoals in maart, en plantte patatten in de serre. Haha, ge gaat mij zien blinken met mijn lenteprimeurs!
Ik¬†hoop van harte dat de slakken of de regen deze keer minder spelbrekers zijn, en ontmoedig de slijmjurken alvast met een extra hindernis. Van resten steenschot die onder plantenbakken lagen in de zomer fabriceerden we dit weekend nog twee “schabbekes”. ¬†Genoeg om zaailingen hoog en buiten slakkenbereik te zetten.
zaailingen staan hoog en ver van slakken
Alle¬†zaden die¬†interessant kunnen zijn voor anderen werden geoogst. Nu mogen ze nog even nadrogen, en wie weet verzamel ik dan genoeg moed om mij ne keer echt aan het “schonen” te zetten. Als excuus om heel uw huishouden een dag compleet te negeren moet dat wel mogelijk zijn denk ik. Amai, daar kruipt tijd in!
Het resultaat vind ik altijd wel tof: een hele hoop zakjes om te ruilen of weg te geven.

Maar nu? Nu kuis ik mijn schup af, zet mij op ons bankje en geniet van de geuren, kleuren en het gouden licht van de herfst.
Colchicum autumnale

Chantage!

Oudste zou zelfstandig zijn dit jaar. Dat uitte zich in de eis om een kot (bananne, zegden wij) en regelmatig ook andere eisen.

Dat hij eerst mocht bewijzen dat hij zelfstandig kàn zijn en iets wil maken van zijn toekomst, was ons argument. Zoals een financieel plan, eens iets koken thuis, beetje huishoudelijke dingen, eigen agenda bijhouden, niks moeilijk eigenlijk.
Nog een ding: zelfstandig opstaan en zelf bokes klaarmaken.
Af en toe ne keer ferm met zijn kopke tegen de muur laten lopen, dat zouden we ook doen.

Met dat opstaan ging het deze morgen mis. Mijn schuld weeral natuurlijk, ik had gezegd (nee hoor!) dat ik hem zou wakker maken.
Uiteindelijk heb ik dan toch maar geroepen dat het tijd was, en vond meneer het zeer evident om de auto te eisen. Eisen ja, vragen was er in de verste verte niet bij.

“Nee”, was mijn reactie, “je hebt nog tijd genoeg om het openbaar vervoer te nemen, zoals gewoonlijk”. Hij zou dan te laat zijn voor zijn eerste les, en in het kader van “loop eens tegen de muur” vond ik dat wel kunnen.
Hij niet. “Ah, dan ga ik niet naar school en kruip ik terug in mijn bed.”
Vond ik niet kunnen.

In plaats van te vertrekken¬†belde hij met man des huizes, en ondertussen is hij met MIJN auto weg. “Of moest hij misschien zijn lessen missen?” (wat mij betreft: JA! En zelf bellen naar school om te verwittigen of zich te verontschuldigen ’t zal wel zijn!)
Balen.
Kop tegen de muur? Nee hoor. Eiers onder zijn gat.

Pubers: het beste middel om echtelijke onenigheden te bewerkstelligen.

 

 

Een bucketlist

…heb ik niet, en zal ik wellicht ook nooit maken.

Maar als er √©√©n ding zou opstaan, dan was het wel “ooit” Manu Chao live bezig zien.
Man, zo’n energie, zo’n plezier, zo’n feest! Mijn schouders en nek zijn nog stijf van ’t handenklappen, mijn stem mogelijk een beetje heser dan gewoonlijk.

Bij deze afgevinkt op de niet-bestaande lijst, maar het zou er direct weer op gezet worden. Want weet je? Enthousiasme verveelt nooit.

 

Wij gingen eens naar Manu Chao

…maar het werd Manu Ciao…
Wind en regen deden de organisatie besluiten dat alles afgelast werd. Doornat (we werden twee uur aan het welles-nietes-lijntje gehouden) stapten we terug naar de auto.
Herbruikbare bekers en de rest van de drankbonnen namen we mee. Morgen opnieuw proberen.
Zoon twee is een beetje teleurgesteld, die heeft andere, niet-combineerbare activiteiten.
Duimen voor mooi weer morgen, daar in Bredene!

Bankje

De zomer is bijna voorbij, en eindelijk werd er hier eens werk gemaakt van een zomerprojectje. Tja, prioriteiten h√©…

Al heel lang geleden kochten we via een tweedehandssite een tuinbankje. Beter gezegd,¬†wat daar van overbleef. Tien hele euro’s betaalden we voor 9¬†planken, een metalen rugleuning en twee metalen poten. Dat er wat werk aan was, zei de meneer nog.

Demonteren gebeurde redelijk snel. De planken werden op een rek gezwierd, de verroeste vijzen bewaarden we netjes in een potje, en het metaal stond overal in de weg.
In de verfwinkel met advies vonden ze het (net als wijzelf) zonde om de metalen stukken in een egale kleur te zetten. Wég charme. Daarom werd een kleurloze matte metaalvernis gezocht. Tot op heden niet gevonden, tenzij spuitbussen, maar daar ben ik absoluut onhandig mee.

Ik had ook eens iets gelezen over bijenwas/boenwas om metaal tegen weersinvloeden te beschermen, en verder doorroesten tegen te gaan. Boenwas stond nog in ’t waskot, van in de tijd dat we nog een houten kastje hadden dat daar wel af en toe blij mee was.
Steenharde klomp. Geen nood, de slimme meid in mij dacht “bain marie”, zoals met zalfkes en bijenwas.

De metalen stukken werden opgeschuurd, ontstoft, ontvet, en lagen klaar voor een dun laagje was, fijntjes met een borstel aangebracht.
MIS POES! Natuurlijk stolt die boenwas op het moment dat die in aanraking komt met koud metaal, kuntdapeize!
In plaats van een fijn gesculpteerde roos had ik een gele kwak van een nader te determineren¬†botanische soort gecre√ęerd. Aaaaaah! Wegborstelen, krabben, schuren, drie keer ontvetten… en toch maar de zijdeglansvernis proberen dan.

Ondertussen werden de latjes aangepakt. Alle flodders en lagen vernis werden weggeschuurd, en nu we toch bezig waren konden we dat net zo goed grondig doen. Schuren, en daarna een intensiefreiniger voor buitenhout.
De houtstructuur was mooi genoeg (niet spectaculair, maar wel oké) om een semi-transparante laag te kiezen.
Na wat overleg in de winkel en een telefoontje naar de technische adviesdienst werd besloten dat ik niks moest kopen, maar dat ik het restje tuinolie van het raam van Villa Steenschot kon gebruiken. Wel lang genoeg laten drogen tussen de lagen, anders zou het plakkerig kunnen aanvoelen.

Dan was er nog het probleem van de ene weggerotte plank.

half verrotte plank van rugdeel
We hadden hier en daar al eens ge√Įnformeerd om zo een plankje te kopen, maar de meeste houthandels hier in de buurt zijn weinig ge√Įnteresseerd in een tuinbankje van een particulier. Als je een dakgebinte nodig hebt, dan ben je welkom!

Toen kreeg man des huizes het heldere idee dat we nog wel een paar planken van de oude vloeren van dit huis gespaard hadden, voor “ooit”.

Om de plank hetzelfde verweerde karakter¬†te geven van het oudere hout moest ze eerst behandeld worden met Solarine, een afbijtpoeder dat alle natuurlijke olies uit het hout haalt, zorgt dat de pori√ęn goed openstaan en een vergrijsd uiterlijk geeft. Dit twee keer, nadat er eerst wat geschuurd werd, en eindelijk kon er geverfd worden. Om te kunnen monteren moest er ook nog een gaatje geboord worden, waar de kop van de vijs mooi in valt. Toch plezant als je dan toevallig de juiste maat van boren in huis hebt!

gaatje waar vijs kan invallen

Ondertussen kocht ik vijzen, die echter een te grote kop bleken te hebben. De oude vijzen werden in een restje cola gesmeten, de verkeerde teruggebracht naar de winkel omdat we er toevallig nog gerief voor zoon drie nodig hadden. Moeren en vijzen kwamen bruikbaar uit de frisdrank, en lieten zich gewillig vastdraaien.

oude vijzen hergebruikt

De vijsjes waarmee de planken aan het metalen rugdeel gezet waren moesten echt wél vervangen worden. Ook voor het onderste steunlatje werden nieuwe gebruikt. Beetje blinky, maar dat verweert nog wel wat, en al die schroefjes zitten gelukkig achter- en onderaan, helemaal niet in het zicht.

nieuwe blinkende vijsjes
Tuinolie, schuurpapier,¬†white spirit, een restje cola, en een nieuwe plank vonden we allemaal hier in huis.¬†Bankje, kleine houtvijsjes, vernis en afbijtmiddel¬†kosten samen 24,95¬†euro. Een superpromo, als ge ’t mij vraagt.

Het moeilijkste stuk van heel project tuinbank?
Wachten.
Wachten tussen de verschillende laagjes olie en vernis¬†tot alles droog genoeg is om te overschilderen. Nadien wachten tot alles droog genoeg is om te monteren. Wachten op man des huizes om met vaste hand een schoon gaatje te boren. Nu nog even wachten vooraleer in gebruik te nemen, ’t voelt nog niet poederdroog en plakvrij genoeg aan. Reken daar dan bij dat ik helemaal vanachter in de rij stond toen de pakskes geduld uitgedeeld werden… een hele opgave dus.

Het plekje waar we vorig jaar rond deze tijd aan begonnen ziet er ondertussen helemaal anders uit.

verborgen paradijs achteraan in de tuin

Nu nog wat beplanting voor de borders rondom, en ons verborgen paradijsje is klaar. Als we zo op ’t eerste zicht niet thuis zijn, weet je waar je moet zoeken h√©!

stenen doolhof, gekapt door Vake

Laat de nazomer maar komen, wij zijn er helemaal klaar voor.

gerestaureerd bankje
Deze post is op geen enkele manier gesponsord, maar Colora Aalst krijgt hier gewoon gratis reclame. Frank en zijn team zijn kanjers!

 

 

Typisch 1 september

Zoon 1 (zevende jaar kunstonderwijs)
Рmoest volgens de mail pas maandag naar school
– kreeg in de loop van de dag telefoon of hij die mail wel gelezen had
– kreeg een uur later (we waren net aan “onze” extra dag begonnen) weer telefoon om te zeggen dat er eigenlijk toch al twee lesuren gepland stonden
– mobiliseerde de pa, en geraakte er op tijd
– is al helemaal ingeburgerd blijkbaar, want is met heel zijn klas nu naar Jazz in het park

Zoon 2 (zesde middelbaar)
– loopt al drie dagen te fulmineren over hoe bekrompen wij als ouders wel zijn. En dat hij in februari achttien is, wacht maar, dan doet hij puur zijn eigen goesting. Waarvan akte.
– zal nog een tweetal weken ongenietbaar blijven
Рheeft bijna een binnendeur om zeep geholpen toen we hem nog eens gezegd hebben dat hij zijn boterhammen op school moet opeten in plaats van in een café op de markt
–¬†bleef koppig lang weg na school. Tja, als hij ’s middags niet naar de markt mag, dan ’s avonds toch wel zeker!?

Zoon 3 (vierde middelbaar)
Рgeraakte deze morgen weer niet uit zijn warme knusse bed
– vond zijn boekentas niet, en zijn gerief natuurlijk ook niet. Hoe verder de wijzer van de klok opschoof, hoe meer decibels om dat verlies kenbaar te maken
– vond hem uiteindelijk, en scheurde onderweg zijn broek nog maar eens aan zijn fietszadel
– kwam vrolijk en vol verhalen weer thuis

Zoon 4 (derde middelbaar)
– maakte weer een half uur van zijn oren over schoenen
– stond ruim op voorhand op, maar verprutste massa’s tijd met heen en weer lopen, vergeten wat hij ging doen, nog iets halen, nog wat scherm kijken, en was bijna te laat vertrokken
– kwam netjes op tijd thuis en kroop weer achter zijn Ipad. Honderd keer “ja” antwoorden op de vraag om zijn gerief voor morgen in orde te maken, maar elke keer “neen” doen.

Ik
– had een d√©j√†-vu. Ze schuiven elke eerste september een jaartje op, maar ze blijven o zo voorspelbaar…
– kreeg tijdens het typen van dit logje een sms van Zoon 1 dat ook zijn broek gescheurd is

Garantie opgesoupeerd

Weet je nog, die hoopvolle berichten exact een half jaar geleden?

En hoe dat redelijk snel allemaal niet zo liep als gedacht/gehoopt/gepland?

Wel, gisteren was de laatste dag dat de herhalingsbehandeling mocht uitgevoerd worden zonder bijbetalen. Dat er nog een moeilijke week komt, en dat zoon eigenlijk liever daarna opnieuw een stop-poging zou ondernemen, daar konden ze daar in The House of Beauty geen rekening mee houden.¬†“Een half jaar is een half jaar h√© meneer” was de ongelooflijk intelligente conclusie van de therapeute (?) die man des huizes aan de lijn kreeg. We mochten al blij zijn dat ze haar middagpauze wel wilde opgeven om zoon 1¬†er nog tussen te kunnen nemen.

Oudste was niet thuis, we beslisten een beetje in zijn plaats dat hij zou gaan, maar hij was akkoord toen hij hoorde wat er zou gebeuren. Mogelijk was dat ook wel omdat hij anders zelf moest telefoneren om de afspraak af te zeggen.

Eerlijk? Ik geloof er niet meer in. Volgende week een weekje zee met voor het merendeel rokende vrienden, waarvan sommigen er een sport van maken om hem weer tot roken aan te zetten. Een waterpijp, die ook meegaat, en die hij waarschijnlijk ook wil proeven.
Pintjes, lange avonden en korte nachten: daar hoorden altijd al sigaretten bij. Waarom zou hij dan nu wél nee kunnen zeggen tegen die stinkstokken?
De laserbehandeling zou de neveneffecten sterk verminderen, maar de motivatie moet nog altijd van de roker zelf komen. En laat dat nu net datgene zijn waar ik heel hard aan twijfel.
Pas op, ik doe wel alsof ik het geloof. Kwestie van hem niet te ontmoedigen, en als bijkomstig voordeel doet hij dan misschien net als vorige keer alsof er niks aan de hand is en rookt hij alleen buiten mijn gezichtsveld.

Hij probeerde¬†nog wel of hij nog eens garantie kreeg, (nee!) en heeft dan maar het afsprakenkaartje “als herinnering” gevraagd.
De behandeling was exact dezelfde als vorige keer, alleen het zinnetje op het eind (proficiat, u bent nu gestopt met roken) lieten ze deze keer achterwege.