Lente

Goeiemorgen!

Ik ontwaakte uit mijn winterslaap ūüėČ
Volgens de kalender is het lente, volgens de weerman al een paar dagen langer dan volgens de kalender, en volgens de madeliefjes ook. Want: als je je voet op drie madeliefjes tegelijk kan zetten, dan is ze er.

Dat laatste wist ik nog niet, maar hoorde ik vorige zondag van Martine Van Huffel.
Zij was mijn docente kruidenleer tijdens de herboristencursus die ik volgde. Nu ja, docente… wandelende encyclopedie en vertelselkesboek eigenlijk.
We vroegen het haar een paar keer, en eindelijk zei ze “ja, ik ben een boek aan ’t schrijven, voor mijn kleindochter”.

Foto-Jelle-2

Martine en kleindochter Leni © Jelle

Dat boek is nu af, en werd vorige zondag voorgesteld in de bib van Kaprijke. Samen met Leni werd Martine daar ge√Įnterviewd door Patrick Bernauw, een jeugdschrijver die ook auteurs coacht. Het werd een aangename zondagvoormiddag.
Het boek is eigenlijk twee-in-één. De ene kant is een kruidennaslagwerk op kindermaat, en als je het omdraait heb je een kruiden-doe-boek.

voorzijde van Leni's kruidenboek
IMG_20190323_103600.jpg

Het boek staat vol leuke weetjes en tips, en is een must voor alle kinders. Ja, ook voor het kind in jou!
Zelfs al kan de tekst je gestolen worden – wat ik betwijfel – haal het dan in huis voor de tekeningen. Prachtig! Anne Ooms illustreerde het boek, en ze deed dat fantastisch.
Anne is een lieve, bescheiden jongedame, die nu heel hard werkt aan een eigen website. Zo gauw die online staat krijg je zeker de link.
Kijk even mee, ik mocht van beide dames wat dingetjes laten zien:

IMG_20190317_124024.jpg

bijbij

bij © Anne Ooms

teunispijlstaartvlinder300

teunispijlstaartvlinder © Anne Ooms

teunisbloem

teunisbloem © Anne Ooms

 

maanfiguurtje

maanfiguurtje © Anne Ooms

Ik kocht het boek ter plekke en liet het signeren door “mijn juf” en haar kunstenares, en ik was zo enthousiast dat ik een voorraad meenam om zelf te verkopen. Wie interesse heeft: 25 euro, excl. verzendkosten. Ik verkoop ze ook aan mijn kraampje op de ambachtenmarkt op 28 april (erfgoeddag), daarover later meer.

De prijs is dezelfde als bij de auteurs. Bestel je liever daar? Klik.

Goed nieuws: Martine heeft ook een kleinzoon, Rafa√ęl. Die krijgt ook een boek, maar dan met coole, stoere en vooral avontuurlijke planten. Ik kijk er nu al naar uit!

Mijn enhousiasme over dit boek is oprecht, deze post is op geen enkele manier gesponsord en ik maak zelf geen winst op de verkoop van de boeken.  

Advertenties

Villa Kakelbont 2.0

Het kippenhok had wat aandacht nodig. Eerder een remake eigenlijk, want ons zelfgemaakte decoratieve onderkomen in een gerecupereerde betonnen buis zag er eigenlijk alles behalve warm en knus uit.

DSC_8476
DSC_8477

DSC_8480
Een achterdeur die toegehouden wordt door een borstelsteel, tochtkieren tussen buis en huis, vochtig dak en vochtige zijwand door insijpeling en condens, hout dat ideaal is om bloedluis te huisvesten, de bodem van de legbak die ook altijd vochtig schijnt… een kiek zou van minder in legstaking gaan. Huisjesmelkerij of leegstand laten verkrotten, daar doen we hier niet aan.

In de zoektocht naar een nieuw onderkomen waren een paar dingen belangrijk.
* Op dit moment hebben we geen tijd en onvoldoende restmaterialen om een goedkoop en duurzaam nieuw hok zelf te maken.
* Prijs-levensduur-onderhoudsgemak. Kippen kakken, en behoorlijk veel ook. Shame on us, maar met dat vorige hok kwamen de bergjes soms even hoog als hun slaapstokken. Echt comfortabel kan dat niet geweest zijn voor die beestjes.
* Deze keer liever kunststof dan hout. Bloedluizen zijn er elk jaar hier, en van een kunststof behuizing waarschijnlijk makkelijker af te spoelen dan uit een houten hok.

Google is in zo’n gevallen mijn beste vriend. Een houten kippenhok aanschaffen is – gezien de verwachte levensduur hier – een dure optie.
Na wat zoeken kwam ik bij dit¬†terecht. De naam van die site alleen al… Lollige dingen te zien daar, bij het filmpje over de automatische deur dacht ik “waar halen ze het…”

De Eglu-go werd besteld, betaald, en een kleine week later kon ik het hok ineenpuzzelen. Nu ja, puzzelen is veel gezegd. Duidelijk boekje, alle vijsjes meegeleverd, 10 minuutjes werk.

Het was de voorbije dagen koud, maar droog. Ideaal excuus om binnenhuisklussen uit te stellen, en met warme kleren aan wat buitenwerk te doen. Tesamen met mijn catchoe bottekes pakte ik ook wat schroevendraaiers mee, en begon het oude hok te demonteren.
Haha! Vijzen die al meer dan drie jaar in buitenconstructies zitten laten zich niet zomaar  uitdraaien. Een hamertje en een beiteltje brachten soelaas, samen met enkele welgemikte trappen van mijn rechtervoet.

Ik haalde de voor- en achterkant, slaapstokken, strooisel, kippenkak en twee verse eitjes uit de betonbuis, en veegde die proper met een stevige borstel. Daarna zwoegde ik om de bodemplaat los te krijgen. toen ik ze er eindelijk uit had liet ik ze van blijdschap pardoes op mijn voeten vallen. Ooit hadden de kippen onderburen, een mooi rond (verlaten) nestje verraadde dat.

DSC_8483
Man was weg, gewoon werkendag voor hem, dus geen teamwork √† la “handjes en brains” vandaag. Ik vind mezelf niet handig genoeg om de cirkelzaag te hanteren in mijn eentje, dus improviseerde ik een beetje. Gezien ik niet veel tijd meer had voor het donker was¬†maakte ik een soort basis met betonklinkers. Daarop legde ik wat planken en balkjes, keek of alles ongeveer waterpas lag en schoof het nieuwe hok op zijn plaats. Balkjes wat verder uit mekaar, hokje wat dieper in de buis, bodem er in, et voil√†: ze kunnen op stok.

DSC_8484

DSC_8492
Ik appte wat fotootjes naar zonen en man, en zag dat het goed was.
Daarna vulde ik de legbak met wat strooisel, deponeerde er voor de zekerheid een kalkei in en wandelde naar de keuken. Tijd om eten te maken. Kinders met honger, dat kan niet zijn.

De volgende dag werd de constructie stevig gemaakt. Hok weer uit de buis, voorlopige steuntjes weg, en aan de slag. De kippen hadden ook al netjes in hun nieuwe legbak eitjes gedeponeerd.

DSC_8503
DSC_8504
Er was nog één hardhouten terrastegel over, ooit gekregen van iemand, en ondertussen al gebruikt voor vanalles-en-nog-wat. Degelijk, stevig hout, dat na al die jaren tuin nog geen krimp gaf.
Man zaagde de plank op maat, zodat ze netjes waterpas zichzelf vastklemt in de betonbuis.

DSC_8508
DSC_8507
De loopplank werd bevestigd (klinkt als een snel dingetje, maar er kwam wat meetwerk aan te pas) en terwijl man zich buiten bezighield zorgde ik alvast voor wat huiselijke gezelligheid voor na de klus.

We zaten daar met z’n tweetjes zo wat na te genieten, en te kijken naar de mezen die druk in de weer waren aan de voederhuisjes, toen er ineens iets uit de lucht viel. Ik had niet echt door wat het was, tot ik een grijsbruine vlek zag bewegen.

Moord! Op klaarlichte dag! Op bijzonder wrede wijze! Maar schoon, zo schoon om eens live te zien!
Gelukkig lag mijn fototoestel binnen handbereik. Van achter glas, stilletjes naderbij sluipend en een beetje met “den track” van de spanning leverde het deze plaatjes op.

DSC_8525

Een sperwer? of een havik? (een uitsnede om beter te kunnen beoordelen – welke kenner helpt?) verschalkte een turkse tortel, kneedde met zijn klauwen in het beestje en begon het na een tijdje te plukken. Ik zag het kopje van de duif nog een paar keer omhoog komen. Zo levend gepluimd en verscheurd worden, brrr!

DSC_8528
De show werd abrupt afgebroken toen de buurvrouw buiten kwam. De duif werd stevig in de klauwen genomen, en met een paar vleugelslagen was de roofvogel weg.

DSC_8531
Machtig om te zien.

Koffietje op, tuingereedschap weg, weer over tot de orde van de dag: hongerige kinders.

Ondertussen is het duidelijk: de kippen zitten veel knusser, het hok uitkuisen is dankzij de wegneembare achterwand en mestlade een fluitje van een cent, en de eitjes zijn veel properder dankzij een duidelijk herkenbaar legnest.
Voor wie het zich zou afvragen: nee, deze post is op geen enkele manier gesponsord.

 

 

Gediplomeerd

Sinds kort mag ik mezelf Meester-herborist noemen. Klinkt sjiek, maar het houdt gewoon in dat ik één en ander van de geneeskrachtige werking van planten ken.

Ik krijg op 30 november twee diploma’s in √©√©n keer. Dat van herborist had ik nog niet, wegens mijn eindwerk een jaartje uitgesteld.
Dankzij het gezaag de aanmoedigingen van het thuisfront lukte het om de deadline dit jaar wel te halen. In augustus werd het werk ingediend, in november moest ik het gaan “verdedigen”. ¬†Ik stelde mij daar horrordingen bij voor: een klam-zwetende ik, knikkende knie√ęn, verhoogde hartslag, nijpende buikpijntjes en een zeer kritische jury die alle details wilde weten.

gamma zelfgemaakte voetverzorgingsproducten
Mijn arsenaal zelfgemaakte producten werd uitgestald, en ik was klaar om een klein beetje te sterven.
Niks van dat alles, ik mocht een kwartier uitleg geven over wat ik maakte en schreef, en hier en daar een (typ)foutje of onduidelijkheid verbeteren.

bokaal met testproducten voor de jury
De jury was blij met de gemaakte testertjes, ik voor een keer content dat jongste zoveel choco eet en dat die bokalen een fantastisch cadeautjesformaat hebben.
Na afloop kreeg ik een uitnodiging om aanwezig te zijn op de diploma-uitreiking, dus ik ga er van uit dat het goed was.

Vorig jaar volgde ik een specialisatiejaar, waar de nadruk vooral op bereidingen en kruidenteelt/aanleg van kruidentuinen lag. Helemaal mijn dada. Daar hangt ook het diploma Meester-herborist aan vast.

Wat ik er mee ga doen? Geen idee. Voor mezelf maken wat ik nodig heb, dat zeker. Om het voor anderen op grotere schaal te doen lijkt mij niet echt iets voor mij. Mijn hobby en passie zouden een “moet-nog-zeker-dit-en-dat-doen” worden.

versgemaakt vet voetmasker
Nu maak ik zalfjes, cr√®mes en kruidendrankjes als het mij uitkomt, tegen de tijd werken past niet echt in het plaatje (hoewel, de dag voor mijn verdediging was er nog maar verdacht weinig klaar…)

Wat ik wel zeker wil doen: kennis delen. Ik schreef een – in mijn ogen toch – simpel eindwerk, waar iedereen misschien wel iets in vindt dat aangenaam of nuttig kan zijn. Vandaar dat ik het niet wil laten verstoffen in een kast, maar het gewoon voor ieder die het wil gebruiken online zwier. Astemblieft!

Eindwerk Natuurlijke voetverzorging

O ja: gebruik er van wat je wil, deel, download…allemaal ok√©. Maar vermeld mij wel even als auteur, of link naar dit berichtje. Da’s al wel zo beleefd, niet?

 

Chocoladequiche? Of auberginebrownie?

Ik weet het niet, maar ’t is lekker.

Het begon stom. Ik had Hugo nodig voor advies over onze moerbeiboom, en het opsleunen van de notelaar. En passant liet hij weten dat de paprikaplantjes die ik hem had gegeven het super gedaan hadden, antwoordde ik dat ik massa’s aubergines had dit seizoen, en spraken we zo halvelings een datum af dat hij zou langskomen.

IMG_20180928_163401

…er zijn er al veel opgegeten, weggegegeven, en er hangen er nog!

Een paar uur later had ik een vraag in mijn mailbox. Of ik al ooit chocolade-auberginebrownies had gemaakt.

Antwoord: euh, nee. Is dat lekker? Dan moogt ge het recept meebrengen.

Ik vond na wat aanwijzingen zelf het recept op internet, en omdat op sommige dagen de drang tot experimenteren veel groter is dan die om mijn huishouden in goeie banen te leiden ging ik aan de slag.

Beetje raar, dat wel, maar tijdens de bereiding proefde ik regelmatig van het beslag, en kwam tot de conclusie dat het eigenlijk alleen maar lekker kon worden.

Ik stuurde een fotootje naar mijn schoonzus, die meldde dat ze van het idee “groenten in zoete taart” prompt misselijk werd, stuitte op het verzet van jongste (nochtans een chocoladefan tot √©n met) die echt weigert om te proeven, en voerde twee argeloze bezoekers bij wijze van experiment een versgebakken stukje brownie.

IMG-20181002-WA0003
Toen ik vroeg of ze het geheime ingredi√ęnt er konden uithalen, antwoordde Lotteke zonder aarzelen “liefde”. Ik smolt ter plekke, kuntdapeinzen.

“Aubergine? Echt? Dat zou je niet zeggen!”
De brownie werd beschreven als smeu√Įg, licht, niet te zoet, en niet die overdosis chocoladesmaak die sommige andere recepten wel hebben (ik ben hierin geen typische vrouw denk ik, chocolade doet mij niet veel).

Ondertussen: bijna op. De zonen en man die wel proefden vinden het echt lekker. Ik ook.

Ook proberen? Voila, het recept:

Ingredi√ęnten:

  • 1 middelgrote aubergine (200 g), geschild en in blokjes
  • 150 g pure chocolade (minimaal 70 procent droge cacaobestanddelen), in stukjes
  • 60 g kokosolie
  • 60 g zachte ontpitte dadels, fijngehakt
  • ¬Ĺtl zout
  • 3 eieren, losgeklopt
  • 1 tl bakpoeder
  • 80 g gemalen amandelen
Bereiding:

  • Verwarm de oven voor op 170 ¬įC.
  • Stoom de aubergine 15 minuten tot hij zacht is (of doe dit in de magnetron). In onze stoomoven deed ik er 25 minuten over, op 100¬įC.
  • Doe de aubergine in een middelgrote kom en roer er de chocolade en de kokosolie door. Doordat de aubergine nog warm is, smelten de chocolade en de olie.
  • Voeg de fijngehakte dadels en het zout toe. Mix het mengsel met een staafmixer of in de keukenmachine tot het glad is.
  • Voeg als dit voldoende is afgekoeld de eieren en het bakpoeder toe. Mix nogmaals ongeveer een minuutje en meng de gemalen amandelen erdoor.
  • Spreid het mengsel uit op een middelgrote bakplaat bekleed met vetvrij papier en zet ongeveer 20 minuten in de oven. Het is gaar wanneer een mes er droog uitkomt.
    Ik doe niet van bakplaten en papier, ik heb siliconenvormen. De max.
  • Voor cupcakes: verdeel het mengsel over een cupcakevorm met 12 holtes die zijn bekleed met papieren cakevormpjes en zet ongeveer 15-20 minuten in de oven.

Dit recept komt uit het boek Het slimmedarmendieet van Michael Mosley, en vond ik hier.

Staartje

Daar zijn we weeral, aan het staartje van de vakantie.
Clich√© van jewelste: de tijd vliegt als ’t plezant is.

En of het plezant was! Ik heb de indruk dat de jongens amper in hun eigen bed hebben geslapen. De drie oudsten toch. Van muziekreis via Werchter naar CM kamp en volgende muziekreis, dan Woo-Hah festival, Gentse Feesten en scoutskamp. Nadien nog een CM kamp of bezoekjes met logies op kot. Soms was het weeral licht als ze thuiskwamen.
Tussendoor werd de neus even in de boeken geduwd om een examen in tweede zit tot een (hopelijk) goed einde te brengen, dan weer even relax, nu blokken voor één zoon, werken voor een andere, terwijl de rest aan het schooljaar begint.

Het was hier inpakken-wassen-drogen-plooien-inpakken. Strijken, daar begin ik niet aan als ’t kampkleren zijn.


We deden iets aan het rommelkot dat we al jaren “bureau” noemen. Hele stapels papieren werden geliquideerd, de rest geordend en in gerecupereerde kastjes netjes weggeborgen. We zagen de vloer opnieuw, en hebben zelfs ruimte om een logeerzetel te zetten (die stond op zolder niks te doen). Mijn bureau is zo goed als leeg, en favoriete studeerplek van zoon twee.


Jongste kreeg eindelijk zijn bed dat lang genoeg is, en zijn logeerzetel staat nu op zolder. Kunt ge nog volgen?

Wij hadden ons jaarlijkse moto-weekendje, met als gelegenheidsadres zowaar ons eigen huis. Waarom moeilijk doen als er lege bedden genoeg zijn?

Het was heet, eigenlijk om te smelten in zo’n beschermende kledij, maar zot zijn doet geen zeer, gelukkig. Het leverde wel rare vestimentaire ¬†toestanden.

IMG_20180805_141002

IMG-20180805-WA0017 (1)

De eerste dag reden we door de Vlaamse Ardennen, tot aan H√īpital Notre Dame √† la rose.¬†Ben ik efkes blij dat de geneeskunde ge√ęvolueerd is! Ware marteltuigen staan daar tentoongesteld. Mooie gebouwen, prachtige kruidentuin, mogelijkheid tot een natje en een droogje, en nog een snuisterboekenwinkeltje ook. Meer moet dat niet zijn.
We sloten de dag af met een etentje op de hoek van onze straat, terwijl heel ons dorp al in feeststemming was. Paardenwijding en Oogststoet, het doet het hartje van de Massemenaren sneller kloppen.

IMG-20180805-WA0012 (1)

Dag twee kozen we voor een zeebriesje en snorden we naar Breskens. Blijkbaar waren ze daar ook aan ’t vieren: Visserijfeesten. Gelukkig hadden we een heel lange staalkabel en sandalen mee, en konden we in zomerse outfit flaneren. De terugweg deden we gedeeltelijk langs een bewegwijzerde route, maar we zijn geen drie maal zeven meer… Knie√ęn en zitvleesmassa begonnen te protesteren, op een bepaald moment is de kortste weg naar huis het enige wat nog telt ūüôā

Zo zonder kroost in huis (4 tegelijk op scoutskamp, voor de volledige 11 dagen!) werd er ook gedacht aan de ouderlijke thuizen: etentje hier, restaurantje daar, gezellig met familie in de zwoele zomer.

De reizigers keerden terug, er was een jubileum dat gekoppeld werd aan een ouderwetse dia-avond op nieuwerwetse powerpointwijze, en een eindwerk dat zowaar ingediend werd.
Manlief had mij verwittigd (met een knipoog, maar serieus genoeg) dat ik niet op vakantie mocht vertrekken als het niet af was.
Ik typte en zocht op, hij deed de lay-out, schoonbroer was een strenge maar rechtvaardige corrector, de madam van de kopieerwinkel printte en bond alles netjes in, en voila: op tijd om te vertrekken naar La Douce France.

Zeven kruidenmadammen op de TGV, nog eentje meer in de taxi van Nimes naar Le Pompidou, en daar arriveerden de overigen van ons select reisgezelschap ook. Helemaal klaar voor een aromatherapiestage bij Michel Vanhove.

DSC_7826

De man vertrok op zijn 16 naar Frankrijk, leerde er vanalles op een soort commune-boerderij, trouwde met Hilde, bleef even in Zulte wonen, en kon daarna de roep van Frankrijk niet langer weerstaan. Ondertussen heeft hij een schat aan kennis en ervaring vergaard, en daarvoor waren we daar: een driedaagse stage om alle¬†zoveel mogelijk geheimen van de essenti√ęle oli√ęn te leren kennen.

DSC_7739
Ons verblijf: een oud weeshuis, waar wezen uit de tweede wereldoorlog ondergebracht werden. Voor sommigen echt een thuis blijkbaar. De geitenboer waar we verse geitenkaas haalden trouwde met de boekhoudster van daar, en is nog steeds gelukkig…

Elf vrouwen, één man, een bonte mengeling van achtergronden en verwachtingen: het verliep vlekkeloos. Iedereen vond zijn draai in de groep, er moest niet gezaagd worden over koken, boodschappen of afwas, Hilde en Michel waren een zalige gastheer en gastvrouw, en bij tijden een hilarisch komisch duo zonder dat ze het zelf beseften. KC de kat was een constante tijdens de cursus.


De groenten en kruiden kwamen vers uit de tuin, besjes voor bij de yoghurt ook, we mochten zaden oogsten waar we maar wilden, en kregen een massa aan informatie over alles wat planten kunnen doen voor de gezondheid.

Het was een sneltrein. We waren er nog maar net en we moesten alweer inpakken.
Het winkeltje was nu wat een snoepwinkeltje vroeger voor mij was. Om te kwijlen…
Iedereen ging met een massa meer kennis, en een zware valies naar huis.

Ondertussen wordt er druk heen en weer gemaild, ge-appt en ge-smst, want de honger naar meer is er. Ook de chance dat er een ongelooflijk onderlegde madam mee was, die van haar passie (lesgeven over kruiden) haar beroep maakt. Basis om te starten is niet nodig, dus wie wil: ik hou jullie op de hoogte!

Goedgevulde vakanties zorgen er soms ook voor dat gezinsactiviteiten niet evident zijn. Een vakantie zonder ook maar iéts samen? Kan niet.

IMG_20180828_115021

Altijd in voor rare smoelen, die twee oudsten van ons…

Het werd een heerlijk dagje kajak op de Grensmaas. Iets heel anders dan de klassieke routes in de Ardennen, maar mooi en gezellig.

IMG_20180828_142155IMG_20180828_141054Echt sport ook, want waar de Ourthe ons meestal gewoon meesleurt naar de aankomstplaats mochten we hier wel degelijk zelf peddelen. Vijf uur deden we over het traject Smeermaas – Meeswijk/Berg, maar het was de moeite waard. Afsluiten deden we onderweg met een frietje, dat we gezellig thuis bij mijn ouders gingen opeten.

Nog gouden momentjes:
* liveverslaggeving van mij over voetballende Belgen aan werkende zonen die wel Whatsapp maar geen groot scherm ter beschikking hadden
* buren die op vakantie zijn maar drie weken hun tuin en zwembad aan ons toevertrouwden
*etentjes, etentjes en etentjes, hier en elders
* handletteren en vanalles proberen met ecoline en stiften. Zen, echt waar.
* oogst, en de daarbijhorende confituur, passata en sapjes
* werkende zonen die mijn favoriete patisserie meebrengen uit de fabriek
* een weekend Nederland, en een kersvers geboren tweeling daar. Timing, wij zijn daar goed in!
* een tuin, en een terrasje om ons te voelen als God in Frankrijk.

En jullie? Ook genoten van de zomer?

 

 

Mooie dingen 3: onze keuken

As we speak leggen we de laatste hand aan alle nog af te werken prutskes. Plintje hier, klein likje verf daar, eindelijk ook een proper geschilderde wc en douche achteraan, een meubeltje van bij de Zweed dat vakkundig aangepast wordt aan onze behoeften, u kent dat wel.
Dingen die eigenlijk al lang gedaan hadden kunnen zijn, maar waar een mens nooit tijd voor maakt.

Project keuken is nu een afgesloten hoofdstuk. Wouter kwam met twee collega’s foto’s nemen “voor in de boekskes”. Kijk gerust even mee, ’t is een keuken om blij mee te zijn (wij zijn h√©√©√©√©√©l content, en Woonfase is fier op ontwerp en realisatie).
Woonfase 3-138

Superhandig: een ontbijtkast. Als alle gezinsleden gegeten hebben gaat de deur toe, en is het hier opgeruimd.

Woonfase 3-139

Aan praktische inrichting geen gebrek. Alles is overzichtelijk weggeborgen, en kan zonder veel moeite tevoorschijn gehaald worden op het moment dat we het nodig hebben. Kruiden en kookgerief vlak bij het kookvuur, alles om brood te bakken staat bij de broodmachines, ovenplaten, plateaus en snijplanken verticaal geklasseerd (die dame die daar poseert ben ik niet hoor!) en servies vlakbij de eettafel.


Ook de rommelhoek met krijtbord en alles-waar-geen-plaats-voor-was is nu weggewerkt. Een plafondhoge schuifdeur verbergt de deuren die naar kelder en hall leiden, en zorgt  ook voor wat extra geluidsisolatie. Aan de rechterkant, rug tegen rug met de keukenwand en onzichtbaar vanuit de keuken hebben we ons eigenste containerpark. Een open kast, met bakken waar alles in gesorteerd wordt.

Woonfase 3-155

Woonfase 3-151

Werkoppervlakte? Massaal aanwezig, en goed geori√ęnteerd.

Woonfase 3-148

Achter die matglazen schuifdeur zit ook nog een klein stukje dat opnieuw ingericht werd.

Woonfase 3-175

Daar moet de vloer nog wel grondig onder handen genomen worden, de verfrestjes waren niet gewoon weg te dweilen ūüôā
Voor de rest van de keuken hadden we wel eventjes ons best gedaan. Ge denkt nu toch echt niet dat dat er alle dagen zo “gelekt” bijligt zeker?

Maar zelfs al ligt het soms wat rommeliger: we worden er nog alle dagen blij van.

Woonfase 3-142

¬©foto’s: Lisa Valcke voor¬†Woonfase

Deze post is op geen enkele manier gesponsord, wij zijn gewoon heel tevreden met onze keuken en met de fijne samenwerking.

 

 

Wat een weekend.

Zo eentje van druk-drukker-drukst. Met vandaag een hele hoop puin te ruimen ūüôā

Vrijdagavond werden we verwacht op een herdenking/verjaardag. Nichtje S* overleed 10 jaar geleden. Tien jaar… het vloog voorbij alsof het niets is, en toch herinner ik mij haarscherp de laatste keer dat ik haar zag. Slik.

DSC_7564

Er werd gevraagd om een herinnering aan haar en/of aan broer Willem op te schrijven, en dat kaartje dan in een herdenkingsboom te hangen. Gek, mijn kaartje was te klein, terwijl onze jongste moest zeggen dat hij nog weinig weet van toen. Spelen bij Oma, da ’s zowat het enige wat hij zich vaag herinnert.

Omdat Mieke ons op weekend heeft leren handletteren, vond ik dat zo’n gelegenheid wel een zelfgemaakt kaartje verdiende. Voor een allereerste werkstukje ben ik behoorlijk tevreden.

IMG-20180526-WA0005

Na de dienst zaten we met familie en vrienden samen, aten we frietjes en taart, en werd er nog nagekeuveld, zoals dat gaat op zo’n avonden…

Zaterdag begon de module “kruidentuinen” van de opleiding herborist. We trokken met ons klasje (in de regen) net over de taalgrens.
In de kruidentuin van Véronique en Guy viel ik van de ene verbazing in de andere. Prachtig! Echt, als je daar passeert, zeker een bezoekje brengen.
V√©ronique loodste ons langs de twaalf “kamers” van de tuin, gaf zeer deskundige uitleg en serveerde nadien quiche en heerlijke heksenthee. Het winkeltje is een streling voor het oog: mooie theekoppen, potjes, zaden, … vanalles.

Na de lunch ging het naar H√īpital Notre-Dame √† la Rose. Wij bezochten er – tiens!? – de kruidentuin, maar er is veel meer te beleven. Het hospitaal is volgens de brochure “een van mysterie doortrokken oord waar de bezoeker verleid zal worden door authentieke en kostbare kunstvoorwerpen, medische instrumenten uit andere tijden, de rijke farmaceutische verzamelingen en de idyllische kruidentuin die terecht zijn verwondering zullen wekken.”
Voor het hospitaal hadden we geen tijd, maar we namen wel een kijkje in de (bescheiden) moestuin, de ijskelder van toen, de museumshop met heel mooie boeken, en uiteraard de gezellige brasserie.
Het gebeurt niet meer zo dikwijls als het over kruiden gaat, maar hier ontdekten we er √©√©ntje dat we nog niet kenden, en waar iedereen direct “stekezot” van was: de Vuurwerkplant (Dictamnus albus). Die geur! Die kleur! Die belofte aan spektakel!
Gevolg: ik plaatste bij de “onze” plantenkweker een groepsbestelling ūüôā

Daarna reden we nog even verder, naar Vloesberg. La maison des plantes médicinales was de laatste stop. Daar was vooral de tijdsband met de evolutie van de kruidengeneeskunde zeer interessant. De tuin zelf, als derde op een dag, en toch wel hier en daar serieus overwoekerd door heermoes en haagwinde, kon mij minder bekoren.
Het museum is ongetwijfeld ooit echt zeer mooi en vooruitstrevend geweest, maar geurflesjes waar niks meer inzit, stoffige zaden en een bijna lege kruidenshop spreken niet echt aan. Jammer, want potentieel genoeg. Vanuit de tuin vertrekken wel een aantal bewegwijzerde wandelingen, door een prachtige streek, dus misschien ga ik er toch nog wel eens terug naartoe.

’s Avonds bereidde¬†man alvast het lievelingskostje van onze bijna-achttienjarige, zodat het de dag erna maar in de oven te schuiven was.
Supporteren voor de Rode Duivels stond ook nog op het programma, maar de match was zo saai dat ik om kwart voor tien de zetel ruilde voor mijn bed. Blijkbaar was ’t nodig, ik sliep zo vast dat ik niks meer hoorde (en echt, dat gebeurt bijna nooit) tot de volgende dag zo rond 9u. Heerlijk.

De voormiddag was van mij alleen, man was weg en pubers, dat slaapt gelijk marmotten.
De jarige kwam eerst beneden, druppelsgewijs volgde de rest. Oudste was de laatste die aan het ontbijt verscheen, zo rond de tijd dat men ’s zondags aan koffie met taart begint…
Ondertussen hadden we wat snipperpaden aangevuld in de tuin, kersen geplukt en verwerkt, rabarber geoogst en gesneden, een beetje onkruid gewied, en was het weeral tijd voor honger.

img-20180603-wa0005.jpeg

We sloten het weekend af op het terras, met aperitief, zelfgemaakte lasagna en taart voor de jarige.

En ook een zelfgetekende kaart, ah ja!

IMG-20180603-WA0001
Studeren? Examens? Zorgen voor morgen…