Weekendtip

Voor je denkt dat ik hier met een handleiding “hoe steek je zelf een gipskartonnen plafond” afkom wil ik je geruststellen. Dat plafond zit er, blogpostje volgt één dezer, maar deze keer heb ik echt iets helemaal anders te doen dan keukenverbouwing.

Het staat al heel lang op de kalender, opendeurdag bij Sabien.
Vriendin Sabien start met haar eigen zaak : Jouw Stijl
Ik zou zeggen: kom allemaal eens kijken.

20155978_238264623348953_8772079563052539935_n

Toen ze nog in volle voorbereiding was, mochten zowel zoon twee als ikzelf “proefkonijn” zijn. Heerlijk.
Sabien geeft kleuradvies, stijladvies, kan voor een totale make-over zorgen en wil zelfs meegaan als personal shopper.
Verder kan je bij haar ook workshops op maat volgen. Make-up (100% natuurlijk), kleur, stijl,… vraag het en ze werkt een gepersonaliseerd voorstel uit.

Is dat nu echt nodig?

Laat mij even schaamteloos reclame maken.
Het kleuradvies kreeg ik enkele jaren geleden cadeau van man des huizes, toen was Sabien er nog niet mee bezig. Ze kon wel bevestigen dat het kleurenpaspoort in mijn handtas echt bij mij past.

Ik mocht mee naar een lesavond, in een leuk winkeltje hier in de buurt.
De kleuren waar ik naar pak, die staan mij, maar qua modellen had ik soms toch nog net dat beetje assistentie nodig. Brede schouders (veel gezwommen vroeger) vragen geen boothals, integendeel. Mijn eerder kleine gestalte wordt optisch verlengd door verticale lijnen. Dat kan een sjaaltje zijn, of een halssnoer, maar evengoed een v-hals of een vestje dat nonchalant open blijft hangen.
Er waren die avond héél veel kleren waar ik mee stond, ook een aantal compleet buiten mijn comfortzone of kleurenpallet. En dan komt de personal shopper een beetje je geweten spelen: “ga je dat écht dragen? Of alleen hier een keertje, voor de spiegel?”
“dit is een echte basic voor jou, die je kan combineren met x en y en z en zo met één stuk een basic of eerder feestelijke outfit creëren.”
Geen miskopen meer, geen impulsaankopen meer. Jezelf een paar vraagjes stellen, daar begint het mee. Want wees maar zeker: Jouw stijl doet je stralen.

Heerlijk.
Sinds ik ooit een jaar – uit eigen vrije wil – niks kocht voor mezelf leerde ik al veel bewuster kiezen, maar dit gaat toch nog een stapje verder. ’t Is natuurlijk leuk dat ik Sabien al kende, maar ik weet zeker dat ze iedereen op zijn/haar gemak kan stellen.advies-kleur-stijl
Kleuren, kleren, make-up, accesoires: een kolfje naar haar hand. Zoon twee kan getuigen. Die eeuwige t-shirt-en-jeans-boy mocht mee naar een sjieke kostuumwinkel in Gent, en kwam daar ook “zot”enthousiast van terug.

Kijk eens op haar website, of op haar facebookpagina, en vooral: kom langs deze zaterdag op haar opendeurdag. Van 10 tot 17, in de Kapelstraat 23, Sint Eloois Winkel.

Kom dan zeker even goeiedag zeggen, ik loop daar ook rond, en mijn zonen gieten graag een drankje voor je uit. Tot dan?

 

Keukenverbouwingen – 8. een beetje platvloers

Kijk eens goed naar deze foto:
muur weg, alles proper
Jaja, proper gekuist en minimalistische keuken en zo, maar wat komt daar uit de vloer?
Juist: gas en twee elektriciteitskabels.
Zoals dat altijd gaat, nét op een plek die niet zal bedekt worden door nieuw keukenmeubilair. De tegels er net voor zijn ook beschadigd, daar schroefden we blokjes op om heel onze voormalige keukenblok aan vast te maken. Verder zit er op één cruciale plaats ook nog een put in de vloer, van een glazen waterfles die ooit uit de koelkast sprong.

Die vloer, die ligt daar 20 jaar. We hebben er even aan gedacht om hem volledig te vervangen, maar dat prijskaartje stond ons niet aan. Uiteindelijk vinden we het nog steeds een passende tegel, we zochten dus alternatieven.

Op plaatsen waar nu kasten komen, hebben we tegels over, die onzichtbaar weggemoffeld zullen liggen. Uitbreken (met kans op breken of beschadigen) en in de plaats van de beschadigde stuks leggen, dat was de oplossing. Plan B: andere, contrasterende tegels met dezelfde afmeting leggen.

En dan lees je op google hoe dat moet, en staat het zweet in je schoenen. Verlijmde tegels, daar bestaan zelfs firma’s voor die dat doen, maar in de mortel gelegde vloer? Ho maar, weinig kans op succes.

Op hoop van zegen namen we contact op met onze vloerders van toen. Helaas, de gevraagde tegel zit niet meer in het gamma van de fabrikant. (Tja, na 20 jaar, wat wil je…)
In de namiddag kwam er echter een tweede mailtje van die firma:

Beste,

Ik had even tijd om in mijn magazijn te gaan kijken, en er staat nog een rest van wat eventueel de Chromwork Pearl Mat zou kunnen zijn, maar het etiket is onleesbaar.

Als u langskomt met een stuk tegel of plint kunnen we vergelijken.

Met vriendelijke groeten,

Zou dat nu echt kunnen? Wij naar Gavere, met een tegel in de koffer.
En ja hoor, 10 volledige vloertegels en wat stukken “met nen hoek af” bleken exact te zijn wat wij zochten. Mogelijk is het zelfs “onze” overschot van toen, want de dame zei dat die vloer niet dikwijls verkocht was. Qua kleurbad lijkt het in elk geval te kloppen. Ne mens kan wel veel geluk hebben!
Vreugdedansje, tegels mee aan aankoopprijs (nog vreugdedansje), en dan toch weer klamme handjes.

Ah ja, die kapotte tegels moesten er eerst uit…
Met de gewone slijpschijf lukte het niet, de brokken sprongen van de naastliggende (gelukkig ook te vervangen) tegel.
Een extra fijne (en behoorlijk dure) diamantschijf deed wel wat moest: de voeg – en alleen de voeg – uitslijpen, dan een diagonaal in de eerste tegel, de hamer er op, en brokjes uitrapen. Voor de tweede en volgende tegels probeerden we met een beitel om het geheel te verwijderen. Soms lukte dat, twee voorspelbare keren niet.
Slijpstof van keramische tegels: vuiligheid!

vloertegels weg
We bewaarden enkel brokjes voeg, om achteraf de juiste kleur voegspecie te kunnen bepalen. Grote bulten in het zandbed werden weggebeiteld, achterbuur kwam advies geven over de te gebruiken hechtmaterialen, en hoe gas en elektriciteit veilig afgeslepen moeten worden (nota aan man des huizes: de juiste “plon” afzetten in ’t vervolg!, en niet in de gasleiding blazen als uw lieftallige echtgenote daar voorzichtig aan snuffelt).

 

Voor het eerst in ons leven speelden we vloerder.
We leerden dat zelfs rechte tegels krom kunnen zijn, dat de vloerders van toen ook wel wat gefoefeld hebben en dat de laatste tik van de rubberen hamer fataal kan zijn voor een keramische tegel. De begrippen dikbedmortel, stabilisé, lijmkam en voegspaan staan nu standaard in onze woordenboek, en de meest gehoorde vragende zinsnede was “Doen we ’t er voor?”
Vloeren leggen, een stiel apart zeg ik u!
De voegen werden nog even gecontroleerd.

voegen controleren
Nadien verknoeide ik ons werk bijna door elke keer de kortste weg van aanrecht naar eettafel te willen nemen. Rare sprongen volgden zo gauw ik het weer besefte. Een kleine veiligheidsbarricade was geen overbodige luxe.

barricade ter bescherming

versgelegd en pasgedweild
Zo blinken, dat doet die vloer maar alleen als hij nat is, en de “onregelmatigheid” links is geen kapotte tegel, maar wel tape om aan te duiden tot waar de nieuwe kast komt.
Er zijn bezoekers geweest die lang moesten zoeken om te vinden welk stuk vloer “vers” gelegd is. We doen ’t er voor!

 

 

 

Keukenverbouwingen – 7. We slopen een muurtje

De binnenmuur afbreken, dat was ons doel dat weekend. Wees gerust: we checkten en dubbelcheckten of dat wel zomaar kon, en inderdaad, het is geen dragende muur.
Bij vorige afbraakfeestjes was het simpel: container op de oprit, slopen, container weg, klaar.
Sinds enige tijd staan er op die oprit bloembakken, een container past daar niet tussen, we hebben bovendien een septische put onder de oprit waar geen container op mag staan, en sinds onze straat omleidingsroute is voor werken op de N9 kunnen we het niet riskeren om zonder toestemming van de gemeente het “openbaar domein” in te nemen. Die toestemming had 10 dagen voor de werken aangevraagd moeten worden.

Het moest vooruit gaan, een slijpschijf met stofkap en industriële stofzuiger konden we huren, maar je betaalt per dag. Eén weekend dus, en alles moest terug kunnen gebracht worden. We besloten om enkele bigbags die man vanop het werk ooit meegebracht had open te snijden en op het terras te leggen, en daar alles op te storten – voorlopig. Na de afbraak beslissen we dan wel hoe we het hier weg krijgen.

Zoon twee leerde het verschil tussen hout- en betonboren, al doende ook dat je moet blijven op dat knopje duwen, en dat stof uit plafonds naar beneden in je ogen kan vallen als je gaten boort. Hij moet nog een beetje oefenen om een mooi gezicht te trekken voor de foto.
Ook het belang van de juiste pluggen en vijzen werden spelenderwijs (ahum) aangebracht. Wederom: die kleine stelling is goud waard!

zoon twee leert gaten boren

zwembadzeil-gordijnHet oude zwembadzeil werd als zeer decoratief stofgordijn omhooggehangen, enkele oude tafelkleden deden dienst als stofvanger voor de binnendeuren, en achterwanden, zijwanden en planken van af te voeren boekenrekjes, resten vloerbedekking van de zolder en een rol stucloper werden gebruikt om de vloer en glazen schuifdeur te beschermen tegen vallende brokstukken.

Zo ver geraakten we de eerste dag:

stand na één dagHet begin was spannend, het dunne muurtje verdween vlot, we waren ruim op tijd om nog te genieten van een etentje met vrienden en een paar uren Gentse Feesten.
Sommige objecten in onze keuken zijn zo onmisbaar dat we zelfs tussen brokken puin een plekje maakten om ze terug te installeren!

Bertha, onmisbaar!
Aan de rest van de muur, dubbel zo dik en met onverantwoord veel mortel gemetst, hebben we een hele zondag plezier gehad (sorry buren).

We aten stof, merkten dat twee enthousiaste zoontjes van enkele jaren geleden ondertussen hele zonen zijn die kracht en doorzettingsvermogen fijn combineren, en hielden de familie app-gewijs op de hoogte van de vorderingen.

eerste gat

via Whatsapp naar heel de familie: We hebben een gat!

’s Avonds aten we gastronomisch aan de Villa. Ne mens heeft eigenlijk helemaal geen keuken nodig! 🙂

kip, frietjes en koude pla aan Villa SteenschotDe hoop steen leek beheersbaar, en na drie keer rijden met de aanhangwagen was alles weg. Een bedrijf hier in de buurt dat containers verhuurt verwerkt ook puin, en als particulier geraak je daar zelfs makkelijker en goedkoper van je steenpuin af dan in het gemeentelijke containerpark. Ergens tussen de 2500 en 3000 kilo woog dat muurtje van ons.
Stofzuigen, ruiten poetsen, een paar keer dweilen, alle noodzakelijke dingen terugzetten: klaar.

muur weg, alles proper

 

BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

Keukenverbouwingen – 6. Nieuwe garage en nieuw waskot

Als je een keuken wil bouwen, moet er eerst een andere afgebroken worden.

Klinkt evident, maar het vereiste enig denk- en veel opruimwerk.
Een garage, dat hebben wij. Zo eentje voor fietsen, kampeergerief, een geleende moto, een diepvrieskist, alles wat naar het containerpark moet, resten hout, werkgerief, dozen met boeken die vijf jaar na de zolderverbouwing nog steeds exact op dezelfde plek staan.

Mogelijks klinkt het bekend, mogelijks doet u nu meewarig van “tssssss…”
Koe, horens, aanhangwagen, containerpark en korte metten, daar kwam het op neer.

Nadien deden we ongeveer dezelfde oefening in de keuken. Sommige stukken mochten zeker al afgebroken worden, maar drie maanden zonder keuken leek ons toch te veel, dus er werd gewikt en gewogen.
De wandkasten met “mooi” servies, bestek, glazen, schalen, kommen en veel brol konden verhuizen.

Richting garage, waar alles  veel voorlopig terug een onderkomen krijgt en waar de kasten achteraf kunnen gebruikt worden voor boormachines, kampeerspullen en sporttassen.

Een hele tafel nog bruikbaar materiaal vond zijn weg naar anderen die er gelukkig mee zijn nu. Wat door niemand geadopteerd wordt gaat naar de kringloopwinkel. Zotjes hoeveel meer gerief er opeens in die kasten kan 🙂

herbruikbaar materiaal

Bij verhuis van garage naar definitieve kasten doe ik nog een keer zo’n schifting.
Toevallig op zoek naar iets? Laat maar weten in de commentaren!

Gevolg: nog meer lege kasten die opgeschoven konden worden. Ik hield mij bezig met alles wat niet aan electriciteit of waterleiding verbonden was los te maken, uit te ruimen en te sorteren, riep dan team verhuis (man en/of zonen, naargelang de beschikbaarheid) en gaf richtlijnen over hoe pootjes afgezaagd moesten worden, deuren gedraaid, en schuifjes anders gemonteerd om alles zo nuttig mogelijk te gebruiken.

kastjes losmaken
Na enige tijd was een vaatwas, spoelbak, gasfornuis en één kastje met kookpotten en kruiden het enige wat er nog stond.

Garage: vlot toegankelijk. Waskot: fijn ingericht, zelfs eindelijk met een apart medicijn- en verbandkastje.

Op naar de grote werken!

Keukenverbouwingen – 5. Start

Het moest toch een keer gebeuren, “doen” in plaats van palaveren.
Ondertussen was het wel duidelijk dat het niet zou blijven bij keukenverbouwingen… Onze hele gelijkvloerse verdieping heeft in al die jaren dat we hier wonen nog geen likje verf gekregen, de laminaatvloer met fabrieksfout (waar we een andere voor in de plaats kregen, maar niet legden wegens kleine kinders) werkt al jaaaaaren op mijn systeem, peertjes en kabeltjes uit de muur waar zelfs geen peertjes aanhangen: een grondige aanpak is nodig.

We begonnen bescheiden, met het toilet vooraan, vorig jaar. Restjes verf van onze slaapkamer, en een beetje creatief puzzelen met Zweedse zelfbouwpakketjes zorgden er voor dat ons kleinste kamertje voor amper geld naar wens werd ingericht.
De deur bleef ongeschilderd, want over de hal was nog geen beslissing genomen.
Mooie ideeën hoor, met steenschotten en verweerde houten banken en stalen kapstokken van muur tot muur. Kaleiverf zou het helemaal af maken.

Lang verhaal kort: te duur, en kalei is niet de beste oplossing voor een hal waar schoenen, boekentassen en zonen met vuile handen tegen de muren hangen.

Vliesbehang, gewone verf, een bijpassend kleurtje voor de deuren, en gaan!
Het resultaat is mooi, echt waar. Alleen is het nu nog even rondkijken voor leuk en betaalbaar meubilair, deze keer liefst eens niét van bij IKEA.
Bank of schoenenrek, kapstok, kastje voor sleutels, handschoenen en mutsen. Meer moet dat niet zijn.

Ook de deur van de wc moet nog steeds geverfd worden. Geen idee wat de vorige eigenaars daar allemaal opgesmeerd hebben, maar de bandschuurmachine en verfbrander doen hier overuren.
De andere deuren wachten in hun nieuwe jasje nog op glas, maar daar hebben we ook al een vakman voor gevonden.

dubbele deur naar woonkamer
Beste gerief: een kleine stelling. Heerlijk als je vanaf het midden van de hal overal aan het plafond kan, zonder tien keer op en van de ladder te spurten.

stelling

Eindelijk werden ook de vreselijk mottige beige siliconenvoegen tussen plint en vloer (vloerverwarming, weetjewel) uitgesneden, en vervangen door perfect gespoten grijze voegen. Uitsnijden deed ik, mooi restaureren deed man des huizes. Siliconen spuiten is een kunst, die hij duidelijk beter beheerst dan de vloerders van toen.

Kijk, als die keuken staat gaan we ’t gevoel hebben van in een heel nieuw huis te wonen!

De foto’s op deze en volgende posten zijn genomen met een zeer bescheiden telefoontje, omdat mijn camera iet of wat stofvrij buiten de werf-zone ligt…

 

Keukenverbouwingen – 4. Het zit in de details

Zoals in de vorige post – lang geleden – over keukenverbouwingen gezegd werd, kwamen Wouter en Conrad bij ons kijken om alles definitief op te meten.
Nadien kregen we opnieuw een plan, werd er weer een beetje over en weer gemaild en gebeld, besloten we om toch ook maar ineens te gaan voor een nieuwe tafel en werden definitief kleuren en houtsoorten gekozen.

Met een zwierige krul onder een bestelbon werd de samenwerking bezegeld.

Niet dat we gesponsord worden, maar ik wil toch wel even kwijt dat het aangenaam samenwerken is met de mensen van Woonfase.
Ze kijken daar altijd nét iets verder dan hun neus lang is, en hebben een fijn soort humor, ook niet onbelangrijk voor ons.
“Zou je dat zo wel doen? Heb je al gedacht welke impact dat later op de woonkamer zal hebben?”
“Pas op, die handgrepen worden echte vuilbakjes. Beter verticaal zetten, of een alternatief kiezen.”
“Volgens mij is een kast die kan blijven open staan mooier als de planken binnenin in dezelfde kleur als de fronten zijn, ik zal eens kijken of ik dat geregeld krijg zonder meerprijs.”
“Broodmachines in een kast? Dan moeten de planken beschermd worden met een aluminiumlaagje, zodat ze na een jaar niet kromtrekken van vocht/damp/condens.”

Verder mochten we ook altijd meedenken, meer nog, er werd dikwijls vermeld dat het leuk samenwerken is met klanten die een mening (soms zéér uitgesproken), een oog voor kleur, een beetje technisch inzicht en enige creativiteit bezitten.

De bereidheid om ons zo veel mogelijk zelf te laten doen is ook van belang. Technische plannen, wat uitleg en ondersteuning ter plekke: so far so good. Een appje met de vraag of die plinten hier weg mogen, of moeten? Direct respons.
Conrad liet zelfs weten dat hij gerust wilde langskomen als we ergens vastzaten, zelfs tijdens de vakantie, want “hij ging toch niet weg, en hij had dan een doel om met de moto naartoe te gaan, altijd plezanter dan zomaar wat rondrijden.”
We hebben hem één keer gebeld, met een vraagje over plafondhoogtes, anders konden we écht niet verder. Voor de rest zijn we van het principe dat vakantie vakantie is.

Er werd nog wat over centimeters gepalaverd (tussen twee kastelementen, de hoogte van het werkblad, de ruimte die nodig is boven de kasten, één kast wat dieper, want het kàn, enz.

De kleuren voor muren en deuren werden gekozen, en goedgekeurd. Blijkbaar zit het soort blauw dat wij verkiezen in het gamma keukenmeubilair voor volgend jaar. Ha, wij zijn voor op onze tijd 🙂

Zoals beloofd kregen we de volledige set tekeningen. Grondplan, technische toestanden, en ingekleurde 3D.
Mét toestemming om te gebruiken voor deze blog. Ik vind het zelf ook altijd raar om een foto van mijn hand zomaar ergens te zien opduiken zonder bronvermelding, dus is dat maar logisch, niet?
Voila, ladies and gentlemen, hier een kijkje op hoe het zal worden:

©Woonfase
Perspectief 01_02

Rommel op de werkbladen en kruimels op de vloer, dat volgt vanzelf. Daar hebben we geen 3D plan voor nodig 🙂

Zomermodus

Ik beken, ik had dat beter op voorhand meegedeeld, zoals Menck.

Mijn excuus: er was vanalles te doen, er was een keuken te plannen, er waren examens en proclamaties, en het was zomer voor ik het besefte.

De keukenpostjes komen nog, maar voor nu kan ik u alleen maar vertellen dat we een nieuwe hobby hebben en ons daar volledig in smijten: stof maken.

Muurtje slopen, beschadigde vloertegels uitkappen, nog eens kijken welk kleurtje onze poutrelles (steunbalken in ’t schoon Vlaams denk ik) nu ook weer hadden en ze daarvoor volledig ontdoen van bepleistering, electriciteitskabels, gasleiding en verwarmingsbuizen definitief afsluiten, spotjes uit het plafond halen en nog van dat fraais. Veel soorten stof geeft dat. Rood steenstof valt het hardst op, gipsstof “pakt” het hardst op mijn adem, en stof van keramische vloertegels is van een ongelooflijke fijnheid. Vloeiende bloem is er niks bij.

Onze favoriete outfit? Vuile kleren, en wat attributen. Stofmasker, oordoppen, handschoenen en veiligheidsbril. Man des huizes zweert bij stevig schoeisel, ik hou het bij teensletsen. Kwestie van het zomergevoel toch wat te behouden 😉

Ons favoriete speelgoed? Alles wat zwaar in de hand ligt, lawaai, vonken of stof maakt, en je normaal niet in de hobbykast maar in een werfkeet vindt. Drilboren, slijpschijven mét of zonder industriële stofzuiger er aan gemonteerd, klopboormachines, hamers en beitels waar je spontaan een spierscheur van krijgt: noem het en we gebruiken het.

Onmisbaar drankje? Water. Liters water, om al dat stof door te spoelen. ’s Avonds ook liefst water om te douchen. Dweilen is absoluut nog niet aan de orde, gelukkig maar want ik doe dat niet graag.

Onze vakantie? Een hippe staycation. Minimalistische keuken incluis, het kampeergevoel overheerst. De deuren staan tentflapgewijs een hele dag open.
Het fototoestel werd verbannen naar properder oorden, vandaar dat er alleen iets te lezen is nu. Ooit volgen de kiekjes.

Kaartjes sturen we niet, maar ik zend iedereen van hieruit stoffige groetjes!