Maandelijks archief: juni 2013

The wall

…is bij ons een wal. Een takkenwal meerbepaald. Twee jaar geleden begonnen we er aan, omdat we het een tof idee vonden, en als bescherming van de moestuin. Bescherming tegen verloren gemikte voet- en ander ballen.

Zoals dat wel eens meer gaat hier ten huize, werden er zeer impulsief een paar dingen die toen voorhanden waren in de grond gestoken, en ook de veel gehoorde leuze “laat ons voorlopig hier beginnen, we zien wel wat het wordt” werd weer gebruikt.
Enfin, die “dingen die voorhanden waren” worden ook wel verroeste ijzeren staven genoemd. Noma gebruikte ze als tomatensteun, en liever dan ze naar ’t containerpark te doen vonden ze dus een (voorlopige 😉 ) herbestemming in onze tuin. Zo zag het er uit in ’t begin:
takkenwal met dun snoeiafval

takkenwal met verroeste ijzeren staven

Levensgevaarlijk zeg ik u! Ge ziet dat dus amper zitten, zo’n verroeste bruine staaf. De hoogte was ook niet echt aangepast aan spelende kinderen, dus elke keer als er iemand bukte om een bal uit de moestuin (jawel…) te vissen, werd er wel ergens geroepen van “PAS OP VOOR DE IJZERS!”.  Complete rampscenario’s passeerden mijn (ok, I admit, fantasierijke) brein, maar de engelbewaarders deden hier meer dan hun job. Er gebeurden geen ongelukken. Dus stelden we uit…

De takkenwal groeide. Vooral in de hoogte, maar langzamerhand ook in de breedte. Het gewicht van het snoeiafval duwde de ijzeren paaltjes uit mekaar. Dringend tijd voor restauratiewerken dus. Het tuinplan werd getekend, we wisten exact wat we beschikbaar hadden. Even ter info: het veldje waarop al eens een balletje getrapt wordt is niet van ons. In ruil voor onderhoud mogen we het gebruiken van de buren, maar geen “grote” dingen mee doen. De takkenwal is dus eigenlijk ook de scheiding tussen de twee percelen.

We keken uit naar ecologisch verantwoorde palen, en kwamen uit bij kastanjehout. De standaardpalen zijn heel dik, en in onze ogen zelfs te dik om op die plaats nog mooi te zijn, dus kozen we voor gekloofde exemplaren.

De bestaande wal werd zo voorzichtig mogelijk omver getrokken, om eventuele bewoners niet te pletten of doorboren. De ijzers zijn nu definitief richting containerpark verbannen. We spanden een metserskoord, plagden het gras dat onder de takkenwal groeide weg, legden een dikke laag schors, en klopten de palen in de grond.

nieuwe takkenwal in opbouw

De bewoners hielden de renovatie van hun meergezinswoning nauwlettend in’t oog.

kikker kijkt toe

Andere kikker kijkt mee

Achteraf rolden we het kleine hout dat voorheen ook al onderaan lag terug op zijn plaats, en schikten we de grote takken er naast en op. We hielpen de beestjes met de verhuis ( zo’n kikker kan ongelooflijk schril piepen als hij/zij niet akkoord is met een duwtje in de goeie richting!) en wachtten even tot alles goedgekeurd was.

Takkenwal terug bewoond door kikkers

Dan nog even met de grasrijf het stukje van de buren opruimen, en ne keer klinken op ons werk. ’t Is mooier dan tevoren, en een stuk minder gevaarlijk voor onze ogen.

van onder de trampoline

De plaatselijke pers had paparazzi-allures en schoot plaatjes van onder de trampoline. Een groene buik zal zijn deel zijn 😀

Zomer in potten

Een beetje huisvlijt zorgde dit weekend voor een mooi resultaat.vlierbloesem

Deze vlierbloesem werd eerst samen met wat gesneden citroenen in een traiteurbak met 20 liter water gezet. In ’t vervolg denk ik beter eerst even na waar ik de bak vul, want geloof me, dat weegt. Dit heeft dus 24 uur dik in de weg gestaan:bak met water, citroen en vlierbloesem

Terwijl dat alles aan het trekken was, wandelde ik langs de te restaureren takkenwal in onze tuin en keek naar de kersenboom van de buren. Normaal is die nu al helemaal kaalgevreten door de vogels, maar dit jaar dus niet. Ik nam mijn laddertje en plukte een beetje van de drie takken die overhangen. Puik resultaat:kersenoogst van 1747g

Daarna trakteerde ik mezelf op een goedkoop maar handig cadeautje:kersenontpitter

Nu ja, ge moet er mee kunnen werken ook denk ik, want mijn vel heeft er meermaals tussen gezeten. Na toevoegen van suiker en citroensap liet ik alles een nachtje in de kelder staan, en de volgende dag zette ik deze pot op het vuur:kersenconfituur

Goed voor 5 potjes kersenconfituur.
Daarna haalde ik de aardbeien en kookte ze tot confituur, zeefde het appelsiensap waar vlierbloesem in lag en deed dat bij de abrikozen, ook goed voor confituur.
Tussendoor goot ik het vocht van bij de vlierbloesems door een neteldoek en maakte er een heerlijk siroopke van. Ben ik blij dat ik ooit een kookpot van 20 liter gekocht heb! Van die acties zijn geen foto’s gemaakt, volgens mij was het hier toen al veel te plakkerig om mijn fototoestel op verantwoorde wijze in de keuken te laten vertoeven.

De foto van het resultaat:zomer in potten

Wat de zonen straks naar de kelder mogen dragen: 26 liter vlierbloesemsiroop, 5 potten kersenconfituur, 3 potten vlierabrikozenconfituur, en 8 potten aardbeienconfituur.

Wordt vervolgd, maar dan met rabarber, ananas, wat later frambozen en aalbessen, en zeker een bisnummer van die vlier-abrikozen, want écht, da’s héééééél lekker!

Aan iedereen die een recept wil: het internet staat er vol van, maar mijn favoriete pagina vind je hier.

Verwennerij

De twee groten vertrokken net naar hun examen, de derde zoon posteerde zich achter een berg wiskunde, en ik trok met de jongste de wijde wereld in. Niet ver, gewoon een stukje van het Molenbeekpad. In zomers tenue en met de zon (nog) van de partij.

We hadden een schaar mee, en een hele grote zak. En het was vooral belangrijk dat het nog niet geregend had. Vlierbloesem was het doel! In onze eigen tuin is er een goeie twee maanden geleden een peterselievlier (Sambucus Nigra Laciniata) geplant, maar die heeft maar één bloemscherm. Dat mag dus niet in de siroop gedraaid worden, zeker niet als je weet dat op een kleine halve kilometer van hier de witte bloemen ontelbaar zijn. Bijkomend voordeel: ze staan langs een wandelpad waar geen auto passeert. De geur was bedwelmend, de oogst overvloedig.

Puur een verwenmoment dus. Kleinste zoon kreeg alle aandacht in deze hectische examentijd. Ik genoot van de schoonheid zo vlakbij huis, van stoffige blote voeten en het gevoel van dreigend onweer in de lucht. Het gonsde, zoemde, geurde en kleurde langs het wandelpad. we vonden ook een heleboel bermbloeiers die we graag bloemenweidegewijs in onze tuin willen, dus nu weten we waar we moeten zijn voor de tip van natuurlijk-rijk. Zo een uurke weg, zonder gezaag en gedoe, daar laden de batterijtjes weer van op. De rest van de verwennerij is in de maak: er staat nu een hele grote bak met bloemschermen, citroen en water te “trekken”. Morgen werken we alles verder af, volgens dit recept. Gegarandeerd lekker, ook in een droog wit wijntje of een glas bubbeltjes.

Als de regen nog even wegblijft ga ik nog wat plukken, want even nadat alle bloemetjes onder water verdwenen waren kwam ik nog een confituurrecept met vlierbloesem tegen. Kan niet slecht zijn. Morgen naar de markt om abrikozen, en dan proberen we een paar dingen uit. Ook “rababri” en “rabarbei”, confituur van rabarber en abrikoos of aardbeitjes staan nog op het “moeten-zeker-gemaakt-worden-want-heel-lekker” lijstje.

Maar als je mij nu wil excuseren? Ik ga mijn vaatwas een hartelijke en gemeende welkom-thuis bezorgen 😀
EINDELIJK!

Geel

Dit jaar besloten we om de binnenafwerkingen van ons huis eventjes zo te laten. De tuin had ook een beetje aandacht nodig. Buiten een stukje moestuin, een kruidentuintje, wat speeltuigen en een grote lap gazon was er tot voor enkele maanden niet echt sprake van een gezellige tuin.

We kennen wel een paar planten, we weten ongeveer wel wat we zeker wel en absoluut niet willen, maar om nu alles zomaar in mekaar te doen passen, daar ontbreekt toch echt wel de nodige kennis en ervaring.

Opnieuw was Google onze vriend. Deze keer zochten we op “ecologische tuinarchitect”. Een aantal mails werden verstuurd, en bedroevend genoeg kregen we maar twee reacties. Zelf kenden we ook nog de tuinarchitect van Oma, die tijdens een gesprekje tussen de soep en de patatten eigenlijk de tuin-aanleg-bal aan het rollen bracht, dus hadden we drie kandidaten.

We nodigden ze alle drie uit voor een verkennend gesprek. Bij twee van hen was dat gratis, de derde vroeg verplaatsings- en advieskosten. Bij alle drie hadden we “een goed gevoel”, en omdat wij écht leken zijn wat tuinaanleg betreft, vroegen we na de kennismaking aan alledrie een voorstel. Gebaseerd op streekeigen planten, en liefst met veel wit en blauw-roze-paars tinten. Absoluut geen geel.

Echt, als ik aan die kleur denk in verband met bloemen, dan krullen mijn tenen. Ik associeer het met bombastische cultivars, net het soort planten dat ik liever niet wil. Tulpen, rozen, krokussen, viooltjes, ik zie ze graag, maar niet in ’t geel. Forsythia? Nee, dankjewel! In een boeket vind ik geel dan wél weer mooi, je haalt er de lente echt mee in huis.

En toch… ze mochten niet op het tuinplan, maar sommige gele bloemen zijn hier al een aantal jaren thuis. De paardenbloemen, die elk jaar opnieuw en met massa’s meer dan het vorige jaar in het gazon verschijnen: prachtig vind ik ze.

paardenbloem
Net als de boterbloemen, daar was ik als kind al verzot op. Geen enkel probleem, laat die gele zonnetjes maar bloeien. Ook narcissen (narcissus pseudonarcissus) mogen er zijn, en mogen zelfs naar hartelust verwilderen.

Nu komt aan het terras ook voorzichtig geel tevoorschijn. Ook van een prachtige plant, ik zou er niet over denken om die weg te doen. Vrouwenmantel (Alchemillia Mollis). Boeiend hoe die telkens weer schuilplaats blijkt te zijn voor lieveheersbeestjes, en hoe in de lente het mooie blad na enkele dagen alle dorre stengels weer verstopt. De druppels die zo mooi parelend liggen te blinken, en nu, die fijne bloempjes, subtiel geel…ja, ze mogen blijven!

blad van vrouwenmantel

bloem vrouwenmantel

Ook Hugo schreef de gele bloeiers niet helemaal af. Hier en daar sluipt er toch wel eentje in de borders. Met de garantie dat we ze zé-ker! mooi gaan vinden (anders komt hij ze eigenhandig vervangen). De gele kornoelje (Cornus mas)

gele kornoelje in bloei

valt al in de smaak, en volgens mij zullen de elfenbloem (epimedium pinnatum “Colchicum”) en het brandkruid (Phlomis Russeliana) dat ook doen. Nu ja, hij mag gerust zijn, ik ging op de plantenkwekerij hier in de buurt mijn licht al opsteken, en zag eenzelfde subtiel groen-gele tint. I like!

Hoe het verder ging met de tuinvoorstellen, daarover vertel ik jullie een andere keer.

C’est la vie

Ik hou niet van afwassen. Echt niet.
Gelukkig is er een afwasmachine hier ten huize.

Ik hou niet van afwasmachines die E24 zeggen.
Gelukkig is er vriend Google, die mij leert dat er iets mis is met het afvoersysteem.

Ik hou er niet van dat E24 toch niet helemaal schijnt te zijn wat het zou moeten zijn.
Gelukkig is er de vakman.

Jammer dat de vakman zijn telefonische hulp niet afdoende blijkt.
Gelukkig wil hij langskomen.

Ik hou er niet van dat dat pas maandag kan. En dat hij dan nog durft beweren dat afwassen een sociaal gebeuren is. Wie is hier thuis? Wie?

Ik hou niet van afwassen. Nog steeds niet.

’t Begin van de laatste loodjes

’t Is te voelen, ’t hangt in de lucht. Roland Garros loopt op zijn einde, Wimbledon komt er nog aan, en de zon is er. Vergeten deadlines komen plots dichterbij, kopieerapparaten worden naar waarde geschat, losse papieren worden gebundeld. Tot ’s avonds laat wordt er gezucht, en deze morgen stond oudste zoon mee op met de man des huizes, op een belachelijk vroeg uur.

Er wordt om de meest domme dingen gegiecheld, op een manier waarop alleen pubers dat kunnen. Er wordt ook gegromd, gesnakt en gesnauwd, met datzelfde puberale enthousiasme. Alles is altijd de schuld van een ander en er zijn plots veel te weinig uren in een dag.

Pauze, tussendoortje en vieruurtje worden de belangrijkste momenten. Wekkers worden nauwgezet in ’t oog gehouden, schema’s gemaakt en hermaakt, planningen niet realistisch bevonden. Elk excuus wordt gebruikt om te ontsnappen aan de cursussen die liggen te wachten op hun bureau (of ernaast, of eronder).

Er moeten dringend grote voorraden fruit en koeken aangesleept worden, en weekmenu’s zouden deze periode ook wel handig kunnen zijn.

De trampoline zal weer gouden diensten bewijzen, de binnendeuren zullen weer afzien.

Herken je het? Examens, yeah right…