Maandelijks archief: september 2013

Hotel “De Notelaar”

Hotel “De Notelaar”  werd gesaneerd dit weekend. Een tak die beschadigd was, en dus gedoemd om in de loop van de volgende jaren af te breken, of een toegangspoort te worden voor ziektes, werd verwijderd. Ook een tak die bijna tot op de grond hing en het zicht op de tuin belemmerde werd weggesnoeid, en één die steil naar boven groeide en schuurde tegen een andere. Volgens de kenner was dat genoeg voor dit jaar.

De gasten die daar logeerden mogen nog tijdelijk in het gebladerte blijven wonen. Ze mogen van geluk spreken dat ik ze opmerkte toen ik de takken knipte om op de takkenwal te leggen, anders waren ze in het compostvat beland. Nu liggen de bladeren op een hoopje op de “strooisellaag”, in de hoop dat de rupsen ook poppen en uiteindelijk weer vlinders worden.
Veel volk, tussen die blaadjes. Schoon volk ook. Heel schoon volk zelfs.

rupsen

wants2

wants

 rups van meriansborstel

Eentje was niet akkoord met de aangepaste accomodatie en ging haar geluk elders zoeken.

groene rups

In het gastenboek meende ik te mogen noteren dat het hier gaat om de rupsen van het groot koolwitje, wantsen (bessenwants?), de rups van de meriansborstel en de rups van het klein koolwitje. Verder ook veel grijzig witte bladluizen, de witte spikkeltjes die op alle foto’s te zien zijn.

De notelaar zelf is verblijfplaats voor zeer veel koolwitjesrupsen. Benieuwd wat dat aan vlinders zal opleveren volgend jaar!

Moestuinrestjes

De courgettenplanten hebben het ver gehad. Daarbij, ik ook met de courgettes. Genoeg is genoeg. Volgend jaar veel minder zetten, en geen zogenaamde pompoenplantjes meer meebrengen van bij Noma (’t waren witte courgetten).
De bladeren worden geel en zijn aangetast door meeldauw, en de planten staan in de weg om de moestuinbakken en de paadjes definitief aan te leggen.
Weg dus. Nadat ik alle consumeerbare minicourgetjes van de meest-in-de-weg-staande planten gehaald had werd er een recept uit de mouw geschud.

babycourgettes

Eerst zet je water voor de pasta op. De mini’s worden in dunne plakjes gesneden, net zoals een ajuin, twee rode paprika’s en wat wortelen. Even in een hete wok met wat olijfolie, eerst de ajuin, dan de wortelen, paprika, en tenslotte de courgetschijfjes. Niet te lang, ’t is niet de bedoeling dat het pap wordt. Een beetje groentenbouillon erbij, bijkruiden naar smaak, lichtjes binden en dan de resten blauwe kaas die speciaal in uw koelkast op zo’n geniale invallen liggen te wachten door het geheel roeren. Bordje al dente tagliatelli, sausje erover, smakelijk!

pasta met babycourgette

Mag ik u voorstellen? Onzen hof.

Hieronder zie je het eerste ontwerp van ons tuinplan. Na toestemming van Hugo zomaar op het net gegooid, en aanklikbaar voor groter.

voorontwerp tuin

Een eerste ontwerp, want ondertussen is er al ’t één en ’t ander veranderd. Maar zo gaat dat bij plannetjes maken altijd wel een beetje. Proberen, passen, aanpassen.

Laat mij eerst een beetje uitleg geven over de grote lijnen. Van achtergevel tot achterste perceelsgrens is ’t ongeveer 60 meter, en 10 meter breed.
Links (zwart afgerond) staat ons huis. De zuidkant ligt aan de straatzijde.
Het lichtgrijze stuk is terras, met A en B verhoogde gemetste plantenbakken. Vroeger was B zandbak, A (on)kruidentuin. Compleet verkeerd gekozen eigenlijk, de zandbak heel de (zomer)dag in de volle zon, de kruidentuin niet. Verbrande kinders en basilicum die maar niet groeide…

Tussen ons huis en het perceel van onze buren (onderaan) loopt een buurtweg. Officieel is dat onze eigendom, maar die weg van 1 meter breed wordt door schoolgaande kinderen, mountainbikende verengingen, wandelaars en anderen gebruikt. Een grens was dus wel aangewezen, en was één van de eerste grote tuinbeslissingen die we zo’n 15 jaar geleden moesten nemen. Gezien de tuin lang en smal is wilden we niet te veel plaats “opofferen” aan een houtkant, hoewel dat wel mooi is natuurlijk. Er werd gekozen voor haagbeuk (carpinus betulus). Er wordt wel eens neerbuigend gedaan over die uniforme hagen die zo typerend zijn, maar toch heeft ze iets. Ze schermt ons voldoende af, zorgt voor vrolijk geritsel, is een huis voor vogels, en in de winter speeltuin voor mezen. Ze wordt geschoren als het nodig is (als de takken de buurtwegfietsers in het gezicht zwiepen dus).

Bovenaan, de grens met de andere buren, wordt gevormd door (vlnr) een stuk bakstenen muur (authentiek en enig restant van al de “koterij” die daar vroeger stond), twee panelen collstrop, en nu voorlopig gerecupereerde draad en houten paaltjes. Aan de kant van de buren staan een soort van taxusplanten (taxus baccata), die eigenlijk niet ideaal zijn voor een haag, maar die worden binnen x aantal jaren aan het zicht onttrokken door alles wat daar getekend staat. Of allé, da’s toch de bedoeling.
Vanaf nummertje 9 tot aan het kippenhok rechtsboven achteraan is de draad weg. De rechthoek met de zwarte bol is eigendom van onze buren. Zij hebben er een aantal jaren een schaap op gezet, maar dat beest kon het gras niet baas. In ruil voor onderhoud mogen wij nu van dat stuk gebruik maken maar geen grote veranderingen aanbrengen. Speelweide voor ons viertal dus. De trampoline staat er als zwarte bol, maar deze zomer was het een tijdje hun kampeerterrein.
De grijze driehoek is een boomhut, eigenhandig gebouwd tegen en rond de lijsterbes (sorbus) die pal op de perceelsgrens staat. Eén of andere vogel heeft daar voor gezorgd, en het was de enige boom die hier stond na de verbouwing. Hij blijft.

Achteraan (rechts op de tekening) staat ter afscheiding met de achterburen een rode beukenhaag (fagus sylvatica).

Wat was er al voor het aanleggen begon? De notelaar (juglans regia, 12), de zwarte moerbei morus nigra, 23) met daarbij het kippenhok, de speelberg (onder 19) en een stuk moestuin, ongeveer gelijkaardig aan het stuk dat nu voorzien wordt. Ook 6 aalbessenstruiken (2x Rovada, 2x Jonker van Tets en 2x witte parel, 22) staan op hun plaats.
Het bruine balkje bovenaan is de takkenwal, recent gerestaureerd.

Voilà, als je wil vertel ik je een volgende keer over het terras, of over het planten van de “structuurplanten”, of wat er besteld werd bij de kwekerij. Hou mij tegen als het te veel is, want een tuin, ik kan daar enthousiast over blijven. Zonder moeite.

Lijstje

Deze keer geen to-do, boodschappen of menu. Nee, een (voor mij toch) stukken leuker lijstje. Een plantenlijstje.
Waarmee ik zonet naar de kwekerij fietste, en waar men mij verzekerde dat alles tegen volgende donderdag klaar zal staan.

Dan kunnen we vrijdag 6 borders in de tuin voorzien (of gedeeltelijk voorzien) van plantgoed. Plantgoed is per stuk niet dé grote kost, maar als je alles bij mekaar rekent schrik je wel van het totaal. Daarom dus: gedeeltelijk beplant. Onze tuin mag groeien, en ik ben zelf bereid om te wieden, om in de loop van de volgende jaren planten te scheuren, stekken of spontaan te laten uitzaaien. Een mooi voornemen van mezelf is om hier ook een aparte pagina “tuin-in-wording” te maken, zodat we later kunnen zien wat het werd en van waar we komen.
Jongens, zal dat hier een verandering worden: de schorsveldjes waar we nu naar kijken zullen dus kleur krijgen.

Mijn bottinnen zijn ingevet, mijn plantschupke ligt klaar.  Laat maar komen, die plantjes!

Herfst in ’t land?

Nu al? Allé jong, ik heb daar echt nog geen goesting voor… Druilerige regen, vochtige kilte, snotneuzen en zere kelen, bah!

Laat ik dat efkes voorblijven: ik maak een massale portie vliersiroop. ’t Schijnt dat dat even goed is als een griepvaccin. Dat durf ik (zijnde verpleegster van opleiding) duchtig betwijfelen, maar iets lekker met vitamientjes, dat vinden we hier wel leuk.

Maandag scheen de zon, dus trok ik de wijde wereld in (nu ja, alles is relatief, die wereld ligt op 500 meter van de deur) en plukte een portie rijpe vlierbessen. Ik ging iets zachthandiger tewerk dan de moestuinman, en maakte er ook wat minder “spel” van.
Bessen spoelen (grondig, amai daar zitten veel beesten tussen!) en de ontsapper in. Niks afritsen, passe-vite of neteldoek, neenee. Een uurtje laten ontsappen terwijl ge zelf andere dingen kunt doen, pure luxe dus. Na dat uurtje geurde het hier volgens kleinste zoon naar een mix van chocolade en caramel, en had ik twee liter sap.
Tijd om het vliersirooprecept van de tofste onthaalmoeder in de streek eens te proberen.

In het hete sap gooide ik een handvol thijm (verse, een mengeling van alle soorten die ik nog vond in de tuin), een tiental salieblaadjes en een stuk harde zwarte drop. Daarbij nog rietsuiker (in dit geval 1 kg, de helft van het volume sap) en dat mocht op het aanrecht een nachtje “trekken”. De dag daarna werd alles gekookt, enkele minuutjes borrelen is voldoende. Via de zeef in propere flessen, en er werd natuurlijk al geproefd. Hoewel het mij niet echt super leek, vooral omwille van de drop, kan ik nu wel verklappen dat dit Héérlijk (ja, met hoofdletter!) is.
Ik denk dat ik het zeer enthousiast preventief zal gebruiken, zo per soeplepel, of een goeie scheut in een beker heet water. De zonen lusten het ook, dus mogelijk wordt het aantal vuile zakdoeken deze winter gereduceerd 😉

Nog een keer van weekmenu

Wat schaft(e) de pot?

Zondag probeerden we het receptje van Dorien, uit de Standaard magazine. Mmmm. Alles uit eigen hof. Foto is niet gelukt, de potten waren leeg.

Maandag was het mooi weer, en in de voormiddag werd er serieus in de moestuin gewerkt. Keuze tussen boontjes met tomaten of snijbiet met kaassaus, petat’n van schone zus en schone broer (lekker!) en blokjes gekruid varkensvlees.

Dinsdag  wilde de zoon die op driedaagse vertrekt zeker thuis nog iets “lekker” eten: kalkoenlapjes, rijst, ananas en currysaus. Er zijn er hier die ingewikkelder keuzes hebben.

Woensdag pasta met overschotjes saus die nog in de diepvries verbleven.

Donderdag moussaka (jammer dat de paprika’s en die éne aubergine in de serre zo laat beslisten om te groeien, anders waren die wel van pas gekomen!)

Vrijdag koud groentenhapjesbuffet waarin drie recepten van Dorien getest zullen worden. Enkele minder evidente ingrediënten ga ik nu zoeken op de markt, de basis komt uit eigen moestuin.

Het weer zorgde voor iets “andere” vieruurtjes: courgettensoep, pudding, appelcrumble…jaja, de herfst is in aantocht!
Het weekendmenu moet nog besproken worden, dat hangt allemaal een beetje af van de andere plannen die we (en de zonen) hebben.