Maandelijks archief: oktober 2013

Dankjewel bib

…voor de schitterende avond!

Je kent dat wel, zo van die hectische zaterdagen waarop honderd dingen in hetzelfde agendavakje gepropt staan. Waarop je ’s nachts (nu ja, laat ik even vermelden dat ik ab-so-luut geen ochtendmens ben) moet opstaan omdat je je nu eenmaal geëngageerd hebt bij de Gezinsbond, terwijl thuis gepuzzeld wordt wie wanneer waar moet zijn. Al dan niet met partituren en instrument, al dan niet met de goesting.
Je kent dan waarschijnlijk ook het gevoel dat je na een hele dag op je benen staan het liefst zoiets zou doen als bad-zetel-bed. Eventueel nog ergens een glaasje wijn, maar dat is dan echt wel het maximum.

Ja man, mis! Ik had me toch wel ingeschreven voor “Speurneuzen in de bib” zeker? Samen met de jongste zoon, de enige die hiervoor (wegens leeftijdsbeperking) nog in aanmerking kwam. Het werd dus een rap douchke, een glas spuitwater, en toch wel eventjes wegdommelen in de zetel.
Het ontwaken was brutaal, want de twee oudste zonen leken wel springballen toen ze binnenkwamen. De heren waren compleet in de ban van de halloweentocht waar ze met de plaatselijke jongerenwerking naartoe zouden gaan, maar nog veel meer hyper omdat dé fuif der fuiven ook die avond was. Mijn lodderogen en suf verstand zagen dat de kledij ok was, dat de sfeer er wel in zat, dat hun “levieten” al gelezen waren en dat de klok ongenadig voorttikte. Tijd voor actie dus!
Jongste zoon was er al helemaal klaar voor: zwarte broek, donkere trui, pillamp mee…nu ik nog. Sleep, sleep,…jongens toch, waarom doe ik mezelf dat weeral aan?

Omdat dat super is natuurlijk! Op een tijdstip dat de bib normaal gesloten is eventjes gaan inbreken? Daarbij nog dertig boeken ontlenen ook? Jaja, het kind in mij was weer helemaal wakker. Er waren zelfs heel fanatieke ouders bij, compleet met zwarte handschoenen, bivakmuts en nachtkijker!

De opdracht was simpel: de directrice van de bib vertrok naar Italië, en als afscheidscadeau wilden we haar graag verrassen met een stapel van haar lievelingsboeken. Binnen het uur moest de klus geklaard zijn, en er lag alleen een lijst met de titels.
Na het startschot stoof iedereen met een mini pillampje de donkere bib in, op zoek naar een boek. Cataloog raadplegen! Computers allemaal bezet! Paniek, de nachtwaker komt! Oei, en hij (die eigenlijk een zij was) zet de schermen uit…terug starten dus, als hij weg is. Geen boek op de verwachte plaats, maar een kaart met aanwijzingen? Codes kraken, opgesloten worden, websites zoeken, rugzakken vinden, sloten openprutsen en paswoorden ingeven. Nachtblinde zoon kwijt wegens zelf opgesloten door de nachtwaker. Adrenaline, en de wil om met z’n allen de opdracht tot een goed einde te brengen. Zesentwintig boeken konden we vinden, glunderende gezichten en zwetende lijfjes (en lijven) waren het eindresultaat.

Echt waar: dikke proficiat bib, voor het initiatief, dikke proficiat Mooss, voor de uitwerking en begeleiding. Ik wacht vol ongeduld op de editie voor volwassenen! Als het in uw buurt aangekondigd wordt, bedenk dan dat bad-zetel-bed altijd kan, en maak dat je ingeschreven bent!

Advertenties

’t Is weer van da

– Hoe laat ga je thuis zijn?
– Rond zeven uur zeker?
– Dan vertrekt ge later dan vijf uur?
– Daarom niet, maar ge weet hoe de spits kan zijn hé…

En dan komt de sms: eta 7.30. Bah. Een beetje later de volgende: ik rij zeker niet over A’pen, want ’t is daar weer dikke soep. File vanaf Ranst.
Enfin, even later weet ik dat het weer niet vroeg zal zijn vanavond, man des huizes rijdt over Tilburg, en daar stropt het ook. Met wat geluk half negen thuis. Dan raprap eten, en het stuk repetitie dat nog overblijft meepikken.

Nu kan ik er wat beter tegen, maar ik vervloek de afstand tussen de job (in Weert, NL) en thuis met de regelmaat van de klok. Een maand geleden ging ik op zo’n moment zeker niet kalmpjes achter mijn computer kruipen om er een blogpostje aan te wijden, ho nee! Dan werden de smsjes met de seconde bitsiger, en eindigde het steevast in een verziekte avond.
Even ter info: dan speelde bovenstaand scenario zich minstens vier keer per week af. Met daarbij ook nog het gegeven dat man des huizes dan ook voor dag en dauw het huis uit was. De wekker om vijf uur, een vaag geluid in de badkamer, wat gestommel op de trap, een doffe dreun als de voordeur toe ging en knerpend grind bij vertrek. En daar moesten we het dan mee doen, tot ’s avonds, meestal tussen half acht en acht. Slopend voor uw huwelijkse staat, neem het gerust van mij aan. De schaarse momenten dat er dan toch eens in de zetel geploft werd ’s avonds klonk meestal na enkele minuten een zeer zware ademhaling. Dromenland, wegens veel te korte nachten.

Net op het moment dat hier serieuze knopen moesten doorgehakt worden kwam de oplossing vanzelf, op een presenteerblaadje…herstructureringen binnen de firma. Overkomst (op die éne, schaarse, geplande thuiswerkdag) dringend gewenst. Toen wisten we natuurlijk nog niet dat alles op zijn pootjes zou vallen, en was het best een spannende vrijdagnamiddag. Gelukkig waren toen de plantjes net geleverd, zodat ik kon wroeten in de grond terwijl mijne meneer ergens aan een hollands bureau zat.
Herstructurering betekende in zijn geval een stapje terug. Antwoord graag voor maandagochtend. Ok, da’s niet leuk voor het ego, maar de collega’s die zonder pardon laptop en gsm direct mochten achterlaten hebben het zwaarder te verduren, da’s wel héél duidelijk.

Ondertussen is alles hier opnieuw veel relaxter. We zitten weer samen aan tafel, er wordt terug samen ontbeten, en het is wel duidelijk dat de vorige job veel meer stress en verantwoordelijkheden meebracht. Nu is er weer tijd voor de dingen die er echt toe doen. En dan kan ik er wel mee leven dat die ene holland-dag per week steevast in de soep draait. Voila, genoeg, ik hoor de auto. ’t Viel dus beter mee dan verwacht 🙂

Compositie in wit, geel en groen

Of risotto uit eigen tuin! Behalve de rijst natuurlijk, maar als ’t hier nog eventjes zo blijft regenen kunnen we wel zo van die onder water staande terrassen aanleggen. Helemaal zelfbedruipend dan 😉

Tussen de buien door scheen hier een fel herfstzonnetje, en ik repte mij richting moesmoeras. Boontjes geplukt, pastinaken meegebracht, een stevig bosje platte peterselie uit de serre gehaald en uit de kelder een gele courgette en twee ajuinen, ook van eigen kweek.

Groenten in blokjes snijden, en al dente koken terwijl je de risotto maakt: ajuin glazig stoven in olijfolie, rijst (ik reken 100g pp) even mee bakken tot de korrels ook glazig zijn, blussen met witte wijn en dan groentenbouillon bijvoegen en proeven (van de rijst, maar van de wijn kan ook hoor) en bijvoegen en proeven en bijvoegen en proeven tot uw risotto de gewenste smeuïgheid heeft. Ik wilde de groenten eigenlijk nog eventjes stoven, maar ik ben het vergeten. Als de rijst klaar is doe je de groenten er bij, en op het bord nog een royale portie gesnipperde peterselie en parmezaanschilfers. Lekker!

risotto

Voor zij die denken dat dit maar een bescheiden hapje is: inderdaad. De rest was allemaal op voor ik er aan dacht om er een fotootje van te nemen.

De rest van de witte wijn? Daar genieten we zodadelijk nog van!

Warm aanbevolen

Mannekens, ik krijg hier de kriebels van dat weer! Te nat om in den hof iets te doen, binnen te warm met de verwarming aan, maar ijskoude voeten en handen als ze niet opstaat. Pubers die veel te dicht op mekaars lip zitten, en weer eens bewezen hebben dat ze experts zijn in grenzen aftasten en er ver over gaan. Muizenissen, hersenspinsels… volgens mij moet ik dringend eens met mijn hoofd tegenwind gaan wandelen en alle grijze gedachten met de najaarsstormen laten meewaaien.
Of nog wat confituurkes maken. Of plannekes tekenen voor de moestuin. Of mijn moestuinvragen oplijsten. Want kijk, de lokale Velt-afdeling heeft een fijn initiatief genomen: Als vervolg op de beginnerscursus ecologische moestuin kunnen we er nu ook met al onze vragen over ons eerste jaar wrochten en wroeten in de grond terecht. 18 november staat omcirkeld op de kalender. Ik ga daar zelfs helpen stoelen klaarzetten, kwestie van zeker een goed plekske te hebben. Aan iedereen van de streek: U komt toch ook?

We zijn nu één seizoen aan de slag geweest in onze nieuwe moestuinen. We hebben veel leuke dingen gezien maar hebben veel vragen over die zaken die minder gelukt zijn. Daarom is er  het eerste Velt café – al je moestuinvragen beantwoord.

Herman De Waele, Velt lesgever bij onze opleiding,antwoordt op al onze vragen. We nodigen alle geïnteresseerden uit om mee te komen praten.  Er zijn drie mogelijkheden
1. Heb je vragen over de moestuin. Mail ze aan riavanherck@rocketmail.com. We bezorgen de vragen aan Herman.

2. Ken je veel van moestuin en heb je al jarenlang ervaring en oplossingen voor moestuinvragen? Deel je kennis met ons en kom naar het café.
3. Misschien heb je geen vragen maar wil je graag met gelijkgezinden over je hobby ‘moestuinier zijn’ praten. Sluit je dan aan.

 We hopen je te zien op 18/11/2013 om 19.30 in Balegem, cafe Ganzenhof.

Cursisten ecologische moestuin, voorjaar 2013 Oosterzele

(Leden)prijs: € 2
Prijsinfo: niet leden 4€
Veltgroep: Land van Rhode
Verantwoordelijke: RIA VAN HERCK ( rifiskynet.be 09-371 83 87 )
Locatie: Café ganzenhof Balegem
Adres: Houtte 33, 9860 Oosterzele
Info: Boeken en bordjes verkrijgbaar en Toegankelijk voor rolstoelgebruikers

TV dus

Sinds donderdagmiddag.
Kroatië-België was waarschijnlijk wel leuk, maar wij waren nog met allerlei andere dingen bezig. Waar ik wel voor in de zetel plofte: Gardener’s World en De moestuin volgens Wim. Alleen de jongste zoon heeft door dat ik niet naar een opgenomen schijfje van “De moestuin volgens Wim” keek. Hij vindt het super-ongelooflijk-fantastisch-ohdankuwel dat we nu digitaal naar tv kunnen kijken. Hij genoot van een half uurtje Tom en Jerry. That’s all folks!

Met zeer gemengde gevoelens

Hier ten huize zijn veel toestellen waar mee “op ’t internet” gegaan kan worden. Wij hebben elk een laptop, de twee oudsten spaarden er zelf één bij mekaar, en gewone gsms worden binnenkort curiosa. De zonen hebben dus iets smartphone-achtigs op zak, meneer des huizes ook, want van zijn werk. Ik blijf trouw aan mijn oud model, een beetje zoals dit hier. Waar je mee belt, smst en snake kan spelen.
Het internetabonnement is hier nog steeds “basic”, dus als de jeugd veel thuis is krijgen we ergens in het midden van de maand een berichtje dat we al aan 80% van onze downloadcapaciteit zitten. Meestal volgt dan enkele dagen later de melding 90%, en daarna de vraag of we willen bijbetalen of gratis trager surfen. Het laatste half jaar was het ongeveer elke keer van dat, en dan sta je even stil bij de veranderende noden en gewoonten. Vroeger surften wij een beetje, ’s avonds. Nu ook dikwijls overdag, en werkgerelateerd. Plus de facebookende jongens, die ook grote youtube-fans zijn. Aaaaaaargh! Aanpassingen dringen zich op.

Ok, internet met onbeperkte downloadcapaciteit, draadloos en snel genoeg om met een paar tegelijk online te zijn mag ondertussen wel. Tja, als je dat aanpast in je abonnement kan je al beter een pakket nemen. En laat nu net daar het schoentje een beetje heel hard wringen. Wij doen het hier al 18 jaar zonder tv. Nog nooit gemist, echt waar. In de tijd van Schalkse Ruiters reden we naar mijn ouders op zondag, en pikten we dat daar mee. Voetbal, tennis en koersende ventjes in Frankrijk kan je allemaal via livestream bekijken, en de moestuinman of het nieuws vind je ook op het wereldwijde web. Echt, op mijn erewoord: nog NOOIT heb ik het gevoel gehad dat ik iets essentieels mis omdat hier geen tv in huis is. Een scherm (het toestel dus, zelfs HDMI-ready) hebben we wel, om films te kijken die we gaan halen in de plaatselijke videotheek.

Binnenkort komt daar dus verandering in. Want je moet wel heel gek zijn om een minder compleet pakket aan te schaffen voor meer geld… Voor mij en de man des huizes hoeft het niet, maar we zitten er dus mee. Mijn zonen lezen hier niet mee, en we zijn niet van plan om hen in te lichten dat we tv-aansluiting hebben. Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren voor ze het zelf ontdekken. Ik hou mijn hart al vast voor de dingen die in functie van de lichtbak zullen worden gedaan, en hoeveel lam ligvlees ze gaan kweken…

Soms…

Vandaag,
voor twee fantastische jonge mensen,
en hun even fantastische ouders.

Soms zoals de zon:
aanwezig met warmte.
Soms zoals een ster:
aanwezig met een lichtpuntje in donkere dagen.
Zo zijn jullie in ons midden.
Zo denken we aan jullie.

Soms zoals de lente:
aanwezig met een nieuw voorstel.
Soms zoals een bloem:
aanwezig met troost.
Zo zijn jullie in ons midden.
Zo denken we aan jullie.

Soms zoals de zee:
aanwezig met eb, met vloed.
Soms zoals het zand:
aanwezig in soepelheid.
Zo zijn jullie in ons midden.
Zo denken we aan jullie.

Soms zoals de ochtend:
aanwezig met stilte.
Soms zoals de avond:
aanwezig met een drankje en een hapje.
Zo zijn jullie in ons midden.
Zo denken we aan jullie.

S*W*

Altijd zoals twee vlinders:
aanwezig met jeugdige frisheid.
Altijd zoals verjaardagstaart:
aanwezig met gezelligheid.
Zo zijn jullie in ons midden.
Zo denken we aan jullie.

Soms zo, soms anders
maar altijd sprankelend aanwezig.
Zo blijven jullie in ons midden.
Zo blijven we aan jullie denken.