Maandelijks archief: november 2013

Maakboom

Nog nooit van gehoord? Wel, ik ook niet. Tot enkele dagen geleden. Madam uit de kempen had een stukje gepleegd, en ik lees daar al eens graag. In dat stukje zat een linkje naar een andere blog, en daar stond alles over de maakboom.

Een uitdaging! Een creatieve dan nog wel! Yes, ik doe mee. Voor iedereen die de √©chte kerstboom een warm hart toedraagt: ik ook. Maar…
* er is de allergie. Zoon twee, Moeke en ikzelf tranen en snotteren dat het een lieve lust is zolang de naaldboom binnenstaat.
* er is elk jaar opnieuw het voornemen om de boom genoeg water te geven, maar elk jaar opnieuw wordt dat vergeten. Er regenen dus een massa naalden naar beneden.
* er is elk jaar na de feestenperiode het gevoel dat het genoeg geweest is. Organiseren, koken, huis ombouwen tot B&B voor klein en groot, en dan heb ik geen massa’s naalden nodig, en na tien keer stofzuigen en dweilen nog altijd naalden. Nee, ik overdrijf niet. Nooit. ūüėČ
* er was vorig jaar al de vraag of we nep of echt zouden zetten. En het jaar dààrvoor. En daarvoor. Maar die plastiekdinges zijn ofwel niet mooi, ofwel verschrikkelijk duur voor de tijd dat ze uit de kelder mogen komen.
* er is al enkele jaren de fantastisch mooie nepboom bij Noma. En zoiets wil ik ook, maar dan zelfgemaakt. Ik wilde hem laten zien, maar er is blijkbaar geen enkele nieuwjaarsbrieven-foto waar hij mee op staat.

Alles begint hier altijd met een strak plan. Er moesten dus wilgentenen gevonden worden, liefst niet te dik, en een beetje extra inspiratie. De wilgen in het bos van de tofste onthaalmoeder van de streek mochten wat bijgeknipt worden, dus man des huizes en ikzelf trokken gewapend met snoeischaar, zaagske en ladder naar “den bos”.

Met twee bussels takken kwamen we weer thuis, en dan snuisterde ik wat op Pinterest. Gevaarlijk, want zoals iedereen weet ziet alles daar er veel mooier en simpeler te maken uit dan in ’t echt.

Plank gezocht, cirkel getekend, gaten in geboord (waar ik de structuurtakken dan stevig in kan vastzetten) en al wat dikke takken van hun zijtwijgen ontdaan. Daarna was het donker, en moest er dus vanalles binnen gedaan worden. Ah ja, mijn kroost wil ook eten, er was “Eigen Kweek”, en dan een bad, nog wat boek en bed.

Vandaag dus de rest van het verhaaltje. Weven met wilgentakken valt al bij al nog mee.  Na een uurtje was een koffietje aan de orde, uit een grote tas, waar mijn verkleumde vingers weer wat gevoel kregen.
In de namiddag deed ik nog wat verder, en de jongens staken hun duimen omhoog, lachten lief van achter de ramen en verzekerden mij dat het mooi was.
Toen had ik eigenlijk al nattigheid moeten voelen. De koude douche kwam een paar uur later, toen man des huizes vroeg hoe groot die mand voor de luchtballon moest worden…

Kijk, ik deed mijn best.
Ik voorzie een hoop zakdoeken, neus- en oogdruppels, ik koop √©√©n van de jongens om om te stofzuigen na de feestdagen en bombardeer een andere tot verantwoordelijke van de waterhuishouding. Man, zoekt u ne schonen boom en brengt’em mee. En stop met lachen met mijn creatie!
Nee, een foto krijgen jullie niet. Ge zou te veel leute hebben!

Zelfbedruipend…dat was het plan.

Wel euh, laat ons zeggen dat we toch ons best gedaan hebben. En dat het “seizoen” niet om over naar huis te schrijven was. Laat begonnen, te lang koud, zo was dat. Zelfs de ijsheiligen waren niet op tijd van den hof! De serre stond er het eerste seizoen, en zoals je weet: alle begin is moeilijk.
De tomaten kregen “de plaag”, de aubergines en paprika bloeiden veel te laat, en nu ze eindelijk in gang geschoten zijn begint het te koud te worden daar onder dat plastiekske.

Ziehier de oogst. Let op het referentiepunt.
Afbeelding

Kleine, biologische, kraakverse paprika’s en aubergines. Gegarandeerd smaakbommekes die als aperitiefhapje een ongekend succes zullen hebben. Ah ja, opvullen zal niet lukken peis’ek.

Zelfbedruipend? ¬†Wat peterselie en oostindische kers betreft is dat dik in orde. De rest? Da’s voor volgend jaar. Denk ik. Hoop ik.

Vandalisme

Kijk, ik vind van mezelf dat ik een “redelijk tolerant mens” ben. Ik gun een ander zijn pleziertje, zelfs al strookt dat niet direct met mijn opvattingen over leute maken. Als het “erover” gaat, dan stuur ik man des huizes voor een goed gesprek, want diplomatie is niet mijn sterkste. En kijk, zo wonen wij hier al zestien jaar in vrede met verre en dichte buren.

Maar nu is ’t er √©cht over. Zodanig zelfs, dat ik meen zelf actie te moeten ondernemen. Diplomatie zal mij deze keer worst wezen. ’t Kan niet meer zijn. Verwoesten, vernielen, en dan met de noorderzon verdwijnen? Awel merci!

Moesten ze nu iéts overgelaten hebben, tot daar aan toe dan. Dat achterbaks, geniepig, laag-bij-de-gronds gedoe! Laten uitschijnen dat er niks aan het handje is, en dan dit vinden als je wat verder kijkt dan je neus lang is. Dit zagen er Рin niet-geoogste toestand Рheerlijke pastinaken uit. Groot! Dik! Daar hebt ge geen gedacht van. Mis dus:

pastinaken, opgegeten door woelmuizen

leeggegeten pastinaak

Langs hun onderaardse gangetjes vreten die vandalen zich een weg door mijn lievelingsgroente! Ik had er een paar extra gezet, omdat je in een eco-moestuin nu eenmaal rekening moet houden met andere bewoners, maar ik had niet gezegd dat de rollen moesten omgedraaid worden hé!

Dus, woelmuisgespuis: laat het duidelijk zijn. We zijn in staat van oorlog. Ik hoop dat jullie met je volgevreten dikke buiken ergens slaperig ligt te soezen, en dat je een gemakkelijke prooi bent voor rondvliegend gevogelte. ’t Schijnt dat de uilen dit jaar te weinig muizen vonden. Welaan, spread the word, hier is dat feestje!
De katten krijgen direct een aangepaste bril, en worden op cursus gestuurd. Het verschil tussen schone fladderaarkes en lepe viervoeters, dat kan toch niet zo moeilijk zijn? (Ik wou eigenlijk lelijke schrijven, maar hebt ge al eens zo’n woelmuis van dichtbij gezien? Hoge aaibaarheidsfactor hoor!)
Volgend jaar heb ik nog wel wat extra in petto om mijn wortelgewassen te beschermen, maar dat ga ik nu nog niet uit de doeken doen. Kwestie dat het nog niet achterhaald is alvorens ik er aan begin.

De rest van mijn wortelgewassen heb ik ook maar uitgedaan. Van mij! ’t Is duidelijk dat de wortelpeterselie (of peterseliewortel, ik vergis mij altijd) ook in de smaak viel. De laatst gezaaide worteltjes zijn eigenlijk nog niet de moeite om te oogsten, maar ze zijn (en blijven!) van mij. Even ter info: de prei die in onze tuin staat is waarschijnlijk niet half zo lekker als die van de buren. Echt, hou uw muizenfeestjes een paar meter verder! Daar staat trouwens nog veel meer. Want kijk, ik versta dat dat ge uw kinders moet kunnen eten geven, maar hebt ge¬†enig idee wat ik vanavond tegen mijn kroost moet zeggen?

welnoggoed

wat er overschiet voor ons

Een tutje pastinaak, wat premature wortels, en ’t aroma van peterselie…daar geeft ge geen zes man eten van h√©!
Vandalen! Nozems! Van mijn erf!

Een warme dag

Gisteren begon wat vroeg, zo voor een zondag. Zeker omdat zaterdag wat laat eindigde.
Er moest nog een puzzeltje gemaakt worden, zo ’s ochtends met mijn halfzacht brein. Hoe krijg je 6 mensen, 3 rugzakken, 5 pupiters, 2 kledinghoezen (met gestreken broeken en hemden), en 5 koperinstrumenten in een auto, zonder dat dat al te veel gemopper over plaatsgebrek oplevert? Niet. Het gemopper bleef duren tot we Parking Zuid binnenreden.
Toen beseften de jongens ineens dat het nu “voor echt” was.
Het snode plan dat drie jaar geleden ergens een beetje vorm aannam zou vandaag uitgevoerd worden. Dàt besef, en de zenuwen die toch wel toesloegen zorgden voor een gekalmeerde bende.

De deuren van zaal Capitole waren nog gesloten, op één na. Aanmelden, bandje aan, en naar de zaal, om te wachten op wat uitleg en de toewijzing van de kleedkamers in de backstage.
Iedereen kwam binnen, en iedereen heeft zijn reden om te komen. Aan alle mensen daar hangt een verhaal. Verdriet, hoop, miserie, geluk, doorzettingsvermogen, vriendschap : alles is vertegenwoordigd daar. Elkeen heeft zijn reden om op het podium te willen staan vanavond, elk van de artiesten voor een dag heeft een binding met 3K6.
3K6 zegt u niks? Prijs uzelf zeer gelukkig dan. Maar ik wil het u wel even uitleggen. 3K6 was de derde verdieping van kliniekgebouw zes van het UZ Gent. Was, want het gebouw is afgebroken ondertussen. K6 was de kinderafdeling, het derde was de verdieping waar vooral oncologiepati√ęntjes behandeld werden.

Als eerbetoon aan, als hart onder de riem van de velen die een vreselijke diagnose krijgen, als teken van hoop omdat ook velen die periode doorkomen, daarvoor worden om de drie jaar de “Classics” georganiseerd. Een benefietconcert, voor en door iedereen die iets te maken heeft met 3K6.

Dit jaar wilden ook mijn 5 mannen meedoen. Ze wisten welk nummer ze wilden brengen, zochten iemand die iets van muziek kent om het te herschrijven naar hun 5 instrumenten, en begonnen vanaf eind augustus te repeteren. Geloof me vrij, het was niet vanaf het eerste begin iets dat als muziek in de oren klonk ūüėČ .
Er werd geschaafd en bijgeschaafd, geblazen en gepuft, maar het resultaat mocht er zijn.

Zondag na de rondleiding in de zaal en een lunch voor alle deelnemers werd er begonnen aan de “doorloop”. Iedereen √©√©n voor √©√©n op het podium, licht en geluid juist krijgen, dankuwel, volgende. Met een massa enthousiastelingen werd een hele namiddag gewerkt, en de grote bezieler van heel het gebeuren liep het vuur uit zijn schoenen. Geduldig, vriendelijk, met een kwinkslag kreeg hij iedereen n√©t op tijd klaar voor het grote moment. In de coulissen werd verbroederd, verhalen werden uitgewisseld, soms ook instrumenten, er werd opgewarmd en afgekoeld. Na de broodjes mochten de juiste kleren aan en verdween ik naar de zaal. Doe dat goed h√© mannen!

En dan begon het: voor een propvolle zaal gaf iedereen het beste van zichzelf. Applaus, gejuich, tranen van ontroering.
Mijn jongens brachten samen met hun papa een bewerking van een nummer dat hun nichtje zes jaar geleden zelf vertolkte op de Classics. Ze heeft het als hartewens ook samen met Clouseau opgenomen in de studio, dankzij Make a Wish.

Ik ben trots op mijn mannen. S* en W*, deze was speciaal voor jullie…
Het was een fantastische avond, met heel veel gewone mensen die stuk voor stuk mee bijdroegen aan een buitengewone, warme dag. Proficiat Dierik, proficiat KKF, proficiat aan alle deelnemers. Wij noteren 2016 alvast in onze agenda.

Voor u getest

…een recept van Dorien, maar niet hetzelfde als hier.
Deze voormiddag ging ik de tuin in om peterselie en prei te halen voor het doorgemailde recept. Halverwege was ik alweer vanalles anders aan het doen, en bleef eigenlijk heel de dag ver weg van de achterdeur. Als ik daar terug binnen zou gaan wachten er strijk, was & plas, maakt de vloer mij duidelijk dat “een dweilke” niet zou misstaan, en schreeuwt de stofzuiger om aandacht. Staalhard negeren dus, zeker als er zo’n zalig zonnetje schijnt.

Vorige week zijn we nogal hals-over-kop binnengevlucht toen het ineens begon te stortregenen, dus raapte ik nog wat resten klimop in zakken, ordende het tuinhuis een beetje, zette het gereedschap waar het moet staan, keek eens naar de moestuin, en toen naar het terras. Blaadjes op het terras. Hele hopen, die altijd in de hoek bij mekaar waaien. Het perfecte winterdeken voor de groentenbedden, die nu echt wel leeg beginnen te geraken. Dus begon ik blaadjes bij mekaar te vegen. En ik weet niet hoe dat bij jullie gaat, maar als ik dan begin, dan zie ik vanalles dat nog gedaan kan worden. Verloren gerolde ballen, een barbecue die nog vol as ligt, een emmer steenafval, de tuinstoelen die misschien deze winter toch wel beter eens binnen zouden staan, de voederhuisjes die dringend omhoog moeten…enfin, genoeg om mij bezig te houden tot meneer des huizes kwam roepen dat het koffietijd was (zei ik al dat zijn nieuwe oude functie een zaligheid is?) Daarna deed ik nog een half uurtje verder, maar toen gingen de hemelsluizen weer open. Verzopen jongens arriveerden, tijd om aan eten te denken.

Het recept dus. De prei kwam uit de winkel in plaats van uit de moestuin, al de rest stond klaar.  Euh ja, ik was dat toch gaan halen? Niet dus, vergeten eigenlijk, dus meneer trok zijn katchou botjes aan om naar vanachter te pletsen. Compleet met pillamp, wegens al donker.

Alles was eenvoudig te volgen, vereiste geen speciale technieken, en het eten was op een dik halfuur klaar. De meningen waren weer zeer verdeeld, maar dat lijkt bij ons een constante te zijn als we testen voor het boek.
Jongste zoon deed zijn best en at driekwart van zijn bord leeg toen hij besloot dat hij het niet zo lekker vond. Derde zoon deed 1 hap en zette zijn joker in: boterhammen. De twee oudste zonen vonden het “ok√©, mwoh, ja, ni slecht”, maar die zaten met hun gedachten al bij hun avondje uit. Gegarandeerd dat ze straks nog een klein hapje willen eten, en dan vraag ik naar een¬†uitgebreidere omschrijving. Meneer vond het de eerste keer ok√©, maar toen we drie uur later nog een klein hongertje uit de wereld hielpen vond hij het lekkerder, omdat alle smaken meer vermengd waren. Ikzelf vond het lekker, eerste en tweede keer.
We aten spaghetti met prei en walnotenpesto.

pasta mat prei en walnotenpesto

Nu nog een verslagje doormailen naar Dorien, en dan kan ik ein-de-lijk beginnen snuisteren in de zadenlijst van Velt, en in mijn nieuwste aanwinst. Jeuj, weekend!