Maandelijks archief: maart 2014

Een nieuwe Villa Kakelbont

Ik vertelde het al eerder, ons  kippenhok was niet meer veel soeps. Het regende binnen, er durfde al eens een pootje scheefzakken, de toegangsdeur brak recent van haar hengsels…enfin, een nieuw hok was nodig. Ons madammen, we zien ze graag, en in ruil voor verse eitjes en gft-verwerking is een deugdelijk onderkomen toch een minimale wederdienst hé?

Ik vertelde het al eerder, wij doen hier graag aan recyclage. Er zijn vast wel ubercoole kiekenresidenties te koop, maar wij hebben creatieve breinen, genoeg materiaal als het oude kippenhok eerst gesloopt wordt, een achterbuur waar we machinerie die we zelf niet bezitten mogen lenen, en vooral : twee betonnen buizen die alleen nog in stukken geklopt ooit uit onze tuin geraken.

Ik vertelde het al eerder, we hadden voor onze kleine jongens een speelberg met twee buizen. Nu hebben we grote jongens die liever naar ’t stad trekken met een hoop vrienden en vriendinnen, en onze berg verdween. De buizen bleven, en ik riep zelfs jullie hulp in.

En kijk: hoow van huis met tuin bezorgde ons een idee dat langer beef hangen dan de anderen. Nog eens denken, spelen met wc-rolletjes (ah ja, da’s nét iets makkelijker hanteerbaar dan de echte buizen), meten, tekenen, DOEN!

We begonnen met de gedeeltelijke sloop van het oude hok, en nadat alle funderingsbetonblokjes en stabilisé weggegraven waren hadden we al een behoorlijke put voor buis 1. ’t Zit namelijk zo, als wij iets maken stellen we ons altijd voor waar de jongens het zullen voor gebruiken, en dat gecombineerd met onze verantwoordelijkheid als ouders levert altijd zeer (écht waar) degelijke, stevige constructies op. In dit geval dus met redelijk wat betonblokjes als fundering. Zucht.
Nu ja, we hadden dus zonder veel moeite een put, die hier en daar nog wat verder uitgeschept werd, en daar rolden we buis 1 in.rollen

Eigenlijk gaat dat best vlot, zo’n betonbuis verrollen. Meneer des huizes zorgde met zijn sterk gestel dat de buis ook rolde waar we het wilden, en na enkele minuten lag ze op haar plaats. We vulden alles terug wat op, zodat de overdekte wandelruimte al snel in gebruik kon genomen worden door de kipjes.

vullen

Buis 2 mocht wat hoger en iets meer naar voor. We maakten een provisoir hellingetje, maar dat was toch niet echt makkelijk werken. Meer doordacht, en meer mankracht, dat was de oplossing. Met alle bakstenen  die hier al jaren in zakken staan te wachten op een tweede leven zorgden we voor een talud op de juiste hoogte, voor de “vlotte rol” schepten we er de verbrokkelde stabilisé en nog wat aarde over, en dan kwam de truc met de zonen, balken, hefbomen, roepen, duwen, zweten, lachen en content zijn dat het gelukt is zonder geplette tenen of vingers. Toen was het zaterdagavond.

Zondag deden we ijverig verder:
Een stevige basis, gemaakt van een ex-terrastegel die ondertussen al voor vanalles en nog wat diende.

ondergrond

Daarop een stuk betonplex, in verstek gezaagd om de ronding van de buis toch iet of wat te volgen.

betonplex

Bevestiging voor de loopplank.

loopplankbevestiging

Balkjes op de grondplaat om straks de voor- en achterzijde tegen te schroeven.
balkjes
Achterzijde vastschroeven.
achterzijde

Ook op hoogte twee balkjes om het geheel wat vast te kunnen houden.
hoge balkjes

Voorzijde met kippenentree, zelfde maten als in hun vorige hok.
voorkant

Achterzijde met deurtje en kijkraampje.
achterkant

De nieuwe Villa Kakelbont!
nieuwe villa

Onze dames mogen uiteraard nog een beroep doen op een tuinier om alles terug een beetje “effen” te leggen en hun perceelsgrens aan te geven met kastanjehout. Ook een vals wandje vóór de puinfundering krijgen ze nog. Al twijfel ik sterk of ze zich daar ook maar een moment iets van zullen aantrekken!

We konden alles wat we voor de constructie nodig hadden hergebruiken van het oude kippenhok. Alleen enkele nieuwe vijzen werden gebruikt.

Ik vertelde het al eerder: wij, wij zijn een goed team!

 

 

Advertenties

Trop is teveel

Hoe komt dat toch, dat ik voor een heel gezelschap kan koken zonder massa’s over te hebben (dankuwel Monique voor de wijze lessen), maar dat ik mij met geen mogelijkheid kan houden aan simpele moestuinlogica?

Bijvoorbeeld dat je in een serre van 6 vierkante meter geen twintig tomatenplanten kwijt kunt. Zeker niet als je daar dan ook nog per sé 5 soorten paprika’s, enkele auberginerassen en wat scherpe pepertjes in wil planten. Misschien met de 4 vierkante meter van het perkje vruchtgewassen erbij, wat denk je? ’t Is maar dat ik het zo écht niet over mijn hart krijg om plantjes weg te doen. Nochtans vind ik dat ik doordacht gezaaid heb dit jaar: Eéntje voor buiten, ééntje voor binnen en ééntje reserve. En dat zo met alle rassen die in het zaaikistje zitten 😀 Gelukkig bestaan er ook grote bloempotten, olijf- en bestomaatjes schijnen daar goed in te gedijen. Oef!

Pootpatatjes, nog zo iets. 40 stuks is echt het maximum om ze hier op een “propere” afstand van mekaar te kunnen zetten. Ik had er al genoeg, waarom liet ik die paarse dan niet gewoon liggen bij Vreeken? Er werden er een aantal liefdevol geadopteerd, zodat mijn planten alle kansen krijgen.

Of de eerste reeks sla-zaailingskes. Een hele zaaiplaat vol, weliswaar verschillende rassen, maar dan nog… De zonen zullen mij er weer een paar keer op attent maken dat ze geen konijnen zijn.

Echt, alle simpele logica is zoek als de lente kriebelt…

Recyclage-ideetjes

Low-budget tuingerief dus.

Een tip: als je weer eens vindt (zoals dat nu eenmaal kan gaan) dat je dringend iets moet gaan halen in één of andere winkel, omdat dat het werk in de tuin nu eenmaal zou kunnen vergemakkelijken, ga dan gewoon naar die winkel! Zonder portemonnee ;). En kijk eens wat je zou moeten betalen voor je o-zo-onmisbaar stuk alaam. Ga terug naar huis, bekom efkes (wit wijntje?) en zet dan het creatieve stuk van uw hersens aan het werk. Geen nood als dat niet zo vlot gaat, er bestaat het internet. Google en Pinterest zijn uw vrienden (maar zoals ik al eerder vermeldde, alles durft er daar wel eens beter uitzien dan dat het ooit zal worden). Bij de meeste tuinbloggers die ik volg krijg je ook heel wat tips. Menck heeft er een pracht van een rubriek van gemaakt die hier al voor veel inspiratie zorgde.

Nog een tip: kijk eens wat verder dan uw neus lang is. Ooit op een plantenkwekerij geweest? Je moet eens bij het afval kijken, wat daar aan p5, p9 en weet ik welke p nog aan potjes bijeen ligt, ’t is niet te doen. Meestal volstaat een vraag, en kan je een hoop potjes meenemen om je zaailingskes in te verspenen.

Zaailingskes? Uit van die mooie zaaibakskes? Ja, ik heb er een paar. Ook zelfgemaakte: de meeste grootwarenhuisverpakkingen zijn gedroomde zaaikistjes. Mits hier en daar een gaatje bij te prikken in de bodem zijn gourmetschoteltjes , champignonbakjes (met doorschijnend dekseltje wordt dat een mini-serre), wijnkistjes ed ideaal om in te zaaien. Sinds zoon 3 naar een school gaat waar ze planten kweken krijgt hij af en toe iets mee naar huis. Afgeschreven voor daar, maar prima geschikt!

zaailingen in gourmet-bakje

Zaailingen willen nogal eens op mekaar lijken, dus plantenlabels moeten er zeker bij. Ja, hier liggen er ook van die gele plastiek dingen. Jammer genoeg te weinig, en de ervaring leert dat ik dat beter écht wel in elk potje steek. Ik ging er van uit dat ik wel zou onthouden hoeveel potjes van elke rij er bij een bepaald etiket zouden horen, maar dat is dus niet het geval. Elke tuin heeft wel hier of daar enkele planten die gesnoeid moeten worden, en waarvan je de takjes kan recupereren.  Potlood of alcoholstift, en voila, schoon hé. Ook de bamboestokjes van brochettes voldoen hier prima voor.

plantenlabels

Boompalen zijn hier gewoon stevige takken, schuin in de grond geklopt, tegen de overheersende windrichting in. Hugo vroeg ons of we sterke bomen of mooie palen wilden. Eén paal gedurende één jaar volstaat volgens hem. Twee palen is voor rijke mensen, en drie voor de gemeente 😀 Omdat wij een takkenwal aan keuze hadden werden het hulststammetjes, die ondertussen al terug liggen. Plicht volbracht.

Bij de buren staan – weggestopt achter hun tuinhuis, en dus pal in ons zicht – soms wel interessante dingen. Een chapenet dat na de werken blijft liggen, weinig kans dat dat ooit nog van achter dat tuinhuis uitgehaald wordt. Maar met wat balkjes is daar wel een pracht van een klimrek voor erwtjes van te maken.

Een tuinhuis dat voor een groter exemplaar moest wijken werd mits wat aanpassingen onze eigenste “Villa Kakelbont”, de legresidentie van onze kippen. Na een jaar of 10 (merkte ik bij het zoeken naar een foto)  is ze nu echt aan vervanging toe. Onbewoonbaar verklaard wegens instortingsgevaar en vochtproblemen. De sloop is al aan de gang, we willen geen belasting op leegstand en verkrotting betalen. De betonnen speelbuizen krijgen hier een nieuwe bestemming.

villa kakelbont

Nog voor beestjes: een bijenhotel. Samenraapsel van een verdwaalde baksteen, wat snoeiafval, bamboestokjes die er al jaren liggen, en een houten wijnkistje uit de Colruyt (altijd mooi vragen daar, anders wordt de wijnverantwoordelijke naar de kassa geroepen).

insectenhotel

Ons materiaalhokje is ook een gerecupereerd tuinhuis. De buren hadden het niet meer nodig, aanpassingen waren niet nodig, dus dat was zeer snel gefikst.

berghokje

Een tafel om te zaaien en te verpotten stond ook op mijn verlanglijstje. Met wat paletten werd ijverig geknutseld, en nu heb ik een zaaitafeltje waar ofwel potjes en bakjes in staan, of waar we een restje worteldoek kunnen inleggen en dan vullen met grond, al naargelang de behoefte. Vorig jaar werden daar de slaplantjes in gezaaid, en toen die groot genoeg waren verhuisden ze naar de moestuin.

zaaitafel

Van een omgekeerde grotere palet – met stevige zijsteunen – en wat gerecupereerde houten terrasplaten maakten we nog een werktafel. Ideaal om bloempotten en bakken te vullen, en handig om een tasje koffie op te zetten. Een vriend-achterbuur is aannemer, dus een redelijk betrouwbare leverancier van paletten. De houten terrastegels zijn ook al aan hun derde of vierde leven. Ooit waren ze inderdaad een voorlopig stukje terras, maar dat hout gecombineerd met blote voeten was een zeer splinterige ervaring.

Toen ouders van schoolkameraadjes hun oprit wilden vervangen door een groot, mooi (!?) klinkerexemplaar en vonden dat het toch wel een gigantisch werk was om de oude oprit uit te breken en naar het containerpark te brengen, toonden wij ons van onze hulpvaardigste kant. Ooit komt er misschien iets anders, maar ondertussen hebben we een terras en een moestuinpaadje voor de prijs van wat stabilisé en boordstenen. Enneuh, ja, als we werken aan het ene durft de rest er al wel eens wat rommeliger bij liggen 😉

moestuinpad

Ik kan daar ongeloofelijk content mee zijn, met zo’n dingen. Buiten de financiële kant is het gewoon plezant om te kijken waar je “afdankertjes” nog allemaal kan voor gebruiken. Het resultaat geeft altijd nét dat beetje meer voldoening dan de kant- en klaar oplossing uit de winkel.
Wel fijn natuurlijk dat meneer des huizes ook wat creativiteit en handigheid in huis heeft. Als we op voorhand afspreken wie “handjes” is, en wie “brains” dan lukt alles. Een goed team, al zeg ik het zelf!

Sommige dingen…

…zullen nooit meer hetzelfde zijn. Nooit meer.

20 maart, hoe zonnig ook, zal altijd een sombere winterdag blijven.
Green pattypan, encoding black, SP 16 wit en SP 23 rood zijn niet zomaar kleuren. Het zijn verven waar een heel aantal mailtjes, smsjes en staalkaartjes aan vooraf gingen. Codes die op mijn harde schijf staan, daar zullen blijven staan, en op jouw muren uitgerold werden.
De B 401 in ’t donker, met de felblauwe neon van het UZ. Onuitwisbare herinnering. Altijd wordt  mijn blik naar daar getrokken, hoewel “jullie” verdieping er niet meer is.
Verjaardagstaarten smaken anders, ze worden in onze familie niet licht aangesneden. Teveel datums die, ooit onbezorgd pril geluk, nu een zeer dubbele betekenis hebben.
De broertjes Wauters zijn niet meer gewoon die zangers van Clouseau, het zijn twee grote meneren met hun hart op de juiste plaats. Ook hier kippenvel, zeker bij “Hier bij jou”…
Een concert van Daan zal nooit meer kunnen, zonder dat ik aan je denk bij het binnengaan van de zaal. De gsm moest toen uit, net nadat we hoorden dat je weer opgenomen was. De autostrade was nooit zo lang als toen, toen we per sé nog langs wilden komen na dat concert. Geloof me, we zijn blij dat we dat toen gedaan hebben. Zo jammer dat het geen Victory werd voor jou.
Deze song zal nooit meer kunnen zonder zakdoeken binnen handbereik. Gewoon, hoe sommige dingen altijd gelinkt zullen zijn aan elkaar.

Jullie papa schreef het al een paar keer: “Rouw is als de golven van de zee. Op bepaalde ogenblikken zijn de golven klein en worden ze nauwelijks opgemerkt, maar op een moment dat men dit het minst verwacht kan een felle golf de voeten onder iemand wegvegen.”

Hier komt de golf…precies drie jaar later. Ik denk aan jullie….

De vraag, dag twee.

De vraag ging rond half zes deze avond richting meneer-des-huizes, die net zijn computer afsloot. Goeie timing, dacht ik bij mezelf. Nog niet bezig met iets anders, dus kan ik nog wat strijken terwijl hij eten verzint en klaarmaakt, ah ja.
NOUGABOLLEN!
Meneer had namelijk het snode plan opgevat om met oudste zoon te gaan trainen. Een uurtje lopen, ze willen een beetje later dit jaar “Dwars door Brugge” tot een goed einde brengen.

Koelkast leeg, dus het moest echt richting winkel. Uit de tuin kunnen we alleen maar wat rucola oogsten, en dat is toch wel erg “light” voor 6.
Kleinste zoon had nood aan een beetje aandacht, want de jongen snapt het verband nog niet tussen zijn emotionele hoogten en laagten, en zijn hormoonspiegels die op hol slagen. Hij mocht dus kiezen vanavond, op voorwaarde dat de p- menu’s geschrapt werden (pitta, pizza, pasta en phrites). Da ventje…

Een reeks kleurige groenten, Italiaanse rundsreepjes, en wokmie. “En daar kunnen we wel iets mee verzinnen hé mama? Ik zal helpen koken hoor”. Tuurlijk! Alles in staafjes, en de wok in. Geen foto, wegens veel honger en rap op.

Patattentaart. Of zoiets.

Ge weet wel, zo van die dagen zonder plannen. Dat ge dit doet, en dat, en nog een beetje hier, en daar. Efkes iets wegbrengen, en rapkes een broek gaan kopen (oh yes, ik kan dat op een rapke!). Dan hangt ge daarna wat in uwe zetel, en zijn de kinders alweer thuis van school als ge beseft dat “de vraag” nog niet beantwoord werd. Hier ten huize weet iedereen wat “de vraag” is: Wat eten we vandaag? Dié vraag dus. Tegen schemering nog geen pasklaar antwoord.

Ooit nam ik mij voor om hier een strakke menuplanning per week te voorzien, maar sommige ideeën lukken altijd beter in mijn dromen dan in ’t echt. Dus het was weer eens zover: niks uit de diepvries gehaald, absoluut geen zin meer om mij naar één of andere winkel te begeven, man niet thuis (dus geen kans om het probleem te verschuiven onder het mom van dringende strijk), en honger die op de loer ligt.

Op zo’n moment trek ik de ijskast open en maakt mijn brein op de kortste tijd vanalle combinaties, die niet allemaal even geslaagd zijn, maar waar meestal dan toch iets uitkomt. Vandaag: Patattentaart. Klinkt niet half zo lekker als het er uit ziet, maar ’t kind moet ne naam hebben hé. Boerenomelet is het niet, want daar zit geen deegkorst onder. Quiche is het ook niet, want daar draai ik veel in, maar geen patatten. Een soort combinatie van de twee dus, met allemaal koelkastrestjes, en de massa eieren die zorgvuldig gecontroleerd werden op kleur en geur. Oef, allemaal ok!

Twee bijna vergeten taartbodems werden gevuld met gestoofde groenten, afgedekt met een laagje aardappelschijfjes en overgoten met ei-roommengsel. Rijkelijk bestrooid met kaas gingen ze de oven in, en terwijl dat allemaal heerlijk begint te ruiken snipperde ik nog wat bieslook (vers uit dennof) en vond ik zelfs nog tijd om het aan jullie te vertellen. Smakelijk gasten!

patattentaart

stukje patattentaart

Ondertussen is bijna alles op. ’t Was lekker, en dat vonden ook alle mannen in huis.

Superlegkorrels?

DSC_7123Ba nee… Gewoon eindelijk gevonden waar ons  drie madammen hun ei kwijt willen.
Op de zolder van hun villa, tussen de zakken met houtkrullekes en graantjes. Uit mijn zicht, maar ze hadden niet op de ooghoogte van meneer des huizes gelet. Omelet, cake, crème brulée en chocomousse, olé!