Villa Augustus en Vreeken

Al lang op het verlanglijstje, nu eindelijk gelukt: Dordrecht. Iétsje specifieker? Villa Augustus en Vreeken’s zadenhandel. Voorlopig blijft de stadsboerderij nog op het lijstje staan, wegens toch nog steeds hetzelfde aantal uren in een dag, die niet dubbel gebruikt kunen worden. In dit geval was dat spijtig.

Man des huizes moest vanmorgen eerst nog naar Frankrijk, dus de auto was maar om 10u beschikbaar. Geen nood, ik ben geen ochtendmens, en zoon 3 (die meereed naar Moeke en Vake en daar geruild werd voor zoon 4) ook niet.
Zoon 3 maakte zijn valieske, en we vertrokken. Nadeel als je teveel tijd hebt: je doet nog vanalles, en je weet dat er iets is dat je vergeten bent, maar je beseft nog niet wat…

Zoon 3 werd afgezet bij Vake, zoon 4 en Moeke stapten mee in, en wijlie weg, naar Holland. De gps gidste ons op een uurtje tot op de parking naast Villa Augustus. Fijn detail: een betaalparking, echt aan de rand van het stadje, maar je mag er de eerste 24u gratis staan. Puik idee, slimme zet om koning auto uit de stad te weren.

We kwamen Villa Augustus binnen langs de voorzijde (lach niet, er zijn daar meerdere ingangen!), en kwamen direct terecht in het winkeltje. En toen wist ik wat ik vergeten was: Aaaaargh! Mijn fototoestel! Ik troost mij nu met de gedachte dat ik nog een extra reden heb om terug te gaan, en dat ik al dat moois waarschijnlijk toch niet volledig tot zijn recht zou kunnen laten komen op een foto. Gelukkig is er tinternet, als ge een idee wil hebben: klik. Zo gezellig! Zo knus! Zo kleurrijk! Zo’n assortiment!
Verder door kwamen we in het restaurant. Gelukkig was er nog plaats, en genoeg te zien tijdens het wachten. Het eten was lekker (ook volgens zoon 4), en als onze bordjes leeg waren wandelden we rond in de tuin (vooral nog veel bruine, lege bedden) naar een poortje in de muur waarlangs we naar Dordrecht-city wilden. Die moestuin wil ik écht wel zien  “in ’t seizoen”, dat moet indrukwekkend zijn! Die ruimte! Die serres! Die fruitbomen! Die kruiden! Zoon dacht dat ze een nep-hommel op de krokusjes gezet hadden om het er helemaal goed te laten uitzien, en pas toen het beestje bewoog wilde hij geloven dat die dikkerd écht was. Achteraan is er ook nog een “verstopt” stukje waar massa’s helleborussen, en primula’s de show stelen.
De Villa zelf is een hotel, waar grappige torentjes op staan, en die zoon 4 via de trap wel eens wilde verkennen. Helaas…geen toegang.

Dordrecht leek wel uitgestorven toen we van de Villa naar de winkelwandelstraat stapten. Weinig volk op straat, veel gesloten winkels, eigenlijk helemaal niet wat ik van een vrijdagnamiddag in een stadje verwachtte. We hadden dus plaats genoeg om te kuieren, en geraakten vlot bij Vreeken.

Ik weet ondertussen dat je alleen de voorverpakte zakken pootaardappelen kan kopen, dus niet los in kleine aantallen. Daarom hield ik het bescheiden bij 1 soort paarse patatten: Farberkartoffel. De blauwe Congo die ik eigenlijk wilde was er niet, Corne de gatte zat alleen per  kweetnioeveel, en Toluca zelfs per 50. Die twee laatsten verkopen ze bij De Loods in Aalst ook, bio, (want dat was toch teleurstellend, het geringe aantal bioproducten) en in mini-hoeveelheden als je dat wil. Ook de rode ajuintjes zal ik daar nog moeten halen, want die zagen er eerder uitgedroogd uit. Zaden had ik niet nodig, maar zo’n aanbod, dan moét je toch wel iets proberen hé! Andijvie had ik nog niet, dus bracht ik maar direct 2 soorten mee (ah ja, vergelijkende studies en zo), een bestomaatje, en rode worteltjes kon ik ook niet laten liggen.
Vreeken is zo’n echt snuister-winkeltje, zoiets waarvan geen kat begrijpt waarom je daar nu per sé zo ver wil voor rijden. Maar dat aanbod! Die variëteiten! Die hebbedingetjes! Die zadenzakjes, zo mooi! Zo kleurrijk!
Ondertussen snap ik wel dat het met online bestellingen wel eens fout durft te lopen. In de winkel zijn ze vriendelijk, behulpzaam, alles wat je wil, maar vreselijk verstrooide pipo’s als je ’t mij vraagt. De vrolijke lentedeuntjes die overal gefloten werden vergden soms zoveel concentratie dat de verkopers vergaten dat ze iets gingen zoeken voor iemand, of dat er iemand aan de kassa stond te wachten, maar iedereen bleef er compleet zen bij. Geweldig om ze bezig te zien. Ik zou daar gerust een paar uur kunnen “mensjes kijken”. Maar om nu nog een keer speciaal voor zaden naar daar te rijden? Nee, dat niet.
Wél voor Villa Augustus en de (nog te ontdekken) Stadsboerderij.

Na de wandeling terug was het dringend tijd voor thee en taart, en daarna geraakten we vlotjes terug thuis. Ondanks de gps die pas hare mond opendoet als je zelf al (verkeerde) beslissingen genomen hebt. Ons Sonja, ’t blijft een kalf!

Advertenties

2 gedachten over “Villa Augustus en Vreeken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s