Maandelijks archief: april 2014

Over vakanties die hier eigenlijk nooit rustig zijn…

…en hoe we onszelf dat elke keer opnieuw weer met veel plezier aandoen.

Het begon al donderdag voor de paasvakantie: twee jongens thuis wegens examens gedaan, een week of weekend weg in het verschiet, dus wassen, plassen, rugzakken maken, laatste verkleedkleren bij mekaar zoeken, enfin, een hele dag bezig met vanalles.

Vrijdag rapporten ophalen en even in de vlucht bekijken, twee oudste zonen moesten een opgeruimde kamer hebben en mochten dan de deur uit, twee jongsten op weekend met de scouts, en moeder alleen thuis wegens man des huizes op de lappen met collega’s, compleet met overnachting. Bweurk! Koude voeten dus, en een veel minder diepe slaap dan gewoonlijk.

Misschien gelukkig, want oudste stond om 7u op het rolluik te kloppen, een kwartier vroeger dan afgesproken. Die vertrok op cursus en taxi mama rukte dus uit. Daarna kwamen vervolgens zoon 2, man en de twee scouts thuis. Huis vol weekendtassen, wassen, plassen, de never-ending story dus.

Maandag en dinsdag ging dit nog even door, en ook het strijkijzer deed ijverig mee. Ondertussen deden we al een beetje van “vooruitziende mens” en maakten we de decoratie voor ons paasfeest. Eitjes uitblazen, olieverf verdunnen met terpentijn, op water spatten, en eitje daar over rollen. Een mooi gemarmerd effect krijg je dan. We deden hetzelfde met een blad papier, om daar dan naamkaartjes van te maken. Groen-wit en een vleugje geel, dat worden de kleuren. Menu moet nog volledig samengesteld worden.

Woensdag maakten we mee de zolder leeg bij mijn ouders. De jongens met hun jonge benen en flexibele lijfjes deden trappen en kropen onder het dak om alle veel te lang gespaarde spullen naar beneden te dragen. Speelgoed van vroeger, cursussen, steriliseerbokalen, magazines…manmanman, wat een verzameling!

Donderdag alweer valiesjes, rugzak en motokoffer inpakken: valiesjes voor de twee jongsten die bij mijn ouders zouden logeren, ook computer en wat verse onderbroeken voor oudste zoon die door mijn broer zou opgehaald worden van zijn cursus en ook naar mijn ouders ging, rugzak voor zoon twee die per fiets op scoutsweekend vertrok, en dan wikken en wegen wat er in die éne koffer van de moto paste. Meer dan gedacht, gelukkig :). De twee jongsten vertrokken donderdagmiddag al, zoon twee stapte op de fiets toen wij bijna op de moto zouden stappen. Laatste dingetjes controleren…deuren dicht, kippen genoeg water, buren vragen om eitjes te rapen, portefeuille, rijbewijs, identiteitskaart…Euh? Waar is die? O ja, waarschijnlijk nog in de broekzak van zoon twee, want die kaart geldt ook als pasje voor de bib. Als je de betere HBO-series wil ontlenen moet je 16+ zijn, of de pas van de mama vragen natuurlijk. Nu ja, zoon vond het wel stoer dat mama en papa met de moto tot bij hem (en nog veel belangrijker: zijn vrienden en vriendinnen) kwamen om die kaart. Nog een high five, en wijlie weg: Baai van de Somme, met tussenstop om 18u op de markt van Arras, waar we samen met de twee andere koppels motards een royale portie frieten naar binnen werkten, en onze ogen de kost gaven op het terras van “Couleur Café”. Heerlijk, mensjes kijken in het avondzonnetje.

Dan volgde een fantastisch weekend, waarvan foto’s en verslag mogelijks nog volgen.

Zondagavond kwamen we met stijve knieën, redelijk koude vingers en een platgezeten achterste thuis, waar twee zonen ons opwachtten. Niet geheel volgens afspraak, maar na veel over- en weer ge-sms was oudste zoon van bij mijn ouders toch naar huis getreind. Wassen, plassen, en planten terug in de grond steken. De buurtjes die eitjes kwamen rapen waren even vergeten om het poortje van het kippendomein weer dicht te doen. Gelukkig hadden de dames niet té veel schade aangericht. Ik gaf alles water, want uit de hemel moesten we niks verwachten.

Maandag kwamen de twee jongsten terug thuis, en dan moet iedereen altijd terug een beetje zijn draai vinden. De jongens moeten weer wennen aan mekaar, elk weer hun plekje zoeken, en voor ons, na een “zen” weekend is de drukte van vier puberzonen ook weer een hele andere wereld. Zeker als er door sommigen onrealistische plannen gesmeed worden, gaande van pretparkdag tot “eventjes” de tent opzetten voor een mega sleep-over in de tuin. Hallo!?
Zoon met zakgeld (spaarzaam type, werkt hard voor af en toe een extraatje) ging met vrienden van skivakantie naar Gent, en de dag erna naar Bobbejaanland. Zoon met het gat in de portemonnee sprak af met vrienden aan de Scheldedijk, en was vreselijk viesgezind omdat hij geen pretparkticket kon betalen, en hij ondertussen niet meer alles voorgeschoten krijgt. Bezint eer gij uitgeeft was de strenge (maar rechtvaardige) boodschap. Hij wilde het niet weten, en bleef slechtgezind.

Kleinste zoon vroeg twee dagen een vriendje op bezoek, en samen met zoon drie amuseerden die zich kostelijk met constructiespeelgoed, een filmcameraatje en Youtube. Ook hele trampoline-  en achtervolgingsscènes werden gefilmd.

Ondertussen werd alles voor Pasen besteld (leve collect & go!) en ijverig opgeruimd. Vrijdag de dweil door het huis, en zaterdag terwijl de twee oudsten hielpen op het paasontbijt van het PWO stond ik achter de kookpotten. Een goeie voorbereiding is alles! Ondertussen werd hier en daar nog wat volk bij-uitgenodigd voor het aperitief. Alles was ongeveer klaar toen ’s avonds de ene zoon naar de repetitie ging, de twee anderen een uitvlucht verzonnen om niet te moeten gaan, en man des huizes de laatste flessen koel legde.

Pasen begon vroeg op de morgen met een bezoek aan de bloemenmarkt voor de laatste tafeldecoratie, een ontbijt in verschillende schuifjes, en de laatste hand aan de aperitiefhapjes. Vanaf 12u was ’t  huisje vol: aperitief voor vrienden, buren en familie. Nadien bleven we met 14 over om te genieten van spijs en drank, de tuin, de zon, de kleinste hummel van de familie, verhalen, gezelligheid. ’t Is altijd veel werk op voorhand, maar ik kan er écht van genieten.

Maandag  begon ook vroeg: jongens met de scouts weg, en wij naar de Koninklijke Serres in Laken. Blogpostje en foto’s volgen mogelijk een beetje later deze week.
Nadien kuierden we nog wat rond in Brussel,  vergaapten ons aan het ongelooflijk aantal chocolateries, en keerden terug naar de realiteit op het moment dat de zonen hun boekentassen moesten maken. In al deze drukte vergaten we zelfs dat er chocolade eieren waren. Die liggen nog netjes in de plooibox, uit het zicht. Volgend weekend de klokken laten overvliegen kan ook zeker?

En nu, twee dagen na de vakantie, is het hier weer rustig, gaat alles zijn gangetje, en vond ik eindelijk tijd om nog eens iets te schrijven. Morgen vereer ik de moestuin met een bezoek, vrijdag help ik opnieuw koken in het PWO, en gegarandeerd wordt het weekend weer een rush van hier naar daar. Maar je hoort mij niet zeggen dat ik dat erg vind!

En jullie? Fijne vakantie gehad?

Werk aan de winkel

Donderdagvoormiddag kon ik bij de plantenkweker mijn bestelling ophalen. 14 bakjes plantgoed, dus met mijn klein autootje was dat in twee keer. Zoon drie hielp ijverig mee om alles naar het terras te dragen, veilig voor nieuwsgierige kippen.

Donderdagavond werkten we residentie Kakelbont verder af, plaatsten we een stuk draad om de beesten binnen een afgebakend terrein te houden, en werden alle andere gedrochtelijke stukken groene draad verwijderd. Een stuk om ze van het terras weg te houden, een stuk rond verse aanplant links, een stuk rechts: onze tuin zag er niet uit… Veel beter zo, en de dames hadden toch nog heel wat barrières te nemen om bij onze plantjes te geraken.
Dachten we.
Wie begroetten ons ’s morgens aan het keukenraam? Juist ja. Gelukkig bleek het katteneten aantrekkelijker dan al de rest, maar toen de madams nog twee keer achter mij stonden nadat ik ze terug opgehokt had was het wel duidelijk: ik noteerde op mijn to-do lijst “knip de kip”.

Vrijdag moesten er nog twee zonen een hele dag naar school, de rest enkel maar een rapport halen, en ik liet de bloemetjes buitenzetten. Ik zette de verschillende soorten planten in de buurt van hun eindbestemming, Hugo wees hun definitieve plaats aan. Een tuin vol P9 potjes, 3 loslopende kippen, 4 zonen die superenthousiast waren over alle vakantieactiviteiten, man die met collega’s een nachtje ging stappen in holland,… jawel, de plantjes bleven daar fijntjes liggen. Wel 24 hele uren, die dutskes. Ik had nochtans massa’s goesting om te beginnen planten, maar helaas geen tijd. Wat een moeder lijden kan! 😉

P9 potjes

Na een nachtje “home alone” en alle alleen te trotseren drukte van een zaterdagvoormiddag vonden meneer des huizes en ikzelf dat we toch wel onze kippen een vleugeltje korter moesten maken. In het verleden riepen we daar de achterbuur voor, maar eigenlijk houdt dat niet veel in (volgens alle youtubefilmkes). Weeral teamwork dus: we dreven de beestjes naar een hoek van hun domein, man pakte ze, ik knipte ze, gedaan! Alle mensen die ons in actie zagen weten dat het iéts langer duurde dan beschreven…Slimme beesten, die overal kruipen waar meneer nogal moeilijk aankan wegens grote gestalte, een boom in de weg, toch nog een gaatje dat ze vonden, en op de duur hadden we zelf de slappe lach. Maar hey, we did it!

Zondag was ’t dan planttijd voor mij, grasmaaitijd voor meneer des huizes (ja, dat mag hier tussen 10 en 12), nadien even Ronde van Vlaanderen en dan weer planten.
Ik wilde op voorhand niet tellen hoeveel plantjes er in de grond moesten geraken, en ik denk dat dat een wijze belissing was: er liggen nu (nog één border te gaan) al 178 lege P9 potjes. De roos kwam met blote wortel, dus da’s 179 keer schorslaag opzij, putje graven, potje dompelen, plantje uit potje, plantje in de grond, schors weer over blote aarde.
Die schors vorig jaar, dat was een goed idee: de grond er onder was mooi kruimelig van structuur en ondanks de droge lente nog vochtig genoeg. Groot verschil met de moestuin, waar de droogte zorgt voor een bikkelharde bovenste korst.

Zo met uw neus vlak boven de grond zie je veel. Massa’s muizengangen (grrr!), veel pieren (en héél veel groene pieren, echt waar, groen!), goeie grond, véél te veel schors hier en daar, veel vogelvoer dat overal ontkiemt, veel mosjes in die P9 potjes, veel korstmosjes, maar vooral de belofte van een prachtige tuin.
Wat je niet ziet is dat man des huizes met een fototoestel rondloopt 😉

werkmensch

Ondertussen zijn we weer een dagje verder, en kan ik u met blij gemoed, zere knie en geteisterde rug melden dat er 269 plantjes in onzen hof de rest van hun dagen mogen slijten. De gelukzakken. Ze waren zeer gewenst. Ze zullen gekoesterd, bejubeld en bemoedigend toegesproken worden. Af en toe een portretje hoort er ook bij, en ze mogen er zeker van zijn dat alle chemische brol uit hun omgeving wordt geweerd. Ze moeten niet te strak in het gelid staan, sommigen mogen verdwijnen en verschijnen, en ze moeten niet bang zijn dat we ze minderwaardig vinden omdat “vulgaris” een deel van hun naam is. Ook het minachtende “onkruid” wensen wij hier niet te horen, en terrasvoegen zijn niet exclusief voor wit zand.brunnera macrophylla symphytum grandiflorum hidcote pink

Ik weet het nu al: dit wordt een stukje paradijs. Wit wijntje?