Werk aan de winkel

Donderdagvoormiddag kon ik bij de plantenkweker mijn bestelling ophalen. 14 bakjes plantgoed, dus met mijn klein autootje was dat in twee keer. Zoon drie hielp ijverig mee om alles naar het terras te dragen, veilig voor nieuwsgierige kippen.

Donderdagavond werkten we residentie Kakelbont verder af, plaatsten we een stuk draad om de beesten binnen een afgebakend terrein te houden, en werden alle andere gedrochtelijke stukken groene draad verwijderd. Een stuk om ze van het terras weg te houden, een stuk rond verse aanplant links, een stuk rechts: onze tuin zag er niet uit… Veel beter zo, en de dames hadden toch nog heel wat barrières te nemen om bij onze plantjes te geraken.
Dachten we.
Wie begroetten ons ’s morgens aan het keukenraam? Juist ja. Gelukkig bleek het katteneten aantrekkelijker dan al de rest, maar toen de madams nog twee keer achter mij stonden nadat ik ze terug opgehokt had was het wel duidelijk: ik noteerde op mijn to-do lijst “knip de kip”.

Vrijdag moesten er nog twee zonen een hele dag naar school, de rest enkel maar een rapport halen, en ik liet de bloemetjes buitenzetten. Ik zette de verschillende soorten planten in de buurt van hun eindbestemming, Hugo wees hun definitieve plaats aan. Een tuin vol P9 potjes, 3 loslopende kippen, 4 zonen die superenthousiast waren over alle vakantieactiviteiten, man die met collega’s een nachtje ging stappen in holland,… jawel, de plantjes bleven daar fijntjes liggen. Wel 24 hele uren, die dutskes. Ik had nochtans massa’s goesting om te beginnen planten, maar helaas geen tijd. Wat een moeder lijden kan! 😉

P9 potjes

Na een nachtje “home alone” en alle alleen te trotseren drukte van een zaterdagvoormiddag vonden meneer des huizes en ikzelf dat we toch wel onze kippen een vleugeltje korter moesten maken. In het verleden riepen we daar de achterbuur voor, maar eigenlijk houdt dat niet veel in (volgens alle youtubefilmkes). Weeral teamwork dus: we dreven de beestjes naar een hoek van hun domein, man pakte ze, ik knipte ze, gedaan! Alle mensen die ons in actie zagen weten dat het iéts langer duurde dan beschreven…Slimme beesten, die overal kruipen waar meneer nogal moeilijk aankan wegens grote gestalte, een boom in de weg, toch nog een gaatje dat ze vonden, en op de duur hadden we zelf de slappe lach. Maar hey, we did it!

Zondag was ’t dan planttijd voor mij, grasmaaitijd voor meneer des huizes (ja, dat mag hier tussen 10 en 12), nadien even Ronde van Vlaanderen en dan weer planten.
Ik wilde op voorhand niet tellen hoeveel plantjes er in de grond moesten geraken, en ik denk dat dat een wijze belissing was: er liggen nu (nog één border te gaan) al 178 lege P9 potjes. De roos kwam met blote wortel, dus da’s 179 keer schorslaag opzij, putje graven, potje dompelen, plantje uit potje, plantje in de grond, schors weer over blote aarde.
Die schors vorig jaar, dat was een goed idee: de grond er onder was mooi kruimelig van structuur en ondanks de droge lente nog vochtig genoeg. Groot verschil met de moestuin, waar de droogte zorgt voor een bikkelharde bovenste korst.

Zo met uw neus vlak boven de grond zie je veel. Massa’s muizengangen (grrr!), veel pieren (en héél veel groene pieren, echt waar, groen!), goeie grond, véél te veel schors hier en daar, veel vogelvoer dat overal ontkiemt, veel mosjes in die P9 potjes, veel korstmosjes, maar vooral de belofte van een prachtige tuin.
Wat je niet ziet is dat man des huizes met een fototoestel rondloopt 😉

werkmensch

Ondertussen zijn we weer een dagje verder, en kan ik u met blij gemoed, zere knie en geteisterde rug melden dat er 269 plantjes in onzen hof de rest van hun dagen mogen slijten. De gelukzakken. Ze waren zeer gewenst. Ze zullen gekoesterd, bejubeld en bemoedigend toegesproken worden. Af en toe een portretje hoort er ook bij, en ze mogen er zeker van zijn dat alle chemische brol uit hun omgeving wordt geweerd. Ze moeten niet te strak in het gelid staan, sommigen mogen verdwijnen en verschijnen, en ze moeten niet bang zijn dat we ze minderwaardig vinden omdat “vulgaris” een deel van hun naam is. Ook het minachtende “onkruid” wensen wij hier niet te horen, en terrasvoegen zijn niet exclusief voor wit zand.brunnera macrophylla symphytum grandiflorum hidcote pink

Ik weet het nu al: dit wordt een stukje paradijs. Wit wijntje?

 

Advertenties

13 gedachten over “Werk aan de winkel

  1. onderdeappelboom

    Knap gedaan en leuk geschreven. Ik zou zeggen: de kippen kan je veel makkelijker pakken als je even wacht tot ze ’s avonds hun hok zijn binnengegaan, maar ik heb de indruk dat ik je daarmee een hoop pret ontneem 🙂

  2. Eilish

    En ik die dacht dat ik met mijn 36 P9 potjes, 3 grotere waarin Forsythia en Ranonkel woonden, en 12 nog grotere met haagconiferen, al hard gewerkt had …Respect !

  3. bart

    Ba ja, tegen een wit wijntje zeg ik geen nee. 🙂
    ’t zal ongetwijfeld goed groeien, na de vlaag van gisteravond. En hopelijk houden de muizen zich koest.

  4. Menck

    Stevig doorgewerkt, zo te lezen/zien. Gelukkig heb je ‘Garfield’ naast je om je morele steun te bieden. 😉
    Wellicht is het gezichtsbedrog, maar op de eerste foto lijk je weinig ruimte te laten tussen de beplanting en de haag. Dat wordt nog ’s lastig haagscheren binnenkort.

    1. Heidi Berichtauteur

      Pluis kwam vooral bedelen om aaikes, en af en toe snuffelen of verontwaardigd zijn wegens te weinig aandacht. Tussen planten en haag zit overal 60 à 80 cm, en de haag staat redelijk breed, dus indien nodig kan ze nog korter. (Ik meen mij zelfs te herinneren dat dat in sommige tuinen wel eens tot op de stam wordt teruggesnoeid 😀 )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s