Maandelijks archief: mei 2014

TGV

Niet te doen, hoe snel het gaat. Al die berichtjes die in mijn hoofd zitten en om één of andere reden dan toch niet op deze blog geraken. Enfin, nu is het hier een beetje grijs buiten (dus moet ik niet per sé de tuin in), een beetje opgeruimd binnen (dus kunnen stofzuiger en dweil nog even uit het zicht blijven) en ligt er geen massa fruit te wachten tot het verwerkt is (de abrikozen- en kersenconfituur zijn al gemaakt, jaja). De harde schijf van deze computer staat meer dan vol, dus recente foto’s kunnen er niet meer bij. Fotoberichten zullen moeten wachten tot na de “grote computerkuis en reorganisatie”.

Laat mij dus vertellen over moederdag. Zo lang geleden al… Ik had de heren hier in huis te kennen gegeven dat cadeautjes niet noodzakelijk waren, maar dat ik één grote wens had: dat ze niet het zoveelste jaar op rij moederdag zouden verpesten met hun ongelooflijke gekibbel en puberale laag-bij-de-grondsheden. Op speciale dagen zijn ze daar experts in namelijk.
Het begon goed, met een mooi gedekte tafel en vers geperst fruitsap, rustige jongens en geen ketelmuziek op de achtergrond. Driewerf jeuj! Kleinste zoon maakte in de klas ook nog iets: een tekening, die daarna op een serveerplateau gebakken werd. Heerlijk, er staan hier ondertussen vier zo’n kunstige exemplaren, en het zijn de meest gebruikte in dit huis. Dan had ik nog tot ’s middags tijd om over de auto te beschikken en naar mijn ouders te rijden (waar moederdag op 15 augustus gevierd wordt) en daar het cadeautje waar ik stiekem toch wel héél hard naar uitkeek te gaan ophalen. Dorien had haar best gedaan om het op tijd te brengen, gesigneerd en al. DANKUDORIEN! O, zo schoon, zo nieuw, zo tof met die drie lintjes! In een later postje meer daarover.

Toen ik thuis kwam ging het iets minder goed, zoon drie bleek koorts te hebben. Net nu we zouden gaan supporteren voor de twee oudsten en man des huizes die Dwars door Brugge wilden lopen. Opa deed dat ook zo dikwijls, en achteraf werd heel het gezin van man dan getrakteerd op een etentje in Brugge. Deze traditie werd dit jaar nieuw leven ingeblazen. Opa liep mee middels een foto die op de truitjes gespeld werd, hij zou maar wat trots geweest zijn op zoon en kleinzonen. Oma was in haar bomvolle agenda een beetje de weg kwijtgeraakt en was er dus niet bij, maar genoot van op afstand. Gelukkig waren er supporters aan de zijlijn, die mij achteraf konden briefen, want zoon drie lag ziek te zijn. En wat doet een moeder dan? Moederen!

Tegen de namiddag was hij er een beetje door, en treinden we onze bende achterna om mee een hapje te gaan eten. Een appelflauwte net voor we moesten opstappen zorgde er voor dat we van de conducteur op het gemakje in eerste klasse mochten reizen, en in Brugge was het grootste leed geleden. Het werd een gezellige avond, met bloemetjes voor de moeders en met een opvallend stille oudste. Die was “diep” gegaan, om in de 14,5 km zijn vader acht minuten achter zich te laten. Zonder noemenswaardig veel training, en zonder stretchen achteraf zorgde dat voor zure stijve spieren, en toen pa alweer fris rondhuppelde zag zoon eruit als een revaliderende bejaarde (gelach en leute alom natuurlijk). Ook zoon twee was beter getraind en overleefde de 4,7 km zonder moeite.
Oudste kreeg nog een frisse uitdaging op zijn bord: als hij volgend jaar wil strijden tegen neef M. moet hij stoppen met roken. Anders supportert neef nog een keer, zonder zelf deel te nemen, en schuift de uitdaging een jaartje op. Ter info: de tabak is op, en voorlopig is er geen nieuwe gekocht. Aangeboden sigaretten worden nog wel met volle goesting opgepaft. Dus beste vrienden van oudste zoon: wilt ge hem niks meer geven astemblieft? Met dank, zijn ma.

Advertenties

In de keuken

Zo ’s avonds redelijk laat op facebook zien staan “De keuken van Tante Alice…wij kijken er al vast  naar uit” zou mij eigenlijk naar bed moeten jagen wegens morgen vroeg dag, maar eerst wil ik het toch efkes uitleggen.

Ze bedoelen daarmee eigenlijk dat de madam achter deze blog het menu voor morgen in het sociaal restaurant van het PWO een beetje naar haar hand gezet heeft.
Ach ja, ik kan het niet laten. Ik blijf er van overtuigd dat ook mensen die het met minder moeten doen (véél minder, echt, ik denk dat je je dat niet kan voorstellen als je er niet tussen gestaan hebt) recht hebben op kwalitatief verantwoorde voeding. Dat het roeien is met de riemen (lees centen) die we hebben, dat is een vaststaan feit.

Dat je voor drie euro per persoon geen sterrenmenu op tafel kan toveren is ook logisch. Maar dat je niet altijd gehakt-met-aardappelen-en-groenten moet serveren lijkt mij ook evident. Dus vond ik dat ik in plaats van het geplande menu iets anders wou. Veel meer koken met seizoensgroenten bijvoorbeeld. En toen er (letterlijk) tussen de soep en de patatten iemand  opperde over hoe asperges er toch altijd zo lekker uitzien, maar onbetaalbaar zijn wist ik het: asperges zouden het worden…
Ik ging naar huis en maakte een boodschappenlijstje, hoeveelheden voor 50 personen. Zonder soep (maar daarvoor is alles voorradig) maar mét dessert een foodcost  van 2,86 euro per persoon. Ik had een retestrak dossier! Jeuj! Asperges zouden het worden!

Ik dus spoorslags terug richting PWO, om heel mijn plan uit de doeken te doen. En daar loop je dan vol met je kop tegen de muur natuurlijk; bepaalde gewoonten en machtsposities komen erin, zonder dat je er zelf erg in hebt. Mensen voelen zich bedreigd. Als “de nieuwe” dan ook nog eens vindt dat ze moet komen koken is het hek van de dam…

Enfin, er waren mensen ongelukkig, er waren er enthousiast, en door voorziene afwezigheden mocht ik dus gisteren boodschappen doen, vandaag de voorbereidende activiteiten plannen en morgen asperges à la flamande met krielpatatjes en een stukje zalm met kruidensaus presenteren. Grote dank aan coach Monique, die facebookgewijs een recept voor 4 compleet vertaalde naar 50, inclusief werkplanning. Grote dank ook aan het team vrijwilligers die er helemaal voor gingen, en asperges schilden alsof ze ’t al jààààren doen.
Het dessert is vanilleijs met aardbeien, maar wanneer dat opgediend wordt zit ik hier thuis alweer aan tafel een middagboterhammetje te eten met jongste zoon.

Kijk, als ge nu allemaal gewoon wilt duimen dat ik morgen niet door mijn wekker slaap, dat de saus niet schift, er geen vezels aan de asperges hangen en de patatjes niet aanbakken dan ben ik er helemaal gerust in dat het lukt. En nu: slaapwel!