TGV

Niet te doen, hoe snel het gaat. Al die berichtjes die in mijn hoofd zitten en om één of andere reden dan toch niet op deze blog geraken. Enfin, nu is het hier een beetje grijs buiten (dus moet ik niet per sé de tuin in), een beetje opgeruimd binnen (dus kunnen stofzuiger en dweil nog even uit het zicht blijven) en ligt er geen massa fruit te wachten tot het verwerkt is (de abrikozen- en kersenconfituur zijn al gemaakt, jaja). De harde schijf van deze computer staat meer dan vol, dus recente foto’s kunnen er niet meer bij. Fotoberichten zullen moeten wachten tot na de “grote computerkuis en reorganisatie”.

Laat mij dus vertellen over moederdag. Zo lang geleden al… Ik had de heren hier in huis te kennen gegeven dat cadeautjes niet noodzakelijk waren, maar dat ik één grote wens had: dat ze niet het zoveelste jaar op rij moederdag zouden verpesten met hun ongelooflijke gekibbel en puberale laag-bij-de-grondsheden. Op speciale dagen zijn ze daar experts in namelijk.
Het begon goed, met een mooi gedekte tafel en vers geperst fruitsap, rustige jongens en geen ketelmuziek op de achtergrond. Driewerf jeuj! Kleinste zoon maakte in de klas ook nog iets: een tekening, die daarna op een serveerplateau gebakken werd. Heerlijk, er staan hier ondertussen vier zo’n kunstige exemplaren, en het zijn de meest gebruikte in dit huis. Dan had ik nog tot ’s middags tijd om over de auto te beschikken en naar mijn ouders te rijden (waar moederdag op 15 augustus gevierd wordt) en daar het cadeautje waar ik stiekem toch wel héél hard naar uitkeek te gaan ophalen. Dorien had haar best gedaan om het op tijd te brengen, gesigneerd en al. DANKUDORIEN! O, zo schoon, zo nieuw, zo tof met die drie lintjes! In een later postje meer daarover.

Toen ik thuis kwam ging het iets minder goed, zoon drie bleek koorts te hebben. Net nu we zouden gaan supporteren voor de twee oudsten en man des huizes die Dwars door Brugge wilden lopen. Opa deed dat ook zo dikwijls, en achteraf werd heel het gezin van man dan getrakteerd op een etentje in Brugge. Deze traditie werd dit jaar nieuw leven ingeblazen. Opa liep mee middels een foto die op de truitjes gespeld werd, hij zou maar wat trots geweest zijn op zoon en kleinzonen. Oma was in haar bomvolle agenda een beetje de weg kwijtgeraakt en was er dus niet bij, maar genoot van op afstand. Gelukkig waren er supporters aan de zijlijn, die mij achteraf konden briefen, want zoon drie lag ziek te zijn. En wat doet een moeder dan? Moederen!

Tegen de namiddag was hij er een beetje door, en treinden we onze bende achterna om mee een hapje te gaan eten. Een appelflauwte net voor we moesten opstappen zorgde er voor dat we van de conducteur op het gemakje in eerste klasse mochten reizen, en in Brugge was het grootste leed geleden. Het werd een gezellige avond, met bloemetjes voor de moeders en met een opvallend stille oudste. Die was “diep” gegaan, om in de 14,5 km zijn vader acht minuten achter zich te laten. Zonder noemenswaardig veel training, en zonder stretchen achteraf zorgde dat voor zure stijve spieren, en toen pa alweer fris rondhuppelde zag zoon eruit als een revaliderende bejaarde (gelach en leute alom natuurlijk). Ook zoon twee was beter getraind en overleefde de 4,7 km zonder moeite.
Oudste kreeg nog een frisse uitdaging op zijn bord: als hij volgend jaar wil strijden tegen neef M. moet hij stoppen met roken. Anders supportert neef nog een keer, zonder zelf deel te nemen, en schuift de uitdaging een jaartje op. Ter info: de tabak is op, en voorlopig is er geen nieuwe gekocht. Aangeboden sigaretten worden nog wel met volle goesting opgepaft. Dus beste vrienden van oudste zoon: wilt ge hem niks meer geven astemblieft? Met dank, zijn ma.

Advertenties

8 gedachten over “TGV

  1. misssexandthecity

    Ik hoop dat de oudste echt gaat stoppen met roken, ik heb dat ook gedaan en ik kan met geen woorden uitleggen hoe blij ik ermee ben,………en hij gaat dat absoluut merken aan zijn prestaties,……

  2. Menck

    Een TGV is er niks tegen, zeg ik u.
    Too bad dat je oudste zoon zijn toevlucht tot tabak zoekt. Ik wou dat ik hem eens van man tot man kon uitleggen wat zulks op termijn met een mens doet. (Sprak de ervaringsdeskundige)

  3. brubeck

    Sportieve familie.. en knappe prestaties ! Mijn zonen zijn selectief doof als ik vraag of ze mee willen gaan lopen of zelfs supporteren.
    En dat roken, je kan daar weinig tegen doen. Zelf roken we geen van beiden maar onze drie kinderen paffen lustig in het rond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s