Maandelijks archief: juni 2014

Gedaan, fini, basta, foert!

’t Is afgelopen, de periode van abnormale stilte die steevast afgewisseld werd met de meest explosieve geluidsuitbarstingen ooit. Weg kladpapier, geen zoon meer aan de keukentafel, eigenlijk überhaupt niks zoon meer te bespeuren in de nabije omgeving.  Geen boekentas die met een plof in de gang wordt gemikt, geen jacht op verdwenen rekenmachines, geen facebooksessies meer (over wat ze moeten kennen en kunnen, voor de rest geen gebrek aan sociale media!). ’t Zit er op, ze hebben gezweet, gezucht, gejammerd, gezottebold, ’t klein kind uitgehangen, massa’s tussendoortjes gegeten en een wankel evenwicht gevonden tussen pauzeren en studeren.

Nog een weekje zalige onwetendheid, een periode waarin de teerlingen geworpen zijn, maar het resultaat van de worp nog onbekend. Plannen worden gesmeed, tussendoor worden de cursussen in grote kartonnen dozen gekeild, en kamers worden weer leefbaar gemaakt. Ja, dat is één van de “moetjes” hier… Na de examens de boel aan kant, fris huis voor een opgeruimde periode.

Kleinste zoon heeft nog een laatste schooluitstap volgende week,en moet dan nog twee dagen echt naar school, man des huizes is uithuizig voor zijn werk, dus ik plan mee met de grote zonen: samen eens lekker uitslapen, gaan shoppen (ja! mijn jongens doen dat graag! 🙂 ), beroemde spaghetti gaan eten in Gent, en nog wat feestjes hier en daar.

Vakantie in zicht, zalig toch?

Vergeten projectje

Soms kom je in de koelkast verrassingen tegen. Hier ten huize is dat niet anders. Een tijd geleden fabriceerden we een kippenwoonst, die véél te grijs afsteekt tegen de groene omgeving. Daar was dus al snel de vaste wil om er iets moois van te maken, met wat niet te veeleisende plantjes en karnemelk. Karnemelk? Ja, karnemelk. Verschillende tuinierende bloggers meldden enkele keren dat dat mosgroei stimuleert. Onze betonbuizen mogen vol mos, en wel zo rap mogelijk zelfs.

Terug naar de koelkast nu: daar stond een gebombeerde fles karnemelk. Gekocht als verfmateriaal en door alle drukte steeds verder uit het zicht verdwenen. Jongste zoon vond ze, en herinnerde mij even aan het doel. Wij togen dus blijgezind met een maatbeker, fles karnemelk en twee kwasten naar het kippenverblijf.

verven met karnemelk

Ondertussen noemen we onszelf ervaringsdeskundigen: 1 liter volstaat om twee buizen van 1 meter lengte te voorzien van een laagje, en karnemelk van 2 maand overtijd volstaat om dat jobke al kokhalzend uit te voeren. Gouden raad: verse producten gebruiken mensen, écht waar!

karnemelk stinkt!

 

Een dagje met vreugd’ en verdriet

…zoals veel verjaardagen ondertussen.
Zoon 3 zag 14 jaar geleden het levenslicht, en daar aten we meerdere stukjes taart op.
Nichtje S. missen we al sinds zijn achtste verjaardag. We pinkten ook vandaag weer ettelijke traantjes weg.
Voor haar, voor haar ouders, voor iedereen die zo iemand fantastisch moet missen, eentje van Bart Moeyaert:

© Bart Moeyaert

© Bart Moeyaert

Die keer, toen ik mijn bestelling annuleerde

Het stond al eventjes aangekondigd, er zou een nieuwe klepper verschijnen in moestuinland. Het boek van Kim, Dorien en Els. “De Moestuin van Mme ZsaZsa” was voorzien voor ergens in april, dus placeerde ik alvast een bestellingske in onze vertrouwde boekhandel.

Eerder had ik mij kandidaat gesteld bij Dorien om receptjes te testen. Altijd leuk, een hoop keukeninspiratie krijgen van iemand die er iets van kent, en zelf dus absoluut niet moeten bezig zijn met de eeuwige vraag “wat eten we vandaag?”. Per mail werd er een hele lijst doorgestuurd, ik koos er telkens een aantal recepten uit, en kreeg dan per kerende (of zo ongeveer toch) een ingrediëntenlijstje en het recept. Winkelen, koken, proeven en feedback geven, zowel naar haalbaarheid van het recept, vindbaarheid van de ingrediënten, is alles duidelijk en juist verwoord, is’ t lekker? Ik vond dat tof om te doen.
Ik had nooit verwacht dat dàt een reden zou kunnen zijn om mijn schone bestelling te annuleren.

Zo een week nadat ik een mailtje had gekregen van Marijke van de boekhandel, kreeg ik een nog toffer mailtje van Dorien. Als ik wilde kon ik een gesigneerd exemplaar bestellen, mét receptentesterskorting. Allé, hoe cool is da! Ze wilde het zelfs afleveren bij mijn ouders thuis. Tof hé! Ik excuseerde mij dus bij Marijke, met een proper mailtje.
En net op tijd voor moederdag kreeg ik een telefoontje van ons moeke: gearriveerd! Dorien had in één moeite door dan ook nog “Groeten uit Transitië” van een krabbeltje voorzien. Leuk! Ikke dus naar mijn geboortedorp, en daar lag hij te blinken. Het schoonste moestuinboek dat ge u kunt inbeelden. Echt, ik weet dat dat van Velt “De Bijbel” heet. En ja, net als in vele huiskamers staat die bijbel hier ook. Inderdaad, een zeer uitgebreid, degelijk naslagwerk. Maar zeg nu zelf, als er dan een “Nieuwe geïllustreerde kleurenbijbel voor de Moderne Mensch” verschijnt, dan wilt ge die toch ook?

Het is een andere cover geworden dan die waar ik voor stemde, maar ’t geeft niet. Die voelt trouwens niet glad-boekachtig aan, eerder antislip. Nice.
Hij heeft drie lintjes. Hoe lang geleden is dat, een boek met lintjes.
De no-nonsense aanpak van Kim zorgt dat alle droge, saaie materie over bodem en mineralen en bemesting eindelijk licht verteerbaar en begrijpelijk is.
Het stuk waar alle groenten beschreven worden is fantastisch. Enorm bruikbaar, dankzij de fijne details waar nog niemand anders ooit aan dacht. Die groentenfiches, met een tekening van de kiemplantjes: prachtmateriaal. Een vriendelijk verzoek om die ergens op afdrukbaar formaat op het wereldwijde web te zwieren is zelfs niet meer nodig, kijk hier maar. Of hier. Alsof de auteurs weten dat ik zo’n boek altijd mee naar buiten neem omdat ik geen zaaiafstanden kan onthouden. En het dan ’s avonds vergeet mee binnen te brengen, met slakken- of regenschade als gevolg… Driewerf hoera dus voor de fiches, die als klein boekje niet zo gevoelig zijn aan al die toestanden. Als extra is er dan ook nog een mooi sjabloon voor een zadenzakje, en een moestuinkalender per maand. Ik hou ook van de tekeningetjes, en de verduidelijkingen in het zo herkenbare handschrift. Echt Kim,  ge moet daar een lettertype van maken, succes gegarandeerd. ZsaZsaFont. Ik ben fan!

De recepten van Dorien zijn eerlijk, heerlijk, een must-try voor iedereen die zomaar tot in “denof” kan wandelen en plukken en oogsten wat klaar is. Het lekkerste recept dat wij getest hebben is de geroosterde worteltaart. Ik heb zelfs verschillende kleuren wortelen gezaaid om die nog eens te kunnen maken met eigen oogst. Als die dingen nu nog eens zouden willen kiemen komt het zeker goed. Deze winter zet ik mij met het boek in de zetel en maak ik aan de hand van de recepten een lijst met te bestellen zaden. Alles ziet er zo lekker uit…

Tot nu toe was het boek mijn nieuwe (zware) bedgenoot: veel te drukke dagen, dus alleen ’s avonds tijd om er in te grasduinen. Een beetje lezen hier, wat snuisteren daar, en dan dromen van kraakverse groenten die boordevol smaak zitten. Het Draulansmopke ben ik dankzij mijn chaotisch leesgedrag nog niet tegengekomen, maar ik blijf zoeken 😉 . Het familieweekend, het feest voor jongste zoon en de confituurworkshop op het pwo zijn achter de rug, overdag dus weer meer tijd. Jeuj! Dan kijk ik ook nog eens wat deftiger naar de foto’s, want die verdienen beter dan mijn avondlijk lodderoog. Merci dames, een boek naar mijn hart!