Maandelijks archief: juli 2014

De buren gaan op reis, en nemen mee…

…vanalles wat mij hoegenaamd niet aangaat, maar de verse vijgen lieten ze hier. Een stuk of tien, dikke, zoete, malse, sappige, heerlijke vijgen. Ik ben de enige hier in huis die daar zo over denkt, de rest kijkt dan een beetje meewarig, en maakt rare geluidjes.

Zo’n portie vijgen, ik vind dat wel lekker, maar zoveel is ook voor mij overdreven. Ik dacht dus een beetje vooruit (geloof mij vrij, dat gebeurt wel eens hier) en wilde vijgenconfijt maken. Je weet wel,  die potjes die rond de feestdagen nogal strategisch in de winkelrekken opgesteld staan, en die best wel veel kosten. Bovendien heb je daar altijd maar een beetje van nodig, veel kans dat het overschotje een roemloos beschimmeld einde kent. Dit jaar niet met mij!

Recepten zijn niet zo dik gezaaid op het web, dus experimenteerde ik zelf een beetje. Na een deel opgegeten te hebben bleef er 320 gram vijg over. Proper product, dus ik bedoel de vijgen, zonder staartje en eventuele aangetaste stukjes, in kleine stukjes gesneden, en desgewenst zonder schil. Om een “hanteerbare” hoeveelheid te hebben (rekenen met suiker, weetjewel) voegde ik 80 gram porto toe. Niet zomaar porto, oh nee, de beste notenporto van ’t land! Gemaakt door een zeer sympathiek koppel uit Alveringem. Bij gebrek aan notenporto kan je natuurlijk ook gewone rode porto gebruiken.

Achteraf merkte ik dat dat ook een mooie verhouding 4/5 vruchten, 1/5 porto was. Damn, I’m good! Hierbij gooide ik nog enkele takjes citroentijm, recht uit denof, en liet dit alles op een zacht vuurtje tot moes koken.

vijgen in de pot
Nadien moest alles noodgedwongen een beetje wachten, want vooruitdenken gebeurt hier wel, maar niet altijd. Er moesten nog potjes uitgekookt worden. Kleine potjes, van sambal en kappertjes, die hier speciaal voor zo’n dingen bewaard worden.
Nadien de takjes tijm er uit vissen, confituursuiker 1:2 bijvoegen (1 deel suiker op 2 delen vruchtenmassa, hier 200 gram) en aan de kook brengen. Na drie minuten doorkoken het vuur afzetten en de potjes vullen. Ik heb eerst voorzichtig geproefd, en nadien met volle overgave mijn kookpotje “uitgelikt”. Heerlijk! De geitenkaasjes en gerookte eendenborstfilet kunnen hier in delicieus gezelschap van eigen makelij gepresenteerd worden! Jammer dat het maar vier van die mini-potjes zijn, maar aan de andere kant, stel dat het was tegengevallen, dan zit je daar maar mooi met massa’s niet-te-vreten-spul.

vijgenconfijt

Gelukkig komen de buren op ’t eind van de week al weer thuis, en kan ik gewoon om meer vijgen vragen. Ondertussen rijpen die aan ons eigen boompje ook. Zomaar eventjes 27 stuks aan een vijgenboompje van twee jaar oud! Iemand een receptje van chutney? Of iets anders met vijgen? Laat maar komen!

 

 

Vakantie, week 4

* die begon met het vuurwerk in Gent. Oudste zoon ging niet mee, die verdiende geld als babysit. Broodnodig, dat geld, want de vakantie is nog lang en actief, en in deze warmte lijken zijn financies gewoon weg te smelten.

* waarin nationaal gefeest werd, en wij een gezinsuitstap planden. Als de autorit voorbij is hebben we het ergste meestal gehad. Ge kunt niet geloven hoe onze 4 haantjes ambras kunnen maken op de achterbanken! We hadden met vrienden afgesproken om een wandeling te doen in Westouter (uit het boekje van Natuurpunt), en daarna gelijk echte belgen af te sluiten in een frituur. Een aanrader. Prachtige wandeling, aan de juiste kant van ’t land. Blijkbaar had de rest van België heel de dag regen gehad.

* waarin verder gefeest werd in Gent. Vooral door de jongens dan.

* waarin de allereerste buitentomaat ooit van eigen kweek rijp was. En heel snel op, ’t was een kerstomaatje 😉

* waarin massa’s fruit ontsapt werden, en verwerkt tot geleikes en confituurkes.

* waarin de jongens en pa gingen helpen bij Oma, en ik een hele dag het rustige rijk voor mij had. Niet dat ik dan veel meer uitsteek dan anders hoor, maar die stilte overal, da kan ne keer deugd doen.

* waarin we eindelijk bij de achterburen geraakten. Een gezellige avond op het terras en aan de biljarttafel.

* waarin ik voor het eerst in heel veel jaar mezelf voorzag van “zomervoeten”. Een kleurke op de nagels, en tenen zien er een pak vrolijker uit. Fijn detail: na een week nog onberispelijk, dat verflaagje.

* werd het gras gemaaid als aanloop naar de sleep-over in de tent. Als nu de tent nog rechtgezet geraakt komt het helemaal goed.

* waarin man des huizes de start van zijn vakantie vierde.

* waarin we ook met z’n allen nog eens naar de Gentse Feesten afzakten

* waarin we beginnen opzij leggen voor de komende kampen. De vier samen voor elf dagen uit huis, vanaf vrijdag. Ik tel toch eigenlijk stiekem wel een beetje af naar die eerste lange kinderloze periode in bijna 17 jaar. Wordt vervolgd.

Vakantie, week 3

* De week waarin er gefeest werd, met mosselen en frietjes. In gezelschap van goed volk kan zoiets alleen maar een aangename avond opleveren. We hadden diezelfde avond liever de Argentijnen zien winnen, maar soit, zo belangrijk is dat allemaal niet.

* De week waarin nog een keer naar zee gegaan werd. Gelukkig kunnen we onze kinders hier laten genieten van zand, zout water en een overvloed aan zon. Ik hoop oprecht dat alle kinderen van de wereld, en bijzonder die aan die woelige strook aan de Middellandse Zee ooit zonder zorgen een zandkasteel kunnen bouwen. De dag eindigde op een terras in Alveringem, met veel rond een tafel om spaghetti te eten. Ik zei het toen, ik meen het nog altijd: La vita e bella! Zeker in gezelschap van goed volk.

* De week waarin het lawaai van het springkasteel van de buren uiteindelijk toch teveel werd voor mijn “zen”. Niks tegen plezier, maar zo’n motor die hele avonden draait, en de kinderen die in geen velden of wegen te bekennen zijn: hopeloos. Dus togen wij gisteren richting buren, met een vriendelijk verzoek, en werden prompt mee aan tafel gevraagd. Zwoele avonden met zwembad en zjampanje, samen met goed volk: zalig.

* De week waarin zoon twee voor het eerst als kelner aan de slag ging in ’t kasteel hier op ’t dorp. Ze zijn tevreden over hem, hij vindt het plezant, dus hij mag blijven. De kostuumbroek en het witte hemd staan hem goed. De eigenaars zijn zeer aimabele mensen, die tijd steken in het opleiden van hun personeel. Ze mogen als volslagen beginner arriveren, alle kneepjes van het vak worden hun aangeleerd in de hoop om zo obers te hebben die lang blijven en graag komen werken. Altijd leuk om te weten dat uw zonen bij goed volk terechtkomen.

* De week waarin “De Kaai” zijn deuren sluit. Een popupstrand aan de Schelde, met voor elk wat wils. De zonen vertoefden daar regelmatig, of het altijd met goed volk was durf ik wel te betwijfelen, maar ze amuseerden zich daar goed. Meer moet dat niet zijn.

* De week waarin de Gentse Feesten beginnen. Voor ’t eerst geen vuurwerk op 21 juli, maar op zondag, u weze gewaarschuwd. Niet dat ik er nog dikwijls geraak, maar ’t blijft toch wel speciaal, heel de stad in zomerstemming. Ik voorzie al wel een hoop puberdiscussies over thuiskomen, en dat “dat altijd veel te vroeg is als ge op schok zijt met goed volk”.

* De week van zon, zon en zon. Nog van da!

Bezigheidstherapie

…voor zomers weer zoals de voorbije dagen. Dan denkt ne mens om eindelijk met de voetjes in de lucht in een fantastisch tuinzeteltje dikke boeken te kunnen verslinden, maar nee: de hemelsluizen gaan weer open. Omdat dat tuinzeteltje binnen zetten toch niet dàt zomergevoel geeft, dreigt de dag te verzanden in hangen (achter schermen), of strijken (weeral), of kamer van jongste spruit een grondige beurt geven (bah! vakantiegevoel, weetjewel). Bij hangen hoort koffie, en bij koffie hoort taart. Et voilà, we hebben een ideale bezigheid om kinders van een scherm weg te plukken en zelf gespaard te blijven van wasmandverwerkende bezigheden. Joepie!

Ik kan gelukkig vanuit mijn luie zetel al een enthousiasteling alle ingrediënten en materiaal laten bijeenzoeken. De grootste succesrecepten zijn hier ook echte “luiwijvenrecepten”, zo van niet teveel gedoe met weegschalen en blind bakken en eiwit opkloppen, maar alles bijeen en de oven in.

Simpele rijsttaart:
1 blikje rijstpap
1 kopje bloem, 1 kopje melk, 1 kopje suiker en drie eieren.
Hier moeten de eieren wel eventjes gesplitst worden en het eiwit opgeklopt. Alles bij mekaar roeren, het eiwit op ’t laatst voorzichtig door de massa deeg spatelen, en een dikke drie kwartier in de oven op 180 graden.
Omgekeerd op een taartrooster laten afkoelen voor het typische ringetjespatroon, en wat later opeten met véééééél bloemsuiker.
Zoon koos een mooie maar kleine taartvorm, dus werden er nog enkele minivormpjes gevuld met de rest van het deeg. Yum!

Speedy appeltaart:
Je neemt alle melige appels en dat vergeten rolletje bladerdeeg uit de koelkast.
Appels in kleine blokjes, kristalsuiker en kaneel naar smaak erover strooien en door mekaar husselen.
Bladerdeeg uitrollen in je bakvorm, niks invetten wegens meegeleverd bakpapier, met een vork een paar gaatjes in prikken, beetje bruine suiker over de bodem strooien, appelmengsel op het deeg, naast de andere taart in de oven zwieren, bakken, klaar!

Groot nadeel: in de koelkast zitten soms verrassingen. Zoals bananen en tomaten die een verdacht geurtje hebben, omdat de mosselen ook in die groentenlade stonden, in een niet zo waterdicht zakje als gehoopt. Mosselzop all over the fridge. Ieuw! Een grote uitkuisactie later ruikt ons huis naar vers gebak, de koelkast is weer citroenfris, en alle net-niet-verlepte groene groenten belandden in een kruidig soepje.

Man des huizes had het lumineuze idee om van ergens onderweg vanalles mee te brengen om zelf pizza te maken, dus we profiteerden ook nog van de restwarmte van de oven. Ik profiteerde van zijn aanwezigheid in de keuken en dropte de afwas nogal achteloos in zijn blikveld 😉

Of hoe een druilerige dag toch zeer productief kan uitdraaien…

Vakantie, week 2

* waarin de twee oudsten terugkwamen van een fantastische concertreis, en de derde ondertussen alweer vertrokken was op Adrenalinekick-kamp. Weer geen full house dus. Alhoewel, aan getater en uitbundigheid ontbrak het hier niet.

* diezelfde twee oudsten sorteerden enkele dozen rommeltjes. Een zee van plaats in hun kasten was de beloning.

* schatjes als het zijn trakteerde ik de thuisblijvers op deze regendagen op een cinemake. De jongste met een vriendje in de ene zaal, de twee oudsten en ikzelf in de andere. “Divergent” in de originele versie leek mij toch leuker dan de ingesproken “Hoe tem je een draak 2”.

* het kolenperk in de moestuin blijft maagdelijk ongerept…de zaaiseltjes in ’t voorjaar werden té stiefmoederlijk behandeld en overleefden het niet, en elke keer als ik denk dat ik tijd heb (of wil maken) om te zaaien komt er wel iets anders tussen. Misschien komt het er nog van, misschien ook niet. ’t Mag plezant en relaxed blijven in de vakantie hé.

* waarin de Rode Duivels naar huis kwamen. ’t WK kan mij ineens niet meer zo bekoren. Ik moet dringend eens beslissen voor wie ik nu verder ga supporteren.

* ’t Is ook de week waarin de tuin voor’t eerst in zoveel tinten bloeit. ’t was werken de twee vorige jaren, maar ’t is evenzeer een plezier om te zien hoe alles groeit, en hoe het plaatje klopt. Hugo, ge kunt er wat van. En moest je zin hebben: de moerbeien zijn rijp!

* dus werd hier weer ontsapt en gelei gemaakt: moerbei, aalbessen (de laatsten) frambozen (nog lang niet de laatsten), en moerbei. en ook nog moerbei. Zei ik het al? Moerbei!

* Op Vlaamse Feestdag vond man des huizes dat onze supportersvlag van de Rode Duivels weg moest. Allé nu! Wat een gedacht. Verder vonden wij dat op het pwo het uitgelezen moment om een typisch Vlaams zomergerecht te serveren: Mosselen met friet. (voor zij die dat niet lusten: kouwepla met friet). Het was een absoluut succes,  dikke ambiance in de keuken, kleine meisjes en grote jongens die een handje kwamen toesteken, en de dagprijs van de mosselen die zeer zwaar tegenviel vandaag. Maar enfin, ’t is elk van de 60 bezoekers van harte gegund! Enneuh, Fries: ook hier werd weer een heuglijke mosselfoto genomen. :/

*Zoon drie en vier arriveerden ondertussen ook thuis, de eerste vakantiedag met het voltallige gezin wordt op de kalender genoteerd. Kamp was blijkbaar super, logeerpartijtje ook.

* de week van veel regen, terug een gevulde regenput, en een kelder waar de pomp binnenkort ook weer aan moet als het zo blijft doorgaan. Wind was er genoeg, getuige mijn omgeknakte bamboestokken met daar nog stevig aan vastgebonden de tomaten-in-wording. Snif! Gelukkig is er ook een serretje waar alles nog netjes overeind staat.

* op naar week drie. Het “op ’t gemakje” gevoel mag blijven, de regen liever niet.

Vakantie, week 1

* een week met een extra dag, want eigenlijk telt 30 juni niet als vakantie. Jeuj!
* een week met verwarring, want door die extra dag waren de solden niet begonnen op ’t moment dat ik in de winkel stond. Gelukkig zijn er winkels die nogal eigenwijs zijn, en zonen die een eigen stijl hebben, dus we vonden mekaar. Oef.
* valiezen maken, voor de twee zonen die met de fanfare naar Oostenrijk vertrokken. Ondertussen is dat gewoon toezien dat er niet teveel of niet te weinig meegaat. ’t Viel bij allebei mee, alleen over het onderwerp “zakgeld” lagen hun en onze meningen ver uit mekaar.
* diezelfde zonen aanporren om hun kamers “kuisklaar” achter te laten. Opdracht geslaagd. Pluim voor de zonen!
* De zonen gaan uitwuiven, al hebben ze dat eigenlijk niet graag. Nu ja, vorige concertreis was pa nog mee, nu gaan ze alleen. Ne keer zwaaien, daar is nog niemand dood van gegaan zeker?
* sms- gewijs verslag uitbrengen van de match van de rode duivels, want de jongens zaten op de bus tijdens de achtste finales. Blijkbaar werkte de radio wel, want voor ik het getypt had kwam er al een berichtje “Lukakuuuuuuu!”
* ergernissen over mensen hun gedrag, en dan de wijze woorden van een vriendin aan de telefoon: “doe voort met degenen die ertoe doen, en laat je niet ziek maken door de rest!”. Merci, ik heb er echt al dikwijls aan gedacht.
* rust, nu het zonenaantal gehalveerd is. En tijd voor dingen die anders al op voorhand afgeblazen worden wegens niet cool genoeg voor iedereen. Een dagje Planckendael met de twee jongsten, die daarbij echt nog interesse tonen (ondanks al jààààren een abonnement), en toch niet zo’n helden waren als ze zelf dachten. Een papegaaitje op je hand, da’s mooi in de boekjes en op TV, niewaar jongste? 😉
* nog meer rust, een dagje zee met jongste zoon, terwijl derde het gras afreed en liever thuisbleef bij papa. Zalig, nu ze groot genoeg zijn om niet meer verloren te lopen, niet meer zo direct te verdrinken, niet een hele dag zagen over zand in hun gezicht…groot genoeg om een gezellig namiddagje strand te beleven, en om ’s avonds afscheid te nemen van een hele hoop nieuwe vriendjes. Echt, zee, da’s altijd een voltreffer.
* balletjes in tomatensaus bij het PWO. In de vakantie hebben ook de kindjes tijd om te komen eten in het sociaal restaurant, dus wordt het menu wat aangepast. Ze waren lekker, en de keukenploeg is en blijft een enthousiaste bende. Tof om samen te werken, en nog toffer om kwaliteit op tafel te zetten, die volledig binnen het budget past. Fijn ook om te zien dat onruststokers spontaan beginnen weg te blijven, maar dat de plaatsten aan tafel even snel weer ingenomen zijn. Yes we can!
* plannen om naar het openluchtzwembad te gaan, maar wegens regen- en onweersdreiging toch maar even uitstellen. Vriendjes zijn er, spelen doen ze, of dat nu in het water is of niet.
* wassen en strijken, want ooit moet dat toch eens gebeuren.
* nog een valies maken, want ook derde zoon vertrekt binnenkort voor een weekje.
* geen zorgen over eten en menu, want Smartmat leverde weer een zak vol lekkers. Een aanrader, echt waar.
* pintjes koud, chips klaar, gsm binnen handbereik van de verslaggever ter plaatse, want vanaf vanavond is’ t weer voetbal. Ik blijf hopen op een fantastisch verjaardagscadeau: de Belgen mee in de finale. Ne mens mag al ne keer dromen hé…