Maandelijks archief: oktober 2014

Bureau? “Werkplek” is ook goed zeker? – #projectblogboek

2

Ha, da’s ne goeie! Een bureau heb ik niet (allé, eigenlijk wel, maar gebruik ik niet) en werk organiseren doe ik niet. Oh no, ik ben nogal impulsief op dat vlak.

Daarom een foto van “mijn” onopgeruimde plek, waar ik het meest tijd doorbreng die onder de noemer “werken” valt te klasseren.

rommeltje

De keuken, waar iedereen altijd welkom is. Veel keren is ‘t  daar zo… De keukenblok vol van alles wat iedereen rap efkes uit zijn handen wil leggen. Gsm-laders, kattebelletjes, kleine flesjes drank die niet leeg geraakten ’s middags op school, lege flessen, troep voor de kelder, troep voor medicamentenkastje, gerief voor ’t waskot… Zeer gedisciplineerd huishouden als we zijn, verbaast het mij telkens weer dat niemand hier lijkt te beseffen dat alles in dezelfde moeite eigenlijk op zijn plaats kan liggen.

Op tafel een krat boodschappen, tussen de koffietassen van een beetje eerder die dag. Een keukenhanddoek, die mogelijks gebruikt werd om een vuile vlieg mee dood te meppen, en die eigenlijk naar de wasmachine moet. Links in de hoek een glimp van een broek op de strijkplank, die hier ook meestal staat, wegens gezelliger om daar te strijken dan in mijn donker waskot. Op de grond nog een mand kapstokken, om versgestreken linnen op te hangen.
Om één of andere reden zet iedereen hier lege bokalen en flessen voor de deur van de microgolf, kwestie van ’t gemakkelijk te maken… De barkrukken liggen ook nog vol rommeltjes, en vakkundig aan jullie zicht onttrokken door het deksel van het gasfornuis staat nog een berg vuile afwas. Tot op heden springt die niet zelf in de machine, jammer toch hé?

Hoe begin ik daar aan? Meestal met een diepe zucht, en onder tijdsdruk. Dit was de avond voor het verjaardagsfeest van oudste en jongste, die met een weekje verschil verjaren. Wij feesten graag, en liefst met veel volk en lekker eten. Er moest hier dus gekookt en gebakken en getafeldekt worden. Ik heb daar geen tactiek voor: wat moet, moet. Ik kan iedereen die hier aan tafel zat geruststellen: ik begin nooit te koken in zo’n vuile keuken. Eerst opruimen, alles proper maken, en dan terug vuilmaken. Dan een tweede keer opruimen, en een half uur voor jullie er waren zag het er zo uit:

opgeruimd

Kijk, die taarten! Zelfgemaakt, allemaal! Met bosaardbeitjes uit eigen tuin, schoon hé? En bananen uit de winkel. Van de misérable, de appel-perentaart en de crème brûlée zijn geen van-dichtbij-foto’s, maar ’t schijnt dat ze lekker waren.

 

taart

bosaardbeitjes

bananentaart

En die gele dingskes, dat moeten de muziekinstrumenten van de jongens voorstellen, maar toen ik die aan het boetseren was bedacht ik plots dat ik de tafel nog moest dekken, en mezelf ook nog fatsoeneren. Overigens, de tafel die je hierboven ziet is niet feestelijk te noemen, I know, maar vorig weekend scheen de zon en was het warm, dus zaten wij met z’n allen buiten te genieten. Aan een tafel met kaarsjes, servietjes, en veel goed volk.

Ge kunt nie geloven hoe graag da’k da doe, mensen rond ons tafel zetten. Zelfs als dat wil zeggen dat ik vroeg moet opstaan om alles in orde te krijgen.

 

Advertenties

Vergankelijk

Op werelddierendag deed ik zoals gewoonlijk een wandelingetje in de tuin. Beetje rammelend met wat graan in een potje, zodat de drie stuks pluimvee die vrolijk rondscharrelden pavlov-gewijs reageerden en op een spurtje tot bij mij kwamen. Eventjes verder nog, door ’t poortje, ja! Weer gevangen, hopelijk toch minstens tot morgenvroeg. Kiekens die in een boom slapen weten nogal rap waar ze er uit moeten vallen namelijk. Die ene tak die (voorlopig nog) over het hekje hangt vinden ze blindelings.

Die ochtend bedacht ik dat hun boomslaperij mogelijk in hun voordeel gespeeld heeft de voorbije dagen, want op terugweg naar mijn tasje koffie kwam ik deze mooie jongen tegen.

kopje dode wezel

Mijn parate zoogdierkennis is niet zo groot, dus moest ik even vriend Google raadplegen om uit te maken welk beestje van de marterachtigen hier zo in ’t zonnetje lag. Een wezel. Roofdier dat zich voedt met woelmuizen, zo leerde mij de natuurpuntpagina. Aha, een bondgenoot in de strijd tegen dat gespuis! Jammer genoeg niet meer actief.

Ik weet niet hoe het beestje aan zijn einde gekomen is, maar deze keer denk ik niet dat onze katten er iets mee te maken hebben. Compleet intact, geen bijtwonden, echt een schoon beestje. De katten lieten hem (haar?) ook volledig links liggen, geen gespeel zoals met dode vogels of muizen wel eens gebeurt. Vergiftigd? Hartstilstand? Kweenie.

wezel

Exact één week later was er van heel zijn bestaan bijna geen spoor meer. Een fijn skeletje met scherpe tandjes, en ribbekes zonder vlees. De maden van vleesvliegen hebben feest gehouden, en nadien werden die maden zeer gesmaakt door de (weerom ontsnapte) zilverbrakels. Jaja, de natuur is heel proper op haar eigen!

skelet wezel

 

 

 

Terugblik – #projectblogboek

Deel een terugblik. Wat deed je een jaar geleden op dit moment? Vijf jaar geleden? Tien? Vijftien?

Laat mij beginnen met 12 jaar geleden. Toen telefoneerde ik na de middag naar ’t verloskwartier. Beetje krampen, regelmatig eigenlijk, en of ik iets moest doen.

-Ba neet madam, neem een badje.
-Euh…Ik ben een dikke week overtijd, en ’t is van een vierde.
-Wilde maken da’d’ier zijt madam!?

Meter-to-be werd opgebeld, want die wilde de geboorte van haar metekind niet missen, Toon, onze jongste kwam vlotjes op de wereld, en een uur later zat ik bibberend van de kou (ja, hormonen) frietjes te eten, samen met manlief. Gent is een fijne stad om te bevallen, frituren zijn overal aanwezig en lang genoeg open 🙂

Na de frietjes pleegden we telefoontjes. Het allereerste was voor S*, die 12 jaar eerder op dezelfde dag het levenslicht zag. Een neefje voor haar verjaardag, en of dat geen super cadeautje was?

De volgende jaren werd er steeds over- en weer gefeliciteerd tussen de twee jarigen.
Tot 6 jaar geleden. Toen was er een heel dubbel gevoel. Wie hier al langer komt lezen weet dat ondertussen wel. In plaats van verjaardagstaart was er een herdenkingsmis. Een 18de verjaardag die nooit gevierd werd. Een zesde verjaardag die zowat iedereen vergat.

Vandaag is weer zo’n dag. S* zou net het dubbele aantal jaren tellen van Toon. Zij 24, hij 12. Een uniek moment. ’t Heeft niet mogen zijn. Jammer dat de zon niet schijnt vandaag. Er zou misschien een vlindertje passeren dan, ze was daar zo zot van.
Straks, na school is er taart voor hem. Vanavond speelt onze jarige in haar herdenkingsmis een stukje muziek, samen met zijn broers en papa. Daarna is er taart voor haar. Omdat achteraf herinneringen ophalen, en samen op een kluitje zitten toch zoveel deugd kan doen.

Elk jaar opnieuw zullen we het weten: verjaardagen zijn nooit meer hetzelfde…

atalanta op verbena bonariensis

Ik doe ook mee! #projectblogboek

September is voorbijgevlogen, en in ’t echt was het hier veel levendiger en drukker dan op deze blog. Geen letter gepost, amper bijgelezen geraakt op andere blogs.

Daar zijn duizend-en-één excuses voor, maar daar ga ik jullie niet mee vervelen.
Laat mij u even melden dat ik graag in een zetel kruip, onder een dekentje, en tegenwoordig wel eens een goed boek boven een computerscherm verkies. Ik deed mezelf vorige dinsdag zo’n boek cadeau, en vorige woensdag was het al helemaal weggelezen. Ik hou het binnen handbereik, ’t is een geweldig leuk geschreven hebbedingetje geworden, om dikwijls nog eens in te grasduinen:

blogboek

Kelly kan dat goed, maar daar twijfelde ik eigenlijk geen seconde aan. Haar blog leest ook als een trein.
Nog een andere blogster waar ik al jaren ga lezen lanceert #projectblogboek.

15-ideeen

Alle tips voor blogposts die in het boek staan ooit eens gebruiken. Hoe cool is da? En inderdaad, wreed overmoedig in mijn geval. Honderdtwintig onderwerpen (8 lijstjes van 15 ideeën). Aan minder dan één per maand ben ik tien jaar zoet! Olé!
Wordt in de loop der jaren vervolgd 🙂