Moestuinmiserie – #projectblogboek

Schoon weer vandaag hé? Echt om een wandelingetje in den hof te maken. Eens dag gaan zeggen aan de kippen, en “en passant” het avondeten uit de moestuin halen. Iets met zalmfilet en prei en pasta. Zo’n schoon bedje prei dat ik daar heb, ge kunt dat niet geloven. Hoe zo’n minder-dan-potlooddikke sprietjes op redelijk korte tijd ontwikkelen tot een stevige portie gezond. Mmmm!

Ik had het moeten zien aankomen: alle preien die ik uitdeed waren aan 1 kant gespleten. Gewoon, ’t wit in twee stukken. Nadat ik onze vlaamse klei (nu ja, zandleem eigenlijk) er had afgespoeld zag ik het wat beter: gangetjes. Ontsierende uitgevreten strepen. Lichtroze tot bruin verkleurende lijnen, waar ik enkel een fris wit tot lichtgroen wilde zien.

Schade door vraat

Diagnose: preimineervlieg. Jakkes. In een iets verder stadium blijkbaar, want ik ontdekte maar 1 vieze larve die zich een weg vrat door mijn avondeten.

vieze larve van preimineervlieg

De rest was al in de pop-fase. Uit te kiezen, van bijna zwart tot donkere oker, en alle bruintinten daartussen.

coconnetjes van preimineervlieg

Tranen heb ik gelaten! (vooral omwille van het feit dat prei kuisen altijd een tranenvloed oplevert, maar als je zo precies te werk moet gaan duurt dat langer en pikt dat dus nog meer aan de ogen)

Het wit werd nauwkeurig afgepeld, laagje per laagje, tot ik aan “proper” gerief kwam. Beeld u plantprei in, maar een klein beetje dikker. Zoiets als de eerste viltstiften van mijn jongens. Fijnsnijden, zeer grondig wassen, aanstoven, en dan bedenken dat een kleine menuwijziging zich opdringt. Normaal komen wij met vier preien van eigen kweek ruim toe, nu zag ik het verzameld snijsel van acht exemplaren amper liggen… Al die liefde, al dat werk, al dat gieten en aanaarden…

magere opbrengst van 8 preien

’t Is de laatste keer geweest dat ik te lui ben om mijn speciaal en degelijk en duur insectengaas te leggen, echt waar, beloofd man-des-huizes! (Die twijfelde namelijk aan het nut van die witte uv-bestendige voile die ik vorig jaar introduceerde).

laatste

Een lijstje? Euhm… ziehier mijn vrije interpretatie:

* het is de laatste keer geweest dat ik zoveel boontjes zet. Ze komen onze oren en de diepvries uit.
* het is de laatste keer geweest dat de moestuin weer helemaal anders ingedeeld wordt. Maar een occasie glazen serre, daar wegen een paar weekendjes werk toch niet tegen op?
* het is de laatste keer geweest dat ik een gigantische bestelling (nu ja…) zaden onaangeroerd in het pakje laat, omdat de zon teveel scheen, ik liever op ’t terras een glaasje wijn dronk, er andere leukere dingen te doen waren…je kent dat ongetwijfeld. En dan is de ideale zaaitijd ineens gepasseerd.
* ook probeer ik van dit moestuinseizoen het allerlaatste ooit te maken waarin ik mijn gereedschap zo schromelijk verwaarloos. Om mezelf te motiveren heb ik alvast de zoveelste nieuwe snoeischaar besteld.
* het was de laatste keer dat ik de rits van de plastiekserre dicht deed. Ze ligt nu netjes ingepakt klaar voor de nieuwe eigenaar.
* best mogelijk dat het de laatste keer is dat ik denk dat ik kan onthouden welke zaden van welke erwten of peulen komen. In droge toestand ziet dat er namelijk allemaal nogal ’t zelfde uit
* mogelijk is dit ook de laatste winter dat ons gammel tuinhuis charmant staat te wezen. Rome en Parijs zijn ook niet op één dag gebouwd, maar budgettechnisch zit een stulpje in steenschotten er volgend voorjaar wel in.

Vanavond eten we dus preifilet met zalm en pasta, in plaats van het menu dat ik eerder voor ogen had. Ach ja, ne mens moet soepel kunnen zijn hé?

Advertenties

19 gedachten over “Moestuinmiserie – #projectblogboek

  1. bart

    ’t Is hier van ’t zelfde met die vurte preimineervlieg, zo heb ik gisteren ontdekt toen ik één van mijn ongeëvenaarde quiches de praktijk bracht. 😦
    Gelukkig zijn ze precies niet allemaal aangetast. Dus met nog een extra oogst-sessie kon ik toch het geplande fabriceren. Ha! 🙂
    Maar van prei snijden moet ik toch niet bleiten hoor, mineervliegpoppen of niet. Nochtans: geef me een ajuin te verhakselen en in moet in tranen en tuiten de keuken uit van miserie.

  2. Bart

    Ook mijn winterprei heeft ervan, minstens de helft ligt er halfstok bij . Ik denk dat ik ui en prei de eerste jaren links ga laten liggen,
    Laat het je in alle geval smaken ! 🙂

  3. prinses op de kikkererwt

    Goed dat je het niet allemaal weg gegooid hebt, maar dat je nauwkeurig bent gaan redden! 🙂
    Hier bij voedselteam-prei ook meestal preiroest. Het lijkt me een moeilijke groente om te kweken…

  4. Menck

    Als jullie overgaan tot de constructie van een tuinhuis in steenschotten, hoop ik daar een stap-voor-stapverslag te kunnen van lezen op deze blog. Zeer geïnteresseerd!

    1. Heidi Berichtauteur

      Ok, komt in orde. Momenteel bouwen we meccano-gewijs een serre, en als we na het plaatsen van het glas nog al onze vingers hebben beginnen we plannetjes te tekenen.

  5. zem

    Een post met veel herkenningspunten. De laatste keer, en dan toch weer… Plannen, die desondanks 1 jaar of véél langer blijven liggen…
    Tja.
    Maar die prei gaat volgend jaar vást en zeker veel beter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s