Maandelijks archief: december 2014

Over kerstcadeautjes en zo.

Bij ons is het al jaren een traditie: er wordt gekookt en gefeest in ons huis. De reden: wij hebben veel plaats, tijd genoeg, en vroeger was het ook wel gemakkelijk dat de kleine jongetjes dan op het moment dat het zandmannetje langskwam gewoon naar bed konden. Kleine jongens werden groot, maar de gewoonte om hier te vieren bleef.
Daar horen traditiegetrouw pakjes bij. Elk trekt een naampje uit de grote doos, en maakt die persoon op kerstavond blij. Eén spelregel: je mag niet de naam van jezelf of je partner hebben.

Meestal geven we (man des huizes en ik) elkaar dan ook niet echt “het” cadeau van het jaar in die periode. Alle extraatjes vallen dan gemakkelijkheidshalve onder de noemer ” oh, da’s goed voor onze eigen nieuwjaar”. Zo houden we kerstdag zelf al enkele jaren voor ons gezin, en gaan we samen naar de cinema. Verder durven de kleine dingen die een heel jaar vooruit geschoven worden dan wel eens ineens in een stroomversnelling geraken. Je bent op zoek naar een presentje voor iemand, en ineens zie je dan het ideale voor in je eigen huis, zo gaat dat meestal in december. Een peertje dat vervangen wordt door een echte luster, een stel kussenhoezen die eindelijk in de zetels geraken, stoelen die opnieuw overtrokken worden met skai, omdat je je gasten nu eenmaal niet op mousse met fladdertjes resterende bekleding wil laten zitten, een toilet waar eindelijk een kastje hangt, en waar de samengeraapte accessoires vervangen werden door degelijk gerief, ’t zijn allemaal cadeaus in onze ogen.

En soms, heel soms zijn er dan die dingen die je helemaal niet nodig hebt, en toch wil. Een lijstje op een blog, met bij het veertiende sterretje een verwijzing naar een andere blog. Een verhaal dat je tot het einde toe leest. Het enthousiasme van twee dromers, dat er voor zorgt dat je enkele anderen vraagt om mee te doen. Anderen die je wijzen op de toch wel hoge prijs. Tja, misschien wel, ik ben geen kenner…maar toch, maar toch: ’t bleef bijten. We wilden al zo lang eens echte, goeie, extra vergine olijfolie proeven, maar da’s ook niet zo levensnoodzakelijk dat je daar een prioriteit van maakt natuurlijk. Doen? Niet doen? Vijf liter, krijgen wij dat wel op voor het vervallen is? Gaat dat nu zo’n verschil zijn met die van de winkel? Op de eerste vraag kregen we per mail een antwoord van Thomas, de tweede vraag, tja, dat kan je alleen maar zelf proeven hé?
DOEN! Ik bestelde, en een halve dag later, toen ik nog even terug naar de website wilde was die afgesloten. Alles verkocht, ik was de voorlaatste gelukkige geweest hoorde ik later.

Overschrijven, wachten op mail, en dan, op 15 december kwam de buurvrouw bellen. Of ik die zware doos uit haar keuken zelf wilde komen halen? Yes!
Een mooi blik van 5 liter, klein blutske er in, labeltjes om rond flessen te hangen. Tot gisteren bleef ze dicht. En toen: pasta pesto, na de cinema.

olijfolie in 5 liter blik

Voor wie het betwijfelt: het verschil proef je wel degelijk! Ik vraag mij nu absoluut al niet meer af hoe ik de olie op krijg voor de vervaldatum, eerder hoe ik de rest van ’t jaar zal overleven zonder. Ik beken: ik goot ze in een borrelglaasje en proefde. Zo, gewoon, als een wijntje. Die kleur, die geur, heerlijk! Oogjes toe, en je ruikt de zon in de olijfbomen, je kan je zo de grijns op het gezicht  van die twee dromers daar in de hak van Italië voor de geest halen. Ik vind het een fantastisch verhaal, ééntje van geloven in jezelf en trouw blijven aan je idealen, van gek verklaard worden en discussiëren, van investeren in de toekomst, letterlijk, maar evenzeer figuurlijk. Ik kan het jullie alleen maar aanbevelen: probeer volgend jaar eens, ge gaat er geen spijt van krijgen! Thomas, Vincenzo, ze is heerlijk. Echt. Een fantastisch kerstcadeau voor onszelf!

borreltje olijfolie

Kerstsfeer in Gent

De twee jongsten zijn de deur uit, eentje met school op skivakantie, eentje naar een verjaardagsfeest. De twee oudsten zijn met geen stokken tot enige beweging te motiveren. Tot wanneer het toverwoord valt: Gent. Vlakbij, zeer bekend, en toch kiezen ze dat boven een andere stad. Gewoontediertjes, mijn jongens…
Beetje kerstsfeer snuiven in Gent. Winkelende mensen, veel lichtjes, een ijspiste, houten chaletjes met veel consumptiegoederen en van die typische “wie-koopt-zoiets-nu?” cadeautjes, lekkere koffie en pannenkoeken. Gelukkig wilden ze ook eens iets anders proberen dan dat ene café waar we al elke keer mee naartoe gesleept worden.
Zo is dat best wel te genieten, klefferen door de stad op ’t einde van ’t jaar. De drukte werd nooit té, mensen kijken blijft een heerlijke bezigheid, en als je niet op jacht bent naar cadeautjes vind je ze zomaar. De boys waren zeer genietbaar, er waren parkeerplaatsen aan de rand, en in Gent is alles op wandelafstand. De twee leidden ons naar waar hun neus wees, en wij zorgden dat de weg terug nooit een te groot raadsel bleef. Oriëntatie is niet hun sterkste kantje :). Zelfs hun favoriete shop vonden ze niet zonder verkeerd lopen. Onderweg speelden een accordeon, viool en contrabas zeer genietbare deuntjes. Een man met rugzak keek eventjes zeer bedenkelijk toen ik hem aansprak, maar was achteraf blij dat zijn rugzak weer terug dichtgeritst was.
Hier reageerde ik nog dat ik het maar niks vind, maar kijk, ik moet mijn mening herzien. Ik had niet de moed om mijn fotodink mee te nemen, oudste zoon stopte regelmatig (en deed ons ook dikwijls halthouden) voor een “real epic pic”. Benieuwd hoe we op de sensor gevangen zijn.
’t Was te warm voor de tijd van ’t jaar, maar we hadden geen koude tenen of bevroren vingers. De regen bleef uit, en de wind blies de muizenissen van tussen mijn oren.
Heerlijk, een frisse neus halen in een feestelijke sfeer.

Cijfermatigheden

Bijna 100 % zeker was ik. Bijna 100% zeker dat jongste zoon het goed zou doen, die eerste examenreeks. En zie: ik had gelijk. De jongen kwam thuis met een schitterend rapport, dat nog even gesloten op mijn stoel bleef liggen, omdat ik net met derde zoon vertrok om het zijne op te halen. Ik kon gisteren ook met mijn ellebogen voelen dat de telefoon in de namiddag niet veel goeds betekende: zoon 2 kwam net vertellen dat de klastitularis al een aantal vrienden en vriendinnen verwittigd had over ondermaatse prestaties. Oei, RRRRING, RRRRING. Dju toch, so predictable!
Ik was ook 100% zeker dat ieder loon naar werken zou krijgen, en was dus niet in het minst verbaasd dat ik met de resultaten van 75% van mijn zonen een handel in buizen kan opzetten. Kleine buizen, grote buizen, zelfs één perfect rond O-model. Lanceringsoffer: Gezien ik niet heel mijn leven winkeljuffrouw in de buizenshop wil zijn krijg je bij afname van een product gratis een IPhone (3 exemplaren beschikbaar) of laptop (ook 3 stuks). De electronische toestanden van jongste zoon maken geen deel uit van het aanbod, hij verstaat als geen ander de kunst van het doseren.
De IPad van manlief moet volgende blokperiode op het werk blijven, en de sleutel van de kast waarin de Playstation staat zal op mysterieuze wijze zoek geraken. De eerste dag na de examens komt die dan wel weer uit een vergeten broekzak tevoorschijn.

Moest het daarmee opgelost zijn, ’t zou simpel zijn niewaar? Helaas vrees ik voor de zaak. School is hier voor drie van de vier een noodzakelijk kwaad, iets dat moét, maar dat eigenlijk compleet ondergeschikt lijkt aan alle belangrijke dingen in hun leven. De gemiddelde tijd die ze geconcentreerd kunnen doorbrengen achter hun boeken is schrikwekkend laag. Zelfs naar een film kijken zonder constant bezig te zijn met Facebook, Snapchat of Dubsmash lukt niet. Om de zoveel tijd de bzzz van een bericht of foto die binnenkomt, ’t maakt er de schaarse gezamenlijke filmmomenten niet gezelliger op…

Verder was ik ook 100% zeker dat ik de boter zou mogen eten, en ja hoor: 3 kwaaie zonen, die kwaad zijn op mij, omdat ik niet sta te juichen. Boos zijn over rapporten heb ik nooit gedaan, welk nut? Ik heb hun alleen gezegd dat de schuld bij hun ligt, ik kan niet studeren in hun plaats, ze moeten het zelf doen. Maar mag ik jullie daar dan na het bekijken van deze rapporten even mee confronteren liefste zoontjes? Jullie werkten niet, dus verwacht geen rode loper en loftrompetten. Dat het in jullie eigen ogen allemaal nog “çava” is, dat zal ik aan jullie puberale naïviteit wijten, maar bij deze: wees boos op jezelf, en laat mij daar buiten.

Tot zover de zekerheden.

Wat we nooit hadden kunnen vermoeden, nooit wilden geloven, werd helaas ook een pijnlijke zekerheid. Vandaag zou W* 27 kaarsjes uitblazen.
We zullen hem nooit vergeten, dat is meer dan 100% zeker.

Leven dat ophoudt,
is minder dan je denkt opgehouden.
Even misschien.
Ja, even ademloos.
En jij sprakeloos,
zoekend naar woorden.
Maar een oogwenk later al,
leeft verder wat heeft geleefd.

En kijk,
je vindt alweer woorden.
Praat alweer over hoe mooi,
hoe warm en hoe onvergetelijk.
Er is weer adem.
En dat is goed.
Moet.

Wat ophoudt,
begint altijd weer opnieuw.
En het is niet eens
een kwestie van geloof

(uit “Jariger dan wij” van Geert De Kockere)

Zadenruil

Natuurlijk-rijk organiseert een zadenruil. Ik beloofde op facebook dat ik wel even wou kijken of ik iets had, en even later stond er dat ik nummer 17 kreeg. Terugkrabbelen was geen optie meer. Dankjewel meneer natuurlijk-rijk, namens mijn huisgenoten. Eindelijk zijn al die potjes en papiertjes met zaden die overal te drogen lagen netjes opgeruimd geraakt.
Gedurende “het seizoen” liep ik af en toe door de tuin en plukte dan hier en daar wat uitgebloeide bloemen, knipte een bloemscherm van een kruid, liet wat peulen drogen, en vergat het eigenlijk een beetje. Tot het berichtje over die zadenruil verscheen. Eén ding weet ik nu al wel zeker: volgend jaar moet ik een beetje gestructureerder tewerk gaan. Peulen die zeer goed te onderscheiden zijn als je ze plukt, zien er in gedroogde toestand allemaal vaag lichtbruin uit. Groene peultjes? Boterpeultjes? De verbluffend mooie Mrs Lei? Euh… geen idee. Daarom heb ik maar een zakje “peultjesmix” gemaakt.
Hetzelfde met pergamijnpapieren zakjes waar je snel iets opkrabbelt met een balpen die maar half schrijft: na drie maanden is dat een beetje een kwis. Hoe zag welk klein zaadje er nu weeral uit? Gelukkig waren het maar drie mogelijke antwoorden. Ze zijn gevonden.
Plastiek potjes stonden in de weg, kaf moest nog van zaad gescheiden worden, sommige vruchten waren al op voor ik er aan dacht dat de pitjes best wel bewaard konden worden. Een echte beginner dus, ikke.
Deze winter neem ik in het moestuinboek het hoofdstuk zaden winnen nog eens grondig door!

Al bij al ben ik nog blij met wat ik bijeensprokkelde, als je van Natuurlijk-Rijk een nummertje kreeg mag je laten weten wat je graag zou willen hebben.

bloei Mrs Lei   bloei boterpeultjes  boterpeultjes
2x peultjesmix (Mrs Lei, groene peultjes en boterpeultjes)

digitalis purpurea   digitalis purpurea detail
6x digitalis purpurea

daslook
1x daslook

purple blush aubergine
4x aubergine “Purple Blush” (10 zaden, de linkse ronde roomwitte aubergines die het hier buiten en in de serre goed deden)

oostindische kers
2x oostindische kers (oranje bloemen)

gentiaanereprijs
3x gentiaanereprijs (Veronica gentianoides, een hogere winterharde soort die in onze tuin niet woekert)

7x dille
1x radijs ( waarschijnlijk een kruising van alles wat er op dat moment groeide)
5x komkommer “Marketmore”(10 zaden, buitenras)
6x paprika “Alma”(10 zaden, buitenras, kleurt van roomwit naar oranje)
3x heet pepertje (20 zaden, ras onbekend, zat in biopakket groenten)
2x goudsbloem “California Wonder”