Cijfermatigheden

Bijna 100 % zeker was ik. Bijna 100% zeker dat jongste zoon het goed zou doen, die eerste examenreeks. En zie: ik had gelijk. De jongen kwam thuis met een schitterend rapport, dat nog even gesloten op mijn stoel bleef liggen, omdat ik net met derde zoon vertrok om het zijne op te halen. Ik kon gisteren ook met mijn ellebogen voelen dat de telefoon in de namiddag niet veel goeds betekende: zoon 2 kwam net vertellen dat de klastitularis al een aantal vrienden en vriendinnen verwittigd had over ondermaatse prestaties. Oei, RRRRING, RRRRING. Dju toch, so predictable!
Ik was ook 100% zeker dat ieder loon naar werken zou krijgen, en was dus niet in het minst verbaasd dat ik met de resultaten van 75% van mijn zonen een handel in buizen kan opzetten. Kleine buizen, grote buizen, zelfs één perfect rond O-model. Lanceringsoffer: Gezien ik niet heel mijn leven winkeljuffrouw in de buizenshop wil zijn krijg je bij afname van een product gratis een IPhone (3 exemplaren beschikbaar) of laptop (ook 3 stuks). De electronische toestanden van jongste zoon maken geen deel uit van het aanbod, hij verstaat als geen ander de kunst van het doseren.
De IPad van manlief moet volgende blokperiode op het werk blijven, en de sleutel van de kast waarin de Playstation staat zal op mysterieuze wijze zoek geraken. De eerste dag na de examens komt die dan wel weer uit een vergeten broekzak tevoorschijn.

Moest het daarmee opgelost zijn, ’t zou simpel zijn niewaar? Helaas vrees ik voor de zaak. School is hier voor drie van de vier een noodzakelijk kwaad, iets dat moét, maar dat eigenlijk compleet ondergeschikt lijkt aan alle belangrijke dingen in hun leven. De gemiddelde tijd die ze geconcentreerd kunnen doorbrengen achter hun boeken is schrikwekkend laag. Zelfs naar een film kijken zonder constant bezig te zijn met Facebook, Snapchat of Dubsmash lukt niet. Om de zoveel tijd de bzzz van een bericht of foto die binnenkomt, ’t maakt er de schaarse gezamenlijke filmmomenten niet gezelliger op…

Verder was ik ook 100% zeker dat ik de boter zou mogen eten, en ja hoor: 3 kwaaie zonen, die kwaad zijn op mij, omdat ik niet sta te juichen. Boos zijn over rapporten heb ik nooit gedaan, welk nut? Ik heb hun alleen gezegd dat de schuld bij hun ligt, ik kan niet studeren in hun plaats, ze moeten het zelf doen. Maar mag ik jullie daar dan na het bekijken van deze rapporten even mee confronteren liefste zoontjes? Jullie werkten niet, dus verwacht geen rode loper en loftrompetten. Dat het in jullie eigen ogen allemaal nog “çava” is, dat zal ik aan jullie puberale naïviteit wijten, maar bij deze: wees boos op jezelf, en laat mij daar buiten.

Tot zover de zekerheden.

Wat we nooit hadden kunnen vermoeden, nooit wilden geloven, werd helaas ook een pijnlijke zekerheid. Vandaag zou W* 27 kaarsjes uitblazen.
We zullen hem nooit vergeten, dat is meer dan 100% zeker.

Leven dat ophoudt,
is minder dan je denkt opgehouden.
Even misschien.
Ja, even ademloos.
En jij sprakeloos,
zoekend naar woorden.
Maar een oogwenk later al,
leeft verder wat heeft geleefd.

En kijk,
je vindt alweer woorden.
Praat alweer over hoe mooi,
hoe warm en hoe onvergetelijk.
Er is weer adem.
En dat is goed.
Moet.

Wat ophoudt,
begint altijd weer opnieuw.
En het is niet eens
een kwestie van geloof

(uit “Jariger dan wij” van Geert De Kockere)

Advertenties

12 gedachten over “Cijfermatigheden

  1. Fries

    Iets moois schrijven over minder mooie dingen, da’s de kunst (of een gave).
    PS 1 Alvast proficiat met de resultaten van jullie T. euh zoon.
    PS 2 Dank dat je W*. weer eens ter sprake bracht in jouw pennenvruchten.
    Mvg, Fries

  2. Eilish

    Zwijg me van luie donder kroost ! Het feit dat ik maar twee stuks heb, maakt dat ik maar aan 50% puntenmiserie kom, maar dat lijkt me toch genoeg.
    Namen (of letters) met een sterretje achter, het zou niet mogen zijn …

  3. prinses op de kikkererwt

    Hee… Wat schrijf je raak over een aantal dingen die je ziet. Zoals het gebrek aan concentratie, het niet kunnen focussen op één iets… Ik vind het knap dat je het als moeder gewoon rechtuit kan observeren en benoemen. En ik kan alleen maar hopen dat er een klik komt bij de jongens, want wat is er nu fijner dan de mogelijkheid krijgen en nemen je te ontplooien?

    1. Heidi Berichtauteur

      Tja, ik hoop dat de dag komt dat ze het zelf beseffen…Zij vinden het geen kwaliteit hoor, dat observeren. Overdrijven, zo wordt dat hier genoemd 😉

  4. Menck

    Zowat het ganse internet schreeuwt: “Sociale media bedreigen schoolresultaten en zorgen voor zittenblijvers!”
    Alleen op sociale media vind je dergelijke waarschuwingen niet, blijkbaar. Of zou er een knopje ‘Sla in de wind’ naast staan?

  5. Brubeck

    Twee dingen in je blog die, als je het ene leest en doet beseffen wat de broosheid van het leven is, het andere bijna irrelevant maakt. Uiteindelijk komt, zelfs met minder goede rapporten alles wel goed. Uit ervaring.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s