Over kerstcadeautjes en zo.

Bij ons is het al jaren een traditie: er wordt gekookt en gefeest in ons huis. De reden: wij hebben veel plaats, tijd genoeg, en vroeger was het ook wel gemakkelijk dat de kleine jongetjes dan op het moment dat het zandmannetje langskwam gewoon naar bed konden. Kleine jongens werden groot, maar de gewoonte om hier te vieren bleef.
Daar horen traditiegetrouw pakjes bij. Elk trekt een naampje uit de grote doos, en maakt die persoon op kerstavond blij. Eén spelregel: je mag niet de naam van jezelf of je partner hebben.

Meestal geven we (man des huizes en ik) elkaar dan ook niet echt “het” cadeau van het jaar in die periode. Alle extraatjes vallen dan gemakkelijkheidshalve onder de noemer ” oh, da’s goed voor onze eigen nieuwjaar”. Zo houden we kerstdag zelf al enkele jaren voor ons gezin, en gaan we samen naar de cinema. Verder durven de kleine dingen die een heel jaar vooruit geschoven worden dan wel eens ineens in een stroomversnelling geraken. Je bent op zoek naar een presentje voor iemand, en ineens zie je dan het ideale voor in je eigen huis, zo gaat dat meestal in december. Een peertje dat vervangen wordt door een echte luster, een stel kussenhoezen die eindelijk in de zetels geraken, stoelen die opnieuw overtrokken worden met skai, omdat je je gasten nu eenmaal niet op mousse met fladdertjes resterende bekleding wil laten zitten, een toilet waar eindelijk een kastje hangt, en waar de samengeraapte accessoires vervangen werden door degelijk gerief, ’t zijn allemaal cadeaus in onze ogen.

En soms, heel soms zijn er dan die dingen die je helemaal niet nodig hebt, en toch wil. Een lijstje op een blog, met bij het veertiende sterretje een verwijzing naar een andere blog. Een verhaal dat je tot het einde toe leest. Het enthousiasme van twee dromers, dat er voor zorgt dat je enkele anderen vraagt om mee te doen. Anderen die je wijzen op de toch wel hoge prijs. Tja, misschien wel, ik ben geen kenner…maar toch, maar toch: ’t bleef bijten. We wilden al zo lang eens echte, goeie, extra vergine olijfolie proeven, maar da’s ook niet zo levensnoodzakelijk dat je daar een prioriteit van maakt natuurlijk. Doen? Niet doen? Vijf liter, krijgen wij dat wel op voor het vervallen is? Gaat dat nu zo’n verschil zijn met die van de winkel? Op de eerste vraag kregen we per mail een antwoord van Thomas, de tweede vraag, tja, dat kan je alleen maar zelf proeven hé?
DOEN! Ik bestelde, en een halve dag later, toen ik nog even terug naar de website wilde was die afgesloten. Alles verkocht, ik was de voorlaatste gelukkige geweest hoorde ik later.

Overschrijven, wachten op mail, en dan, op 15 december kwam de buurvrouw bellen. Of ik die zware doos uit haar keuken zelf wilde komen halen? Yes!
Een mooi blik van 5 liter, klein blutske er in, labeltjes om rond flessen te hangen. Tot gisteren bleef ze dicht. En toen: pasta pesto, na de cinema.

olijfolie in 5 liter blik

Voor wie het betwijfelt: het verschil proef je wel degelijk! Ik vraag mij nu absoluut al niet meer af hoe ik de olie op krijg voor de vervaldatum, eerder hoe ik de rest van ’t jaar zal overleven zonder. Ik beken: ik goot ze in een borrelglaasje en proefde. Zo, gewoon, als een wijntje. Die kleur, die geur, heerlijk! Oogjes toe, en je ruikt de zon in de olijfbomen, je kan je zo de grijns op het gezicht  van die twee dromers daar in de hak van Italië voor de geest halen. Ik vind het een fantastisch verhaal, ééntje van geloven in jezelf en trouw blijven aan je idealen, van gek verklaard worden en discussiëren, van investeren in de toekomst, letterlijk, maar evenzeer figuurlijk. Ik kan het jullie alleen maar aanbevelen: probeer volgend jaar eens, ge gaat er geen spijt van krijgen! Thomas, Vincenzo, ze is heerlijk. Echt. Een fantastisch kerstcadeau voor onszelf!

borreltje olijfolie

Advertenties

8 gedachten over “Over kerstcadeautjes en zo.

  1. De Fruitberg

    Ik had een collega van Italiaanse afkomst die zelf een eigen olijfgaard had, en volledig artisanale olijfolie verkocht van superkwaliteit. De prijs : 6 EUR per liter, per 5 liter aan te kopen. Ik ga die olie missen, want hij vertrekt (pensioen).

  2. bentenge

    Ik las je logje zonder de links aan te klikken, en toen zag ik Thomas&Vincenzo, en als een zacht sneeuwtapijt daalden vele cursiefjes en flarden gelezen tekst uit De Standaard en bijhorende weekendbladen over me neer. Als zijn olijfolie even echt is als wat hij in mijn krant brengt heb je inderdaad een topper binnengehaald.

    1. Heidi Berichtauteur

      Ik kan zijn schrijfsels ook zeer waarderen, het enthousiasme waarmee hij over die olijven schrijft haalde ons over de streep. Blij dat we zo’n blik bestelden, mmmm!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s