Maandelijks archief: januari 2015

Plant van de maand

Natuurlijk Rijk keek rond in de tuin, en besloot om elke maand één plant te bekronen als plant van de maand. Fijn idee, ik haalde er al een papiertje bij om mijn verlanglijstje te noteren. Mooie bloeiers, in andere tuinen. Bij ons staat er welgeteld 1 plant in bloei, nu in januari.

Lonicera purpusii "Winter Beauty"

Lonicera purpusii “Winter Beauty”, winterkamperfoelie. Delicate roomwitte bloempjes met opvallend gele meeldraden, en een zeer fijne geur (al is die niet zo nadrukkelijk aanwezig, je moet echt vlakbij staan). De plant werd twee jaar geleden geplant, en de teleurstellende bloei van vorig jaar is alweer lang vergeten. Vanuit de keuken zien we al enkele weken een witte wolk, met nog een massa knopjes, dus ik vermoed dat we nog wel even kunnen blijven genieten. Absoluut verdiende titel dus!

Krijgt een geheel subjectieve tweede plaats: verbena bonariensis. Die iele, nu bruine wiebelstelen zien er niet echt mooi uit volgens velen, maar ze hebben iets. Ze geven wat structuur aan de wintertuin, en zijn vooral een fantastische speeltuin voor mezen. De capriolen die die beestjes uithalen om de zaden te bemachtigen zijn beter dan tv, en leveren deze zomerbloeier een zilveren medaille op.

Advertenties

PC Beeld van een beeld – 1/12

Al surfend op het grote wereldwijde web komt een mens al eens een uitdaging tegen. Bij Nachtbraker bijvoorbeeld. Vorig jaar was het wat te hoog gegrepen, één foto per week, maar nu, één per maand, dat kan mogelijks wel lukken. En kijk, toch werd het weer vooruitgeschoven, tot bijna op het nippertje.

beeld in keramiek, geglazuurd, PC1/12

Het beeld bestaat al van toen ik nog studeerde, en stond in de hal bij mijn lap-meter*. Dàt, en een houtsculptuur van een slak waren mijn twee absolute favorieten, en ik liet dan ook geen gelegenheid voorbij gaan om dat zo tussen neus en lippen door even te vermelden.
Het werd gemaakt door haar man, Emiel De Puysseleyr, een collega van mijn moeder, vriend des huizes, later lap-peter* van mijn broer, en “Nonkel Milleke” voor mij.
Ik denk dat het pas tijdens zijn pensioen was dat hij naar de academie ging, en vooral houtsnijwerk en keramiek maakte. Na zijn opleiding daar huurde hij met een aantal gelijkgestemden een ruimte waar ze creatief hun ding konden doen.

Het beeldje heb ik ontelbare keren in mijn handen gehad, ik was (en ben nog steeds) verliefd op de kleur, de lijnen, de fijne cracquelé in het glazuur, de gladheid van het materiaal, de randjes die volgens de maker niet fijn genoeg afgewerkt zijn, de spikkeltjes blauwe kleurstof die hier en daar te zien zijn, de putjes in het glazuur.

barstjes in glazuur van beeldje

ongelijke rand, putjes en blauwe kleurstof in glazuur

Ik vond het fantastisch dat een man als hij met eindeloos geduld aan één van zijn werken bezig kon zijn, en achteraf met zoveel passie kon vertellen over hoe het ontwerp ontstond, wat de moeilijkheden bij het maken waren, wat hij van het resultaat vond, en hoe hij het een volgende keer zou aanpakken. Hij liet het nooit merken, maar hij wist van mijn liefde voor die twee stukken. Ik weet niet waar de slak beland is ondertussen, maar het beeldje staat hier thuis.
Het was een totale, zeer gewaardeerde verrassing toen man des huizes en ik het kregen op onze trouwdag. De gulle gever stond te blinken toen mijn mond openviel van verbazing…

Dit beeld is vermoedelijk een tweede poging, er staat toch een II in de binnenzijde gekrast, net boven de datum (25/10/93). Gek, in mijn beleving stond dat al véél vroeger op dat kastje…

nummer en datum in beeldje
Ik weet niet of het ooit een naam kreeg, en ik kan het jammer genoeg ook niet meer vragen.
De maker overleed twee zomers geleden, maar de herinnering aan hem blijft. Mee dankzij dit stuk van -voor mij- onschatbare waarde.

* lap-meter en lap-meter: zij namen het peter- en meterschap over van mijn grootouders, die mijn broer en ik amper gekend hebben. Ik heb er geen idee van of dit een algemene gebruikt woord is, of een naam die ter plekke verzonnen werd.

 

 

 

 

 

Overdosis schattigheid in huis

…en wel sinds zondagavond, in de vorm van een blond krullebolleke dat nog geen meter groot is. Zijn ouders zijn nog steeds sportieve mensen, en staan ook dit jaar weer ergens in de kou op latten. Laat ze maar doen, metekindje mag dan weer een paar dagen hier logeren.
Met zijn fonkelblauwe oogjes en de putjes in zijn kaken draait hij iedereen hier in huis moeiteloos rond zijn kleine vingertje. Alleen poes Pluk hou ik liever uit zijn buurt, die ziet in hem ware concurrentie.

Zoals dat hoort met meters’ hartediefje slaapt kleine man hier het klokje rond, houdt soms een nachtelijke zangrepetitie, en wordt op een heerlijk uur wakker. Zelfs de wekker van man des huizes en het gestommel van de zonen deert hem niet. Nieuwsgierig waggelt hij op korte beentjes zijn wereld rond, met hier meer buitenruimte dan wat hij gewoon is. Vogels, kippen, poezen,…een helder “ta!” kondigt aan dat hij iets gezien heeft, en zijn vingertje prikt een gaatje in de winterlucht.

Een moeilijke eter is het niet, eerder het genre pasha, zo van “als ik mijn mond opendoe, stop jij er dan wat lekkers in, dan blijven we dikke vrienden”. Als ’t mondje toe blijft, is ’t gedaan. Duidelijker kan toch niet?
Wie binnenkomt riskeert zijn benen te breken over blokken, auto’s, boekjes en puzzelstukken, ’t lijkt jaren geleden dat hier nog zoveel gespeeld werd. Mijn bureau is omgetoverd tot verzorgingstafel. Beter dan “place to dump” zoals meestal het geval is…
Een bad voor kleine man zorgt ook voor een flash-back: eendjes, potjes, willen rechtstaan en uitglijden, gespetter, protest bij het afdrogen, en daarna die heerlijke geur van babyzalf.

De grote sloebers hier in huis ontpoppen zich tot meester-entertainers, etengevers, pamperverversers, voorlezers en in-bed-leggers.
Heerlijk om die macho’s te zien smelten als neefje aandacht vraagt.
Ik was alleen vergeten dat je met zo’n kleine pruts in huis zo weinig doet en ’s avonds toch wel moe bent 😉  Geen erg, huishouden kan elke dag nog. Genieten gaat voor nu!

Nog één keer van doodgewoon

Er zijn zo nog wel dingen die mijn hart doen zingen.
Alle lijstjes die ik las, zoveel herkenbare dingen die mij een glimlach ontlokken.
Skwone broere die middels een bescheiden kuchje in zijn comment  subtiel wijst op een spelfout bijvoorbeeld. Taalvirtuoos als hij is, werd hij hier zelfs vóór mijn eerste logje online ging benoemd tot proeflezer. Ik krijg niet dikwijls opmerkingen (oef!), maar ik weet dat hij het nog steeds nauwgezet volgt.

Bij de West-Vlaamse kant van de familie worden de taalmopjes hoog in het vaandel gedragen. Onze gezamenlijke schoonmoeder is een trauma, maar aan de intonatie en (al dan niet) guitige blik van wie het zegt weet je of je het zo letterlijk moet nemen, of eerder denken aan trouw-ma. Wees gerust, de tweede versie overheerst.  Zijzelf zweert bij het gebruik van leef-tijd, zoveel mooier dan ouder-dom.
Als er na een hele vertelling een besluit komt in de stijl van “Zeg dat wel”, dan zegt de hele tafel “dat wel”. Opa zaliger antwoordde steevast op het feit dat we goed gegeten hadden “oeioei, dan moe je slunsen kakken”. Volgens mij zowat de vuilste taal die hij uitkraamde.  Echt, ’t was een zeer beleefde man, maar zo’n voorzet liet hij nooit liggen.

De “taalvautjes” die ik vind stuur ik door naar schoonbroer, net zoals cartoons waar taalhumor de hoofdbrok van uitmaakt. Bert Dombrecht heeft zo’n paar pareltjes in de reeks “Westvlaamse Mietolohie”  (noot aan F.: ik ben niet meer actief op Facebook, dus ’t zal minderen…).

Ik word helemaal gelukkig als ik in zijn commentaar lees dat hij ook opnieuw content is met kleine dingen. Ik vind dat hij overschot van gelijk heeft. Alleen is dat niet altijd even evident.
Het geluk, maar ook de confrontatie zit zo vaak in kleine dingen. Een liedje van Clouseau op de radio, een notitie op mijn computer, met een paar codes voor verfmengsels;  neven en nichten die dit jaar geen nieuwjaarsbrieven voorlazen, terwijl W* en S* daar altijd tijd voor maakten, ondanks het feit dat ze de lagere school al lang achter zich hadden liggen. Confrontatie ook in een klein woordje. Doodgewoon… dood wordt nooit gewoon, dat weet ik wel heel zeker.

Daarom F: een mogelijk volgend lijstje krijgt die titel niet meer. Nooit. Bedankt om me daar even op te wijzen. Liefs van je skwonzuster.

Heidi en de doodgewone dingen.

Man des huizes brengt in ’t weekend nogal een keer de gazet mee. Leesvoer voor een hele week, want er zitten dan ook boekskes bij. Meestal kom ik zaterdagmorgen nergens aan toe voor ik de puzzels uit DS Magazine en DS Weekblad opgelost heb. Deze week stond daar een lijstje doodgewone dingen in, van Linde.  Leuk idee voor een blogpostje, dacht ik. Zij ook. Natuurlijk, Lillith mag zorgen voor de artikels, dus dan denk je er zelf ook al eens over na hé. Kijk, ik deel met jullie ook even de heel gewone dingen waar ik blij van word.

paarse tulpen

* Tulpen. Zeker als het perfecte kleurtje in een grote bos fris op de tafel staat. Tulpen, da’s altijd een beetje zon in huis.
* De geur van verse koffie ’s morgens. Op andere momenten ook, maar zeker ’s morgens.
* Het perfecte cadeautje vinden voor iemand, en het kunnen geheim houden tot op de dag dat je het geeft.
* One step beyond van Madness op de radio. Volume!
* Als alle versgewassen sokken hun vriendje vinden.
* Wanneer ’s avonds het huis stilletjesaan naar versgebakken brood begint te ruiken.
* Die nieuwe jas die je zo dringend nodig hebt niet vinden, tot plots in de solden: love at first sight, mét korting en in de perfecte maat.
* Zonen die ’s morgens welgezind en op tijd vertrekken naar school.
* De rust daarna, die eerste vijf minuten zonder drukte.
* De kat die alle mogelijke en onmogelijke momenten uitkiest om op schoot te geraken, zeer overtuigd kopjes komt geven of letterlijk staat te schreeuwen om aandacht.
* De kippen die weer eens uitgebroken zijn, maar als drie sprintsters de achtervolging inzetten als één van de zonen restjes richting etensbak draagt.
* Een bed met verse lakens.
* Een film kijken met de zonen. Zij zien in alles humor, en van hun gelach alleen al lig ik soms dubbel.
* Een dikke trui aandoen, en de twee achterdeuren openzetten, zomaar midden in de winter.
* Door die open deuren kijken naar de tuin. Wat een evolutie op twee jaar tijd! En zie, bloemen op komst, in een even perfecte kleur als de tulpen.
helleborus
* Oudste zoon bezig horen op zijn euphonium. Beseffen dat hij echt talent heeft, en dat de beginjaren, waarin ik de minuten aftelde naar het eind van zijn “gepiep” nu echt wel gepasseerd zijn. Ook heel blij dat hij nu zelf dat instrument kan dragen, wat als snotterke van 9 niet echt het geval was. Puur genieten van die warme klanken!
* Dingen afspreken met vrienden, en merken dat iedereen datzelfde gaatje in zijn agenda nog vond.
* Cake. Instant happyness. Appel-, chocolade-, gewone, zelfgebakken of van de winkel: cake!
* Beseffen dat man des huizes altijd West-Vlaams spreekt tegen mij. En dat ik als niet-westvlaming dat altijd snap. Beste team ever, wij!

Lazy sunday

Druilerig, koud. Geen vogels te zien om geteld te worden. Gelukkig wel hete koffie, knapperverse pistolékes en zelfgemaakte vlier-abrikozenconfituur. Man des huizes slofte wat rond, eigenlijk niet zijn gewoonte op dit uur van de dag. Normaal loopt hij ergens, samen met overbuurman, en hijgen ze dan samen uit hier aan tafel. Geen zin, te koud, te nat. Misschien zou hij straks wel gaan lopen, misschien ook niet. Maar er was ook een wandeling, langs trage wegen. Idee?
Bah, met zo’n weer? Neuh! Zeteltje, boek, dekentje.

Enfin, na een douche kon ik iets helderder denken, en eigenlijk was die zetel de laatste dagen al genoeg gebruikt. Actie dus. Zelfs de twee oudste zonen zagen het zitten om mee te gaan wandelen met ma en pa (en nog een hele hoop ander schoon volk van ons dorp: nieuwjaarstragewegenwandeling-met-jenever-om-santé-te doen). Jas aan, sjaal rond, fototoestel mee, bottines aan, jeneverglas mee, en we konden vertrekken. In onze buurt kan je eigenlijk uren rondstruinen op trage wegen, en als het nodig is op een kwartier weer thuis staan. Deze keer ontdekten we weer nieuwe baantjes, en een heel nieuw aangelegd stuk knuppelpad.

trage wegNa deze foto verdween het toestel in mijn heupzak. Te glad, te drassig, te veel te kletsen. De jongens ontmoetten een paar ex-leerkrachten, en voerden enthousiaste gesprekken met Jan en alleman. Mooi om te zien hoe hartelijk het weerzien tussen oudste en zijn klastitularis van vorig jaar was. Hij gaat nu naar een andere school, dus er werd vrijuit gebabbeld over vanalles. Wij keuvelden gezellig met dorpsgenoten, dabden door de modder en waren blij dat onze voeten droog en warm bleven. Oudste zoon had sponzen voetjes als hij thuiskwam, zijn schoenen hebben hun beste tijd duidelijk gehad…

Onze jongens vonden het écht leuk, en waren tevreden dat ze eens iets anders gedaan hadden dan gewoonlijk, zo op een natte zondag. Dat “nat” viel eigenlijk nog best wel mee, af en toe een spatje regen, maar daar waren we wel op voorzien.

Toen we thuiskwamen was de voederplaats wél druk bezocht: een massa staartmeesjes speelde in de haag en aan de vetbolletjes die daar in de buurt hangen. Zo’n gewriemel en gefladder, en dat op amper anderhalve meter van waar wij stonden. Ze lieten het niet aan hun hartje komen, vlogen af en aan, en maakten een zeer bizar klikkend geluidje. Acht bolletjes pluis, druk in de weer. Van puur enthousiasme kon ik geen deftige foto maken…
staartmeesAchteraf werd hier nog uitgebreid geaperitiefd, vogels geteld, de modderbroeken zijn ondertussen weer toonbaar, en man des huizes speelde van chef-kok terwijl ik nog een berg strijk kastklaar maakte. ‘k Zeg het u, de lente hangt al lichtjes in de lucht.

Geslaagde zondag, en bijlange niet zo lui als eerst gedacht.

Typisch

Vogeltelweekend, dag 1. Ook de eerste dag dat onze twee tijgers de huis-, tuin- en terraskat willen uithangen. Over timing gesproken…
Recordtelling tot nu toe: 3 huismussen, 1  franke merel (die al jaar en dag mee-eet uit de katten hun schaaltje), 1 koolmees en 2 vinken. Drie zilverbrakels lopen ook nogal opvallend in the picture. Ik peins dat ik morgen mijn poezebeesten opsluit in de garage en dan een telmomentje hou. Eigenwijze beesten!