Nog één keer van doodgewoon

Er zijn zo nog wel dingen die mijn hart doen zingen.
Alle lijstjes die ik las, zoveel herkenbare dingen die mij een glimlach ontlokken.
Skwone broere die middels een bescheiden kuchje in zijn comment  subtiel wijst op een spelfout bijvoorbeeld. Taalvirtuoos als hij is, werd hij hier zelfs vóór mijn eerste logje online ging benoemd tot proeflezer. Ik krijg niet dikwijls opmerkingen (oef!), maar ik weet dat hij het nog steeds nauwgezet volgt.

Bij de West-Vlaamse kant van de familie worden de taalmopjes hoog in het vaandel gedragen. Onze gezamenlijke schoonmoeder is een trauma, maar aan de intonatie en (al dan niet) guitige blik van wie het zegt weet je of je het zo letterlijk moet nemen, of eerder denken aan trouw-ma. Wees gerust, de tweede versie overheerst.  Zijzelf zweert bij het gebruik van leef-tijd, zoveel mooier dan ouder-dom.
Als er na een hele vertelling een besluit komt in de stijl van “Zeg dat wel”, dan zegt de hele tafel “dat wel”. Opa zaliger antwoordde steevast op het feit dat we goed gegeten hadden “oeioei, dan moe je slunsen kakken”. Volgens mij zowat de vuilste taal die hij uitkraamde.  Echt, ’t was een zeer beleefde man, maar zo’n voorzet liet hij nooit liggen.

De “taalvautjes” die ik vind stuur ik door naar schoonbroer, net zoals cartoons waar taalhumor de hoofdbrok van uitmaakt. Bert Dombrecht heeft zo’n paar pareltjes in de reeks “Westvlaamse Mietolohie”  (noot aan F.: ik ben niet meer actief op Facebook, dus ’t zal minderen…).

Ik word helemaal gelukkig als ik in zijn commentaar lees dat hij ook opnieuw content is met kleine dingen. Ik vind dat hij overschot van gelijk heeft. Alleen is dat niet altijd even evident.
Het geluk, maar ook de confrontatie zit zo vaak in kleine dingen. Een liedje van Clouseau op de radio, een notitie op mijn computer, met een paar codes voor verfmengsels;  neven en nichten die dit jaar geen nieuwjaarsbrieven voorlazen, terwijl W* en S* daar altijd tijd voor maakten, ondanks het feit dat ze de lagere school al lang achter zich hadden liggen. Confrontatie ook in een klein woordje. Doodgewoon… dood wordt nooit gewoon, dat weet ik wel heel zeker.

Daarom F: een mogelijk volgend lijstje krijgt die titel niet meer. Nooit. Bedankt om me daar even op te wijzen. Liefs van je skwonzuster.

Advertenties

2 gedachten over “Nog één keer van doodgewoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s