Maandelijks archief: maart 2015

PC Beeld van een beeld – 3/12

Op 10 juli 2009 werd op ons dorpsplein opnieuw een beeld onhuld, aan de andere kant van de kerk. De Tijd, van Christophe Van de Velde.
Ik stond dagelijks aan de voet van het heuveltje waarop het staat, te wachten op mijn kinderen, tot ze de schoolpoort uit zouden stuiven. Er werden daar heel veel “klapkes” gedaan, en die constructie stond daar te staan.

Nooit op gelet, nooit écht bekeken. Het beeld was er gewoon. Ik wist niet eens hoe het heette, ik vind het niet echt mooi, maar als je last-minute (ja, de tijd vliegt!) nog iets moet verzinnen voor de challenge van Nachtbraker is het de ideale oplossing…500 meter van onze voordeur. De Tijd

Een beetje achtergrond:
Toen in 2004 de naschoolse opvang op het Dorpsplein van Massemen gerenoveerd zou worden, bleek op een van de verdiepingen van het gebouw het oude raderwerk van de torenklok van de kerk te liggen.
De mechaniek werd overgebracht naar de gemeentelijke loodsen in de Peperstraat, maar het kreeg – na beraadslaging binnen de gemeente – een nieuwe bestemming.
‘We wilden een kunstenaar de kans geven om er iets mee te doen’, vertelt schepen van Cultuur Lieve De Gelder (CD&V). ‘Het raderwerk moest in ieder geval intact blijven, het heeft tenslotte toch heel lang in de toren gehangen.
Christophe Van de Velde uit Schellebelle kreeg de opdracht. ‘Ik heb het raderwerk een plaats gegeven bij de kerk zelf. En ik was creatief met het begrip tijd: de tijd vliegt, tijd geeft je een gevoel van vrijheid. Dat gevoel wilde ik in het werk gaan tonen.’
De groendienst en de technische dienst hebben het kunstwerk een plaats gegeven op het Dorpsplein van Massemen, bij de eeuwenoude linde. (bron: het Nieuwsblad) raderwerk Moeilijk geplaatst om een foto van te nemen, altijd is er wel iets dat stoort op de achtergrond. Ik vind het nog steeds niets om “waw” over te zeggen, maar ben wel tevreden dat ik nu tenminste weet wat daar staat.
Advertenties

Plant van de maand – maart

Narcis, of blauw druifje? Alletwee mooi, maar ook bekend bij velen. Daarom kies ik een andere plant van de maand. Een fragiel wiebelend bloempje, met een sprookjesachtige schoonheid. Dat moet wel met zo’n naam: Elfenbloem, of Epimedium pinnatum ‘Colchicum’.

Bloeiende Epimedium pinnatum Colchicum

Het plantje gedijt uitstekend in de schaduw, en behoudt tijdens de winter zijn blad. Hier staat het in een terrasborder, wat één van de geniale ideeën van Hugo was: onze steenvlakte was veel te groot, we brachten de tuin dichter bij ons huis door enkele stukken verharding te verwijderen en er borders van te maken. Omdat je in de winter toch niet zo veel buiten loopt werden de winterbloeiers dus ook dicht bij het keukenraam voorzien.
Alle “planten van de maand” die hier de revue passeerden kunnen we bewonderen van aan de ontbijttafel.

Dit bloempje stond er bijna niet: ik ben geen fan van geel, dus zeker niet direct aan de achterdeur. Maar kijk, dat is geen lelijk geel, maar eerder een soort crèmekleur, een romig wit. Er werd mij verzekerd dat ik het mooi zou vinden, anders kreeg ik gratis en voor niks een alternatief. ’t Is niet nodig, ’t is echt een beauty.

Het oude blad is voor het grootste gedeelte weggeknipt, of compleet kapot gescharreld door onze kippen. De nieuwe groei kondigt zich overal aan door rode neusjes.

rode neusjesAls die openbarsten komen de bloemknoppen uit, pas later het nieuwe blad.

ontluikende epimedium bloemDe elfenbloem ziet er héél broos en breekbaar uit, maar net door die fijne steeltjes lijkt ze geen last te hebben van de wind van de laatste dagen, ze deint vrolijk mee in alle richtingen. Een ware uitdaging om te fotograferen!

blaadjes in de wind

Na enkele jaren zou de bodem van deze border bedekt moeten zijn. Voorlopig zitten we op schema, de plantjes doen hun best om het gebied te veroveren.

Epimedium pinnatum Colchicum
Ze mogen best nog ergens anders in de tuin groeien, in een andere tint. Keuze genoeg hier op de plantenkwekerij.

DZV-week 6

Op het eind van deze week is het gedaan hé mama, we zitten al aan dag 35! Dat was een uitroep van jongste zoon, maar één die niet klopt. Blijkbaar zijn het 47 dagen zonder vlees. Nu ja, geen erg eigenlijk.

* Maandag kookte man pasta, en deed daar een heleboel groenten bij. Ik had geen tijd om te eten voor ik op cursus vertrok, dus laadde ik mijn bord om 22.30u schandalig vol. Veel te veel natuurlijk, mijn ogen waren groter dan mijn buik.

pasta met gestoofde groenten
* Dinsdag quiche. Tomaat of tomaat-feta.
* Woensdag spinaziepuree met tofu of veggieburgers. Dit was de eerste, en waarschijnlijk ook de laatste keer tofu. Het gebakken en lekker gekruide korstje was oké, maar de binnenkant smaakte naar niks. Niet dat het slecht was, of een vieze structuur, nee, gewoon niks. Vegetarische specialisten, hebben wij iets mis gedaan? Of is dat gewoon zo, dat dat echt naar niks smaakt?
* Donderdag nasi goreng, maar nu voor iedereen. Niks geen gedoe met appelmoes en rijst, eten wat de pot schaft!
* Vrijdag was iedereen uithuizig. Ik bestelde rond 22u een kleintje met tartaar.
* Zaterdag spaghetti.
* Zondag was een dag waar elk gevoel voor timing en ritme foetsie was. Heel de dag door werden er hongerige pubermagen gevuld. Gelukkig beseften we op voorhand dat koken een beetje verloren moeite zou zijn: niemand had voldoende honger. Er werd uitgebreid geaperitiefd, en met allerlei overschotjes werden een heleboel tapas op tafel getoverd. Zonder vlees, maar deze keer ook zonder protest.

 

Grote kuis op de harde schijf

Eindelijk gelukt! De melding “uw opstartschijf is vol” popt niet meer om de 5 bewerkingen op mijn scherm. Oef.

Hoewel mijn laptopke (na 7 jaar!) nog draait als een stil naaimachientje, had hij toch wel heel veel moeite om wakker te worden en een beetje activiteit ten toon te spreiden de laatste tijd.
Ik gebruikte truukjes: geen hele lading foto’s van de kaart halen, maar alleen die die ik nodig had, en dan nog alleen de JPEG bestanden. Alles groter bleef staan voor later. Na een tijd had dat fruitige ding hier die truukjes door.
Blogpostjes zonder foto’s dan? Nu ja, af en toe kan dat wel, maar da’s toch niet zo mijn ding.
Nog een schermpje dat regelmatig verscheen: het is 186 (+ elke dag ééntje meer) dagen geleden dat time-machine een backup maakte. Aaaargh, angstzweet! En toch weer uitstelgedrag… Nochtans echt niet moeilijk hoor, schijf aansluiten, en alles loopt vanzelf.
Ik wilde echter eerst mijn mapkesgedoe op orde hebben, alle troep weggooien, eens echt een georganiseerd ding hebben, dus we schoven verder op die lange baan.

Ondertussen genoeg excuses om er niet aan te beginnen natuurlijk: tuingedoe, serregedoe, planten, zaaien, water geven. Tot het water vanzelf uit de hemel viel, bij bakken, en ik ook een beetje aan “binnen” gebonden was omwille van veel madammen die gespreid over een hele dag zouden langskomen om papieren in orde te maken voor de tweedehandsbeurs van zaterdag a.s.
Tussen twee deurbellen door kan je toch aan geen grote dingen beginnen, dus was dat een uitgelezen moment voor mijn innerlijke IT-er.
Toch maar eerst een niet-georganiseerde backup gemaakt, zodat verkeerde manoeuvers zonder moeite ongedaan gemaakt kunnen worden. Gelukkig, want het bleek weer eens nodig achteraf.

Schermafbeelding 2015-03-26 om 16.05.41

En zie: 24 uur later heb ik opnieuw meer dan de helft van mijn harde schijf beschikbaar, kunnen de programma’s alle “requests” weer verteren, en heb ik een propere dubbele backup gemaakt. Eéntje op een harde schijf, één keer alles weggeschreven naar onze NAS-server.
Volgende computergerelateerd project: alle vinylmuziek digitaliseren. ’t Zal voor volgende winter zijn, want zelfs al regent het, in de serre vind ik het nog altijd veel plezanter dan achter een scherm.

DZV-week 5

*Maandag was er een ovenschotel met groenten, aardappel en feta. Wie wilde kreeg er nog een spiegeleitje bij. Jongste wilde dat ook, maar besefte toen hij de dooier doorgeprikt had dat hij zo’n “lopend geel snot” (sic) toch niet moest hebben. Zijn bord werd doorgegeven, hij kreeg een nieuwe portie. Het voordeel van de jongste zijn…

ovenschotel1ovenschotel*Dinsdag volkorenpasta bolognèse (tja, het blijft nu eenmaal een favoriet van de jongens…)
*Woensdag ook pubervriendelijk: wafels. Man des huizes vindt dat geen eten, dus hij at het restjes van maandag. Propere potjes, iedereen blij.

wafels* Donderdag wilden een paar van de jongens rijst met appelmoes en-nog-iets. Ze hoopten op echte worst, maar het werden veggieburgers, of veggieballetjes. Oudste zoon en ikzelf hadden absoluut geen zin in appelmoes, ik maakte voor ons nasi goreng met een heerlijk pikant currysausje. Man had een reünie met studiegenoten, en koos voor een vegetarische spaghetti in de bistro van afspraak.
* Vrijdag gratinaardappelen, naar keuze geroosterde groenten of rauwkost en de overschot van de vleesvervangers. De burgers deluxe van Garden Gourmet blijven ook na een tweede kritische proefsessie echt lekker. De pesto-groentenballetjes van biotime zijn ok, en zoon drie blijft als enige fan van de veggieballetjes van boni.
* Zaterdag na een hele dag tuinwerk hadden we geen zin meer in veel keukenwerk. Voor de jongens “frieten met troep” (lees allerlei soorten diepvriesfrituurhappen die ook volgens mij geen gram vlees bevatten maar toch zo genoemd worden), voor man en mij met een heerlijk kruidig champignon-omeletje.
* Zondag hadden we meer pistolékes over dan gewoonlijk, dus werd het een broodjesmaaltijd, met wat soorten kaas en vitamientjes uit eigen tuin: postelein, rucola, radijsjes. Blij dat ik toch moeite deed om te zaaien op de dag dat onze serre recht stond: er werd al regelmatig geoogst, en dan is het lentegevoel er helemaal!

 

Gemis

Wie hier al even meeleest weet dat hier een aantal “dubbele” verjaardagen zijn. Vandaag is weer zo’n trieste blije dag…

Dag Gemis,
ben je er nog?
Stom, dacht ik meteen,
waarom vraag ik dat nu?

Gemis was al een poosje
stiller dan gewoonlijk.
Ze hield zich rustig,
huisde wat teruggetrokken
in een hoekje van mijn bestaan.
Soms dacht ik zelfs
dat ze in stilte was vertrokken.

Hoi!
riep Gemis toen vrolijk.

(uit Gemis en ik, een boeketje van Geert de Kockere)