Maandelijks archief: juni 2015

ABAA

De resultaten van jong naar oud.
Drie zonen die zorgeloos de vakantie inzetten, ééntje die zich dringend moet bezinnen: volgend jaar beroeps, of dit jaar dubbelen, of zijn jaar dubbelen in een andere richting. Zucht. Zelfs dat bezinnen lijkt hem te veel moeite te kosten.
Loon naar werken? Niet echt. De oudste “kreeg” zijn A attest vlotjes, een cadeautje als het ware. Als ze bij zoon drie even mild waren geweest was dat ook een A geweest, als ze voor hem even streng zouden zijn als voor zoon twee dan had hij een C.

Maar ja, als onze katten koeien waren hé… (en voor wie niet weet hoe dat verder gaat: dan dronken we alle dagen verse melk!)

Advertenties

Vakantie!

Et Voilà, de laatste examens werden afgelegd, de vier musketiers zijn hier overgeschakeld op vakantiemodus. Twee die ’t stad in trekken met de maten, één die de rest van de dag “gewoon” lui wil zijn, en de jongste die een vriend meebrengt van school.

Ze kunnen nu nog even onbezorgd genieten, de teerlingen zijn geworpen maar het resultaat wordt pas binnen een week meegedeeld. Als dat geen luxe is!

Gedaan met wekkers zetten, ’s morgens opjagen en fietsen tegen de klok. Gedaan met kladpapier en overprikkelbare knorpotten. Gedaan ook met Aïki-Noodles, die troep komt alleen maar in huis tijdens den blok.

Interessant om te zien: zoon twee is nu, op dit eigenste moment, zijn kamer aan het uitmesten. Zo, nu, vers van school, nog niet gegeten en al aan de slag. En kijk, hier verschijnen zijn gebundelde cursussen al, netjes in een doos!
Gek, zeer gek. Ik verwacht nog een vraag. Zo iets wat te maken heeft met zakgeld, of uur van thuiskomst vanavond, of compagnie meebrengen. Buikgevoel…

Villa Steenschot – 7. hoe de stelling van Pythagoras van pas kwam

Zaterdag
Alle materiaal aanwezig, droog weer, en veel goesting. Meer moet dat niet zijn.
Bij dat materiaal lag ook een rekenmachine waarmee je vierkantswortels kan berekenen. Doenk!? Tja, dat dacht ik eerst ook.
Maar hoe zet je palen zo neer dat de muren mooi in een hoek van 90° zullen staan? Awel, hier komt Pythagoras er bij kijken, en wel ongeveer zoals hier beschreven.

plannetje tuinhuisstelling van PythagorasMan des huizes zette streepjes, legde zijn meter en berekende één en ander. Achteraf moest ik gewoon de meter vasthouden, en zo kwam alles goed. Een wiskundeleerkracht kan dat ongetwijfeld veel beter uitleggen, maar ik was vandaag “handjes”, dus ik stelde mij daar allemaal geen vragen bij. Zo doen wij dat al jaren: afspreken wie “handjes” is en wie “brains”. De ene denkt, de andere doet. Als we alletwee hetzelfde willen zijn komt dat niet goed, dat weten we ondertussen: oeverloze theoretische discussies, of iemand die een spijker slaat waar de ander juist een plank wil vasthouden, dat soort dingen.

’s Morgens was Man ook al achter een remork vol steenpuin gereden, en de zonen verhuisden dat bij wijze van studiepauze  naar de tuin. Die twee oudsten, dat wordt stilaan ook een geolied team.
kar leegscheppenpuin stortenOp een (gerecupereerde) worteldoek (laat water door, maar belet dat alles verzakt, hoorden we van een stielman) werd alles uitgekieperd en een beetje geëffend.
ondergrond effenenOok de resten stabilisé van overbuurman die een oprit aanlegt dropten we daar. Beter dan op de stoep te blijven liggen niewaar? Er moet nog een lading puin gehaald worden, ’t is nog niet genoeg.

Bij deze: ode aan veel van onze buren. Gerief gebruiken? Kom maar vragen! Remork met dubbele as nodig? Ge weet hem staan toch? En ja, dat mag voor steenpuin, dat gaat daar wel uit met “ne veegbeustel” hé! Raad nodig voor den ellentrik? Geen probleem. Oh, wat hou ik van ons knusse dorpje!
electriciteitsdraad klaarleggenOp een helder moment zorgde ik er voor dat het licht in het duister niet gezocht moet worden onder een ton steengruis. Toch even brains dus 🙂

Op één paal na stond alles zaterdagavond. Net reuzegrote satéstokken die in de grond geprikt zijn. Ondertussen is het aan het regenen, het steenpuin wordt op zeer gemakkelijke wijze van stoffig boeltje omgetoverd tot stevige koek waarop we verder kunnen werken de volgende dagen.

Zondag
De laatste paal staat nu ook, en voor de rest hielden we ons een beetje bezig. Aardbeien en rode besjes plukken, erwtjes oogsten, de eerste framboos proeven.
Genieten van ’t zonneke dat af en toe kwam piepen, en een beetje lui zijn, zoals dat op zondag moet kunnen.

Goeie timing

Als de jongens hier culinair verwend zijn, met grote mond melden dat ze niks meer te doen hebben voor school, overlopen van energie en een (weeral!) platte beurs hebben, dan maak ik daar een win-win situatie van.
stapels steenschotten op oprit Twee en een half uur hebben ze gesleurd met steenschotten, onze oprit is weer leeg. Ze waren moe, zoveel is zeker. De douglasplanken wegen veel (x 20), maar de azobe steenschotten nog veel meer (x 15) Dat gecombineerd met telkens een 150 meter afstand zorgde voor enige vermoeidheid, flauwe humor en stuipen van slappe lach.

zoek de fout

“Mama, zoek mijn fout”

tafeltje

“Geen café hier? Dan maken we het zelf wel hé! Whoehahaha!”

De overschotten van het avondeten raakten moeiteloos weggewerkt nadien, en ze sliepen als roosjes, op een veel vroeger uur dan normaal.
restjes avoneten geraken opIk keek en zag dat het goed was. 🙂

 

Villa Steenschot – 6. Start!

Eindelijk, we kunnen er aan beginnen. Weer een stapje dichter naar een lege(re) garage en een superstrak georganiseerd tuinhuis. Ahum.

Aan de ontbijttafel werd gediscussieerd over de te volgen strategie. Eerst een hele hulpconstructie opzetten om nadien de eigenlijke palen op hun juiste plaats te krijgen leek mij te veel verkwiste tijd, en redelijk zinloos als je pasdarm, waterpassen en touwen hebt. Het werd een simpele versie met palen en touwtjes.

Eerst rekenen: boordsteen + twee steenschotten op mekaar= 2,45 meter.
De gegalvaniseerde palen zijn 3m lang (exact, tot op de millimeter, dat hebben we wel even nagemeten), dus ze moeten 70cm in de grond. Dat is de hoogte waarop de bovenzijde van de bordsteen komt, en dat is de berekening voor de achterwand. Er moet een beetje (10 à 15 cm) “scheut” op het dak zitten, de palen aan de voorzijde worden dus maar 55 of 60 cm ingegraven.

Hoe begin je daar aan in een afhellende tuin?
voorlopige en definitieve markeerpaalWe klopten 4 afgedankte palen stevig in onze grasmat, naast de bamboestokjes die de “ongeveer” afmetingen aanduidden, en bepaalden mbv een pasdarm het niveau voor de bovenzijde van de boordsteen.
niveau aanduiden met pasdarm
Dan een put maken voor de eerste paal, niveau aftekenen op de hulppaal, de gegalvaniseerde paal en met een touw, en dan de paal pas zetten.
maataanduiding op hoekpaal

metserstouw op juiste hoogtebaksteen onder in puthoekpaal staat pasDat lukte met wat aangeschroefde gerecupereerde balkjes, want de wind speelde nogal mee. De baksteen onder in de put zorgt voor een verdeling van het gewicht, de palen zakken anders verder weg dan bedoeld (zwaar en relatief dun, weetjewel).

Waterpas in alle richtingen? Ok, snelbeton rond de paal, laten uitharden en ondertussen kijken waar de volgende moet komen.
Daar hebben we wat gesukkeld en tijd verloren met kijken en nadenken en koffie drinken en nog eens kijken, maar uiteindelijk lukte het.
tussenpaal zettenPaneel (provisoir maar wel waterpas) plaatsen, paal plaatsen en fixeren, en inbetonneren. Zo ver geraakten we zaterdag.
steenschot, mooi aansluitend aan tussenpaal.

De steenschotten worden met het stukje dat in het metalen u-profiel zit bevestigd tegen de steunpalen, zodat het hout en het stukje metaal van de paal in één vlak liggen.
Zondag werden op dezelfde manier de twee overblijvende palen gezet, op twee uurtjes was dat gefikst. Routine zeker? Even nameten leerde ons dat we zéér nauwkeurig gewerkt hebben: alle afstanden kloppen, ook tot op de millimeter.

Daarna schepte man des huizes het complete vloeroppervlak uit, en effende het zo goed mogelijk. Het lijkt wel een gigantische zandbak nu. Of kattenbak…
zandbakNog een meevaller:  we vonden voor een appel en een ei een houten raam dat qua afmetingen past. We informeerden waar we “bricquelion” (gebroken steenpuin, voor wie geen metsers verstaat) kunnen halen. Zand en cement om stabilisé te maken hebben we, en vandaag wordt de rest van het materiaal geleverd (elke keer twee platen halen is een beetje zotjes hé). Onze hobby voor volgend weekend is bij deze weer bepaald 😉

 

Villa Steenschot – 5. man brengt al wat mee

Na een dag Nederland is het voor man des huizes niet ver om om even langs de steenschotverkoper te rijden. In de offerte was  niet echt duidelijk om welke afmetingen van steenschotten het ging, ter plaatse even gaan kijken maakte de zaak een stuk eenvoudiger.

Het plan was om de palen en één of twee panelen mee te brengen, zodat we dit weekend kunnen passen en meten en zoveel mogelijk voorbereidend werk doen. Niks anders gepland, examentijd weetjewel.
De auto werd zo leeg mogelijk gemaakt (en wie het rijdend bureau annex demoruimte annex stock van mijne meneer kent, die weet dat dat wel even werk was) en de dakdragers gemonteerd.
So far so good, als het aan mij lag zouden we hier van ’t weekend heel het skelet zetten.
Helaas…twee hoekpalen, twee tussenpalen en twee steenschotten.
2 hoekpalentwee tussenpalen2 steenschottenDaarmee moeten we het doen. Niet dat de voorraad op was, oh nee, maar ik kan u verzekeren dat dat tuinhuis stormproof zal zijn. Nog één paal of plaat meer, en de auto zou overladen zijn.

Thuis hielpen onze twee oudste haantjes alles af- en uitladen, en deden ze zelfs nog wat danspasjes tijdens het verslepen van de platen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vuil boeltje, dat wel. Niks leuker dan achteraf je handen afvegen aan het (witte, natuurlijk!) t-shirt van broer.
vuile handenDe palen zijn eigenlijk geen palen, maar dikke geplooide platen, met op regelmatige afstand gaten om de panelen vast te schroeven. Hoekpaal of tussenpaal, waar het ijzeren u-profiel van de steenschotten dan mooi tegen aansluit.
De grijzige patine van het hout maakt het alleen maar mooier. Ik ben nu al helemaal enthousiast om er aan te beginnen.

Ondertussen in de moestuin

ijverige student onder zijn boekTerwijl mijn kinders druk doen boven (of onder, of tussen) hun boeken, prefereer ik het gezelschap van vrolijk zoemende beestjes. Talrijk aanwezig in de moestuin, op alles wat daar in en rond in bloei staat.

Hoe het gaat in de moestuin? wel euh…goed denk ik.
Op sommige vlakken zeer georganiseerd en vlotjes, op andere loopt het wel eens mank.

De indeling in bedjes met wisselteelt is nu zeer duidelijk: elk perk een steen met naam, vergissen is onmogelijk. De stenen verhuizen jaarlijks mee vanaf nu.
aardbeienbedDe twee bedjes die over zijn voor “experimenten” zijn…tja…over. Nog niet beplant geraakt dus.
De aardbeien die daar vorig jaar gegooid zijn om op te potten en weg te geven bleven daar liggen en doen het goed. Ondanks te dicht op mekaar, eigenlijk niet geplant maar verwaarloosd, en in de schaduw van de serre.
Het andere, daar ging quinoa op komen. Verbena bonariensis is ook mooi zeker? Daar hoefde ik helemaal niks voor te doen zelfs, die kwamen aangewaaid en staan nu in heel de tuin. Gelukkig dat ik die “waaibomen” (benaming die schone broer bedacht) mooi vind. Leven en laten leven dus.

Nog een experiment dat wél groeit: het bloemenperkje in de moestuin. Ingezaaid met zaden uit de zadenruil van Natuurlijk-Rijk begint de grond hier nu toch bedekt te geraken. Beetje later dan gepland, maar kom. Het enige probleem met plantjes die je nog nooit zelf had: wat is een goed kiemplantje, en wat is onkruid? De Mie Gemak in mij zegt dat dat later op het seizoen zichzelf zal uitwijzen. Ook hier: leven en laten leven!
korenbloemDit perk mag een plekje worden dat elk jaar anders kleurt, zonder al te veel bemoeienis van mijn kant. Zelfs het gele bloemetje mag blijven. De verloren gewaande wilde zandkool is toch niet verloren! Jochei!
Als (àls) we ooit een aspergebed aanleggen zal het wel hier worden, elders is er niet veel plaats meer over.

Mijn schriftje. Kwijt. Ergens vergeten gelegd, dus dit jaar geen grondige kosten-baten analyse. Ook het noteren van het aantal uren dat ik spendeerde in mijn klein paradijs zal ik niet kunnen meedelen. Misschien is dat geeneens een slechte zaak. Mogelijks volgend jaar, al zie ik dat dat schriftje hier alle jaren rond hetzelfde moment spoorloos verdwijnt. Een trend, als het ware.

De serre. Daar zat in het vroege voorjaar misschien wat meer in, maar hé, alle begin is moeilijk. Vòòr de ijsheiligen vertrokken aten we winterpostelein, sla, andijvie, radijzen, rucola en een enkel blad spinazie. Als kweekruimte is die serre fantastisch, veel luchtiger en lichter dan binnen op een vensterbank. Zaaibakken stonden er bijna heel de periode, nu pas zijn ze weggezet en kreeg alles een plekje. Meloenen, snackkomkommertjes, paprika’s en hete pepertjes, aubergines, tomaten en enkele soorten basilicum: alles vindt zijn draai. Ook de katten trouwens, de vuilaards. Ge moet zo een keer een warme serre binnengaan waar de avond tevoren net voor sluitingstijd een dikke drol geproduceerd werd. Instant kokhalsneigingen!
tomaatjes in wordingMet sommige tomaten gaat het bijzonder goed, anderen willen zich nogal bossig ontwikkelen en nemen zo heel veel plaats in. Een beetje googelen bracht mij op deze site, en nu weet ik dat de “vorken”  bij sommige tomaten eigenlijk ook mogen beschouwd worden als dieven. Kijken waar de meeste bloemtrossen zitten, en de rest: genadeloos weg. Klinkt hard, maar liever nu snoeien dan binnen enkele weken alle planten rooien omdat ze de tomatenplaag hebben. Tomaten, ik vind dat spannend: elk jaar heb ik er een paar gehad, en dan kwam die vieze schimmel. Nu, met een glazen serre, zie ik al dat alles veel sneler groeit dan vorig jaar onder mijn plastieken serretje, en ik hoop van ganser harte dat alle planten het nu een heel seizoen uithouden.

De continuïteit. Kan beter. Af en toe geniet ik veel liever van de zon dan pro-actief bezig te zijn met zaadjes. Gevolg: we doen nu eventjes zuiniger met sla, en we zullen eerder late boontjes hebben, want die springen tot op heden niet zelf in de grond. Jammer. Springboon, zou dat tegen volgend jaar uitgevonden kunnen worden? En doe er dan ineens een chioggia-springbiet bij ook. Misschien kunnen we dan ook zorgen voor radijzen die uit de grond ploppen als ze van aangenaam formaat zijn. Nu denkt iedereen dat ik rode bietjes gezet heb…
reuzenradijs

Nog een algemeen verschijnsel: er loopt hier elk jaar wel iets mis met labels.  De waterbestendige permanentstift is niet opgewassen tegen zonlicht.
lege labelsAl mijn wortelgewassen hebben een bleekgeel etiketje, zonder naam. Uit protest besloten ze dan gezamenlijk om niet boven te komen. Niks pastinaak, geen Nantes, Flakkeese, Witte Groenkraag of Gele Stompe van Doubs. Ook de paarse wortels en wortelpeterselie staken. Die ene die wél fier rechtop staat kreeg daarom een portret cadeau.
de enige wortel dit jaarPompoen, courgette, meloen en komkommer: de buitensoorten zijn niet meer via het etiketje van mekaar te onderscheiden. Dat wordt een verrassing waar ik welke groente zal kunnen oogsten.
Verder was ik er van overtuigd dat ik spinazie gezaaid had, met hier en daar een radijs, als “marker” voor de rijtjes. Blijkt omgekeerd te zijn. Er is duidelijk iets misgelopen met envelopjes vorig jaar. Of er is een grapjas aan het werk geweest.

De slakken zijn onder controle lijkt mij. Is het de droogte, of zijn het de medebewoners van onze tuin die ze onder de knoet houden? Ik weet het niet. Meneer en/of mevrouw egel komen altijd nog wel een dessertje meepikken uit het etensbakje van de katten. Alleen in het kolenbed vreten de slijmerds alles kaal. Palmkool? Weg! Rode kool? Enkele zielige nerfjes staan er nog. Ondertussen zijn de vervangers die onaangetast in de zaaikist stonden ook uitgeplant. Onder gaas, in het gezelschap van eco-slakkenkorrels. Na vijf dagen zien ze er nog steeds goed uit.

De opbrengst zal niet voldoende zijn om met zes een heel seizoen van te kunnen eten. Daarvoor is de oppervlakte te klein, en hou ik mij te weinig bezig met voor- en nateelten. Ik weet wel dat het uit eigen tuin altijd zoveel beter smaakt, en dat de luxe van “efkes gaan plukken wat we straks gaan eten” onbetaalbaar is. Dit jaar wil ik nog een beetje meer proberen te bewaren op een andere manier dan in de diepvries, en meer doen met alle kruiden die hier staan. Confituur, gelei en siroop, daar is wel genoeg van. Een paar fruitstruiken en bomen zorgen voor heel wat lekkers. Deze middag kregen de studenten boterhammetjes met platte kaas en verse aardbeitjes. Het werd geapprecieerd. Ondertussen kan ik elke dag een bak vol aardbeien plukken, en het einde is nog niet in zicht. Ook aalbessen kunnen we binnenkort oogsten, en daarna zijn het frambozen.

Het plezier dat ik er in heb is mooi meegenomen. Ik had nooit gedacht dat een paar vierkante meter groensels, wat beestjes en wat bloemetjes zo’n aangenaam “werk” zouden zijn. Ik geniet er van met volle teugen, en wel zeker als op zolder de zonen examenkolder hebben. Beste anti- stress-middel ooit!