Maandelijks archief: augustus 2015

Vakantieweekje in de Ardèche.

Ik ging hier iedereen eens efkes doen verwateren met een reportageke over onze Ardèche-reis. Compleet met foto-verslagje en zo.

Stel het u voor: zomer, bloemen, vlinders, krekels, hagedisjes, Ricard, barbecue, fijn gezelschap, schilderachtige dorpjes, haarspeldbochten en machtig mooie cols, een bergwandeling met 7 extra (mooie) kilometers wegens barslechte wandelkaart en verdwenen wegwijzers, riviertjes, en vanop ons terras een fantastisch uitzicht. En ook zon, zon en zon, en een zwembad.

Blijf het u vooral nog efkes voorstellen want -AAAAAAAAAARGH!- mijn fototoestel is spoorloos. In ’t beste geval ligt het nog op de vensterbank of in de kast in ons vakantiehuis, over alle andere mogelijkheden wil ik nu eventjes nog niet nadenken. Slik.

Update: de camera lag op een bankje in de Ardèche, en komt dus weer terecht. OEF!

Villa Steenschot – 16. kom, zet u efkes

…op ons nief terraske. Zo ’s avonds, in ’t zonneke, het allerlaatste zonneke van de dag. En uit het zicht van de kinders, precies of ge zijt er niet.

Eén woord: ZALIG!

We zijn al compleet verslingerd aan ons terrasje daar bij de villa. Het was labeurwerk, veel grond verleggen (ja, wéér grond verleggen), beetje pech met machinerie (uw goeie boormachine die flut zegt, en vervangen wordt door niet half zo’n krachtige machines van verschillende buren), en een beetje ziekjes zijn, maar vanaf heden is alles af. Het laatste steenschotpostje dus.

We hadden wel een idee waar we naartoe wilden, maar dat verandert hier meestal “al doende” wel een paar keer. Uiteindelijk was het een smal stukje terras voor het tuinhuis, met een bloembak links (omdat een verharding om de verharding maar niks is) en een grotere oppervlakte aan de zonnekant.
Groot genoeg om met zes te zitten, en de boys hun zwiepende ledematen alle plaats te gunnen die nodig is. Pubers, dat is ongelooflijk uit proportie: altijd als je denkt dat je de hele zoon gezien hebt hangt er nog wel ergens een arm of been waar je dat niet verwachtte.

Het begin: graafwerken. Gelukkig stond er een bloembak op de oprit, waar we een heel deel “goeie” grond in gekieperd hebben. We, da’s eigenlijk alleen man des huizes, ik zat een beetje zielig koortsig toe te kijken of alles naar wens liep. Verder hou ik ook niet zo van grondwerken, dus de timing van de microben was perfect 😉

Daarna maakten we de bloembak links: 2 steenschotten verzagen, met hoekijzers uit man zijn “schatkist” aan mekaar bevestigen en dan zo op de grond. Op de buitenhoek bevestigden we nog een stukje L-profiel dat in snelbeton op zijn plaats gehouden wordt. Heel het geval is zwaar genoeg, en als straks de terrasplaat er nog tegen ligt kan het geen kant meer uit. Voordeel van dat eerst te maken: ook hier werd direct aarde in geschept. Schaduwplanten mogen deze hoek opfleuren.
bloembak links voor tuinhuisNadat de plek voor het terras ongeveer uitgegraven werd zetten we enkele stokjes, kwam de waterpas tevoorschijn en keken we of er overal genoeg ruimte was.
alles diep genoeg?Hier en daar nog een beetje bijwerken, worteldoek leggen en dan de “vuile” grond met steentjes die van de oprit komt een beetje verdelen over de oppervlakte. Dat scheelt een rit naar het containerpark, houdt de worteldoek op zijn plaats en zorgt voor drainage en stevigheid onder de balken.
puin verwerkenWant ja, ook hier weer stabilisé, balken, en bij gebrek daaraan alles wat in de tuin nog te vinden was om zware dingen op te leggen. Een aantal betonstenen die ook al ontelbare keren verlegd zijn en loodzwaar wegen kregen eindelijk een laatste rustplaats. betonsteen als steunDe dag daarna was alles uitgehard, en legden we de azobé steenschotten op hun plaats. Hier en daar een beetje inzagen om profielen, deuren en boordstenen mooi te laten aansluiten. Dat is ook de reden waarom de voorste rij en het terras in verschillende richtingen liggen: de ijzeren zijranden van de schotten houden we liever heel, ze zijn de stevigheid van heel de plank.steenschotten leggenOm alles af te werken en te beletten dat de helft (kleine overdrijvingen zijn mij niet vreemd) van onze tuin onder of op ons terrasje spoelt boordden we het geheel ook af. Daar waar de tuin hoger ligt met Ecoplank, waar het gazon quasi gelijk komt met Ecolat. we gebruikten deze materialen al eerder, om de borders af te boorden. De bedoeling is dat ze zo onzichtbaar mogelijk worden onder de beplanting, want zo heel echt mooi is dat natuurlijk niet. Mooiere versies, zoals Cortenstaal bijvoorbeeld zijn echter niet voor onze portemonnee en voor wat het “maar” moet dienen. ecoplank als terrasafboordingOok hier werden op de buitenhoeken ijzeren profielen bevestigd en in een putje beton vastgezet. hoekijzer aan terrasEn dan? Een eerste Ricard op een geïmproviseerde tafel. ricard op 't terrasWij hebben ons een hele tijd geamuseerd met dit project. Echt, geamuseerd. Stel dat je zelf zin hebt om aan zoiets te beginnen: wees welkom om het resultaat eens in ’t echt te komen bekijken.
linkerkant Villa Steenschotrechterkant met zonneterrasVilla Steenschot

Wij zijn er trots op!

THE END

Villa Steenschot – 15. prutserijtjes

Nee, de villa was nog niet helemaal af. Maar het is vakantie hé, dus af en toe gebeurt er ook eens iets anders. Kleine prutsen worden dan tussendoor gedaan. Veel kleine dingen, maar we willen echt afwerken deze keer (ken jezelf, anders staat het er binnen 10 jaar nog zo) Klusjes dus.

Zoals gaatjes opvullen met stukken hout.

Zoals meubelkes maken:
*een heus opbergrek voor tuingerief. Recupereer een pallet, vijs dat stevig aan de muur, stockeer uw tuingerief. Voila, weeral veel geld gespaard! Het hangt een beetje boven de vloer, zodat we er gemakkelijk met een borstel onder kunnen vegen. Aan de bovenste plank moeten nog haakjes komen om klein tuingerief omhoog te hangen.
diy gereedschapsrek van pallet*een droogrek en een zaaitafel/opbergruimte/plaats om in de winter een fototoestel te zetten. Daar dient het bureau uit mijn tienerjaren voor. Blad en poten gescheiden, en beiden gecombineerd met andere dingen.
Poten + een restje antimollennet = droogrek voor uien, look, sjalotten. diy droogrek voor uienHet blad rust op een pallet, en is nu perfect van hoogte om voor het raam te zetten. Onderaan hebben we genoeg plaats om grotere dingen te leggen die je niet alle dagen nodig hebt, zoals resten hout, wat stenen, paaltjes, en zo nog dingen die altijd en overal in de weg liggen.
bureaublad op pallet*een legplank over bijna de hele diepte van het tuinhuis. Ideaal voor dingen die je snel moet kunnen pakken.legplank gemaakt van oude traptredeAlleen één steun (links op de foto) moesten we daarvoor aanschaffen, voor de andere bevestigingspunten gebruikten we restjes van de vloerbalken. Ook de plank zelf stond ettelijke jaren duchtig in de weg: een teveel bestelde brede traptrede voor de nieuwe gebouwen van man’s werk. Zoiets adopteren wij zonder nadenken als ons dat aangeboden wordt. Kijk, eindelijk een bestemming!

Zoals de laatste stukjes van de dakoversteek in mekaar puzzelen. Van ’t verschieten sprongen de spotjes uit hun gaatje!
dakoversteek
Zoals de te kleine -en ondertussen dus kapotte- kabelklemmen vervangen door geschikte exemplaren.

Zoals een dakgoot hangen, die nu voorlopig boven de beukenhaag eindigt, maar binnenkort aangesloten wordt op een regenwatervat. Met dank aan het wereldwijde web: het vat kost in Duitsland maar liefst 200 euro minder dan de gangbare prijzen hier, en nog steeds 100 minder dan de goedkoopste Belgische e-shop. En ik hoor het u denken, dat Duitsland ver is, maar eigenlijk is dat maar 20 km van het werkadres van man verwijderd. Hij had het vandaag bij, zomaar, na ’t werk.

Zoals zorgen dat de deuren fatsoenlijk gesloten kunnen worden.
slotje en grendel op de deurZoals een bergske zand verleggen (weeral…) om het terras te kunnen maken.

Zoals een raam afschuren, verven en eens een beetje kuisen.raam geverfd
Zoals een draad die al bijna 20 jaar klaarligt verbinden met één die drie jaar geleden ingegraven werd.
verbinden van draden met mof
Zoals grote kieren tussen de steenschotten opvullen.
voegen opvullenBij het plaatsen stonden ze perfect op mekaar, maar de douglasschotten zijn enorm onderhevig aan hormonale stemmingswisselingen weersinvloeden. We verwerkten ze toen ze nog vochtig waren, ondertussen staan ze een paar weken in volle zon en zijn ze gekrompen. We gebruikten een speciale voegenvuller en elastische siliconen en hopen dat het probleem daarmee voldoende opgelost is. De regen van de laatste dagen stroomde toch mooi naar beneden nu, ipv de afslag naar binnen te nemen.

Zoals het dak een stukje verlengen. Wie ooit een villa bouwt, moet er aan denken dat de dakprofielen ver genoeg moeten overhangen. Het water belandde deels in de goot, maar liep ook af via de steenschotten, en zo verder door de (nu opgevulde kieren) binnen. Niet de bedoeling natuurlijk.

Nu nog geblokte gordijntjes en een gewei aan de muur, en ’t is helemaal af 😉

Tomatenoogst

Een waar feest hier ten huize! Ik kan dus wel degelijk tomaten kweken 🙂 Met dank aan Lieven David en Velt voor de nieuwsbrieven.

Twee jaar geleden stonden mijn tomatenplantjes mooi te wezen op het moestuinperceeltje “vrucht”. Mooie tomaten in wording, en dan, net voor je zulks eindelijk kan proeven: dé plaag. Niks geen oogst dus.

Na het moestuinseizoen zag ik een plastiek tunnelserretje in reclame staan, en ik verwachtte daar heel veel van. De tomaten konden vroeger in de grond, en ja, er waren er beduidend meer en vroeger rijp dan aan de planten in volle grond. Kers- en bestomaatjes werden hier in redelijke aantallen gesnoept, maar tegen het moment van de waarheid was ze daar weer: de plaag.

Een gelukkig toeval wil dat ik toen nog wel eens op facebook rondneusde, en als eerste reageerde op een berichtje waarin een glazen serre te koop werd aangeboden voor een zeer aanvaardbare prijs. De man die het verkocht was zo sympathiek om het voor ons opzij te houden tot we er eindelijk om konden gaan, en dit jaar staan er dus voor het eerst kerngezonde tomatenplanten te blinken achter ’t glas.
serre vol tomatenOok aubergines, paprika’s, hete pepertjes, snackkomkommertjes en met een beetje geluk nog een paar meloentjes zullen we kunnen oogsten.

De aperitief- en trostomaten worden dagelijks geplukt en met veel smaak zo opgegeten, of mee in het dagelijkse menu verwerkt,  maar dan blijft er nog heel wat lekkers hangen natuurlijk. Op onderstaande foto een selectie vleestomaten: Cherokee Purple, Gildo Pietroboni, Marvel Striped en een coeur-de-boeuf van de markt waar ik zaden van oogstte vorig jaar.
tomatenMet zo’n weer als vandaag is het niet erg om een tijdje achter de kookpotten te staan, en er werd van huisvlijt gedaan.
Tomaten wassen, steeltjes en eventuele slechte stukjes (bijna niks!) er uitsnijden, sjalotjes, oregano, basilicum, thijm en een paar hete pepertjes klaarleggen, en dan op zoek naar een recept.

Liefst zou ik dit van Mme ZsaZsa gebruikt hebben, maar met zo’n eigenwijze (gas)oven als de onze en zo’n massa heerlijkheden riskeerde ik dat niet. Die oven luistert alleen maar naar de knopjes als hij daar zin in heeft, alles moet na een half uur gedraaid en verplaatst worden, en ik wou als een echt lui wijf gewoon in de keuken koffie drinken terwijl (op reclamewijze) “heerlijke aroma’s de lucht vullen”.
De familiekookpot dan maar: een inox dink van 17 liter, waar ik enkele keren per jaar spaghettisaus, appelmoes, vol-au-vent en stoofvlees in maak. Grote massa’s, en dan in de diepvries.

Ik nam wel ongeveer de ingrediënten uit bovenstaand recept, maar dan in een kookpot op het gasfornuis.
Ik goot de lekkerste olijfolie ever in de pot, en liet daar sjalotjes en look in zweten. Lang genoeg, dan komen de beste smaken naar boven. Daarna alle tomaten erbij, een handvol verse kruiden uit de tuin (oregano en basilicum), wat fijngeknipte cayennepepertjes (ook uit eigen tuin, en met een schaar gaat makkelijker dan met een mes), peper, kruidenzout, ahornsiroop en een beetje suiker.
Dat alles stond een uur te pruttelen, ik vergat koffie te drinken, maar deed wel aan zadenoogst.
zadenoogst tomatenToen geurde de keuken opeens zoals ze waarschijnlijk ook bij Mama Miracoli ruikt. Hemels!
Alles door de passe-vite, en dan in bokaaltjes.
zelfgemaakte tomatenpassata Ondertussen is er al duchtig geproefd natuurlijk, en ik kan u met mijn hand op mijn hart zeggen dat dat de lekkerste tomatenpassata is die ik ooit at. Een dikke 8 liter die deze winter weer naar zomer zullen smaken. En we zijn nog lang niet uit-geoogst!
Eigenlijk verdient de tomaat ook de titel “plant van de maand”, maar ik zoek er nog eentje uit de siertuin ook hoor!

Nectarinen-vijgenconfituur

Of hoe je een vergeten halve bak fruit en een overvloed aan verse vijgen van eigen boompje verwerkt krijgt.
vijgenoogst Je wacht tot een heerlijke geur van nectarine het huis vult, elke keer als je de deur naar de kelder open doet. Op dat moment zijn ze rijp, en vlotjes te ontdoen van schil en pit. Niet té lang wachten, want de kroost ruikt dat ook, en voor je het weet zijn alle nectarinen ribbedebie.
Vervolgens kijk je naar de massa vijgen die je plukte, en hoe je die nooit binnen een redelijke tijdsperiode kan opeten. Ik ben de enige hier in huis die daar “stekezot” van is, de rest wil wel eens proeven maar daar blijft het dan ook bij.
En dan bedenk je dat die combinatie, op een vers pistoléke, alleen maar hemels kan zijn.
nectarinen-vijgenconfituurHet recept:

*Ontdoe nectarinen van schil en pit, en snij ze in kleine stukken (ik had 800g netto)
*Snij het steeltje van de vijgen, schil ze als je dat nodig vindt (hoe rijper de vijg, hoe dunner de schil), en snij in vier. (600g netto). Alles bij mekaar doen in een grote kookpot, en het sap van 1 limoen er bij (ik had geen citroenen meer…)
Voor wie zich afvraagt hoe ik aan zo’n mooie getallen kom: ik eet alles boven het honderdtal op, kwestie van gemakkelijk te kunnen rekenen met suiker 🙂
*Het fruit even laten sudderen in een grote kookpot. De vijgen zijn veel rapper zacht dan de nectarinen, maar daar komt de pureestamper in het spel: even de fruitmassa bewerken tot de stukjes de gewenste grootte hebben.
*Daarna roerde ik er 700g confituursuiker 2:1 door, en moest toen noodgedwongen alles wegzetten. Potjes vergeten!
*Nadat die afgewassen waren zette ik de pot weer op het vuur, en na drie minuten koken (zo echt van dat goed borrelen, dat ook blijft duren als je roert) was mijn confituur klaar om in bokaaltjes te gieten.
Vijf volle, en nog een klein potje extra dat jongste meenam naar mijn ouders, en dat bij metekindje enorm in de smaak viel.