We zijn weer vertrokken

Gisteren trokken de jongens in verspreide slagorde naar school. De twee collegegangers kregen een bezinning voorgeschoteld, zoon drie een barbecue, en oudste vertrok drie uur te vroeg om al wat te kunnen rondhangen in zijn geliefde Gent.

De reacties na school waren voorspelbaar. Oudste enthousiast (Gent, maten, toffe leerkracht fotografie, reis Venetië in ’t verschiet), tweede een donderwolk (de titularis is de leerkracht die vorig jaar niet goed in de markt lag, hij heeft daar acht hele uren les van, en het dutske moet als enige – écht he, als é-ni-ge! – van zijn klas zijn bokes in de refter opeten), derde zeer enthousiast (zelfde jaar, zelfde richting, maar nieuwe school met een veel gematigder regime) en jongste vrolijk en leergierig zoals alleen een nog-net-niet-puber zich dat kan permitteren.

De avond en volgende ochtend verliepen even voorspelbaar: boekentassen maken is niet nodig, dat doen we morgen wel. Uur van naar bed gedirigeerd worden is te belachelijk voor woorden. Gsm’s terug beneden laten voor het slapengaan is ook een moeilijk te nemen hindernis, net zoals gepast reageren op de wekker ’s morgens. Tanden poetsen? Zot! Daar heb ik geen tijd meer voor, dan ben ik te laat! Waarop man des huizes repliceerde dat ze dan maar een steekje rapper moeten fietsen. Fietssleutel kwijt (da’s een klassieker), iets vergeten, gij hebt mijn oorkes, waar is mijn gsm?
Klinkt dat bekend allemaal? Hopelijk, dan zijn we misschien toch niet zo’n alleenstaand “familie Klepkes” geval 😉

Verder gaat het hier zijn gangetje. Man had 1 september vrij genomen, en vond het tijd om weer met zand en cement te spelen. Een beetje stabilisé maken om het regenvat stevig te kunnen plaatsen, alle aansluitingen maken, en nog een bordertje afboorden. Het gras geraakte niet gemaaid, daar zorgden de korte maar hevige regenbuitjes tussendoor wel voor.
Ik hield mij bezig met vakantiewas, tomatenzaden spoelen en laten drogen na twee weken fermenteren, beetje kijken naar man, een vreugdedansje bij het bericht dat mijn geliefd kodakske gevonden is, wat wieden, wat rondhangen en proberen de structuur er terug een beetje in te krijgen.

Vandaag werden de uren voor de muziekschool bekend, nam oudste zich voor om pro-actief te zijn (zijn helder moment van de maand is weer opgebruikt nu) en zitten ze op hun kamers. Beetje materiaal verzamelen, lijstje maken met wat er nog gekocht moet worden, beetje gitaar tokkelen, nieuwe koptelefoon testen.

Ongelooflijk hoe rustig alles hier is. Geen wervelwinden meer die door het huis razen, gehaast om zeker geen minuut van de vakantie-ambiance te missen. Geen tafel die een hele dag belegerd wordt door kleine en grote hongertjes. Geen stapels outfits die overal rondslingeren, geen afspraken die om de vijf minuten veranderd worden, geen facebook die constant zoekt naar de beste evenementen in de buurt.

Goh, ik mis het nu al. Ik peins dat ik last heb van vakantieblues…

Advertenties

9 gedachten over “We zijn weer vertrokken

  1. Eilish

    Hier ook (al is het in aantal minder) zo een familie klepkes. En die bedtijddiscussies grrrrrrr, en het openbaar vervoer en ons dorp, nog meer grrrrrr (ook al zeggen routeplanners het anders)
    Wanneer is het weer vakantie ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s