Maandelijks archief: november 2015

Wasda?

WordPress verandert hier zomaar instellingen, doet mijn scherm uiteenvallen in blokjes en maakt geen beveiligde verbinding meer met de server.

Lokaal probleem? Of heeft er nog iemand last van?

Advertenties

Oef…we zijn vijf weken verder

Vijf weken verder dan toen, en ondertussen zijn de adrenalinewaarden weer normaal te noemen.

Mijn dag van gisteren:
Viesgezind wakker, want vreselijk slecht geslapen. Een snurker en echinacea belaagden mij, de ene mijn trommelvliezen en gemoed, en de ander mijn dromen.

Lichte vorm van ergernis toen man des huizes aangaf dat hij dringend moest vertrekken ipv eerst de paar planten die zich van seizoen aan het vergissen zijn en  een wortelkluit van Echinacea uit te graven. Mijn didactisch materiaal moest er zo fris mogelijk bijstaan, dus in deze was er sprake van verantwoord uitstelgedrag. Man had dat na een bliksemende oogopslag begrepen. In kostuumbroek met werkschoenen in de regen in de tuin: eigenlijk om te lachen.
rozet echinacea(Ja ik kan dat eigenlijk ook zelf. Maar soms profiteer ik schaamteloos van het feit dat hij thuis is. Altijd wat meer in tijden dat ik het gevoel heb dat ze op zijn werk ook het onderste uit de kan willen)

Vers uitgegraven bijna bloeiende Echinaceabloem knakt. Gelukkig had de orchidee in de keuken er geen probleem mee dat ik haar stokje even leende. Miss Purpurea kon weer staan.
Miss purpurea

Drie liter water voor thee (met proevertjes scoor je!) zo lang uit het oog verloren dat er veel te veel uitgekookt was. Een tweede brouwsel moest. Je kan niet de helft van de klas laten proeven en tegen de rest zeggen dat er niks meer is, ah nee.
Echinacea ijsthee

Timing: compleet naar de knoppen.
Maagdarmklachten: oh ja, juist gelijk vroeger. Stress dus.

Timing van de man: ook compleet naar de knoppen. File overal, en die keer dat ik vroeger weg moet komt hij veel te laat thuis. Mijn bloedjes van kinders (kletsnat van de regen, koud, natuurlijk juist dan ene die belt dat hij platte band heeft) moeten dus wat wachten op hun avondeten.
Warme chocomelk was er wel.
Stress +5

Een uur op voorhand vertrekken, met een auto vol materiaal, en na een kwartier stil staan. Meter per meter en minuut per minuut zien passeren. Aaaargh! Gent leek onbereikbaar gisterenavond.
Stress +10
didactisch materiaal

Berichtje van de collega: Ik ben er. Ga alles testen nu.
Stress -1

Aankomen, alles naar binnen zeulen en zien dat beamer en computer werken. Oef. Beetje lacherig doen, juist gelijk vroeger. Andere lotgenoten zien binnendruppelen, en zelfs compleet vergeten dat we drank meehadden om ons moed in te drinken op voorhand. Hartslag 120.

De eerste twee presentaties maar half horen, want wij zijn de derde.
Alles naar de voorste tafels verhuizen, laptop aansluiten, en…beamer dood. Weer levend, maar dan computer dood. Techniek en ik, dat gaat meestal goed, behalve als het moet.
Stress +honderdduusd

Klasgenoten die bijspringen, een geheugenstick in een andere laptop, en oef. Nu voor echt.

En toen was het ineens voorbij. Alles gezegd wat er te zeggen viel, en wat ik op dat moment niet vergat. Rondkijken en niemand zien, complimentjes gehad over de foto’s in de presentatie en de Echinacea-ijsthee, uitgegraven planten en zaden en wortelstekken uitgedeeld, en weer naar mijn eigen bankje. Luisteren naar de anderen, met de adrenaline nog zeer prominent aanwezig.
Stress 0

En thuis? Thuis een pintje. Op de goeie afloop. En frietjes, want ik had geen tijd gehad om te eten voor ik vertrok. Gevolg? Slecht geslapen natuurlijk. Weeral. En nu een beetje studeren, morgen hebben we ons eerste examen.

Stress? Ba nee. Als ik het niet moet uitleggen voor meer dan drie mensen tegelijk ben ik de kalmte zelve.

 

 

Zadenruil

Nu kan je nog eventjes genieten buiten, ’t is er het weertje nog altijd voor, maar binnenkort is het weer tijd voor het plannen van volgend tuinseizoen.

De zadengids van Velt is al aangekomen, binnenkort staan er nog wel anderen on line, maar het leukst vind ik toch het onderling uitwisselen van zaden of plantjes (en de ervaringen daarmee).

De zadenruil van Natuurlijk-rijk bijvoorbeeld. Vorig jaar de eerste keer, en nu organiseert hij dat opnieuw. Dankzij de gulle gevers die volle envelopjes opstuurden had ik dit jaar een fantastisch mooi bloemperk vol eenjarigen in de moestuin. Met een beetje geluk zaaiden ze zichzelf voldoende uit om volgend jaar weer een blikvanger (en insectenlokker) te zijn.
Ook tomaten-, peper- en paprikazaden vonden via de post hun weg naar onze serre.
Ook meedoen? Alle info vind je hier

Hieronder alvast mijn lijstje:

EENJARIGEN
– Nigella damascena ( Juffertje in ’t groen, wit en blauw door mekaar)
– Calendula officinalis (Goudsbloem)
– Papaver (Klaproos, een hoge, tamelijk felroze met zeer mooie zaaddozen)
– Phacelia tanacetifolia (facelia, bijenlokker bij uitstek, vooral ook in het najaar)
– Nicandra physalodes (zegekruid)
– Centaurea cyanus (blauwe korenbloem)

TWEEJARIGEN
– Lunaria annua (Judaspenning)
– Digitalis purpurea (Vingerhoedskruid)

VASTE PLANTEN
– Aquilegia vulgaris (Akelei, mogelijks donkerpaars, maar even goed mogelijk een kruising van alles wat in onze tuin en die van de buren staat…)
– Echinacea purpurea (Rode zonnehoed)
– Verbena bonariensis (Ijzerhard)

GROENTEN EN KRUIDEN
– Agastache foeniculum (dropplant)
– Coriandrum sativum (koriander)
– Peterselie (ik denk platte, maar voor ’t zelfde geld krijg je gekrulde)
– Hyssopus officinalis (Hyssop)
– Allium ursinum (Daslook)
– Allium tuberosum (Chinese bieslook)
– Paprika „Sweet choco”
– Paprika mini, oranje
– Pepertje „Cayenne” (rood, heet en zeer productief)
– Tomaat „Gildo Pietroboni”
– Tomaat „Hellfrucht”
– Tomaat „ Ananas noire”
– Tomaat „Cherokee purple”
– Tomaat „Terhune”
– Tomaat „Marvel Striped”
– Tomaat „KBX”
– Olijftomaatje
– Aubergine „Applegreen”
– Erwtjes „Charmette” (zeer vroege struikerwtjes, mogen al vanaf begin februari gezaaid worden)
– Erwtjes „Mechelse Krombek” (klimmers)
– Sluimererwtjes „Mrs Lei”
– Boterpeultjes

Van de tomaten werden foto’s genomen en commentaren genoteerd door secretaris jongste zoon, met een gedrevenheid die een geïllustreerde blogpost verdient. Ooit. Een keer. Echt.

Storm in een glas water

Wat voor ouders denken wij wel dat we zijn? Hoe belachelijk is da nu ni? Jow, maat, nee ze!

Zoon twee was niet akkoord met wat ik op zijn “leefweekbrief” had ingevuld.
Leefweek, da’s een week in en om het scoutslokaal vertoeven, en daar school en andere activiteiten zo goed mogelijk doen in passen.
De jongen had zelf zijn toestemmingsformulier al digitaal bezorgd, maar was toch wel een repetitie vergeten te melden zeker? (alle nevenactiviteiten moeten eventjes doorgegeven worden, zodat de leiding weet welke givers er weg mogen zijn, en welke ze beter als vermist zouden signaleren)
Ik dacht “zo niet maatje”, en vulde een papieren brief in, met ouderwetse balpen, niet uit te wissen dus. Grijns.
Toen ik terloops ook meldde dat ik “geen alcohol tijdens de week” ingevuld had, was ik weer even blij dat onze binnendeuren nog steeds de voorlopige plastiekplaten van zo’n 15 jaar geleden hebben. Anders zouden er nogal veel ruitjes gesneuveld zijn.
Zoon drie reageerde alleen met “maar in ’t weekend toch wel eentje hé?”. Het grote verschil tussen de levensgenieter en de jongen die vooral bekommerd is om zijn imago, en wat de vrienden nu wel niet zullen denken van hem.

Ben ik – zijn wij, man denkt er ook zo over namelijk – nu echt zo’n onmensen? Als je hoort dat het gebruikelijk is dat een eerstejaars (derde middelbaar) daar elke avond één pintje mag drinken, een tweedejaars twee, en dat onze tweede dus zonder probleem elke avond drie pinten door zijn keel zou mogen gieten? Gewoon, een hele week, elke avond? Allé, en in ’t weekend nog eentje extra dan? Da’s een bak per kind per week. Lichtjes overdreven toch?
De leiding verzekert ons dat de schoolresultaten zeker niet in het gedrang mogen komen, en er daarom een stille studieruimte ingericht zal worden. Tja…

Wij hadden dus onze bedenkingen, maar kregen de kans niet om ze door te geven aan de leiding. Er zijn ook ouders die het hele leefweekgedoe niet zien zitten, zo één week voor de examens.
Afgelast, wegens te weinig givers die mogen.
Een hele dag discussies via facebook zal hun studies ook geen deugd doen beste leiding… soms, heel soms, kan dialoog op voorhand heel veel teleurstellingen voorkomen.

Bonusdagen

Heerlijk toch, zo’n herfst? Wanneer je niet moet verlangen naar buitenlucht, omdat het gewoon geen weer is om binnen te blijven. Extra dagen om te genieten…
Ziehier een lijstje bonussen.

De voederplaatsen werden in orde gemaakt. strooivoer en vetbollen met gulle hand uitgedeeld. Ik hing en legde één en ander op “strategische” plaatsen, zodat ik deze winter vanuit villa Steenschot misschien toch van een beetje dichter kan loeren.
De mezen hebben zoiets rap door, en komen hun voorraad wintervitamientjes geregeld bijtanken. Andere vogels vinden ook de weg, maar houden het voorlopig nog bij wat ze zelf vinden. Vooral de bessen van de Cotoneaster van de buren en de zaden van Echinacea zijn populair.
echinaceaDe twee bloembakken op de oprit staan er, zijn beiden gevuld en al gedeeltelijk voorzien van plantgoed. Tulpen, narcissen, krokussen en sneeuwklokjes zitten klaar om in de lente voor kleur te zorgen.

Het gras achteraan groeit, het onkruid houdt zich gedeisd. Alleen de kruipende boterbloem, die probeert om opnieuw terrein te winnen. De kippen lopen in een nieuw verenkleed en slapen sindsdien weer in de moerbeiboom. Zolang ze op hun terrein blijven is er geen reden om vleugels te knippen, maar wee hun schone pluimkes als ze ontsnappen! Ze zijn nog maar met twee, eentje is verhuisd naar de eeuwige kiekenhemel.
Die moerbeiboom staat er nu nog prachtig bij, met een geelgroen bladerdak dat majestueus uittorent boven de lege moestuin, en nog eventjes de achterliggende wijk verstopt.
moerbeiboom in herfsttooiDe stapel met resten steenschot en boordstenen werd ook weer wat kleiner: een composthoop met drie vakken is bijna klaar. We vergeten nog steeds dat het winteruur is, en dat onze projectjes niet meer op een namiddag gedaan geraken.
Er werd in de eerste bak al een begin gemaakt met de inhoud van ons compostvat. Dat wordt na het zien van de eerste-kwaliteits compost van schoonbroer wellicht de vierde (bewaar)bak.
compostbakken in wordingDe serre is bijna leeg. Twee tomatenplanten mogen nog even blijven staan, er hangen een paar dikke trossen aan die nog kleuren. Ook cayennepepertjes en enkele soorten basilicum blijven nog doorgaan. Deze week riskeer ik nog, de temperaturen blijven nog boven nul.
In een hoekje achteraan komt de winterpostelein weer kijken. Dat zaait zichzelf inderdaad uit. Geen erg, lekker genoeg!

Een hele namiddag koffie drinken met een vriendin, op ons zonneterrasje. Gewoon, in een doordeweeks truitje, niks geen dikke sjaals of verkleumde handen. Zalig.

Net als bij Ludo staan hier ook weer rozen in bloei. Inderdaad, zoals hij opmerkt, donkerder van kleur dan in de zomer. Aan de knoppen te zien gaat het nog eventjes door.

Onder de notelaar lag een massa bladeren, waarvan een deel nog in hoopjes ligt te wachten (ik had wellicht iets gezien dat voor enige afleiding zorgde) en een deel bij wijze van dekentje over een moestuinperk gegooid werd.  Buurman kwam de grasmachine lenen, en bracht ook nog een lading bladeren mee. De noten ben ik buiten vergeten, realiseer ik mij nu. Misschien zijn de kauwen er mee weg, misschien kan ik ze morgen toch nog binnen halen.
Pompoenen, courgetten en de allerlaatste komkommers werden geoogst. Ook aubergines en paprika’s zijn geplukt (en ondertussen verwerkt in een stoofpotje).

De houten tuintafel werd met reiniger en water bewerkt, en staat nu binnen te drogen. Voorlopig lijkt het een gigantische deur (naar Narnia?) die zomaar in een muur verscheen, maar eind december een tiental extra plaatsen levert om feestvierders te zetten. Nu kan dat nog niet, eerst nog even plaats houden voor de Luisterhuizen.
deur naar NarniaDe achterste ruiten zijn weer spic en span. Man wilde er werk van maken vóór onze vingers aan het aluminium zouden vast vriezen, en met twee gaat zo’n klus verbazend goed vooruit. Ons zicht op de tuin is een tikkeltje helderder nu.

Enkele kilometers verder was het eveneens mooi en droog weer, en daar lag nog een hoop onderdelen om een serre ineen te boksen. Eigenlijk is zoiets een grote meccano, gecombineerd met waterspelletjes: schoonzus en ik wasten aluminium profielen en rubbers af, de mannen monteerden alles, en na een dagje stond er een glazen huisje in hun groententuin. Als je goed kijkt zie je de geitjes op de achtergrond staan kijken. Dat deden ze heel de dag, of gsm’s uit broekzakken pikken 😉 en alles wegduwen dat tegen “hun” omheining werd gezet. Enkele gesneuvelde ruiten moeten nog vervangen worden, maar dat komt wel goed. Grote dank aan neef M, die enkele dagen voordien de grond al kwam “effenleggen”.
serre bij schoonbroer- en zus
Ook grote dank aan schoonzus en schoonbroer, die bij het pintje na de bouwwerken achteloos een envelopje in onze handen duwden. Iets wat “verzekers” bij ons beter paste dan bij hun, een promostunt of zo die verkeerd geleverd was. Of hoe kleine dingen toch zoveel plezier kunnen doen.
naamplaatje Villa SteenschotEn zo is de vakantie weeral voorbij gevlogen.