Oef…we zijn vijf weken verder

Vijf weken verder dan toen, en ondertussen zijn de adrenalinewaarden weer normaal te noemen.

Mijn dag van gisteren:
Viesgezind wakker, want vreselijk slecht geslapen. Een snurker en echinacea belaagden mij, de ene mijn trommelvliezen en gemoed, en de ander mijn dromen.

Lichte vorm van ergernis toen man des huizes aangaf dat hij dringend moest vertrekken ipv eerst de paar planten die zich van seizoen aan het vergissen zijn en  een wortelkluit van Echinacea uit te graven. Mijn didactisch materiaal moest er zo fris mogelijk bijstaan, dus in deze was er sprake van verantwoord uitstelgedrag. Man had dat na een bliksemende oogopslag begrepen. In kostuumbroek met werkschoenen in de regen in de tuin: eigenlijk om te lachen.
rozet echinacea(Ja ik kan dat eigenlijk ook zelf. Maar soms profiteer ik schaamteloos van het feit dat hij thuis is. Altijd wat meer in tijden dat ik het gevoel heb dat ze op zijn werk ook het onderste uit de kan willen)

Vers uitgegraven bijna bloeiende Echinaceabloem knakt. Gelukkig had de orchidee in de keuken er geen probleem mee dat ik haar stokje even leende. Miss Purpurea kon weer staan.
Miss purpurea

Drie liter water voor thee (met proevertjes scoor je!) zo lang uit het oog verloren dat er veel te veel uitgekookt was. Een tweede brouwsel moest. Je kan niet de helft van de klas laten proeven en tegen de rest zeggen dat er niks meer is, ah nee.
Echinacea ijsthee

Timing: compleet naar de knoppen.
Maagdarmklachten: oh ja, juist gelijk vroeger. Stress dus.

Timing van de man: ook compleet naar de knoppen. File overal, en die keer dat ik vroeger weg moet komt hij veel te laat thuis. Mijn bloedjes van kinders (kletsnat van de regen, koud, natuurlijk juist dan ene die belt dat hij platte band heeft) moeten dus wat wachten op hun avondeten.
Warme chocomelk was er wel.
Stress +5

Een uur op voorhand vertrekken, met een auto vol materiaal, en na een kwartier stil staan. Meter per meter en minuut per minuut zien passeren. Aaaargh! Gent leek onbereikbaar gisterenavond.
Stress +10
didactisch materiaal

Berichtje van de collega: Ik ben er. Ga alles testen nu.
Stress -1

Aankomen, alles naar binnen zeulen en zien dat beamer en computer werken. Oef. Beetje lacherig doen, juist gelijk vroeger. Andere lotgenoten zien binnendruppelen, en zelfs compleet vergeten dat we drank meehadden om ons moed in te drinken op voorhand. Hartslag 120.

De eerste twee presentaties maar half horen, want wij zijn de derde.
Alles naar de voorste tafels verhuizen, laptop aansluiten, en…beamer dood. Weer levend, maar dan computer dood. Techniek en ik, dat gaat meestal goed, behalve als het moet.
Stress +honderdduusd

Klasgenoten die bijspringen, een geheugenstick in een andere laptop, en oef. Nu voor echt.

En toen was het ineens voorbij. Alles gezegd wat er te zeggen viel, en wat ik op dat moment niet vergat. Rondkijken en niemand zien, complimentjes gehad over de foto’s in de presentatie en de Echinacea-ijsthee, uitgegraven planten en zaden en wortelstekken uitgedeeld, en weer naar mijn eigen bankje. Luisteren naar de anderen, met de adrenaline nog zeer prominent aanwezig.
Stress 0

En thuis? Thuis een pintje. Op de goeie afloop. En frietjes, want ik had geen tijd gehad om te eten voor ik vertrok. Gevolg? Slecht geslapen natuurlijk. Weeral. En nu een beetje studeren, morgen hebben we ons eerste examen.

Stress? Ba nee. Als ik het niet moet uitleggen voor meer dan drie mensen tegelijk ben ik de kalmte zelve.

 

 

Advertenties

12 gedachten over “Oef…we zijn vijf weken verder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s