O zo voorspelbaar

“Of ik weer in mijn jaarlijkse blogdipje zat?” vroeg schoonzusje deze middag toen we klonken op het nieuwe jaar. (in grote families is het altijd een beetje zoeken naar een gepaste datum, sinds een aantal jaren blijkt de zondag tussen de officiële feestdagen de beste te zijn).

Blogdipje dus. Ba nee, maak het maar wat ruimer: mijn jaarlijkse dipje. Om één of andere reden klikt het niet zo tussen mij en december.
Ik zocht naar verklaringen, en ben ook bereid ze zelf te geloven.

Begin december zijn er hier activiteiten zoals examens. Je weet wel, zo van die momenten waarop de kennis van de jeugd getest wordt op een zeer korte tijdspanne. Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar hier zijn ze geen fan van die periode. Tweede wordt daar zelfs (echt!) agressief van. Verbaal, maar ook de deuren hebben het weer geweten. En soms ook een koffietas. Gelukkig zijn die stevig genoeg om een goeie smak op tafel te overleven. Zoons prikkelbaar? Ik ook. Geen goeie match dus, en dat voor een tiental dagen.
Kinders die uuuuuuren thuis zijn om te “studeren”, en ik die mijn vrijheid een beetje mis op zo’n dagen.
Daarna een week geen school, en discussies van hier tot Tokio over uitgaan, uur van thuiskomen, budgetten, mesthopen die ook wel kamer genoemd worden, een eindwerk waar nog niet veel voor gedaan werd, en twee erbarmelijke rapporten.

De muzikanten hier die Sint Cecilia vieren, midden in de examens, en oudste die net als het jaar daarvoor besloot om zijn maaltijd tussen de auto’s op de parking achter te laten. Stoer hé, all-in formule met veel te veel drank? Hij zei dat het dessert misvallen was… Gelukkig had ik wél een leuke avond, samen met een fijne prinses.

Dan zijn er nog een hoop verjaardagen te niet-meer-vieren. Opa* werd in de fleur van zijn leven weggemaaid door een vermoeide bestuurder, neef W* verloor de zeer ongelijke strijd tegen die k**** ziekte. Kaarsjes die niet meer op taarten staan. Ik besteedde er de vorige jaren altijd even aandacht aan, maar zelfs daarvoor had ik de fut niet deze keer. Wat niet wil zeggen dat we er niet aan dachten, of hen niet missen.

Kerstvakantie, da’s opruimen, koken, en vooral binnenzitten om vanalles voor te bereiden. Not my cup of tea, zeker niet als er elk uur een puber verschijnt om weer te komen eten en dan alles achter zijn gat laat staan. Hoe krijg je nu ooit iets afgewerkt als er altijd saboteurs zijn?
Da’s ook zonen die de laatste trein “missen” en dus wel ergens “moeten” blijven slapen, of op andere dagen zeggen dat ze gaan logeren en doodleuk met de eerste trein naar huis komen omdat ze geen bed gezien hebben. Humeur navenant. Aaaaargh!

Man had ook congé genomen vanaf dinsdag. Congé, mijn oor! Als een halve dag achter je computer zitten en dan de rest van de dag met je gsm aan je hand geplakt lopen congé genoemd mag worden, dan hoeft het voor mij niet. Kakdag. Hij heeft het geweten. Ik zat een beetje heel bokkig te doen in de zetel, en heb dat zowaar de dag erna ook nog volgehouden. Plan van de dag: “ik doe niks meer, regel het maar”. Wat hij prompt deed, in drukkende stilte de helft van het kerstmenu voorbereidde en ondertussen toch nog te regelmatig mails las.
Dit alles gecombineerd met te korte dagen en het gevoel van veel moeten  zorgde weer voor de legendarische decemberblues. Blues van behoorlijke categorie deze keer.

Ik kreeg een schitterende tip voor volgend jaar, van iemand die het ook niet zo met deze maand heeft: laat ons volgend jaar een winterslaap doen. Wel, dat vind ik nu nog eens een strak plan: een snoezelgrot, flanellen donske en een goed kussen, start de dag voor de examens, ontwaken na drie koningen. Zonen niet toegelaten. Zoiets.

Uiteindelijk koelde het allemaal wel weer zonder blazen (ook zoals elk jaar). De echtelijke strijdbijl werd begraven, er werd toch nog voor kersversiering gezorgd, kerstavond was echt gezellig, en de traditionele lummeldag daarna ook. Met het hele gezin en neef een filmke meepikken, daarna “frieten met troep en een pintje” met heel de bende en nog lang keuvelen en kaarten.
Maar het werd pas echt weer helder in mijn hoofd na een dagje buiten werken. Hakselhout en compost ophalen bij een mede-Velt-tuinier, en onze borders voorzien van een laagje. Beetje wieden, beetje kijken naar wat er nog (of al) in bloei staat, en ’s avonds met pikzwarte handen en nagels naar binnen gaan. Al later dan een paar weken geleden, het blijft al weer wat langer licht!

Vandaag na de vraag van schoonzusje bedacht ik dat ik zelfs weer zin had om achter mijn toetsenbord te kruipen. Nog net op tijd om iedereen die hier komt lezen een gezellige eindejaarsperiode en een schitterend 2016 toe te wensen. Zo eentje met genoeg wind om de spinnenwebben uit uw hoofd te jagen. Of zoals ze in Gent zeggen: eentje mee suiker!

Advertenties

22 gedachten over “O zo voorspelbaar

  1. groengenot

    O, wat herken ik dit gevoel! Je beschrijft zo goed hoe het is met pubers in huis. Hier ook steeds weer tafels vol etensresten en overal rommel. Kan me echt voorstellen hoe je genoot van de compost en houtsnippers. Een dagje in de tuin, daar kikkert een mens van op, he…

  2. bentenge

    Het alternatief op die snoezelgrot met dekentje zou een weekje zon kunnen zijn… maar ik krijg dat hier thuis maar niet verkocht. Heb het ook niet zo op deze periode van het jaar, en dan heb ik niet eens puberende studerende kinderen.

  3. tinyblogt

    Ooh die snoezelgrot!! Mag ik mee? Ik ga je niet storen, neem mijn eigen dekentje mee en een stapel boeken. Als er ons dan iemand af en toe wat gezond (!) eten komt brengen, komen we er pas uit in maart! Deal?

  4. Menck

    Ik wens je vooral een minder hectisch 2016 toe. Tijden geleden dat ik je naam nog ’s zag verschijnen waardoor ik dacht dat je er de brui aan had gegeven. Toch een beetje, blijkt nu.

  5. prinses op de kikkererwt

    Ik doe mee met die blues. Jonges toch, en hoe dat mij toch altijd kan overvallen! Intussen totaal ontregeld. (Heb ik echt een twix gegeten als lunch?!)… Dat het gauw januari mag zijn en weer het gewone normale leven, maar dan liefst ietsje beter… Veel liefs voor jou! x

    1. Heidi Berichtauteur

      Gezien de periode van ’t jaar is het je vergeven, maar jongedame, wil je dringend werk maken van een weekmenu 😉 ? Elke keer als ik vegetarisch kook maak ik een portie extra voor je diepvries, ok? Ik wens je vanaf vandaag al mooie dagen. Niet wachten tot januari hoor, echt, probeer eens een half uurtje buitenlucht. Voetballen in de tuin?

  6. Eilish

    Ik ga mijn dochters niet koppelen aan jouw zonen, want als je het over rommel achterlaten hebt zijn de mijne even erg (veel te veel verwend door een moeder die achter hun kont loopt) Wat een huishouden zou dat niet geven zeg, zo twee rommelmakers samen ?
    Ik heb voor het eerst geen begin-december-studeer-stress gehad, de jongste had nl geen examens (had net stage gedaan) Helaas zit ik nu nog met een blokbeestje die mijn keuken inpalmt (beste plaats om te leren naar ’t schijnt), en dat leren doet ze door rondjes te lopen rond de tafel. Ik word er niet niet kierewiet van. Nog 28 dagen …

    1. Heidi Berichtauteur

      Als je een vluchtadres nodig hebt om eens een koffietje te komen drinken: wees welkom. Vanaf volgende week zijn “de mijnen” weer hele dagen naar school. Succes voor de blokkende dochter!

      1. Eilish

        Als ik eens al mijn moed verzamel krijg, zou ik dat eens kunnen doen, dat koffie drinken. Misschien op een namiddag als de dochter examen heeft (ik breng haar dan naar Gent, rij door tot bij jou en haal haar weer af)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s