Maandelijks archief: februari 2016

DZV – week 2

Week twee begon met een kersverse zeventienjarige. Wij doen hier dan altijd van hiphip, taart en cadeautje, en de jarige die het menu kiest. Voelt g’em aankomen?

Pizza van Pizza Italia. Zo voorspelbaar. Helaas was die gesloten op maandag. Geen nood, een verschuivingske naar morgen, en vandaag spaghetti. “Maar wel met gewone rode saus eh!” gaf de jarige nog eventjes mee. Een noodplan moet niet altijd ingewikkeld zijn, zo’n saus zit meestal klaar in de diepvries, zowel veggie als met gewoon gehakt. En natuurlijk, je zult het net zien, is tijdens dagen zonder vlees de veggie-voorraad op. Fail. De jarige was wel blij met zijn vervangmenu…

Dinsdag de pizza’s die voor maandag voorzien waren. Sommigen vegetarisch, sommigen niet. Ik liet de schijven aan mij voorbijgaan en at nog een portie gevulde paprika. Lekker! De smaak was na een nachtje koelkast zelfs nog beter geworden.

Woensdag waren man en twee zonen uithuizig. Wanneer ze thuis zouden komen, en of ze al dan  niet nog moesten eten bleef lang een raadsel, ik koos met de achterblijvers voor iets naar “onzen tand”.
Iets in het kader van minder verspillen, dat met twee grote smiles beloond werd: wentelteefjes. (in het dialect van mijne meneer heet dat klakoars, in het mijne gebakken bokes, in andere streken ook vermeld als gewonnen of verloren brood)

Donderdag, kunst- en vliegwerkdag. Iedereen moest op een verschillend tijdstip eten: voor de avondles, voor de babysitopdracht, na de laserbehandeling. In zo’n geval is de beste oplossing quiche. Recht uit de oven voor de eerste eters, nog goed op temperatuur voor de twee babysitters en lauwwarm voor de thuiskomers.
Tomaat-feta, tomaat-champignon of venkel-champignon. Op een minuscuul stukje na waren ze allemaal op.

Vrijdag hielden we het heel simpel: frietjes. Met een uitgebreide keuze aan koude groenten en sausjes. De laatste kans voor onze frietketel, maar hij deed het deze keer zoals het moest. Geen verdachte geurtjes, knapperige frietjes, en lekker gemakkelijk.

Zaterdag werd er door man des huizes op wat websites en in wat boeken gekeken en ging hij boodschappen doen. Niet alles werd gevonden, maar toch genoeg om een kleine week gevarieerd verder te kunnen. Vanavond op het menu: cannelloni met spinazie en ricotta.
cannelloni met spinazie en ricotta

Heerlijk. Zoon twee, die voor de eerste keer naar zijn nieuwe job was, moest laat op de avond nog een pizza opwarmen, want alles was op (en eigenlijk hadden wij er min of meer op gerekend dat hij al gegeten had…) Hij vond dat niet erg 😉

Veel erger vond hij het dat zijn zondagse omelet zonder spekjes moest. “Dan ni eh, ooooh!” …bonkbonkbonk de trappen op, knal met de deur, en daarna rust.
Er werd gewerkt in de tuin, man ging lopen (voor zijn conditie hé, geen paniek) en was al terug toen ik naar mijn gevoel nog maar pas in de serre zat. Ik bleef daar nog een beetje met zand, water en potjes spelen en vertrouwde er op dat het wel goed ging komen met dat avondeten van ons. Indeed.
vegetarische versie van bedriegden boer

De vegetarische versie van “bedriegden boer”. Da’s ook weer zoiets typisch uit de geboortestreek van mijne meneer, ik had daar nog nooit van gehoord. Gehakt, andijvie in saus, puree, en zo enkele laagjes maken. Eindigen met gemalen kaas en dan in de oven laten kleuren. Het gehakt werd vervangen door quorngehakt.Twee kinders hadden opeens geen honger meer, maar dat heeft zo zijn consequenties. Bord niet leeg? Sorry, geen laatavondhap meer dan. Ah ja, zo gaat dat hier.

 

Advertenties

En leid hem nu nooit meer in bekoring…

…please!

Oudste heeft op skivakantie met school een viertal jaar geleden “leren” roken. Thuis durfde hij er niet echt voor uitkomen, en moest het pakje dus zo snel mogelijk op.
Wat deed hij? Zijn jongere broer mee naar ’t dorpsplein nemen om alle vuiligheid via hun propere jeugdige longskes in de buitenlucht te blazen.

We vonden het toen heel positief dat hij spontaan zijn kamer verluchtte en veel aandacht had voor mondhygiëne…tot de ware reden aan het licht kwam.
Tja, wat doe je dan? Verbieden heeft niet veel zin, dan gebeurt het toch achter de rug.
Binnen? Thuis? NO WAY!
Zelfs in onze tuin of op het terras kan ik het niet verdragen. Buiten op straat mogen mijn rokers gaan staan! Rollen in de garage als het te hard waait, anders moet dat ook buiten. Na het roken eerst handen wassen met water en zeep. Alles wat met die vuiligheid te maken heeft (tabak, filtertipjes, blaadjes, aanstekers) blijft in de garage. Vind ik het toch ergens anders? Jammer, verbeurd verklaard, vuilbak binnen.
De twee jongste zonen vinden het gelukkig ook vuile troep, en zijn in deze niet beïnvloedbaar. Houden zo!

Weten ze dan niet wat dat doet met een mens? Oh jawel hoor. Ze beseffen dat ze stinken, ze merken dat “Dwars door Brugge” elk jaar lastiger wordt, en pa niet meer geklopt wordt, vingernagels verkleuren, kleren ruiken altijd vies, fijne nuances vallen weg bij ruiken en proeven, en nog duusd dingen meer. Meest voelbaar voor mijn twee schoorstenen? De financiële kant van de zaak. Dat is al enkele keren een reden geweest om te stoppen, of dat te proberen. Weddenschappen met vrienden en neven, vooruitzicht op een citytrip, een lief dat van geen sigaretten moest weten, weer wat meer geld in de beurs, ’t  mocht allemaal niet baten. Korte en langere perioden zonder, en dan -kabam!- terug één of andere trigger die alles weer om zeep helpt.

Ambras, discussies, ruzie, infobrochures, een huisarts die duidelijk was over de oorzaken van bronchitis elvendertig: allemaal gelijk water dat van een eend loopt.
Ik mag mij daar volgens de mannen ook helemaal niet mee moeien, want ik weet niet wat dat is, roken. Nee, en ik ben daar niet kwaad om. Maar inderdaad, ik weet niet wat het is om verslaafd te zijn aan nicotine. Ik begrijp ook niet hoe een klein stom feit de inspanning van drie maanden rookvrij kan ongedaan maken.
Ik ben wel expert wat ruiken betreft: als oudste zegt dat hij stopt, zegt mijn neus dat het waar is, als tweede hetzelfde zegt wil mijn neus ook zijn gelijk halen…en hij wil het niet toegeven. Zei ik het al? Discussies, ambras, beeld zonder klank. Tot hij dan op een bepaald moment vergeet dat er iets in zijn jas zit, en hij wel moét toegeven dat hij nooit gestopt is.

Oudste was en is het beu, maar kan en kon het niet opbrengen om de lichamelijke ongemakken en de verleidingen die overal (kunstonderwijs, zucht) loeren het hoofd te bieden. Zoon twee is er nog niet uit of hij het nu eigenlijk niet geweldig “cool” vindt om met een saf in zijn handen Marlboro-cowboy-gewijs stoer te staan zijn.
Wij hadden van onze achterburen gehoord dat hun zoon met een alternatieve methode, (waar heel veel sceptici van zeggen dat het geldklopperij is) van de ene op de andere dag gestopt was, en nog steeds is. Het voorstel werd hier besproken, bediscussieerd (pubers, weetwel, op alles hebben ze een antwoord…) in de koelkast gestopt, weer op tafel gegooid, en als een vrijblijvende door ons gesponsorde manier om er vanaf te geraken aangeboden. De klik in hun kopke moeten ze zelf maken, de afspraak en vervoer wilden wij voor onze rekening nemen.

Zoon twee wil nog even de kat uit de boom kijken, en steekt zich weg achter het excuus dat hij eerst wil zien of het wel werkt bij zoon één. Tijd kopen noem ik dat, maar u weet ondertussen al dat ik er niks van snap. Zoon één kondigde maandagmorgen aan dat het zijn laatste pakje tabak was, als het op was zou hij stoppen, we mochten een afspraak maken. Donderdag om 17.45 werd geprikt, en er werd toch nog een laatste portie vuiligheid gekocht, want zo lang…niet te doen!

Terwijl ik naar de les reed was oudste met pa onderweg naar Antwerpen. Na een intakegesprek waarin het rokersprofiel werd opgemaakt en gepolst werd naar motivatie werd de procedure uitgelegd, en daarna komt de eigenlijke laserbehandeling. Na een kwartiertje zei de dame in kwestie: “Proficiat, u bent gestopt met roken”.
Een goede raad kwam er nog bij: vermijd -ines (cola, koffie, thee, schweppes), en wees je bewust van gewoonten. Je lichaam verlangt misschien niet meer naar nicotine, maar sommige dingen, combinaties,  zitten ingebakken. Wees je daar van bewust. Stel dat het toch te moeilijk wordt, dan is een gratis herbehandeling mogelijk, binnen de zes maanden.

Wat wij merken na twee dagen: oudste is zijn rustige zelf, niet de opgejaagde stresskip die we gewoonlijk hebben bij een afkickpoging. Er mag ook gewoon geïnformeerd worden hoe het gaat, terwijl andere keren elke vraag in die stijl steevast een “Maar mamaaaaaaa!”-zucht opleverde. De endorfines zijn gereset, nu hopen dat het mentaal ook blijft duren. Duim allemaal een beetje mee hé, dat helpt zeker ook!

 

Ik hou jullie op de hoogte, en hoop dat zoon twee binnenkort ook “de jaren van verstand” bereikt.

Voor wie het zich afvraagt: deze post is niet gesponsord.

 

Die miserie wordt elk jaar groter…

tomatenlabels en zaden
Beziet dat nu. Eigenlijkfeitelijk wil ik van elke soort minstens één plant in de serre. Dat zijn er achtentwintig.
Van de lekkere van vorig jaar wilde ik er twee.

Dan hebben we ook nog paprika’s, pepertjes, en aubergines. Ik zal maar al stoppen met rekenen zeker?
voorgezaaide paprika's, pepertjes en aubergine
Mijne meneer wil niet geloven dat de serre gekrompen is, en we er nog één, of een grotere kunnen gebruiken. Dju toch, dat wordt weer afzien…
Daarom, doorwinterde serregebruikende tomatenkwekers: vertel mij jullie geheim. Hoe hard foefelen jullie ongestraft met plantafstanden?

DZV- week 1

Een overzichtje. Je weet maar nooit dat ik ooit een kookboek wil uitbrengen…

We begonnen met een risotto. Tiens, vorig jaar deden we dat ook. Mooi meegenomen: zoon drie was er niet, die verafschuwt rijstgerechten. Voor het kookboek: hier hebben we voor vier personen en een muis (jongste) 500g droge risottorijst en een grote kookpot gestoofde groenten nodig. Op. Tot het laatste kruimeltje.

Dag twee stond man achter het fornuis, en was het pasta. Samen met gestoofde aubergine, peterseliewortel en gewone wortel met wat kruiden en mascarpone door de pasta geroerd was dat een behoorlijk vullend gerecht. Gelukkig maar, want toen ik ’s avonds na de les thuiskwam zag ik ongeveer scheel van de honger.

Vrijdag was er een “ons-moeder-had-geen-zin-om-te-gaan-winkelen” ovenschotel. Supergemakkelijk! Je kijkt rond in keuken, koelkast, diepvries wat er nog allemaal aan eetbaars te vinden is. In ons geval waren dat restjes groenten (van gisteren, met mascarpone, en in de diepvries zo’n paar van die potjes met restjes die zelfs niet genoeg zijn voor één persoon). Ook een halve zak quorngehakt, en in de kelder nog wat aardappelen die nodig op moesten. Ik word altijd blij als er gedoemde overschotten creatief verwerkt kunnen worden.
– een uitje stoven, quorn erbij, beetje tomatenstukjes en een glas rode wijn, stevig kruiden en lang genoeg laten bakken
– ondertussen alle groenten bij mekaar in een grote pot, blikje chilitomaten erbij, en laten garen. Magisch ingrediënt: gerookt paprikapoeder. Mannekes, zo lekker!
– aardappelen in schijfjes snijden en koken
– een ovenschotel klaarzetten, daar een laagje van het quornmengsel in, aardappelschijfjes er boven, groentensaus er op, en naar keuze afwerken met gewone geraspte kaas of verkruimelde feta
– nog even in de oven om alles goed warm te hebben en de kaas te laten korsten of kleurenvegetarische ovenschotel met fetaAls het heerlijk begint te ruiken in de keuken roep je je kroost aan tafel, en merk je dat het smaakt. Zeker met een glaasje rode wijn, ah ja, de overschot van de fles weetjewel 😉
Er werd een portie ingevroren, waarschijnlijk nét genoeg voor een prinses.

Zaterdag was er eetfestijn van de fanfare. Zonen en man liepen rond als garçon en afruimers, ikzelf stond achter de toog aan de glazenafwas. Eten wat de traiteur mee had: vlees of vis met saus, kroketjes en warme en/of koude groenten. Dat eten gebeurde tussen alle bedrijvigheid door, en zoals altijd is honger de beste saus. Helaas niet zonder vis (ik) of vlees (de rest van de familie) vandaag. Gemiste kans: achteraf hoorden we dat de kok een kleine portie vegetarisch meehad, maar daar liever geen reclame voor maakte. Dju toch!

Zondag werd het recept van Fieke getest (aanrader, echt njomnjomnjom!), met aangepaste hoeveelheden. Voor zes personen namen we 450g rijst, een courgette, een extra rode paprika en wat wortelen, allemaal in blokjes gesneden. Hoeveelheden rozijnen en pijnboompitten werden verdubbeld. Onze vertrouwde winkel is tijdelijk toe wegens verbouwing, en sommige dingen vonden we niet. Tofu-gehakt en meer dan 1 rijpe mango: niet gelukt. Het werd dus “veggie” gehakt (waar nergens op de verpakking te vinden was wat voor soort dan wel) en één mango.
Vanaf het eerste moment, toen de kruidenmix in de pot ging samen met olijfolie en ajuintjes, was het al duidelijk dat dit niet meer stuk kon. Zoon drie zijn liefde voor mango wint het hopelijk van zijn afkeer voor rijst…
Op het einde werd er wat “op vraag” gevuld: zoon twee lust geen pijnboompitten, en alleen oudste en ikzelf zijn “stekezot” van verse koriander. Veiligheidshalve werd die opgediend in een apart potje, dat helemaal leeggeraakte.
gevulde paprika met mango
De rijst die teveel was om in de paprika’s te doen staat koel met een halve paprika van jongste (toch een behoorlijke portie hoor), en wordt morgen met veel plezier opgegeten in plaats van de onvermijdelijke pizza’s die bij de verjaardag van zoon twee horen. Voor elk wat wils 😉

Bijkomende uitdagingen: maximum 1 keer per week rijst of couscous of granen, en maximum 1 keer pasta. Deze week al mislukt…
Verder willen we hier zo weinig mogelijk weggooien, en minstens één keer per week wat aan diepvriesopkuis doen.

Dagen zonder vlees: we doen weer mee

…maar sjjjt! Niet hardop zeggen. De zonen hebben het (nog eventjes) niet door, en dat scheelt een hoop gezaag.
In eetgewoonten maakt dat niet veel uit: wij eten niet dagelijks vlees of vis. Maar om één of andere reden geeft DZV in die puberbreintjes een signaal dat er moet gezeurd worden. Niet uitzonderlijk hoor, dat zeuren. Wel vlees op tafel? Dan is het te taai, of te rosé, of niet pikant genoeg, of te weinig, of…altijd iets, dus daar laten we het niet voor. Eten wat de pot schaft, zeg maar.

Gisteren was die pot tot op de bodem leeg, iedereen vond het lekker: risotto (met zoete puntpaprika, worteltjes, champignons, peultjes, venkel), rijkelijk bestrooid met parmesaan en peterselie. Omdat ik dat altijd klaar maak met witte wijn, maar geen volledige fles, hadden we zelfs nog een glaasje om er bij te drinken.

Vandaag vertrek ik naar de les op het moment dat er gekookt moet worden, en moet man des huizes dus iets verzinnen binnen het thema. Geen nood, pasta is een dankbaar begin, en groenten zijn hier altijd genoeg in huis. Benieuwd wat er op mijn (microgolf) bordje zal liggen straks.

Voor de volgende dagen moet er wel wat gepland worden, want zo à l’improviste blijft het misschien wel duren, maar zeker niet gevarieerd genoeg. De recepten op de website zien er vaak heel lekker uit, maar slaatjes en soep reken ik echt niet als volledige maaltijd. Dan staan ze hier zéker na een uur al terug met kreten als “honger!”, “moeder, voedsel !” enzomeer…
Gelukkig is er op Pinterest en elders veel culinaire inspiratie te vinden.

Heb je zelf een succesrecept? laat het vooral weten dan!

 

En toen verwachtten we Abraham…

Jaja, man des huizes heeft een nieuwe voordeur.
We zijn niet van grote feesten en veel gedoe, maar zoiets laat je niet zomaar passeren hé.

Vrijdag werd er al een beetje opgeruimd, wat boodschappen gedaan, nog rap een “chambrang” geschilderd zodat de deur van de wc teruggehangen kon worden, en receptjes voor taarten bekeken. Taart bakken, we doen dat hier graag.

Een tijdje geleden werd er een restaurant geboekt, onze jongens wilden wel eens fondue proberen. Wegens nog steeds geen dampkap in huis is dat er hier nog nooit van gekomen, ideaal dus als verjaardagsetentje. Gezien de gigantische hoeveelheden die ze kunnen verstouwen is een à volonté-formule mooi meegenomen, en het moest op vrijdag, want zaterdagavond is één van de zonen al onderweg naar oorden met veel sneeuw.

Orders (ja, soms moet het héél duidelijk zijn hier) wat betreft roken en samen in de auto zitten werden uitgevaardigd, badkamers werden in sauna’s omgetoverd, en om zeven uur vertrokken we met z’n allen naar “Le Goût avant Tout”. Tiens, zou daar de circonflexe ook geschrapt moeten worden?
Lekker, gezellig en genoeg. Heerlijke sausjes, gevarieerd slaatje, krokante frietjes en vriendelijke bediening. Oudste en ik sloten een deal: hij kreeg al mijn gehaktbereidingen, ik zijn mooie stukjes vlees. Jongste en oudste kregen heel hun portie op, bij alle anderen mocht pa een hapje helpen. Door de drukte in de zaak was het wel zeer rumoerig, voor een goei klapke tijdens het eten moet je hier niet zijn.
Oudste nam onderstaande foto met zijn gsm, en wilde publicatie…

fondue met zes
Man verjaart, dus hij was geen bob. Al moest hij nog wel even de auto uit de parking rijden. Parking Savaanstraat, al eens geprobeerd? We hadden aan de twee kanten amper een paar centimeter naast de spiegels, niks voor mij! Eens op de Gentse openbare weg reed ik mijn karaokébusje naar huis. DJ van dienst had eerst wat moeite met zijn apparatuur, maar nadien kweelden we met z’n allen mee, tot aan de voordeur.

Omdat zoon drie er per sé nog bij wou zijn als pa zijn cadeautje kreeg, gaven we hem dat diezelfde avond, eigenlijk twee dagen te vroeg, maar och, voor ne keer…
Let op de zeer functionele bril, en zoon twee op de achtergrond, die waarschijnlijk een verjaardagslied speelde.

verjaardagscadeautje voor pa
Eigenbelang speelde hier vaneigens mee: een versgeperst sapje.

versgeperst fruitsapje
Zaterdagmorgen (euhm, eerder naar de middag toe) merkten we dat de fruitpers doet wat hij beloofde: goed persen, maar ook en vooral stil zijn. De vorige konden we als wekker voor het hele huis inzetten, en daarom werd versgeperst meestal geschrapt. Zei ik al dat ik een ochtendhumeur heb? En ook dat dat recht evenredig vermeerdert met de portie lawaai waarmee ik wakker gemaakt word? Ah, dan snap je ’t plaatje.

In de loop van de dag puzzelden we met ruimte. Ik was blijkbaar nogal enthousiast geweest met mensen op de koffie vragen. Dertig plaatsen, en een veelvoud daarvan aan porties gebak moesten voorzien worden.
De twee jongsten hadden al laten weten dat ze mee wilden bakken, de rest mocht met tafels en stoelen toveren.

slagroom kloppen

taartbodem maken

Ik tel af naar volgende zomer: een nieuwe keuken met oven die doet wat je vraagt, in plaats van alle cupcakes van een zwarte bodem te voorzien. Grrrr. ’t Is een stuk venijn ook, die oven van ons: op mijn voorarmen lopen twee mooie rode strepen…het roosterke dat ik verkeerd ingeschat had. Hopelijk zijn er tegen 2017 zelfreinigende keukens uitgevonden, het zootje was hier weer niet te overzien. Gelukkig kan gemorste slagroom perfect in de koffie geschept worden.

gemorste slagroom en chocola op tafel

Er lukte wel één en ander. Roomkaastaart, bodems voor fruit- en bananentaart, de basis voor flan brésilienne, en biscuit voor zwartewoudtaart. Appelcrumble en peren-abrikozentaart zijn ook goedgekeurd. Met wat koekjes en chocolaatjes bij op tafel zal iedereen wel voldoende hebben, hoop ik.

Tussendoor werd er taxi gespeeld, zonen naar de kapper gestuurd, een skivalies gemaakt, zoon drie uitgezwaaid en bedenkelijk gefronst bij de carnavalplannen van de twee oudsten. Aalst, weetjewel…
Oudste vergat even dat wij niet altijd, onmiddellijk, overal, en exclusief voor hem beschikbaar zijn, en dat zorgde weer eens voor een brombeer van formaat in huis. Man, die kan viesgezind zijn…ongelooflijk.

Terwijl man zorgde voor wat eten op tafel (en spinazie op de grond) schroefde ik de scharnieren weer aan de deurstijl. Ok, niet af, ’t zal voor volgende week zijn. Na het avondeten werd er nog pudding gemaakt om de fruittaarten te vullen, voor de zekerheid nog twee extra taarten gebakken, en dan in de zetel geploft, bij een pittig blondje (in mijn glas, dat spreekt) We deden bijlange niet alles wat we voorzien hadden, het huis en vooral de vloer moesten hier nog een grondige red-uw-reputatie behandeling krijgen. Maar voor nu: zen. Zetel. Zalig.
Kijk even mee hoe stevig zen ik kan zijn in een ontploft huis:

bommeke ontploft in de keuken

Dat was hoe het er gisteren uitzag, maar daar heeft niemand vandaag iets van gemerkt.

Vandaag werd er gefeest. Vooral dat onthou ik. Fijne mensen, taarten (die de jarige zelf mocht aansnijden), koffie, wat sterkers dan koffie, gelach, geplaag, kaarsjes, kaartjes, bloemen en cadeautjes die wonderlijk goed bij mekaar pasten:

complementaire cadeautjes

taartenbuffet

Ondertussen is iedereen naar huis, alles bijna opgeruimd, en geniet ik samen met de kersverse senior nog wat na.
Santé!