En leid hem nu nooit meer in bekoring…

…please!

Oudste heeft op skivakantie met school een viertal jaar geleden “leren” roken. Thuis durfde hij er niet echt voor uitkomen, en moest het pakje dus zo snel mogelijk op.
Wat deed hij? Zijn jongere broer mee naar ’t dorpsplein nemen om alle vuiligheid via hun propere jeugdige longskes in de buitenlucht te blazen.

We vonden het toen heel positief dat hij spontaan zijn kamer verluchtte en veel aandacht had voor mondhygiëne…tot de ware reden aan het licht kwam.
Tja, wat doe je dan? Verbieden heeft niet veel zin, dan gebeurt het toch achter de rug.
Binnen? Thuis? NO WAY!
Zelfs in onze tuin of op het terras kan ik het niet verdragen. Buiten op straat mogen mijn rokers gaan staan! Rollen in de garage als het te hard waait, anders moet dat ook buiten. Na het roken eerst handen wassen met water en zeep. Alles wat met die vuiligheid te maken heeft (tabak, filtertipjes, blaadjes, aanstekers) blijft in de garage. Vind ik het toch ergens anders? Jammer, verbeurd verklaard, vuilbak binnen.
De twee jongste zonen vinden het gelukkig ook vuile troep, en zijn in deze niet beïnvloedbaar. Houden zo!

Weten ze dan niet wat dat doet met een mens? Oh jawel hoor. Ze beseffen dat ze stinken, ze merken dat “Dwars door Brugge” elk jaar lastiger wordt, en pa niet meer geklopt wordt, vingernagels verkleuren, kleren ruiken altijd vies, fijne nuances vallen weg bij ruiken en proeven, en nog duusd dingen meer. Meest voelbaar voor mijn twee schoorstenen? De financiële kant van de zaak. Dat is al enkele keren een reden geweest om te stoppen, of dat te proberen. Weddenschappen met vrienden en neven, vooruitzicht op een citytrip, een lief dat van geen sigaretten moest weten, weer wat meer geld in de beurs, ’t  mocht allemaal niet baten. Korte en langere perioden zonder, en dan -kabam!- terug één of andere trigger die alles weer om zeep helpt.

Ambras, discussies, ruzie, infobrochures, een huisarts die duidelijk was over de oorzaken van bronchitis elvendertig: allemaal gelijk water dat van een eend loopt.
Ik mag mij daar volgens de mannen ook helemaal niet mee moeien, want ik weet niet wat dat is, roken. Nee, en ik ben daar niet kwaad om. Maar inderdaad, ik weet niet wat het is om verslaafd te zijn aan nicotine. Ik begrijp ook niet hoe een klein stom feit de inspanning van drie maanden rookvrij kan ongedaan maken.
Ik ben wel expert wat ruiken betreft: als oudste zegt dat hij stopt, zegt mijn neus dat het waar is, als tweede hetzelfde zegt wil mijn neus ook zijn gelijk halen…en hij wil het niet toegeven. Zei ik het al? Discussies, ambras, beeld zonder klank. Tot hij dan op een bepaald moment vergeet dat er iets in zijn jas zit, en hij wel moét toegeven dat hij nooit gestopt is.

Oudste was en is het beu, maar kan en kon het niet opbrengen om de lichamelijke ongemakken en de verleidingen die overal (kunstonderwijs, zucht) loeren het hoofd te bieden. Zoon twee is er nog niet uit of hij het nu eigenlijk niet geweldig “cool” vindt om met een saf in zijn handen Marlboro-cowboy-gewijs stoer te staan zijn.
Wij hadden van onze achterburen gehoord dat hun zoon met een alternatieve methode, (waar heel veel sceptici van zeggen dat het geldklopperij is) van de ene op de andere dag gestopt was, en nog steeds is. Het voorstel werd hier besproken, bediscussieerd (pubers, weetwel, op alles hebben ze een antwoord…) in de koelkast gestopt, weer op tafel gegooid, en als een vrijblijvende door ons gesponsorde manier om er vanaf te geraken aangeboden. De klik in hun kopke moeten ze zelf maken, de afspraak en vervoer wilden wij voor onze rekening nemen.

Zoon twee wil nog even de kat uit de boom kijken, en steekt zich weg achter het excuus dat hij eerst wil zien of het wel werkt bij zoon één. Tijd kopen noem ik dat, maar u weet ondertussen al dat ik er niks van snap. Zoon één kondigde maandagmorgen aan dat het zijn laatste pakje tabak was, als het op was zou hij stoppen, we mochten een afspraak maken. Donderdag om 17.45 werd geprikt, en er werd toch nog een laatste portie vuiligheid gekocht, want zo lang…niet te doen!

Terwijl ik naar de les reed was oudste met pa onderweg naar Antwerpen. Na een intakegesprek waarin het rokersprofiel werd opgemaakt en gepolst werd naar motivatie werd de procedure uitgelegd, en daarna komt de eigenlijke laserbehandeling. Na een kwartiertje zei de dame in kwestie: “Proficiat, u bent gestopt met roken”.
Een goede raad kwam er nog bij: vermijd -ines (cola, koffie, thee, schweppes), en wees je bewust van gewoonten. Je lichaam verlangt misschien niet meer naar nicotine, maar sommige dingen, combinaties,  zitten ingebakken. Wees je daar van bewust. Stel dat het toch te moeilijk wordt, dan is een gratis herbehandeling mogelijk, binnen de zes maanden.

Wat wij merken na twee dagen: oudste is zijn rustige zelf, niet de opgejaagde stresskip die we gewoonlijk hebben bij een afkickpoging. Er mag ook gewoon geïnformeerd worden hoe het gaat, terwijl andere keren elke vraag in die stijl steevast een “Maar mamaaaaaaa!”-zucht opleverde. De endorfines zijn gereset, nu hopen dat het mentaal ook blijft duren. Duim allemaal een beetje mee hé, dat helpt zeker ook!

 

Ik hou jullie op de hoogte, en hoop dat zoon twee binnenkort ook “de jaren van verstand” bereikt.

Voor wie het zich afvraagt: deze post is niet gesponsord.

 

Advertenties

25 gedachten over “En leid hem nu nooit meer in bekoring…

  1. misee

    In 1993 heel onverwacht met mijn schoonbroer naar Oss in Nederland gereden voor een lasertherapie. ( er had iemand afgebeld vandaar dat ik mee
    kon). Nooit meer een sigaret aangeraakt en ik was zwaar verslaafd . Hoop dat het lukt .

  2. Marthy Berends

    Drie kinderen waarvan er twee roken. Ze mochten hun rijbewijs halen op onze kosten als ze niet rookten. De krengen zijn een paar jaar daarna toch begonnen. Toevallig gisteravond een ernstig gesprek gepoogd te voeren want in onze familie is er een erfelijk hoog cholesterol. Ik heb ze bezworen bloed te laten prikken en hou nu niet meer op tot ze dat gedaan hebben.

    1. Heidi Berichtauteur

      Gelijk heb je. Met het gevaar om “zaag” genoemd te worden erbij… Dan zijn ze er bij jou toch nog later aan begonnen, als de jaren van verstand er eigenlijk al mochten zijn 😉 ?

  3. tinyblogt

    Heb ik even geluk met die zoon van me: ik klaag en ik zaag wel over hem, maar hij rookt niet en hij drinkt niet. Hij vindt het allebei even vies, dus ik denk niet dat hij nu ineens nog de smaak te pakken krijgt. Oef.

  4. Brubeck

    Als ouder kan je er niet veel aan doen, want verbieden maakt het vaak alleen maar erger. Zelf allebei niet-rokers begrijpen we nu nog zltijd niet hoe het komt dat onze drie kinderen fervente rokers zijn. Ze mogen enkel buiten roken en houden zich daar wel aan. Gelukkig is oudste nu gestopt wegens zwanger en hopen we dat ze er vanaf blijft maar haar vriend rookt nog steeds dus onze verwachting is getemperd.

  5. Bart

    Mijn drie kinderen zijn weliswaar nog jong, maar uitgesproken anti-roken. Ik hoop van harte dat het zo blijft… Succes met de rookstop daar in het huis van tante alice, hopelijk gaat ook de tweede zoon overstag.

    1. Heidi Berichtauteur

      Hier waren ze er ook van overtuigd dat ze nooit, NOOIT!, zouden roken, maar groepsdruk is een heel raar beestje… Gelukkig lijken de twee jongsten hier genoeg te beseffen wat het doet met een mens en blijven ze bij die overtuiging.

  6. Bart

    Ben ik blij dat ik zelf nooit, maar dan ook nooit een kankerstok tussen de lippen heb gehad, alhoewel het mocht van m’n ouders. En gelukkig moeten onze kinderen er ook niet van weten (en hetzelfde geldt voor alcohol). Ik prijs me gelukkig. Veel succes!

  7. AnneTanne

    Laserbehandeling tegen nicotineverslaving. Ben ik heel erg ouderwets dat ik daar nog nooit van gehoord heb?
    Maar ik heb dan ook als excuus dat ik in mijn onmiddelijke kring nauwelijks rokers ken…
    Ikzelf heb overigens een keer in mijn leven aan een sigaret getrokken… Als vierjarige… Diep geïnhaleerd… en vervolgens de longen uit mijn lijf gehoest. Dat was voldoende om nooit nog in de verleiding te komen.

  8. Hilde

    Bam! En daar sta je dan als ouder, machteloos en hulpeloos. Gelukkig al 1 van de 2 gestopt. Je mag dan nog met de beste bedoeling opvoeden, toch heb je sommige dingen niet volledig zelf in de hand. Ik ben dit met veel aandacht komen meelezen (en meeleven). Duimen hoog nu! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s