Maandelijks archief: mei 2016

Een zeer hoog “oef”- gehalte

’t Is gelukt! De deadlines zijn gehaald. Wat zeg ik? Hij stond er naar te zwaaien, twee dagen  voor ze er was, die deadline.

Oudste heeft het gefikst. Een hele GIP bijeengeschreven en dan nog eens creatief aan de slag gegaan met alle gegevens.
Zijn paper moest het weekend voor de inleverdatum nog naar de kopieerwinkel om netjes afgedrukt en ingebonden te worden op vijf exemplaren. Lichte paniekaanval toen bleek dat één of ander programma heel de lay-out veranderd had. Gelukkig was cool mum mee, en toverde ik zowaar mijn gmail tevoorschijn, mét zijn – voor de zekerheid ook naar mij doorgestuurde – tekst en foto’s.
De dame van Alkopie, ze is goud waard zeg ik u! Een ongelooflijk talent wat betreft papierkeuze, kleurinstellingen, dpi, tussenblaadjes, eindafwerking. Met de glimlach, en als ik vergelijk met prijskaartjes van medestudenten zeer betaalbaar. Morgen af!? Ze verpinkte niet, en beloofde ons tegen zaterdag 11u vijf mooie boekjes.

GIP boekje

Ze waren mooi. Oudste was de enige van zijn jaar die een aangepaste lay-out voorzien had. Niet de standaard A4, maar een liggend, iets afwijkend formaat.
Al die dingen samen leverden hem een goeie beoordeling op. Een A voor vormgeving en taal, met grote dank aan de proeflezer van dienst.
Halfweg. Eigenlijk nog niet, want toen pas begon het échte werk.

Beetje zwart-wit schetsen, beetje wit tekenen op overwegend zwarte foto’s, beetje doelloos kunstig koekeloeren en uiteindelijk toch volop gegaan voor nachtfotografie.
Een ware uitdaging, als je nachtblind bent…

Een zoon die “GIPT”, dat betekent regelmatig wat duwtjes in de rug geven, pittig verhitte conversaties over prioriteiten, kennis en handen en handigheid ter beschikking stellen, altijd een pakje geduld in reserve houden, en rijlessen combineren met fotosafari in de Gentse haven.
De eerste keer werden zoon en man prompt aangehouden door de politie. De haven is privéterrein, strikt verboden toegang voor onbevoegden.

Zoon moest meermaals aangespoord worden om contact op te nemen met de havenmeester en een toestemming los te peuteren, maar allé, de avond voor de eerste ontwerpen moesten voorgelegd worden was dat toch in orde. Die tussentijdse jury was niet zo schitterend lijkt mij (het evaluatiesysteem op hun school werkt met letters en is en blijft iets wat hij altijd in zijn voordeel weet uit te leggen, volkomen Chinees voor mij).

Hij heeft er (naar mijn bescheiden mening) een oog voor. Dat het nog geen Gilbert Fastenaekens is, is hem vergeven. Proberen, bekijken, afkeuren, opnieuw, andere (betere) lens, eens lief lachen naar mij en daarna met mijn toestel en statief aan de haal gaan, gaandeweg verbeteren en daarna nog eens opnieuw gaan fotograferen. Bewerken, printen en na overleg toch kiezen voor passe-partouts in plaats van “een moeske achterplakken”.

Als de bestanden met bewerkte foto’s gevonden zijn, post ik hier mijn twee favorieten nog. Voorlopig blijven ze vermist, en begint er eentje toch wel lichte tekens van stress te vertonen.

Gisteren gingen we alles ophangen op school. Hij had een kelder uitgekozen, voor de donkere sfeer. (echt, je kunt je niet voorstellen hoeveel verborgen hoekjes en kantjes SKI heeft). Wij zagen dat niet echt haalbaar: nergens een droge muur om foto’s op te hangen, plassen water op de grond van lekken in het plafond, en meer dan vochtig genoeg om alle foto’s na een paar uur helemaal naar de knoppen te helpen.

Gelukkig was er nog een droog duister gangetje, en daar hangen ze nu. Te wachten tot morgen.
GIP-tentoonstelling
Juryverdediging. Waarvoor hij nu toch al alles (wat niet zoek geraakte) aan het verzamelen is en daarbij een uitspraak deed die ik eventjes vereeuwig. ’t Is dat we ze misschien ooit nog nodig zullen hebben.
“Amai, ne volgende keer ga ik dat toch allemaal wel een beetje beter organiseren zulle, zeker weten.”

Een beetje duimen zal geen kwaad kunnen, hij moet de link tussen zijn paper en zijn werk nog “verzinnen”. Blijkbaar zijn er al traantjes gevloeid bij andere laatstejaars, en gul met D’s (onvoldoendes) gesmeten door de jury. Iedereen die morgenmiddag om 12.20u een duimpje vrijheeft: omhoog please.

Aaaaah, het leven kan soms spannend zijn!

Advertenties

Een update – 4

Tja, die komt er niet, wegens rookstop geheel en al verleden tijd.

Die “verloren” maanden moeten blijkbaar ook zo snel mogelijk ongedaan gemaakt worden, het tempo waarmee de tabak tot as omgezet wordt ligt hoger dan ooit, de walm komt je tegemoet als zoon in de buurt is. Bweuk!

Toch is er hoop… Hij is nog vast van plan om de “garantie” op te souperen, na de examens, nadat hij uit de klas met bijna 100% rokers een andere weg zal inslaan, na de zomerfestivals en Gentse Feesten.

Uitstelgedrag, hem niet vreemd, maar hoop doet leven zeker?

Schaduw in de serre

Soms kan de zon fel zijn, en zeker voor plantjes die nog nooit echte zon gezien en gevoeld hebben.

De paprika’s, tomaten en aubergines die lang gekoesterd werden in huis staan ondertussen in de serre, maar na vorig jaar heb ik mijn lesje wel geleerd. Ook plantjes kunnen verbranden!
Ideaal is om ze in een bewolkte periode buiten of in de serre te zetten, zodat ze wat kunnen wennen aan zonlicht, maar het weer doet nogal een keer zijn goesting in onze contreien, niwaar?
Zonnecrème smeren lijkt mij ook niet je dat, en de schaduwdoeken die verkocht worden zijn op zijn minst “prijzig” te noemen.

Gelukkig brengt mijne meneer af en toe iets mee naar huis, van op ’t werk. Monsters, heet dat. Monsterlijke proporties nemen die aan, daar in onze garage. Als daar een hele zak zakken staat te staan, en uiteindelijk de weg naar de klant niet vindt, dan durf ik mij soms iets toe-eigenen. Na beleefde vraag, dat spreekt.

Recept voor een goedkope versie van een beschaduwde serre:
* een grote monsterzak uit pp-non-woven langs beide zijden openscheuren;  dit met nog drie zakken herhalen.
* vier serrevijsjes (die zijn wel gekocht, speciale T-vijsjes die je in een serreprofiel kan schuiven en vastklemmen) en vier haakjes bevestigen; twee aan de nok, twee aan de zonnigste zijkant.
haakjes bevestigen
* de rol metaalkabel die ooit gekocht werd om druiven en clematis te leiden even zoeken, twee stukken afmeten en bevestigen in de achterste haakjes.
* spanvijs aan de voorste haakjes hangen, kabeltje bevestigen en opspannen. Aan het geplooide haakje op bovenstaande foto weet je wel wanneer je daarmee moet stoppen.
spanvijs tussen haakje en kabel
* de opengescheurde zakken aan de nokkabel hangen met wasknijpers die voor de rest geen fluit waard zijn en zelfs geen zakdoek kunnen tegenhouden. Mijn oog wil niet te veel opvallend plastiek in de serre, dus ik zocht de grijze knijpers bijeen voor dit doel.
gordijntjes draperen
* zakken over de zijkabel zwieren, en open of toe schuiven, geheel en al volgens de behoefte van uw plantgoed.
schuifsysteem met wasknijpers
* ondertussen de serredans doen en bedenken dat het wellicht handiger geweest was als die dingen vóór de tomaten en paprika’s daar waren gemonteerd.  Als een 46 en een 39 neergeplant worden tussen die kwetsbare plantjes is dat soms een beetje spannend.

Af en toe kan rommel uit de garage geweldig interessante toepassingen hebben…

Puberhumor

Vandaag was ’t examendag op de muziekschool. Drie van de vier zonen wandelen dan vijf minuutjes, doen hun ding, en wandelen terug.

De twee oudsten moesten ongeveer op ’t zelfde uur naar daar. Zoon 1 speelde zijn examen, maar ondervond al enige tijd moeite met hoge noten. Meestal gaat hij er van uit dat dat op ’t moment zelf wel zal lukken, en meestal is dat ook zo.
Behalve vandaag blijkbaar.
Terwijl zoon twee op trombone aantrad voor de jury wachtte zoon één buiten en besloot om toch eens te kijken wat er schortte aan zijn instrument. Ventielen losgevezen: niks. Condens er uit geblazen: nog steeds geen hoge noten.
Instrument eens schudden en omdraaien: check. Viel er daar toch wel een snicker uit zeker?

Mopje van zijn broer. “Zieklache!”
Hoe lang dat ding daar intussen al in zat is onduidelijk, maar ze kwamen allebei gierend van ’t lachen terug thuis. Blijkbaar was oudste nog even het examenlokaal binnen gegaan, en had aan zijn leraar getoond hoe het kwam dat het niet allemaal perfect klonk.
Gezien er nog een ander jurylid bijzat, moest die mens zijn gezicht in de plooi houden.
Dat dat instrument stukken van mensen kost, en niet als snoepdoos gebruikt moet worden, was eventjes bijzaak…

BOEM!

Het geluid waarmee de deuren van de auto dichtgeknald werden zondagavond. De lege auto, welteverstaan. Na een rit van veel te lang terug uit dardennen (familieweekend, remember?) was het voor iedereen nog even van laatste loodjes en helpen uitladen. Onderweg was het ook hier en daar “boem” geweest, aan file geen gebrek…

Boem! Was ook het geluid waarmee ongeveer alles wat niet breekbaar was uit die auto op de livingvloer gesmakt werd. De koelkastdeur deed solidair mee, maar dat was een vergissing van één van de zonen. Het aperitiefje op het terras van Villa Steenschot smaakte, en we klonken op nog veel zo’n weekends.

In de tuin is het tijdens vier dagen afwezigheid ook lichtjes ontploft. We vertrokken woensdag, en dachten dat er wel één en ander zou veranderd zijn zondag, maar zo’n explosie van geuren en kleuren? Fantastisch. Het gazon is een bloemenweide waar voorbijgangers soms hoofdschuddend naar kijken. Tssss, zo slordig 😉

explosie van kleur en geur in de tuin

Wat stevig in de grond wortelt ziet er goed uit. Helaas vergaten we expliciete geef-water instructies te geven wat betreft zaailingskes, potplanten, en alles in de serre wat niet “tomaat” heet…Eéntje is gekortwiekt door slakken, en zijn groeipunt kwijt, de rest floreert.

Actie reanimatie is in volle gang, maar voor sommigen vrees ik dat het bladgroen voorgoed verdwenen is, en de sapstroom ophoudt waar de stengeltjes omplooiden.
Gelukkig eten we hier niet graag dagen aan een stuk kolen en aanverwanten, daar mochten er wel wat van sneuvelen. De Oostindische kers, andijvie, sla, Monarda, Citroenverbena en Hyssop staan op het plankje intensieve zorg. In tegenstelling tot familie kool wordt hier wel het onderste uit de kan gehaald om ze terug vitaal te krijgen. Dompelbadjes, vernevelingskes, liefdevolle monologen van mijn kant: ik hoop dat het helpt.

Altijd iets, als je van huis wil. Toch zou ik het direct opnieuw doen.

Het zalige zomerweer dat we hadden zorgde voor een fantastisch weekend. Fietsen op Ravelroutes – sommigen met gewone fietsen, anderen met E-bikes en zelfs een tandem –  was een absolute topper. We deden het dit jaar voor het eerst, maar ik denk dat dat bij de activiteiten een blijvertje wordt.

e-bikes

fun op de tandem

en nog tandempret

spiegel-groeps-selfie

Kajak moet er bij. Zonder kajak is ’t geen echt Ardennenweekend geweest. Deze keer peddelden we tussen La Roche en Hampteau, aan een gezapig vlot tempo, het debiet van de Ourthe was hoger dan we ooit hadden. Geen enkele keer moesten we uitstappen om boten vlot te trekken, des te meer om familieleden weer op het droge te helpen. Boomstronken na barrages kunnen zeer verraderlijk zijn 😀 . Voor sommigen is zelfs een klein takje genoeg om volledig om te keren, anderen springen bijna uit hun boot als er een vis mee wil varen. Man des huizes en zijn zus schepten op de laatste stuw zoveel water dat ze met een volle boot ter plaatse bleven liggen.

een deel van de Vano-vloot
We zijn altijd blij dat de niet-sportenden picnic willen voorzien. Geen drijfnatte boterhammen, we mogen onze bestelling doorgeven en even later komt het gevraagde er aan. Een drankje, een appeltje, aperitieftomaatjes: onze cateringploeg kent de finesses.

versgesmeerde boterhammen op de picnic

lekkere boterhammetjes

De rit terug in het busje van de verhuurder was ook het echte safari-gevoel: met veel meer dan mag opeengepropt in de camionette, rammel-rammel terug naar de startplaats.

Er was ook nog barbecue, aperitief, een wandeling,

waterballet op bottinen tijdens de wandeling

we komen aan onze stappen, beker verdiend

een mountainbikedag, een meer, een biljart, een sauna,  kaarsjes op tafel,

kaarsjes op tafel

emmers water die zomaar opeens over rokende hoofden geplensd werden, vlindertjes, nog aperitief, het lekkerste stoofvlees met frietjes ooit, een enthousiaste bende neven en nichten (jonge honden kunnen er wat van leren!) en bijna geen overschotjes om weer mee naar huis te zeulen.

Tussendoor reed man des huizes met een (geleende-dankjewel!) moto toertjes met iedereen die wilde. Op de foto hieronder samen met zijn broer, zelf ook motard, die wel eens wilde voelen hoe het achterop is.

broers op de moto

De laatste dag is altijd een beetje hectisch. Iedereen wil opruimen, er moet nog gegeten worden (en dus ook nog een keer afgewassen), het was moederdag en we hadden twee jarigen te vieren. Ik was er van overtuigd dat mijn boys het vergeten waren, maar toen ik na een wandelingetje om de drukdoenerij even te ontlopen en om wat kruiden te plukken voor mijn herbarium terugkwam, stonden ze daar te blinken met hun cadeautje, en een grijns tot achter hun oren: “Ge dacht da we ’t vergeten waren eh!?” Direct zonnebril voor mijn ogen, dat spreekt! Vanaf nu heb ik weer een schoon Woody-pyjamaatje om in te slapen, smaak hebben ze wel!

Als ik door de foto’s scroll zit ik hier even breed te glimlachen. Zoveel plezier, zoveel mooie momenten.

Een lang weekend met een gouden randje, dat is wel zeker.