Juli

Juli is alweer bijna voorbij. Een stille maand hier, vooral blogsgewijs dan.

Oudste deed zijn ingangsexamen aan het conservatorium in Gent. Niet geslaagd. Zucht.
Geen herkansing mogelijk, want het was het praktijkgedeelte waar hij nipt onvoldoende voor haalde. Een ruwe diamant, waar nog veel werk aan is, waar veel mogelijkheden voor zijn…ze kunnen dat altijd zo schoon zeggen, juryleden.

Ondertussen is hij er van overtuigd dat de jury van daar “wel gelijk zal hebben”, en schuift hij zijn grote droom – ingangsproef Antwerpen en op kot gaan – helemaal opzij. Massa’s mensen die springen voor hem en hem willen bijspijkeren en helpen waar nodig, maar elke inspanning is hem nu te veel. Een zevende jaar aan de muziekhumaniora, als voorbereiding, dat lijkt hem helemaal de max. En alleen wonen, en fuiven, en vanalles. Hoe dat praktische en financiële plaatje ineengepuzzeld moet worden, dat zijn zijn zorgen niet. Leven en laten leven, en af en toe ne keer keihard tegen de muur laten lopen zeker?

Zoon twee heeft zijn eerste kamp als monitor er op zitten. Hij deed dat goed, en ’t smaakt naar nog, ik kan dat alleen maar toejuichen. Hij heeft de vakantie van zijn leven. Thuiskomen en weer vertrekken, dat is het zo’n beetje.

Ze zeggen dan dat het “stillekes is waar het nooit ni waait”. Euh…het heeft hier gewaaid. Gestormd zelfs. Meermaals.

Pubers die er vanonder zijn en geen teken van leven geven, alleen als ze honger hebben of nood aan een douche, het doet wat met een mens. Gentse Feesten ook, zo blijkt.
Het warme nest dat je ze probeert te bieden blijkt plots niet meer goed genoeg, te bekrompen, te dit, te dat. Het gras was groener aan de overkant.
Een aantal mensen met oudere kinderen verzekerden mij dat alles altijd goed komt. Tja, ik wil dat best geloven, maar aangenaam is anders. Plots gaan alle gesprekken alleen maar over de afwezige(n), hoe het zou kunnen, hoe het misliep, hoe het verder moet. Ik blijf erbij: hét onderwerp om fameuze ruzies over te hebben: kinderen. Slopend, maar (voorlopig toch) weer verleden tijd.
Met dank aan alle sms-ers en mailers en bellers. ’t Doet deugd om een beetje stoom te kunnen aflaten soms.

Op een bepaald moment neem je een aantal keuzes. Deur op slot als wij gingen slapen was er één van. Eén van de betere, al zeg ik het zelf. Niet gewekt worden door nachtelijk gestommel en daarna blijven wakker liggen koekeloeren is aangenamer dan doorwaakte uren vol gepieker. Ook eten werd niet voorzien. Waaiden ze toevallig binnen en waren er restjes: ok dan, anders zeer jammer.

Tussendoor, op een half uur thuis-tijd, wilde oudste zoon leren strijken.
Hij had bijna een nieuw design-vestje uitgevonden terwijl hij eigenlijk gewoon een jeansbroek binnenstebuiten wilde draaien.

designvest van jeansbroek
Ondertussen lijken ze te beseffen dat het hier zo slecht nog niet is. Zoon twee loopt al een hele week mooi tussen de lijntjes en zag (bij wijze van tegemoetkoming langs onze kant) toch nog Hans Teeuwen, oudste kwam pas gisteren thuis met de boodschap dat blijven zwerven toch niet echt zo super is als hij gedacht had en miste wegens afwezigheid de cabaretier waar hij al zo lang naar uit keek.

Die Hans dus. De zonen en echtgenoot zijn zwaar fan, en kunnen hele stukken uit zijn oeuvre met gepaste intonatie en Nederlandse tongval op alle gewenste en ongewenste momenten beginnen naspelen. Ik was dan eigenlijk ook verbaasd dat ze niet veel enthousiaster terugkwamen van de Stadsschouwburg. ’t Moest allemaal nog een beetje bezinken en doordringen was hun commentaar. En ook: Teeuwen is een geniale gek. Ok, dat weten we dan ook weeral.

Verder was er in juli nog een super gezellig feestje met alle familie van de twee kanten (en bijna zonder onze oudste, die zich weer eens niet aan afspraken hield). Drie jarigen die hun feestje alsmaar uitgesteld zagen kregen eindelijk hun keuzemenu (vol-au-vent of stoofvlees met frietjes, of zarzuela, ze zijn hier nogal gastronomisch aangelegd…) kaartjes, cadeautjes, wensen.
Leuk als je merkt dat iedereen moeite doet om er bij te zijn, en het achteraf ook nog dikwijls gezegd wordt: ’t was weer leuk, ’t was weer lekker, we komen graag.

Juli was ook al dikwijls genieten van Villa Steenschot. Het beste terras ever! Zomeravonden worden nog een stuk leuker als er onverwacht bezoek op dat terras belandt, of mee aan tafel schuift wanneer je net veel te veel moussaka gemaakt hebt. Heerlijk.

Boeken, nog zoiets voor de zomer. Massa’s gelezen bladzijden hier, en gelukkig nog lectuur genoeg om niet in “het zwarte gat” te vallen. Een dikke (letterlijk, maar ook figuurlijk) aanrader (dankjewel voor de tip Marthy): Ik ben pelgrim. Meer dan 700 bladzijden weggelezen in geen week. Ik verwacht dat daar ooit een verfilming van komt, of een HBO-reeks. Ondertussen is man des huizes er aan begonnen, en ik zie het bladwijzertje toch ook sprongsgewijs opschuiven.

Boek Ik ben Pelgrim van Terry Hayes

De moestuin is niet om over naar huis te schrijven. Zeer weinig opbrengst, in tegenstelling tot het kleinfruit. Echt, de massa frambozen, aardbeien, japanse wijnbes, moerbei en rabarber die hier al in confituur, siroop of sap gedraaid zijn, ’t is niet te geloven.
In de serre lijkt het ook goed te gaan: tomaten, tomaten en tomaten. Mmmmmm-tomaten. Ook eindelijk een aubergine in wording, en één hele echte paprika.

Juli is traditioneel ook klussen. Vorig jaar bouwden we een tuinhuis, nu ruimden we de garage op (echt, da’s zwaarder werk!), verkochten al een paar dingen die hier al jààààren stof liggen te verzamelen online, en recupereerden weer een paar spullen om andere dingen mee af te werken. Knutselen met weinig geld, we blijven dat hier leuk vinden. Daarover mogelijks een volgende keer meer.

Voila, nu zijn we beland aan het moment waarop de kamprugzakken gevuld moeten worden. Dat zou in principe op weinig tijd kunnen gebeuren, ware het niet dat diegenen die de valiezen moeten vullen altijd afgeleid worden als ze iets moeten gaan halen. Een sms, een Pokémon die gevangen moet worden, een airelke gitaar of piano spelen, ruzie maken over welke zaklamp van wie is, enfin, een zeer ontspannende bezigheid die nog wel even zal duren. Man was sneller klaar met het in orde maken van de “kampfietsen” dan de zonen met wat kleren en een slaapzak verzamelen.

Daarna is het rijk even voor ons alleen, zo’n dag of tien. Augustus zal nog sneller vliegen, ik voel het nu al aankomen.

 

 

 

Advertenties

20 gedachten over “Juli

  1. Fries

    We waren bevoorrechte getuigen van de zware julimaand met inderdaad die ‘uitschieters’ in positieve en in negatieve zin. We zaten samen aan tafel (hmmm) én op vinkenslag (brrr)…
    Ook bij ons was het een memorabele maand met het overlijden van vader en van een goeie moat en van twee konijnen…
    Aan de ‘vrouw des huizes’ en aan de bloglezers: een deugddoend(er) vakantievervolg toegewenst!

  2. annaberg

    Het huis van tante Alice lijkt in menig opzicht op het onze. Hier zijn vijf zonen, van wie er ondertussen twee het nest verlaten hebben om met de vriendin samen te hokken. Zoon drie beweegt heen en weer tussen kot en huis en vakantiejob. Zoon vier is ernstig gehandicapt en gaat op weekdagen naar de dagopvang maar is voor de rest altijd thuis. Zoon vijf beleeft zijn langste vakantie ooit tussen humaniora en unief. Maar het komen en gaan, het Pokémon vangen en het niet op tijd komen is blijkbaar hetzelfde. Ik vind het nog altijd moeilijk om eraan te wennen dat vrienden en vriendinnen in deze levensfase voorgaan. Courage!

  3. Marthy

    “Het is hier net een duiventil, ze vliegen in en uit”, zei mijn schoonmoeder eens met een stel studerende kinderen die dan op kamers zaten en dan weer thuis waren. Het gaat over, heus!

  4. lefabuleuxjardin

    Ik kan het me levendig voorstellen hoe het er aan toe gaat met zo’n bende jonge gasten, courage en blijf vertrouwen in je jongens (dat tegen de muur lopen zal nu en dan toch eens moeten) Zelf mag ik niet klagen, oudste komt morgen thuis na een maand vakantiejob aan zee (helemaal op eigen initiatief en alles zelf geregeld, ikke trots) en eigenlijk ben ik heel content met de Pokémon rage want de jongste die hoofdzakelijk door zijn gezondheidsperikelen te veel achter zijn scherm hangt, komt nu eindelijk ook eens buiten.

  5. Menck

    De outfit van de oudste laat beslist geen okselvijvers toe, haha.
    Voor Hans Teeuwen loop ik niet warm, vrees ik.
    En, o ja: soms ben ik gewoon blij kinderloos te zijn. Na het lezen van een schrijfsel als dit, bijvoorbeeld. No offence, uiteraard, gewoon een constatatie.

    1. Heidi Berichtauteur

      Oudste gaat voor “okselfris” en “hoe zotter, hoe liever”. Ik ben ook helemaal geen Teeuwen-fan, en was maar wat blij dat zoon twee zijn ticket opnieuw “verdiend” had, anders had ik wel moéten meegaan.
      Tja, soms denk ik ook wel eens dat het zalig makkelijk moet zijn zonder kinderen… ook gewoon een gedachte, die meestal snel weggeduwd wordt.

  6. Eilish

    Brrr, ik ben blij dat ik niet jou was op sommige dagen in juli !
    Ik heb een vriendin wiens kinderen ook een heel woelig parcours hebben afgelegd (weggaan van huis, in kraakpand wonen, …) maar die gelukkig nu allemaal wel terecht gekomen zijn. Die lacht mijn frustraties en zorgen altijd weg met een : “het zal wel beteren” en “maak je geen zorgen, ze komen er wel”
    Aan jullie kwaliteiten als ouders, of aan de warmte van de thuis zal het mijns inziens alleszins niet liggen.
    Ik duim voor een rustige en deugddoende augustusmaand!

  7. Mrs. Brubeck

    K heb je logje toch met een glimlach gelezen, omdat het zo herkenbaar is. Middelste afgestudeerd en grumpy omdat hij geen job vindt, Oudste die bevallen is en haar weg zoekt met haar kleintje en Jongste die belt vanuit het KLJ kamp in Girona dat hij ziek is 😦
    Kinderen, ze zijn onze grootste schat maar blijven onze grootste zorg!
    Nog een fijne augustusmaand! 😀😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s