Dat het rustig zou zijn vandaag, dacht ik

Twee zonen op leefweek met de scouts, één naar Duitsland met de klas, oudste uitzonderlijk een woensdag les, en Man des huizes naar Lyon. Klonk als een lange oase van rust voor mij.

Helaas, pindakaas!
Zoon die naar Duitsland vertrok rekende op een taxi, en aangezien pa al op weg was naar Zaventem mocht ik achter mijn stuur springen. Gelukkig was er al verse koffie, want volgens mij had diegene die ooit iets declameerde over ochtendstond en goud enzo een goed stuk in zijn voeten. Barbaars, zo vroeg in een ijskoude auto!
Daarvoor hadden we ook al wat zagerijtjes gehad, zoons toiletzak was spoorloos (zo, ineens, ’s morgens, terwijl zijn spullen al écht waar he-le-maal klaar stonden gisterenavond), en ik kan geen nieuwe toveren. Later op de dag mogelijk wel, ’s morgens niet.

Jongste had van op leefweek laten weten dat hij nog iets zou doormailen, en of papa dat dan kon printen en even langsbrengen? Ha nee, papa was al weg, gelukkig weet mama het scoutsterrein ook wel liggen. Ah, ja!? JA!
Binnenstappen bij ontbijtende scouts is een aanslag op de trommelvliezen. Rap binnen en buiten, zoon drie nog zien vertrekken en een zoentje lospeuteren, en dan naar huis.

Koffie. Nieuws. Ik verslikte mij bijna.
Trump for president. Wat gaat dat geven…

Oudste enige bijstand verleend bij het verlaten van zijn bed (wekkers zijn nog steeds zijn ding niet), boterhammetjes gesmeerd voor de jongen terwijl hij nog van hier naar daar moest crossen om alles op tijd bij mekaar geraapt te krijgen, een beetje commentaar gaf op Amerikanen, uitzwaaien…RUST.

Of niet. Sms-en met jongste over een onesie, en of ik er even eentje wil gaan kopen in Gent, over zijn muziekschoolgerief, en of ik dat even zou willen tot op de scouts brengen, over iets op een computer maken, en of ik hem dan zeker kom halen, over het uur waarop hij klaar zal staan aan het lokaal, over vuile was meebrengen of niet, enzovoort. ’t Was zo erg dat ik op den duur mijn gsm afgezet heb.

Tussendoor reed ik nog even naar de bib, om mijn gereserveerde E-reader met tien boeken erop te gaan halen. Benieuwd hoe dat leest.

Vanavond muziekrepetitie, dus de jongens moeten op tijd aan tafel, veel vroeger dan wij hier gewoon zijn. Beetje kunst- en vliegwerk, maar met een strak tijdschema moet dat lukken. Jongste gaan halen bij de scouts. Zit die daar toch wel op zijn duzendste gemakske te eten zeker? Niks dat klaar stond, bord volgeladen, en ondertussen uitleggen en babbelen. Ik ben terug naar de auto gesta(m)pt en heb daar een kwartier zitten wachten op mister. Een gezellig babbeltje met de leiding zat er niet in, de achtergrondmuziek was “nogal” aanwezig.

Thuis: koken, kind 1 en 4 in de douche dirigeren, naar boven roepen dat het eten klaar is – op tafel staat – op hun bord ligt – koud zal worden – koud is, mijn geduld zien wegvliegen als kleinste pipo begint te zagen over dat ribbeltje in die sok, en dat die broek ambetant zit, en waarom zijn T-shirt nu nog niet gestreken is?

Ademen, auto laden met kinders en instrumenten, hen nog even meegeven dat een tuba zelf de deur niet dicht kan trekken, en natuurlijk alle rode lichten onderweg mogen bewonderen.

Om twee voor acht waren we aan de zaal, om acht uur moesten ze op het podium zitten. Gelukkig was het kiss-and-ride, en moest ik niet meer meemaken hoe oudste dan eerst nog een sigaretje rolt en rookt, hoe jongste het langst mogelijke parcours uitzoekt, en hoe ze zeker weer partituren of mondstukken vergeten zijn.

Terug naar huis, sms naar onderweg-zijnde Man dat zijn trompet hier nog staat (sorry), hem zien binnen- en weer buitenwaaien, nog rap een vergeten sportzak van jongste meegeven, toer door hun territorium om lichten uit te doen, en nu…RUST.

Geen kat in huis voor de duur van de generale repetitie. Een warme badkamer, een koud glas witte wijn, een goed (papieren) boek, en massa’s badschuim: volgens mij heb ik een uur badderen nu echt wel verdiend. En iets zegt me dat het geen toeval is dat ik deze voormiddag een spierontspannend massagezalfje gemaakt heb. Blub.

Advertenties

12 gedachten over “Dat het rustig zou zijn vandaag, dacht ik

    1. Heidi Berichtauteur

      Nee hoor! Ter info: op alle sms-gezaag volgde van mijn kant nee. En de toorn van de dirigent als ze te laat zijn: helemaal voor hun, da’s ’t gemak van afzetten aan de deur 🙂

  1. kleineatlasvandewerkelijkheid

    Ik heb uw blog nog niet zo lang geleden ontdekt, via Prinses, en ik vind de verhalen over uw mannelijke pubers geweldig. Het voelt als een combinatie van nostalgie (wat vreemd is, want ik was NOOIT een rebelse, lakse, luie (oké, dat wel) puber) en bijna zin om uit te kijken naar mijn eigen zoon in zijn puberteit. Bijna. Ik kijk uit naar de relativerende, soms farse moeder die ik dan zal mogen (moeten) zijn. Ik vind het zo cool van u dat gij gewoon neen durft te zeggen en hen toont dat ze ook zelf verantwoordelijkheid hebben, en een eigen mens zijt en zo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s