Maandelijks archief: december 2016

Nog ééntje

Voila, het bestekzakje voor metekindje hangt aan de koelkast. Af.
Volgens mij zou ik nu beter wat beginnen knutselen met voedingswaren, als ik morgen mijn deadline wil halen…

kinderversie bestekzakje
Geniet van een warme en gezellige Kerst!

Advertenties

Zonen en knutselen, en hoe dat plaatje veranderde

Knutselen met mijn kinderen, in mijn hoofd was dat dé ideale bezigheid voor druilerige vakantiedagen. De tijd zou passeren, we zouden lieflijk met z’n allen om de keukentafel geschaard zitten, en tegen de tijd dat we wel een warme chocomelk zouden lusten zouden we enkele prachtige creaties rijker zijn.
Ahem. Iedereen die nog geen knutselende kinderen heeft en zijn droom niet uiteen wil zien spatten: hier stoppen met lezen.

De realiteit is dat mijn zonen toen ze klein waren en het regende veel te veel energie hadden. Ze plakten mekaar aan tafel, waren bodypainters nog voor ze het woord konden uitspreken, en gingen met de scharen eerder mekaars kapsel en kleren creatief te lijf dan dat ze papier knipten.

Wij deden na enkele pogingen liever van regendans en modderwandeling, dan nog zo’n stressnamiddag. De chocomelk smaakt trouwens beter als je koud en nat geweest bent.

Zo komt het dat ik hier nu een veel te grote massa knutselgerief heb staan. Elke keer dacht ik iets in de stijl van “dit zullen ze wél tof vinden”, of “daar hebben ze niet echt fijne motoriek voor nodig”. Geen doen aan, niks te knutselen.

Wel, ik doe dat wel graag. ZONDER kinderen. Ze mogen zelfs niet in de buurt zijn.

Ik hield mij vandaag in stilte – ’t wordt een gewoonte – bezig met allerlei zolderschatten, en maakte al een eerste stukje tafeldecoratie voor Kerstmis.

Ik zal het stap voor stap laten zien, wie weet krijgt ge ook nog goesting.

Uit de knutselbak van mijne meneer haalde ik een vlak blokje hout.
Van het internet een tekening, die ik twee keer afdrukte en opkleefde. Eén keer op het blokje, één keer op een velletje schuimrubber.

geknipt en geplakt
Het schuimrubberen exemplaar kon ik op die manier perfect uitknippen, en dan de stukjes op het tekeningetje op het houten blokje kleven. Zijt ge nog mee?

zelfgemaakte stempel
Voila, mijn eerste zelfgemaakte stempel.

In mijn herboristenkast zitten bruine papieren zakjes, in twee formaten. De kleinste soort is ideaal.

gestempeld op kraftzakje
Stempeltje er op (de kleur maakt niet veel uit, je ziet dat achteraf toch niet meer).

stipjes om recht te stempelen

Om elke keer op gelijke hoogte te stempelen zette ik twee stipjes op het blokje. Die komen gelijk met de onderkant van het papieren zakje (of toch zo ongeveer).

potje emboss-poeder
Daarna rijkelijk bestrooien met emboss-poeder.

royaal bestrooien met emboss-poeder
Dat fijne poeder blijft kleven aan de stempelinkt.

overtollig poeder aftikken

Aftikken, en uiteraard het teveel aan poeder opvangen. Ik doe dat meestal op een stuk papier, maak daar dan een vouw in en giet alles achteraf terug in het potje.
Kijk even na: als er stukjes van je stempel niet genoeg bedekt zijn strooi je er terug wat poeder over, en dan weer aftikken.

loodgrijs poeder boven broodrooster
zilver
Verwarmen boven de broodrooster, en wachten op de magie: van saai loodgrijs zie je opeens het poeder veranderen in een zilveren tekening. Blijkbaar kan dat ook in de oven, maar dat probeerde ik nog niet. In onze oude gasoven zou dat ook veel te veel enegie vreten.

laten afkoelen
Even laten afkoelen, zodat het niet meer plakkerig is, en dan afwerken.

bestekzakje

Ik wil deze zakjes als bestekzakje gebruiken, dus knipte ik een stuk van de voorzijde af. Servietje er in, bestek er bij, en klaar. Zo simpel dat ik er ineens genoeg maakte om op ons familiefeest , tussen Kerst en Nieuwjaar, te gebruiken. Misschien wil schoonzusje er nog wel namen op handletteren.

Eat this papierwinkels! Mijn zakjes zijn veel toffer dan die die jullie verkopen. Al zeg ik het zelf. 😀

Het oorspronkelijke idee dat ik had (zoek eens op: papierfiligraan) bleek toch wat teveel werk te zijn om nog twaalf keer klaar te spelen. Misschien krijgt metekindje wel een exclusief ander bestekzakje, wie weet. In dat geval krijgen jullie ook nog een fotootje.

Kort maar krachtig

De kortste dag van ’t jaar vandaag. Amai, ’t was me er eentje.

Zoon twee had het niet gezegd, maar hij was aan ’t stressen elke keer als de telefoon ging. Blijkbaar was het vandaag deliberatie van zijn klas, en de daarbijhorende telefoons naar de ouders, in geval van slechte prestaties. Niks gehoord, oef.

We kregen wel een ander telefoontje. Schoonzusje weet bevestigd wat zij al vermoedde. Niet zomaar knieproblemen, maar een gebroken bovenbeen. Morgen operatie.
Allemaal duimen in de lucht, of een kaarske branden hé?

Dat bericht kwam terwijl man en twee zonen buiten waterspelletjes deden. ’t Is de tijd van ’t jaar daar niet voor, ik hoor het u wel denken. Toch wel: kerstavond is in aantocht, en onze tuintafel is na de zomer nog niet binnen geraakt. Met een beetje gasten in huis kunnen we die niet missen. Mos, modder en vuiligheidjes werden vakkundig verwijderd door de helft van het gezin (en uiteindelijk toch geen foto, sorry F.)  Ik stond vanuit een warme keuken te genieten van mijn jong en iets minder jong geweld.
Nadien mochten ze allemaal een warm douchke nemen, met spons en kuisproduct mee (ja, wij hebben drie douches). Tegen oudejaarsavond moet ons tijdelijk hotel weer een beetje proper zijn, en dat moet niet altijd op 30 december pas in orde gemaakt worden.
Oudste mestte de CD-kast zeer grondig uit, jongste was knecht-voor-alle-werk en mocht ook mee de bestelling bruisballen helpen maken.

Slavernij? Nee hoor. Kuis-je-huis, een maandelijks dagje klussen met z’n allen, waar we nadien een beloning aan vasthangen. Iets gaan drinken, een film, een uitstapje… Dit was de derde keer dat er zo’n dag op het programma stond, en het liep ook nu weer gesmeerd.
Van de hele lijst werkjes kiest elk wat hem ligt, en op het eind van de dag kan er heel veel afgevinkt worden.
Geen feestenstress: het huis is netjes, morgen en overmorgen hebben we nog een zee van tijd om cadeautjes te gaan halen, tussendoor een examen te gaan maken, wat oudercontacten mee te pikken en naar de finale van De Slimste Mens te kijken. Opgenomen weliswaar, dus ik moet er aan denken om na de avondschool de radio niet op te zetten in de auto. Vorig jaar was dat hét hoofdpunt in het nieuws van 22u, en ik wil het nu zelf bekijken en in spanning zitten tot de laatste seconde. Komaan Olga! Go for it!

De kortste dag zit er op. Hij is voorbijgevlogen, en ik vind dat niet erg. Ik mis het zomeruur, ik hou niet van dat grijze druilgedoe, ik kijk reikhalzend uit naar de lente. (nu ook wel naar mijn bed. Zo’n korte dagen, ze moesten dat verbieden. 😉 )

 

 

 

Maakboom, het vervolg

Het eerste deel leest u hier, en is alweer oud nieuws. 2013, 2014, en 2015 waren elke keer de “mogelijk laatste” echte boom.

Deze keer is ’t van dat. De kerstboom die in 2013 gekocht werd mag rustig in de tuin blijven staan. Ergens vanachter, in een verborgen hoek, want eigenlijk vind ik dat zelfs niet eens een mooie boom…

Maakboom, poging twee. De ideale boom staat al jaren op Pinterest te blinken, maar ik vergeet elk jaar opnieuw om “driftwood” te verzamelen. Maar geef toe: mooi toch hé?

maakboom uit wrakhout

Een strandjutterswandeling zat er niet in, maar een toevallige wandeling door de lokale supermarkt bracht wel inspiratie. Het model dat daar stond was voor kaboutertjes, en belachelijk duur, maar wij draaien onze hand niet om voor een knutseltje meer of minder.

Het idee is simpel: een aantal trapeziums op mekaar, en bovenaan een driehoek. Gemaakt uit gewone planken, die we in de loop van volgende zomer zullen buitenzetten, ze kunnen dan wat “verweren” en vergrijzen.

Strak actieplan: koop hout, verzaag, vijs in mekaar, voorzie van een centraal gat voor een borstelsteel, maak een kantelbeveiliging, draag naar binnen, monteer, voorzie oogvijsjes, versier, geniet.

Voila, meer is dat niet. In het kader van “hou u in stilte bezig” werd man des huizes verbannen naar Villa Steenschot, en mocht ik maar één keer heel enthousiast “Waaaaw” roepen.

Kijk maar wat we er van maakten:

planken verzagen en trapeziums maken

Planken verzagen en trapeziums van verschillende gootte maken.

één stukje maakboom

De basis: trapezium van 110cm lang en 40cm hoog.

losse stukken

Vier losse stukken gemonteerd op een bezemsteel.

valbeveiligig toegevoegd

Voorzien van losse voet die stabiliteit verzekert en de bezemsteel fixeert.

oogvijsjes om versiering aan te hangen

Oogvijsjes aan de binnenzijde van elke module, om versiering op te hangen, zowel op de schuine als op de horizontale stukken.

recuperatie van snoer

Gerecupereerd snoer van de vorige set lampjes om versiering rond de bezemsteel te bevestigen.

stalletje

Primitieve blokhut voor ’t Heilige Paar, van restjes steigerhout. De voorzijden moeten nog bijgekleurd worden.

het resultaat

Het resultaat.

Iedereen hier thuis vindt het resultaat geslaagd, en goed genoeg om een echte boom te vervangen. Ikzelf ben vooral blij dat deze feestenperiode er één zal zijn zonder gesnotter en rode ogen. In plaats van dennennaalden stofzuigde ik nu wat zagemeel op, maar ik vermoed dat dat éénmalig is. Het hout ruikt nog vers,  harsig, een beetje zoals echt.

Wat niet lukte: een maakboom die gedurende de periode dat hij niet in gebruik is compact kan opgeborgen worden. Ons oorspronkelijke plan was om de modules zo te maken dat we ze in mekaar zouden kunnen schuiven. Met de oogvijsjes en de dikte van de planken bleek  dat geen goed idee. Het bovenste stukje zou dan een veel te kleine open ruimte hebben, en alle vijsjes zouden elk jaar verwijderd moeten worden. Ons kent ons… we voorzien wel een plek waar alle stukken naast mekaar kunnen staan.

Het stalletje werd geen hoogstaand geknutsel, maar een stalletje zoals ik het al mijn hele leven ken: primitief, tochtig, niks geen luxe, maar wel met een lampje. ’t Kindeke ligt tenminste droog, en misschien maak ik die os en ezel nog wel om hem wat warme adem te bezorgen.

En draai het of keer het zoals je wil: met die boom is de kerstsfeer er. We hebben er zin in 🙂 . Zelfs het cadeautjesmandje raakt stilaan gevuld.

 

 

 

Goe poeier

Of een deugdelijk poedertje, zo u wil.

Een beetje achtergrond: ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar als ik hier in de gang voorbij het schoenenrek passeer kan ik met mijn ogen toe zeggen of één bepaalde zoon al thuis is of niet. Het geurtje dat zijn voeten produceren is niet te harden.
Dat is niet nieuw, en in de zomer meestal nog erger dan ’s winters, want zoon in kwestie hult zijn voeten altijd in gesloten schoeisel. Sandalen of teensletsen zijn aan hem niet besteed, ook niet in de zomer. Blote voeten in stinksneakers, dat wel. Hele dagen en vele Gentse Feestennachten.
Het probleem betert er niet op en lost zichzelf niet op.

Gelukkig is hier een moeder in da house die een eindwerkje wil maken. Over voeten.
Omdat het eigenlijk allemaal niet zo moeilijk moet zijn geef ik jullie hier het recept van twee supersimpele, maar o zo doeltreffende middeltjes. Ik vond ze op de blog van Bren, en vroeg haar of ik de receptjes mocht vertalen en hier posten.
Zij maakte van bloggen haar beroep, en elke klik telt. Haar assistente liet mij weten dat vertalen mag, maar voor de juiste hoeveelheden moet je even op Bren’s blog gaan kijken. Win-win, noemen ze dat.
Alstublieft!

Wat heb je nodig?
* natriumbicarbonaat
* maïszetmeel
* etherische olie van eucalyptus
* etherische olie van tea tree
* etherische olie van pepermunt
* een mengkom, een lepel en een strooibusje (een leeg kruidenpotje is prima)

Alles mengen, en regelmatig in stinkschoenen strooien. Voor je ze weer aan trekt wel het poeder verwijderen, het schuurt anders nogal.
Als mijn naaimachine ooit terug van uitgeleend is denk ik dat ik in van een dunne gordijnstof een soort van maxi-theebuiltjes maak, die ik dan vul met het product. Makkelijker om in en uit schoenen te doen, en je kan het zo enkele keren opnieuw gebruiken.
Ik liet zoon ook regelmatig na zijn verplichte act “Voetbad! Nu!” hiermee zijn voeten inpoederen. Zo blijven ze zeker droger dan wanneer hij ze gewoon afdroogt.

Een woordje uitleg over wat er in zit: (ik zei het al: eindwerk. Je kan dit stuk gewoon wegscrollen als dit je geen donder interesseert, maar ik wil niet nu half werk doen, en in augustus merken dat ik alles nog moet herschrijven)

Natriumbicarbonaat is iets wat veel namen heeft: zuiveringszout, baking soda, sodiumbicarbonaat, maagzout: allemaal het bedoelde NaHCO3.
“Ons”  bakpoeder is niet hetzelfde. Die zakjes bevatten wel een gedeelte natriumbicarbonaat, maar daar zitten ook nog andere bestanddelen bij, waar we hier niks mee kunnen doen. Natriumbicarbonaat is zwak basisch, en neutraliseert zuren (zoals zweet). Het werkt fungistatisch en bacteriostatisch (schimmels en bacteriën kunnen niet groeien in aanwezigheid van dit product).

Maïszetmeel is een zeer fijne maïsbloem die de huid kalmeert en verzacht, en een zeer groot vochtabsorberend vermogen heeft. Geen vocht betekent dat schimmels en bacteriën het veel moeilijker krijgen om te overleven, en dat is nu net wat we willen. Schoenen die vochtig zijn van ’t zweet zijn hiermee verleden tijd. Dit fijn poeder is een alternatief voor dure, geparfumeerde talkpoeders. Arrowroot poeder (pijlwortelpoeder) heeft hier dezelfde werking, je kan voor dit recept allebei gebruiken. Het prijsverschil is er wel: 0,98 euro voor 400g maïszetmeel, 3,45 euro voor 200g arrowroot.

Eucalyptus etherische olie (Eucalyptus gobulus): er zijn een aantal soorten eucalyptusolie verkrijgbaar. Ik had Eucalyptus globulus in huis, en gebruikte dat. In het voetpoeder hebben we vooral de schimmeldodende en antibacteriële eigenschappen nodig. Eucalyptus verdrijft ook geurtjes, en dat is in onze schoenenkast alleen maar een voordeel.

Tea tree etherische olie (Melaleuca alternifolia): een vaste waarde in verzorgingsproducten. Sterk antibacterieel, schimmelwerend, parasietendodend, antiviraal. Tea tree zuivert en verzacht de huid, draagt bij tot een gezonde huidflora en helpt beschadigde huid te regenereren. Ideaal dus voor voeten die geplaagd worden door zwemmerseczeem, schimmelnagels en meer van dat fraais.

Pepermunt etherische olie (Mentha x piperita): werkt antiviraal en antibacterieel, en heeft een heerlijk frisse geur. Pepermunt werkt ook verfrissend en vaatvernauwend. Ideaal om na een lange wandeling je “zware” voeten mee te verwennen.

Ik probeerde het poeder zelf ook een keer, en had een hele avond koude voeten… de pepermunt werkt voor mij net iets té verkoelend.

Het poeder is dikwijls te omslachtig voor zoonlief, een sprayfles met een andere oplossing staat nu ook standaard ergens in de buurt. Zo mogelijk nog simpeler, en geurgewijs een superoplossing.

Neem de goedkoopste wodka die je kan vinden, en voeg per 10 ml wodka een druppel tea-tree olie bij. Doe dat in een glazen fles met spraydopje, even schudden, klaar.

Wodka bevat ethanol, wat ook weer antibacterieel werkt. Op de huid verdampt het tamelijk snel, het geeft ook een fris gevoel.

Ik verplicht mijn zwetertje om ’s morgens en ’s avonds hiermee zijn voeten te behandelen, en het resultaat is spectaculair. Echt waar.
Hier komen voorlopig geen dure zalven van de apotheek meer in huis, voor een fractie van de prijs en op een veel kortere tijdspanne is het voet- en geurprobleem opgelost.

Ook sportschoenen, bottines, alle niet-te-delicate schoenen kunnen hier mee behandeld worden. Voor fijnere lederen schoenen verkies ik het poeder: geen vlekken of vochtkringen in het leer.

BELANGRIJK! Begin zelf niet zomaar te experimenteren met etherische olie. Test een druppeltje in je elleboogplooi, of achter je oor, om te weten of je niet allergisch reageert.
Opgelet bij zwangerschap, borstvoeding en gebruik van medicijnen. Niet voor kinderen onder 8 jaar.

 

 

SSSSSJT!

Als driekwart van mijn kroost examens heeft, dan hou ik mij in stilte bezig.
Da’s de beste manier om ze toch een beetje achter hun boeken te houden: die zonen van mij, ze zijn nogal rap afgeleid… Alles wat beweegt hebben ze gezien, elk geluidje gehoord, en dan komen ze gegarandeerd vragen wat dat allemaal is.

Als zij studeren pruts ik een beetje, beneden aan mijn bureau. Om helemaal solidair te zijn met de jongens doe ik dat onder het mom van “eindwerk”. ’t Kind moet ne naam hebben, niewaar?

Receptjes zoeken voor crèmes en zalfkes, zin en (heel veel) onzin lezen over voetverzorging, Pinteresten en zelf al één en ander uitproberen. De bruisballen zijn een waar succesnummer, de eerste bestelling is al geleverd, en ook de achterbuurvrouw wil er wel. Als klein cadeautje zijn ze inderdaad leuk. Ik moet dringend mijn voorraad citroenzuur aanvullen, anders zal er niet veel bruisends aan zijn!
Voor een jarig buurmeisje flanste ik een badkamerpakketje ineen, met lippenbalsem, badpralientjes, een berenbruisbal en een flesje gekleurd badzout. Lavendel- en mandarijntjesgeuren, heerlijk.

Ik hou van afgewerkt. Zeker als het zelfmaak is. Een mooi etiket, een herkenbaar logo, dat hoort er allemaal bij. Mijn Photoshop-skills zijn al lang niet meer wat ze ooit waren ( oh, vergeten gaat zoooo snel) maar ik amuseerde mij met een ontwerpje maken, en daarna aangepaste sjablonen voor verschillende formaten potten, flessen en lippenstifthulsjes.

sjabloontje
Tijdens de pauzes gaan we met z’n allen in overdrive: lachen-gieren-brullen voor de domste dingen. Snoepen. Te veel en te dikwijls eten. Daar doe ik dan ook lustig aan mee, ah ja. Deze middag proestte ik mijn koffie uit, tweede had weer eens een de entertainer uitgehangen. Dan is het hek helemaal van de dam, als moeder zo’n stomme stoten uithaalt.
Nog een favoriete bezigheid: luid meekwelen als er iemand piano speelt. Liefst zonder tekst, alleen la la of miep miep is genoeg. De decibels waren overvloedig aanwezig 🙂

Ik mailde ook met een Amerikaanse beroepsblogster om netjes te vragen of ik enkele van haar recepten mocht vertalen en hier op dit blogje zwieren. Intellectuele eigendom, dat pik je namelijk niet zomaar, vind ik. Ik kreeg antwoord van haar blogassistente/secretaresse, en mits enkele voorwaarden kan het. Wordt vervolgd.

Verder sprokkel ik beetje bij beetje een kerstmenu bij mekaar, en krijgt de tafeldecoratie (in mijn hoofd althans) vorm. In ’t echt ligt hier voorlopig gewoon nog een hele hoop knutselgerief te lachen naar mij.

De discussie echte kerstboom versus alternatief zelfmaakdink is nog niet echt begonnen, maar ik verwacht ze nog wel. Tenslotte hebben we nog een hele week hé…
Een kerststalleke maken, is ook iets dat hier al héél lang op het programma staat. Met een zeer inspirerend voorbeeld moet het er dit jaar echt wel eens van komen.

kersfiguren in fimoklei
De figuurtjes maakte ik in mijn jonge jaren zelf, in fimoklei, en ze gaan nog altijd mee. Jozef is een paar haren kwijt, Maria krijgt ouderdomsvlekken in haar gezicht, en ze kunnen allemaal een douche gebruiken, als ik dat stof zo zie. De os en de ezel, daar had ik toen geen zin meer in, en die zijn er tot op heden niet bij geraakt. Wie weet…fimo heb ik nog, en ik moet mij nog een paar dagen amuseren met niet-luidruchtige dingen.

De zaadjesbak moet opgeruimd worden, en een hele hoop nieuwe variëteiten mogen er mee in. Zadenruilen blijft plezant!
Hier zijn ondertussen veel envelopjes gearriveerd, en er zit zelfs een tomaat bij met mijn naam. Hoe cool is da! Danku Eddy!
Alles wat ik zelf niet kwijt was nam ik mee naar ’t herboristenklasje, en ik bracht niks meer mee terug naar huis. Ook nog wat gedroogde plantjes voor een paar klasgenoten die nog moeten een herbarium ineenflansen werden zeer geappreciëerd. ’t Mijne is terug. Yes, met zeer behoorlijk resultaat. Stel dat ik er dit jaar niet doorgeraak, dan heb ik daar alvast een vrijstelling te pakken. De foto van de voorzijde hadden jullie nog te goed.

voorblad herbarium
Oudste heeft nog geen examens, en die deed  weer van poetshulp. In de voormiddag, als de broers zwoegden op hun examens, werd in de omgeving van de kamers alles gestofzuigd en proper gemaakt, toen ze thuis waren bleef de lawaaimachine beneden.
Hij leert rap: we deden bijna het dubbele van de eerste keer, en staken er een paar “extra’s” tussen.

Oh ja, als mijn boys gedaan hebben, dan heb ik examen. Benieuwd of ze hun muziek dan ook laten af staan…

 

De gazet

Een krant komt hier eigenlijk nog zelden in huis. Veel is te lezen op internet, en in de tijd toen de dieren nog spraken  toen wij nog een abonnement hadden bleven de weekkranten meestal ongelezen liggen tot in ’t weekend. Om dan oud nieuws te zijn natuurlijk.

Nu komt er sporadisch nog eens een weekendeditie binnen, meestal dezelfde gazet, met Weekend en Magazine, soms een keer een andere. Vandaag zouden het er twee worden, maar helaas was die met de gratis CD van Toots al uitverkocht in ons winkeltje.

De andere, daar had madam al dik reclame voor gemaakt, ah ja: met gratis Zsazsalmanak, en zelfs verkrijgbaar aan halve prijs dankzij een kortingsbon.

Yes, ik heb ze. Sorry madam, ’t was niet voor je kalender, want ik vind hem grappig en tof en origineel en wat-weet-ik-nog-allemaal, maar die van Natuurpunt is eerder op ’t jaar beschikbaar, en twee kalenders invullen, da’s te veel werk.
En toch moest en zou ik die gazet vandaag hebben. Omdat er een artikel in zou staan waarvoor ik vorige zondagavond nog even in de archieven dook om een foto te bezorgen.

Schoonbroer vond hem alleen nog in lage resolutie. Veel woorden waren niet nodig, ik kon mij direct voor de geest halen over welke foto het ging, en vond hem redelijk vlotjes.
In de krant met de beroemde kalender staan dit weekend een aantal dubbelportretten van fantastische mensen. (mogelijk nog wel meer, maar ik had alleen oog voor bladzijde 32 en 33 van Het Nieuwsblad)
Hieronder staan ze met z’n viertjes samen op de foto. Voltooid verleden tijd.

FKW*S*

©Jacky Bostoen

Het blijft zo oneerlijk, niet te vatten, zoveel vragen oproepend, zo’n leegte achterlatend.
Slik. Ik weet wat het nog steeds met mij doet, en ik probeer te begrijpen wat het met F en K moet doen. Lotte Debrouwere, die het artikel schreef, heeft dat prachtig gedaan.

Wereldlichtjesdag: de tweede zondag van december worden om 19u kaarsjes aangestoken ter nagedachtenis van overleden kinderen. Hier gebeurt dat wel meer, maar morgen zeker. Voor die twee, die we zo hard missen.

Toe, ga naar de gazettenwinkel. En lees wat meer over wat hier een paar keer per jaar voor dubbele gevoelens zorgt… Die almanak hebt ge dan ook ineens 🙂