Maandelijks archief: januari 2017

De Verbeelding Book Challenge 2017 – januari

Een voornemen van vorig jaar: een overzicht van wat ik las, met de kaft van het boek, (een stukje van) de achterflaptekst, en voorzien van een klein beetje commentaar. Wie weet inspireert het je ook, of behoedt het je voor een foute aankoop.
Januari, alstublieft.

3. Een boek geschreven door meerdere auteurs: Drift – Luc Deflo en Sormaria Marchan (229p)

Drift

In de Hasseltse kanaalkom komt een verhakkeld lijk bovendrijven. Masha Kirilenko en de rest van het team staan voor een raadsel. In Hasselt loopt een gestoorde gek rond en de flikken slagen er zelfs niet in om het slachtoffer te identificeren. Als bovendien ervaren rot Felix Debie moet afhaken wegens persoonlijke beslommeringen, ziet Masha geen andere oplossing meer dan raad te vragen aan Joris Bokstael, ooit een gerenommeerd profiler, maar aan lager wal geraakt wegens een teveel aan testosteron. Masha vindt hem in… de gevangenis.
Ik las al eerder boeken van Deflo, en vond ze altijd wel een leuk tussendoortje, maar zou nu begot niet meer kunnen zeggen welke ik al las en waarover ze nu ook weer gingen…
Deze schreef hij samen met zijn vrouw, en pakt mee vanaf de eerste bladzijde. Het verhaal flitst van hier naar daar, en ook deze was snel uit.  Een eerder boek over Masha Kirilenko schreef Deflo samen met Aloka Liefrink. Vermoedelijk haal ik het ook nog in de bib, het leest vlot, maar ik vrees dat ook hier de verhalen nogal op mekaar lijken, en ik geen finesses zal onthouden.

4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou: Mevrouw Verona daalt de heuvel af – Dimitri Verhulst (112p)

Mevrouw Verona daalt de heuvel af

Op een gure winterdag daalt Mevrouw Verona de heuvel van Oucwègne af, in de wetenschap dat de terugtocht voor haar fysiek niet meer haalbaar is. In het dal gaat ze bij de rivier zitten, in afwachting van haar laatste moment, aan haar voeten een trouwe hond.
Het verhaal op zich is zeer mooi, maar voor mij kwam het té “bewerkt” over. Het lijkt wel of het verhaal geschreven werd, en daarna tien of meer keer herlezen en herwerkt met als enige doel om er zo veel mogelijk gekunstelde woorden in te proppen. Soms moest ik echt mijn aandacht te veel bij het boek houden om er echt van te kunnen genieten. Ik las al eerder boeken van Verhulst, ’t is de eerste keer dat mij dat opvalt.

10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord: Cécile – Ish Ait Hamou (368p)

Cecile

Djibril is elf en droomt van de wereld buiten zijn kleine dorp in het diepe zuiden van Marokko. Door zijn nieuwsgierigheid en zijn kinderlijk enthousiasme krijgt zijn leven een onverwachte wending. Het enige wat Djibril nog verbindt met zijn zonovergoten geboorteplaats zijn de kleren die hij droeg en een verhakkelde foto die toebehoorde aan zijn oudere broer Kareem. Een onduidelijke krabbel op die foto leidt hem naar een adres in Parijs, waar hij kennismaakt met de jonge vrouw Cécile. Hoe meer hij Cécile bezoekt, hoe meer Djibril verwikkeld raakt in haar duistere kwellingen.

Mag mijn oordeel ook uit één woord bestaan? Ooooooooooooooh!
Da’s zo’n boek dat je ruikt, proeft, voelt, helemaal mee beleeft. Prachtig.

11. Een boek met een kleur in de titel : Nachtblauw – Simone van der Vlugt (304p)

Nachtblauw

 Na de dood van haar man wordt Catrijn huishoudster bij de familie Van Nulandt. Ze is er op haar plek en kan de vrouw des huizes ondersteunen tijdens haar schilderlessen.
Catrijns verleden achtervolgt haar echter en ze moet op zoek naar een andere betrekking. Ze komt terecht bij Evert van Nulandt in zijn plateelfabriek in Delft, waar haar schildertalent op waarde wordt geschat.
Er breken woelige tijden aan. Catrijn overleeft in 1654 de Delftse donderslag die de binnenstad in puin legt ternauwernood en daarna staat ze voor een levensbepalende keuze tussen haar hart en haar hoofd. Wacht ze op haar grote liefde, die voor jaren de zee op gaat, of kiest ze voor de man die haar zekerheid kan bieden?
Simone van der Vlugt verweeft het meeslepende verhaal van Catrijn met een intrigerende periode uit de Nederlandse geschiedenis: de Gouden Eeuw, waarin handel, wetenschap en kunsten een enorme vlucht namen.
Ik kan een boek met een mooie kaft onmogelijk laten staan…de kleur van het kleed deed het.  Een meeslepende roman over de ontstaansgeschiedenis van Delfts blauw. Op twee avonden was hij uit (ik moet misschien wel even zeggen dat ik heel graag historische romans lees…en meermaals mijn nachtrust niet zo belangrijk vind). Het boek deed mij een beetje denken aan “Het meisje met de parel” van Tracy Chevalier. Schilder Johannes Vermeer komt er ook in voor, het gaat over dezelfde tijdsperiode.

 14. Een non-fictie boek: Eet als een expert – Jolien Klamer, José van Riele, Liesbeth Smit, Gaby Herweijer  (176p)

Eet als een expert

Over voedselhypes en wat je daarvan mag geloven.  In het boek leggen de auteurs op een toegankelijke wijze uit hoe voedingswetenschap werkt (en wanneer het niet werkt) en geven ze praktische adviezen over voeding. Met handige weekschema’s en smakelijke recepten van ontbijt tot diner.
Een heerlijk no-nonsense book, dat ik als onverwacht cadeautje kreeg op oudejaarsavond, en waar na twee dagen al grondig in gegrasduind was. Ondertussen nam ik het dikwijls vast, en is het zeker al meerdere keren helemaal uitgelezen. In stukjes, want daar leent het zich uitstekend voor. Een absolute aanrader!
De auteurs zijn 4 dames die ook meewerken aan de website I am a foodie.

19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen: Wat voorafging – Diane Broeckhoven (240p)
Wat voorafging

Berthe Moreels (1919-2014) wilde eigenlijk geen kinderen. Haar huwelijk met Jan Broeckhoven bracht evenwel een verbintenis van meer dan zestig jaar, twee dochters en een zoon met zich. Kind nummer één, een dochter, was bijzonder omdat het haar tot moeder maakte. Kind nummer drie, eerste en enige zoon, was haar afgod. Daar tussenin zat kind nummer twee, alweer een dochter en de nagel aan haar doodskist. Diane werkte vanaf het prille begin op moeders zenuwen en kreeg een hele reeks bijnamen, met Mater Dolorosa als een van de opmerkelijkste. Het verlangen naar liefde van deze dochter en de afwijzing van de moeder liepen een leven lang parallel.
Waw. Wat een boek. Diane Broeckhoven schrijft het zonder sentimenteel te zijn, zonder medelijden te vragen. Mooie taal, een vleugje humor, maar het gaat recht naar het moederhart. In dit autobiografisch verhaal werd ik ook terug in de tijd gevoerd: het speelt zich af in de buurt waar ik opgroeide, en ook wij noemden Antwerpen “de koekenstad”, hoewel ik tot op vandaag niet weet waar die benaming vandaan komt. Iemand?
Een boek dat nog dikwijls door mijn gedachten zal gaan, en verplichte lectuur mag zijn voor elke moeder (of vader, dat spreekt).

24. Een boek uit de bibliotheek: De hondenman – Toni Coppers (304p)De hondenman

Een vrouw wordt gevonden in het Galgenweel, het uitgestrekte zeilmeer op de Antwerpse Linkeroever. Ze is gewurgd en misbruikt. De zaak wordt nog gruwelijker wanneer de politie ontdekt dat haar hart koelbloedig is verwijderd. Vergelijkbare misdaden duiken op in Spanje en Duitsland. De moordenaar lijkt ongrijpbaar. Het enige wat hij telkens achterlaat is een sneeuwwitte veer die geheimzinnig naast het lichaam ligt.
Leuk tussendoortje, ik lees wel graag een thriller. Bij dit boek kregen de personages gezichten, omdat er een reeks liep op tv, met Hilde De Baerdemaeker in de rol van Liese.
De relatie tussen de personages wordt in de verhalen ook verder uitgediept, waardoor het wel leuker is om de “juiste” volgorde te respecteren, al kan elk verhaal perfect op zichzelf gelezen worden.
Staat hier als “boek uit de bibliotheek”, maar eigenlijk komen bijna al mijn boeken uit de bib.

Tot hiertoe zijn dat 7 boeken, goed voor 1744 pagina’s en ettelijke uren gemiste nachtrust 🙂

Verder begon ik ook in “Er gebeurde dit, er gebeurde dat”, van Kristien Hemmerechts. Een bundeling van autobiografische verhalen. Sommigen lezen als een trein, voor anderen moet ik mezelf dan weer wat forceren. Ik weet nog niet of ik het helemaal uit zal lezen, en  nog minder of het voor de Challenge in aanmerking komt. Misschien past het wel bij één van de niet-indevulde puntjes van edities 2015 of 2016.
Op mijn nachtkastje ligt “Heilzame kruidenrecepten van Broeder Guy”, een boekje dat geschreven werd door Guy van Leemput, broeder in de abdij van Postel. Vooral veel basisrecepten voor tincturen staan er in, handig om de verhoudingen kruiden/alcohol/alcoholpercentage op te zoeken, maar elke keer met dezelfde theoretische uitleg er bij. Zo krijg je natuurlijk heel snel je bladzijden vol…
Op de e-reader ben ik bezig in een tweede Coppers, In naam van de vader, en ondertussen halfweg. Ontknoping voorzien deze nacht 🙂

Bron afbeeldingen en flapteksten: Bib Wetteren en Bol.com

 

 

Advertenties

Vrijdag de dertiende

Ik geloof daar niet in, en dacht dat mijn geboortedag (zondag de dertiende) dat altijd genoeg zou compenseren.

Tot vandaag. Jongste thuis van school, mankend: drie tenen verstuikt in de turnles.
’t Viel nogal mee, geen reden tot bijgeloof.

Beetje later op de avond telefoon van tweede, dat derde met een kap in zijn hoofd en helemaal onder ’t bloed op de info-avond van de CM zat. Monitoren in spé. Zoon drie groggy, op het moment dat zoon twee net aan zijn presentatie moest beginnen.
Enfin, ik heb nen helen avond ge-appt (ah ja, nieuwe smartphone, dat ding kan dat!) met de echtgenoot die met zoon drie op spoed zat, en met zoon twee die op een andere manier thuis moest geraken. Eenzaam in de zetel, arme ik 😉

Zoon drie heeft nu 6 nietjes in zijn hoofd, en weet dat de Martelaarslaan zijn naam niet gestolen heeft. Donker, dichtbijpasserende auto’s, voetganger zijnde en werken in uitvoer: een droomscenario voor deze dag.

Gelukkig is oudste tijdens het gamen niet van zijn bureaustoel gevallen, anders zou ik beginnen twijfelen!

Toeval zeker? Toch?

Al een hele week 2017!

Vooreerst: een gelukkig nieuwjaar!
Ik weet niet wat dat voor ieder van jullie betekent, maar ik heb één suggestie. Droom.

Een paar dromen wemelen hier onder mijn vel, als de tijd er is vertel ik er misschien wel wat meer over.

Verder gaat alles hier zijn gangetje, precies zoals dat altijd de eerste week van januari gaat. Na een gezellig feestje is de eerste dag van ’t jaar er eentje van hangen en rondsloffen, en ’s avonds van de resten gourmetgroenten een lekkere soep maken. De vleesjes worden in één grote pan gebakken, en ieder kiest wat hij wil.

De dag daarna kreeg ik last van dadendrang. Zoiets van “genoeg gesuft, ik wil iets doen”. We sliepen een klein gaatje in de dag, en boomhut slopen was geen optie meer. Tegen dat we goed en wel bezig zouden zijn zou de zon alweer zakken. Uitgesteld, tot nader order.

Diepvrieskuis! Jochei (not!). Jongste was secretaris en noteerde nauwgezet wat we allemaal aan ingevroren goederen bijeenspaarden. Man ontruimde de kist en droeg alles in manden naar buiten, lekker koud, en ik waste af en waste uit. Snel gepiept, en nadien werd alles overzichtelijk weer teruggestopt.

Aan de hand van de inventaris werd ons eerste weekmenu opgesteld, met als thema “maak plaats”. Leutig, zo een kleurprentje, getekend door Mme Zsazsa. Er is zelfs een hele facebookgroep om inspiratie op te doen. Deze week is het geweldig goed gelukt (ja, ook het kleuren 🙂 ), maar aangezien we niet van goeie voornemens doen weet ik niet of het een blijvertje is. Gemakkelijk, dat wel. Niet meer de dagelijkse “vraag”.

Solden scoren, moest ook gebeuren. Moest, want schoenen en broeken en een jas voor jongens die er uit groeien terwijl ik er naar kijk, daar krijgt de portemonnee anorexia van.
De twee oudsten waren al gaan kijken in de tweedehandswinkel, maar je moet daar wel wat geluk hebben. Deze keer was de buit bescheiden.

De dag daarna op schok met Moeke in Antwerpen. Voor de jongens. Als ze weer op de schoolbanken zitten maken wij er met ons tweetjes nog eens een gezellig dagje voor ons van, want eerlijk, lingerie passen met drie zonen mee, daar begin ik niet aan!
Iedereen was tevreden.

Woensdag was een rondrijdag voor man en de twee oudsten, donderdag en vrijdag was het hier wat stiller, zoon twee was naar zee met wat vrienden. ’t Deed deugd, de jongen heeft een beetje last van zijn hormonen, en dat kan voor onverwachte uitbarstingen zorgen. De zeewind kon eens goed tussen zijn oren blazen…

Gisteren mocht hij nog mee om schoenen, en gezien mijn oude gsm er nu echt wel de brui aan gegeven heeft zet ik mijn eerste stappen in smartphoneland. Met een abonnement zonder internet! Lukt perfect, ik kan nog steeds bellen en berichten sturen. Ook veel meer, waar ik waarschijnlijk nooit toe kom wegens veel te weinig interesse in het medium.

Tegen ’t avondeten was iedereen thuis, en nadien ploften we in de zetel voor een paar films. Eéntje met, en eentje zonder de boys. De bedoeling was dat ze toch wel weer een beetje een normaal ritme zouden hebben, maar helaas…pindakaas.

Typisch voor deze week: bioritme compleet om zeep. Gaan slapen tussen twee en drie is een gewoonte geworden. Dat zal heel hard pikken maandag!
De katten hebben het er ook van genomen. Baasjes laat op, dat betekent voor die twee ook dat ze heel lang binnen mogen liggen.

Deze middag was de werking van de zilte zeelucht al weer helemaal over (of de nood aan nicotine zeer hoog, dat kan ook) en blafte zoon twee zich een weg naar de scouts. Ik hoop dat hij de welpjes waar hij vandaag leiding bij speelt een beetje vriendelijker behandelt dan ons.
Wij ruimen ons slagveld op: strijken, kleren in de kasten, verloren gewaaide cadeaupapiertjes weg, de maakboom en zijn versiersels een jaartje in de berging. Zonen worden aangemaand om minstens één goed voornemen ten uitvoer te brengen: boekentas op voorhand klaar.

Morgen begint de ratrace weer, en tegelijkertijd de rust.
2017 is gelanceerd.