Categorie archief: beestjes

Villa Kakelbont 2.0

Het kippenhok had wat aandacht nodig. Eerder een remake eigenlijk, want ons zelfgemaakte decoratieve onderkomen in een gerecupereerde betonnen buis zag er eigenlijk alles behalve warm en knus uit.

DSC_8476
DSC_8477

DSC_8480
Een achterdeur die toegehouden wordt door een borstelsteel, tochtkieren tussen buis en huis, vochtig dak en vochtige zijwand door insijpeling en condens, hout dat ideaal is om bloedluis te huisvesten, de bodem van de legbak die ook altijd vochtig schijnt… een kiek zou van minder in legstaking gaan. Huisjesmelkerij of leegstand laten verkrotten, daar doen we hier niet aan.

In de zoektocht naar een nieuw onderkomen waren een paar dingen belangrijk.
* Op dit moment hebben we geen tijd en onvoldoende restmaterialen om een goedkoop en duurzaam nieuw hok zelf te maken.
* Prijs-levensduur-onderhoudsgemak. Kippen kakken, en behoorlijk veel ook. Shame on us, maar met dat vorige hok kwamen de bergjes soms even hoog als hun slaapstokken. Echt comfortabel kan dat niet geweest zijn voor die beestjes.
* Deze keer liever kunststof dan hout. Bloedluizen zijn er elk jaar hier, en van een kunststof behuizing waarschijnlijk makkelijker af te spoelen dan uit een houten hok.

Google is in zo’n gevallen mijn beste vriend. Een houten kippenhok aanschaffen is – gezien de verwachte levensduur hier – een dure optie.
Na wat zoeken kwam ik bij dit terecht. De naam van die site alleen al… Lollige dingen te zien daar, bij het filmpje over de automatische deur dacht ik “waar halen ze het…”

De Eglu-go werd besteld, betaald, en een kleine week later kon ik het hok ineenpuzzelen. Nu ja, puzzelen is veel gezegd. Duidelijk boekje, alle vijsjes meegeleverd, 10 minuutjes werk.

Het was de voorbije dagen koud, maar droog. Ideaal excuus om binnenhuisklussen uit te stellen, en met warme kleren aan wat buitenwerk te doen. Tesamen met mijn catchoe bottekes pakte ik ook wat schroevendraaiers mee, en begon het oude hok te demonteren.
Haha! Vijzen die al meer dan drie jaar in buitenconstructies zitten laten zich niet zomaar  uitdraaien. Een hamertje en een beiteltje brachten soelaas, samen met enkele welgemikte trappen van mijn rechtervoet.

Ik haalde de voor- en achterkant, slaapstokken, strooisel, kippenkak en twee verse eitjes uit de betonbuis, en veegde die proper met een stevige borstel. Daarna zwoegde ik om de bodemplaat los te krijgen. toen ik ze er eindelijk uit had liet ik ze van blijdschap pardoes op mijn voeten vallen. Ooit hadden de kippen onderburen, een mooi rond (verlaten) nestje verraadde dat.

DSC_8483
Man was weg, gewoon werkendag voor hem, dus geen teamwork à la “handjes en brains” vandaag. Ik vind mezelf niet handig genoeg om de cirkelzaag te hanteren in mijn eentje, dus improviseerde ik een beetje. Gezien ik niet veel tijd meer had voor het donker was maakte ik een soort basis met betonklinkers. Daarop legde ik wat planken en balkjes, keek of alles ongeveer waterpas lag en schoof het nieuwe hok op zijn plaats. Balkjes wat verder uit mekaar, hokje wat dieper in de buis, bodem er in, et voilà: ze kunnen op stok.

DSC_8484

DSC_8492
Ik appte wat fotootjes naar zonen en man, en zag dat het goed was.
Daarna vulde ik de legbak met wat strooisel, deponeerde er voor de zekerheid een kalkei in en wandelde naar de keuken. Tijd om eten te maken. Kinders met honger, dat kan niet zijn.

De volgende dag werd de constructie stevig gemaakt. Hok weer uit de buis, voorlopige steuntjes weg, en aan de slag. De kippen hadden ook al netjes in hun nieuwe legbak eitjes gedeponeerd.

DSC_8503
DSC_8504
Er was nog één hardhouten terrastegel over, ooit gekregen van iemand, en ondertussen al gebruikt voor vanalles-en-nog-wat. Degelijk, stevig hout, dat na al die jaren tuin nog geen krimp gaf.
Man zaagde de plank op maat, zodat ze netjes waterpas zichzelf vastklemt in de betonbuis.

DSC_8508
DSC_8507
De loopplank werd bevestigd (klinkt als een snel dingetje, maar er kwam wat meetwerk aan te pas) en terwijl man zich buiten bezighield zorgde ik alvast voor wat huiselijke gezelligheid voor na de klus.

We zaten daar met z’n tweetjes zo wat na te genieten, en te kijken naar de mezen die druk in de weer waren aan de voederhuisjes, toen er ineens iets uit de lucht viel. Ik had niet echt door wat het was, tot ik een grijsbruine vlek zag bewegen.

Moord! Op klaarlichte dag! Op bijzonder wrede wijze! Maar schoon, zo schoon om eens live te zien!
Gelukkig lag mijn fototoestel binnen handbereik. Van achter glas, stilletjes naderbij sluipend en een beetje met “den track” van de spanning leverde het deze plaatjes op.

DSC_8525

Een sperwer? of een havik? (een uitsnede om beter te kunnen beoordelen – welke kenner helpt?) verschalkte een turkse tortel, kneedde met zijn klauwen in het beestje en begon het na een tijdje te plukken. Ik zag het kopje van de duif nog een paar keer omhoog komen. Zo levend gepluimd en verscheurd worden, brrr!

DSC_8528
De show werd abrupt afgebroken toen de buurvrouw buiten kwam. De duif werd stevig in de klauwen genomen, en met een paar vleugelslagen was de roofvogel weg.

DSC_8531
Machtig om te zien.

Koffietje op, tuingereedschap weg, weer over tot de orde van de dag: hongerige kinders.

Ondertussen is het duidelijk: de kippen zitten veel knusser, het hok uitkuisen is dankzij de wegneembare achterwand en mestlade een fluitje van een cent, en de eitjes zijn veel properder dankzij een duidelijk herkenbaar legnest.
Voor wie het zich zou afvragen: nee, deze post is op geen enkele manier gesponsord.

 

 

Een rondje tuin

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ik nog eens in de tuin kwam. Wat een vies weer dan ook! Verder is het natuurlijk een feit dat de dagen gevuld zijn met vanallesennogwat, en “tuin” dus soms geschrapt wordt.

Als we deze zomer iets van “bladgewassen” de naam waardig willen eten, dan is er dringend actie nodig! Ik zaaide alles ruim op tijd, en was verwonderd dat zelfs de radijzen zo lang op zich lieten wachten. Helaas: overal glinsterende sporen, alles wat maar durfde te komen piepen werd direct weggevreten door de slijmerige monsters. Alleen rode tuinmelde en spinaziezuring overleefden deels. Juist ja: onkruid. Wel lekker, schijnt.
Alles is ondertussen opnieuw gezaaid, en onder het net (duiven, kauwen, kakkende poezebeesten) strooide ik ook wat ecologische slakkenkorrels. Oorlog!

Mijn pikante pepertjes en enkele tomaten in pot werden ook belaagd. Pepertjes: onherroepelijk verloren, ook omdat ze een beetje verzopen en verkleumd waren, en daarbij nog vol bladluizen zaten. De mezen in de buurt doen hun best, maar ze concentreren zich nu vooral op de rozenstruiken om te fourageren.
De tomaten werden grondig geïnspecteerd, en van onder de randen van de potten haalde ik soms wel tien slakken. Bweuk! Netjes de GFT-container in. Die blijft open staan, en de kraaien weten dat. Zo dienen die slakken toch voor iets.

De ajuinen liggen te rotten op natte bedden. Hier en daar doet er eentje heel erg zijn best, ik laat ze nog even doen, en hoop op droog weer, zon en mirakuleus herstel.
Tussen, achter en over de ajuinen: Verbena bonariensis. O-VER-AL. Massaal veel, ontzettend vitaal en goed groeiend. Twee moestuinperken werden al gewied, nog wel enkele te gaan.

Echinacea? Slakkenvoer. Ook hier werd het probleem met eco-korrels aangepakt.
echinacea purpurea, kaalgevreten door slakkenGelukkig was het niet allemaal kommer en kwel: de tomaten en paprika’s in de serre doen het voortreffelijk, de salie die ik er van verdacht in staking te zijn bloeit met wondermooie bloemen.

Vijgen! Jeej, vijgen! Genoeg voor confituur, en chutney, en met geitenkaas, en nog veel lekkere dinges. Ikke blij!

Ook het Kattenkruid zorgt voor spektakel. Prachtig van kleur, en een magneet voor bijen, hommels en deze juffer.
juffer op KattenkruidDe Boerenjasmijn is één witte wolk, met veel verschillende bezoekers. Hommels, bijen, vliegen, zweefvliegen: ze zijn er allemaal.
witte wolk Boerenjasmijn

bijtje in bloem van BoerenjasmijnAan de overzijde, iets dichter bij de grond bloeit een blauwe wolk geraniums, en vlak daarnaast komen er binnenkort een massa gele pomponnetjes aan. blauwe wolk Geraniums

pomponnetjes

bloemen van Phlomis russelianaEen beetje té felgeel naar mijn goesting, maar de hommels zijn er stekezot van, en in de winter is die Phlomis russeliana een speeltuin voor vogeltjes. Misschien kijk ik toch wel eens rond voor een ander kleurke.

Eén hommel was echt wel een snoeperke: van de gele bloempjes naar het Vingerhoedskruid, naar de Smeerwortel en dan terug dat toertje.
Een andere was druk bezig om “in te breken” in Akeleien: in plaats van de nectar er uit te halen langs de open voorzijde maakte die gewoon gaatjes in de bloem, om zo met minimale inspanning maximale resultaten te halen. Niet vreemd, hier ten huize…

Aan het keukenraam staat een kanten kunstwerkje, een Klimhortensia. Jammer dat er zo weinig bloemen aan staan dit jaar, en dat die zich dan ook nog eens verstoppen.
klimhortensiaAchteraan in de “ruige hoek” keek ik naar een plantje van de hertshooifamilie en vroeg me af of het nu Sint-Janskruid zou zijn of niet, (het plantje is ondertussen gedefinieerd: Mansbloed) toen ik een schijnaardbei ontdekte. Bah! Woekeraars, met lelijke gele bloemen, en vruchtjes die door niemand gegeten worden.

Nog meer rood, veel centraler in het gazon. Zijn die dingen nu al tot daar gekropen?
Maar neen: een prachtig vlindertje(*?). Sint-JacobsvlinderNog veel feller ( en zeer beweeglijk!) met open vleugeltjes.Sint-Jacobsvlinder met vleugeltjes openToevallig hier om zoon drie een gelukkige verjaardag te wensen? Daar was het net op tijd voor: vieruurtje met verjaardagstaart en lekkere koffie, op verzoek van zoon zonder onze zoetgevooisde gezangen.
Hiphiphip…

 

 

Gedaan met verstoppertje spelen!

Oef, kleine zucht van opluchting. Wie hier soms een beetje tussen de regels meeleest weet wel dat ik geen kuismaniak ben. Hygienisch verantwoord is dik oké, té werkt alleen maar allergieën in de hand.
Het stond mij dan ook geen beetje aan toen ik bij de grote keukenopkuis hier en daar kleine zwarte kevertjes zag rondkruipen. Met een lange snuit, maar helaas was dat verhaaltje nog niet uit…
Ik dacht dat ze toevallig met een mand oogst mee binnen gesukkeld waren, veegde ze bijeen met een vod of deed de grote truc met de stofzuiger, en dacht dat het wel goed zou komen.

Nee. Meer en meer zwart gespuis teisterde de vloeren, het aanrecht, donderde soms uit de kast, omarmde liefdevol elke gevallen kruimel en maakte de meest moordzuchtige gevoelens in mij wakker. De snoodaards doen soms ook alsof ze dood zijn, en kruipen vrolijk weer verder als je eventjes niet kijkt.
Ik stapte van vod en stofzuiger over naar pletten onder mijn schoen, of gewoon tussen duim en wijsvinger. Stoere meid hoor, ikke! (gelukkig stelt zo’n kevertje niet veel voor, anders had ik de zonentroepen wel ingeschakeld, stoerdoenerij heeft zo zijn grenzen)

Een determinatietje drong zich op. Een snuitkever, meer bepaald de graanklander (Sitophilus granarius). Houdt zich op in graanvoorraden, en bij gebrek daaraan in zetmeelproducten. Rijst, spaghetti, havermout, dat soort dingen.
Bestrijding is niet moeilijk, de aangetaste voorraad verpakken in plastiek, goed toebinden en bij het huisvuil zetten.
Tja… niks aangetaste voorraad te vinden. Niet in de kast, niet in de kelder, (daar zat wel een kikkertje) niet in de zakken bloem, niet bij de koekjes. En dan beweren ze dat bestrijden makkelijk is? Ahum.

Stofzuigen dan maar weer, en hopen dat de beestjes verdwijnen op den duur. Jammer genoeg hebben snuitkevers niet genoeg hersens om te begrijpen dat wanneer de vrouw des huizes elke dag stofzuigt ze verondersteld worden weg te blijven.

De bevolking bleef maar aangroeien, en ik zag al voor mij hoe ik gebrandmerkt zou worden als slechte huisvrouw. Binnenkort zijn hier weer luisterhuizen, veel volk over de vloer dan, en als die allemaal naar hun tenen kijken terwijl hier muziek gemaakt wordt is er achteraf maar één gespreksonderwerp mogelijk. Iets in de stijl van “hoeveel hebt gij er doodgetrapt?” of “kraakvers gekuist hier”. Gruwel.

Bestrijdingsfirma’s geven geen advies op hun website, en kosten waarschijnlijk meer dan heel het probleem snuitkever waard is. Laatste hoop: de lokale boerenbond. En ja hoor, Anneke had de gouden tip. Heb je nog vogelvoer staan misschien? Ha! daar zit graan in eh! Luister eens aan de zak, ge hoort ze knagen.

Bingo!
’t Vogelvoer is weggegooid (beschimmeld van de uitwerpselen van de beestjes), de stofzuiger zal straks nog een keer overuren draaien, en de voorraden worden deze week nauwgezet gecontroleerd. Kevertjes die zonder eten gezet worden zoeken hun geluk elders, en we willen niet dat er nieuw gebied gekoloniseerd wordt.

Het doosje verdelgingsmiddel dat in een zwak moment gekocht werd blijft netjes gesloten. Kleine beestjes kunnen zotte dingen doen met een mens…

Oooooh! Echt!

koninginnepage op verbenakoninginnepageDeze beauty fladderde hier rond op onze nationale feestdag. Wees maar zeker dat ik dat een feest vond! Ook vorig jaar zag ik hier een koninginnenpage, maar die bleef niet lang.
Dit (groot! schoon!) exemplaar verbleef zeker een kwartier in onze tuin, fladderend van verbena naar verbena. En ik huppelde er achter aan.
Schone broer, zijt ge zeker dat ge zo geen van die waaibomen in uwen hof wilt? 😉

’t Is de natuur…

Soms is onze tuin een mini-jungle. Er sluipen dan twee tijgerinnen rond, op zoek naar een prooi. De ene is al wat enthousiaster dan de andere, dat moet gezegd.
Na enkele dagen op de loer liggen in de nabijheid van het kippenhok, werd het geduld van Pluk beloond: muis liet zich zien.
Ik had eerst niks door, en dacht dat ze weer eens de kattenkolder had en met schors speelde. Dat gebeurt wel meer, zo opeens ’t zot in de kop. muizenjachtZe bleef wel erg overtuigd snuffelen en ronddraaien, dus mijn interesse was gewekt. Eventjes kijken wat er te beleven was. De astertjes zorgden tijdelijk voor dekking voor een nog niet nader gedefinieerd slachtoffer. waarbenjeBeetje snuffelen, beetje koteren… Pluk en PluisLazy sister Pluis wilde ook wel weten wat daar zo boeiend was. Boeiend, maar voor haar vééééél te vermoeiend. tijgersprongEen beetje zonnen terwijl de ander het werk opknapt, da’s een beter idee. Staan mijn oortjes mooi? Heb ik mijn zwoele blik op mijn snoet? Oké, picture-time. Ah, Plukkie heeft iets? Met een tijgersprongetje gepakt? Miauw! oogcontactPoes weet het, muis weet het. Het einde is nabij, maar wordt nog uitgesteld. Even oogcontact tussen prooi en roofdier. En dan de eindontsnapping. Misschien via de buurtweg die naast ons huis loopt? Beestje toch, zo’n open vlakte, daar ben je een vogeltje muisje voor de kat! Muis kreeg voorsprong, zoals dat altijd gaat, maar dan stoof tijger in de achtervolging. ontsnaptVan hier naar daar, met gekke sprongen en schril gepiep. Met af en toe een welgemikte rechter van de kat, en meer manoeuvres van het muisje. De uitslag was voorspelbaar: terug naar af, transport per poezenmuil. ikhebje victoryGedaan met spelen. Na een indrukwekkende reeks stuiptrekkingen gaf muisje de geest. Poes geloofde het nog niet helemaal, en probeerde met een paar tikken haar speelkameraadje te motiveren tot actie. Niks, gedaan, batterij plat.
Ok, tijd voor een vieruurtje dan (daar neem ik geen foto’s van, da’s gewoon wansmakelijk!). Deze bijna bejaarde kattin laat meestal niet veel over van haar prooi, de andere komt haar steeds schaarser wordende buit netjes aan de achterdeur deponeren. PluisTja, ze zit dan ook veel liever te zonnen dan zich te vermoeien…