Categorie archief: herborist

Gediplomeerd

Sinds kort mag ik mezelf Meester-herborist noemen. Klinkt sjiek, maar het houdt gewoon in dat ik één en ander van de geneeskrachtige werking van planten ken.

Ik krijg op 30 november twee diploma’s in één keer. Dat van herborist had ik nog niet, wegens mijn eindwerk een jaartje uitgesteld.
Dankzij het gezaag de aanmoedigingen van het thuisfront lukte het om de deadline dit jaar wel te halen. In augustus werd het werk ingediend, in november moest ik het gaan “verdedigen”.  Ik stelde mij daar horrordingen bij voor: een klam-zwetende ik, knikkende knieën, verhoogde hartslag, nijpende buikpijntjes en een zeer kritische jury die alle details wilde weten.

gamma zelfgemaakte voetverzorgingsproducten
Mijn arsenaal zelfgemaakte producten werd uitgestald, en ik was klaar om een klein beetje te sterven.
Niks van dat alles, ik mocht een kwartier uitleg geven over wat ik maakte en schreef, en hier en daar een (typ)foutje of onduidelijkheid verbeteren.

bokaal met testproducten voor de jury
De jury was blij met de gemaakte testertjes, ik voor een keer content dat jongste zoveel choco eet en dat die bokalen een fantastisch cadeautjesformaat hebben.
Na afloop kreeg ik een uitnodiging om aanwezig te zijn op de diploma-uitreiking, dus ik ga er van uit dat het goed was.

Vorig jaar volgde ik een specialisatiejaar, waar de nadruk vooral op bereidingen en kruidenteelt/aanleg van kruidentuinen lag. Helemaal mijn dada. Daar hangt ook het diploma Meester-herborist aan vast.

Wat ik er mee ga doen? Geen idee. Voor mezelf maken wat ik nodig heb, dat zeker. Om het voor anderen op grotere schaal te doen lijkt mij niet echt iets voor mij. Mijn hobby en passie zouden een “moet-nog-zeker-dit-en-dat-doen” worden.

versgemaakt vet voetmasker
Nu maak ik zalfjes, crèmes en kruidendrankjes als het mij uitkomt, tegen de tijd werken past niet echt in het plaatje (hoewel, de dag voor mijn verdediging was er nog maar verdacht weinig klaar…)

Wat ik wel zeker wil doen: kennis delen. Ik schreef een – in mijn ogen toch – simpel eindwerk, waar iedereen misschien wel iets in vindt dat aangenaam of nuttig kan zijn. Vandaar dat ik het niet wil laten verstoffen in een kast, maar het gewoon voor ieder die het wil gebruiken online zwier. Astemblieft!

Eindwerk Natuurlijke voetverzorging

O ja: gebruik er van wat je wil, deel, download…allemaal oké. Maar vermeld mij wel even als auteur, of link naar dit berichtje. Da’s al wel zo beleefd, niet?

 

Advertenties

Wat een weekend.

Zo eentje van druk-drukker-drukst. Met vandaag een hele hoop puin te ruimen 🙂

Vrijdagavond werden we verwacht op een herdenking/verjaardag. Nichtje S* overleed 10 jaar geleden. Tien jaar… het vloog voorbij alsof het niets is, en toch herinner ik mij haarscherp de laatste keer dat ik haar zag. Slik.

DSC_7564

Er werd gevraagd om een herinnering aan haar en/of aan broer Willem op te schrijven, en dat kaartje dan in een herdenkingsboom te hangen. Gek, mijn kaartje was te klein, terwijl onze jongste moest zeggen dat hij nog weinig weet van toen. Spelen bij Oma, da ’s zowat het enige wat hij zich vaag herinnert.

Omdat Mieke ons op weekend heeft leren handletteren, vond ik dat zo’n gelegenheid wel een zelfgemaakt kaartje verdiende. Voor een allereerste werkstukje ben ik behoorlijk tevreden.

IMG-20180526-WA0005

Na de dienst zaten we met familie en vrienden samen, aten we frietjes en taart, en werd er nog nagekeuveld, zoals dat gaat op zo’n avonden…

Zaterdag begon de module “kruidentuinen” van de opleiding herborist. We trokken met ons klasje (in de regen) net over de taalgrens.
In de kruidentuin van Véronique en Guy viel ik van de ene verbazing in de andere. Prachtig! Echt, als je daar passeert, zeker een bezoekje brengen.
Véronique loodste ons langs de twaalf “kamers” van de tuin, gaf zeer deskundige uitleg en serveerde nadien quiche en heerlijke heksenthee. Het winkeltje is een streling voor het oog: mooie theekoppen, potjes, zaden, … vanalles.

Na de lunch ging het naar Hôpital Notre-Dame à la Rose. Wij bezochten er – tiens!? – de kruidentuin, maar er is veel meer te beleven. Het hospitaal is volgens de brochure “een van mysterie doortrokken oord waar de bezoeker verleid zal worden door authentieke en kostbare kunstvoorwerpen, medische instrumenten uit andere tijden, de rijke farmaceutische verzamelingen en de idyllische kruidentuin die terecht zijn verwondering zullen wekken.”
Voor het hospitaal hadden we geen tijd, maar we namen wel een kijkje in de (bescheiden) moestuin, de ijskelder van toen, de museumshop met heel mooie boeken, en uiteraard de gezellige brasserie.
Het gebeurt niet meer zo dikwijls als het over kruiden gaat, maar hier ontdekten we er ééntje dat we nog niet kenden, en waar iedereen direct “stekezot” van was: de Vuurwerkplant (Dictamnus albus). Die geur! Die kleur! Die belofte aan spektakel!
Gevolg: ik plaatste bij de “onze” plantenkweker een groepsbestelling 🙂

Daarna reden we nog even verder, naar Vloesberg. La maison des plantes médicinales was de laatste stop. Daar was vooral de tijdsband met de evolutie van de kruidengeneeskunde zeer interessant. De tuin zelf, als derde op een dag, en toch wel hier en daar serieus overwoekerd door heermoes en haagwinde, kon mij minder bekoren.
Het museum is ongetwijfeld ooit echt zeer mooi en vooruitstrevend geweest, maar geurflesjes waar niks meer inzit, stoffige zaden en een bijna lege kruidenshop spreken niet echt aan. Jammer, want potentieel genoeg. Vanuit de tuin vertrekken wel een aantal bewegwijzerde wandelingen, door een prachtige streek, dus misschien ga ik er toch nog wel eens terug naartoe.

’s Avonds bereidde man alvast het lievelingskostje van onze bijna-achttienjarige, zodat het de dag erna maar in de oven te schuiven was.
Supporteren voor de Rode Duivels stond ook nog op het programma, maar de match was zo saai dat ik om kwart voor tien de zetel ruilde voor mijn bed. Blijkbaar was ’t nodig, ik sliep zo vast dat ik niks meer hoorde (en echt, dat gebeurt bijna nooit) tot de volgende dag zo rond 9u. Heerlijk.

De voormiddag was van mij alleen, man was weg en pubers, dat slaapt gelijk marmotten.
De jarige kwam eerst beneden, druppelsgewijs volgde de rest. Oudste was de laatste die aan het ontbijt verscheen, zo rond de tijd dat men ’s zondags aan koffie met taart begint…
Ondertussen hadden we wat snipperpaden aangevuld in de tuin, kersen geplukt en verwerkt, rabarber geoogst en gesneden, een beetje onkruid gewied, en was het weeral tijd voor honger.

img-20180603-wa0005.jpeg

We sloten het weekend af op het terras, met aperitief, zelfgemaakte lasagna en taart voor de jarige.

En ook een zelfgetekende kaart, ah ja!

IMG-20180603-WA0001
Studeren? Examens? Zorgen voor morgen…

Goe poeier

Of een deugdelijk poedertje, zo u wil.

Een beetje achtergrond: ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar als ik hier in de gang voorbij het schoenenrek passeer kan ik met mijn ogen toe zeggen of één bepaalde zoon al thuis is of niet. Het geurtje dat zijn voeten produceren is niet te harden.
Dat is niet nieuw, en in de zomer meestal nog erger dan ’s winters, want zoon in kwestie hult zijn voeten altijd in gesloten schoeisel. Sandalen of teensletsen zijn aan hem niet besteed, ook niet in de zomer. Blote voeten in stinksneakers, dat wel. Hele dagen en vele Gentse Feestennachten.
Het probleem betert er niet op en lost zichzelf niet op.

Gelukkig is hier een moeder in da house die een eindwerkje wil maken. Over voeten.
Omdat het eigenlijk allemaal niet zo moeilijk moet zijn geef ik jullie hier het recept van twee supersimpele, maar o zo doeltreffende middeltjes. Ik vond ze op de blog van Bren, en vroeg haar of ik de receptjes mocht vertalen en hier posten.
Zij maakte van bloggen haar beroep, en elke klik telt. Haar assistente liet mij weten dat vertalen mag, maar voor de juiste hoeveelheden moet je even op Bren’s blog gaan kijken. Win-win, noemen ze dat.
Alstublieft!

Wat heb je nodig?
* natriumbicarbonaat
* maïszetmeel
* etherische olie van eucalyptus
* etherische olie van tea tree
* etherische olie van pepermunt
* een mengkom, een lepel en een strooibusje (een leeg kruidenpotje is prima)

Alles mengen, en regelmatig in stinkschoenen strooien. Voor je ze weer aan trekt wel het poeder verwijderen, het schuurt anders nogal.
Als mijn naaimachine ooit terug van uitgeleend is denk ik dat ik in van een dunne gordijnstof een soort van maxi-theebuiltjes maak, die ik dan vul met het product. Makkelijker om in en uit schoenen te doen, en je kan het zo enkele keren opnieuw gebruiken.
Ik liet zoon ook regelmatig na zijn verplichte act “Voetbad! Nu!” hiermee zijn voeten inpoederen. Zo blijven ze zeker droger dan wanneer hij ze gewoon afdroogt.

Een woordje uitleg over wat er in zit: (ik zei het al: eindwerk. Je kan dit stuk gewoon wegscrollen als dit je geen donder interesseert, maar ik wil niet nu half werk doen, en in augustus merken dat ik alles nog moet herschrijven)

Natriumbicarbonaat is iets wat veel namen heeft: zuiveringszout, baking soda, sodiumbicarbonaat, maagzout: allemaal het bedoelde NaHCO3.
“Ons”  bakpoeder is niet hetzelfde. Die zakjes bevatten wel een gedeelte natriumbicarbonaat, maar daar zitten ook nog andere bestanddelen bij, waar we hier niks mee kunnen doen. Natriumbicarbonaat is zwak basisch, en neutraliseert zuren (zoals zweet). Het werkt fungistatisch en bacteriostatisch (schimmels en bacteriën kunnen niet groeien in aanwezigheid van dit product).

Maïszetmeel is een zeer fijne maïsbloem die de huid kalmeert en verzacht, en een zeer groot vochtabsorberend vermogen heeft. Geen vocht betekent dat schimmels en bacteriën het veel moeilijker krijgen om te overleven, en dat is nu net wat we willen. Schoenen die vochtig zijn van ’t zweet zijn hiermee verleden tijd. Dit fijn poeder is een alternatief voor dure, geparfumeerde talkpoeders. Arrowroot poeder (pijlwortelpoeder) heeft hier dezelfde werking, je kan voor dit recept allebei gebruiken. Het prijsverschil is er wel: 0,98 euro voor 400g maïszetmeel, 3,45 euro voor 200g arrowroot.

Eucalyptus etherische olie (Eucalyptus gobulus): er zijn een aantal soorten eucalyptusolie verkrijgbaar. Ik had Eucalyptus globulus in huis, en gebruikte dat. In het voetpoeder hebben we vooral de schimmeldodende en antibacteriële eigenschappen nodig. Eucalyptus verdrijft ook geurtjes, en dat is in onze schoenenkast alleen maar een voordeel.

Tea tree etherische olie (Melaleuca alternifolia): een vaste waarde in verzorgingsproducten. Sterk antibacterieel, schimmelwerend, parasietendodend, antiviraal. Tea tree zuivert en verzacht de huid, draagt bij tot een gezonde huidflora en helpt beschadigde huid te regenereren. Ideaal dus voor voeten die geplaagd worden door zwemmerseczeem, schimmelnagels en meer van dat fraais.

Pepermunt etherische olie (Mentha x piperita): werkt antiviraal en antibacterieel, en heeft een heerlijk frisse geur. Pepermunt werkt ook verfrissend en vaatvernauwend. Ideaal om na een lange wandeling je “zware” voeten mee te verwennen.

Ik probeerde het poeder zelf ook een keer, en had een hele avond koude voeten… de pepermunt werkt voor mij net iets té verkoelend.

Het poeder is dikwijls te omslachtig voor zoonlief, een sprayfles met een andere oplossing staat nu ook standaard ergens in de buurt. Zo mogelijk nog simpeler, en geurgewijs een superoplossing.

Neem de goedkoopste wodka die je kan vinden, en voeg per 10 ml wodka een druppel tea-tree olie bij. Doe dat in een glazen fles met spraydopje, even schudden, klaar.

Wodka bevat ethanol, wat ook weer antibacterieel werkt. Op de huid verdampt het tamelijk snel, het geeft ook een fris gevoel.

Ik verplicht mijn zwetertje om ’s morgens en ’s avonds hiermee zijn voeten te behandelen, en het resultaat is spectaculair. Echt waar.
Hier komen voorlopig geen dure zalven van de apotheek meer in huis, voor een fractie van de prijs en op een veel kortere tijdspanne is het voet- en geurprobleem opgelost.

Ook sportschoenen, bottines, alle niet-te-delicate schoenen kunnen hier mee behandeld worden. Voor fijnere lederen schoenen verkies ik het poeder: geen vlekken of vochtkringen in het leer.

BELANGRIJK! Begin zelf niet zomaar te experimenteren met etherische olie. Test een druppeltje in je elleboogplooi, of achter je oor, om te weten of je niet allergisch reageert.
Opgelet bij zwangerschap, borstvoeding en gebruik van medicijnen. Niet voor kinderen onder 8 jaar.

 

 

Tot hier de theorie

Sommige docenten geven elke les een opdrachtje, in plaats van een examen aan het einde van de reeks.

Soms moet je – om een theoretisch recept te kunnen verantwoorden – in uw eigen keuken wat praktische proefjes doen.

Zoals: Maak een liter siroop. Op papier.
Ik weet ondertussen dat een verkoopbare siroop  wettelijk 62% suiker moet bevatten. Even rekenen: 380 ml water en 620 g suiker.
Was alles maar zo simpel. Ik dacht er het mijne van, en probeerde het uit, met een tiende van de hoeveelheden.
Ha ja, ziet ge wel: dat geeft 75 ml oplossing, en een hele plakboel in de keuken, als je even lomp doet als ik vandaag. Een olifant in een porseleinwinkel is nog eleganter!

Als ik het goed heb, moet ik alles maal 13,33 doen om aan een liter juist geconcentreerde siroop te geraken. Of mis ik iets?

Voetbadbruisballen

Een mens moet érgens beginnen, niewaar? Een eerste probeerseltje, voilà!

Veel heb je niet nodig:
* 100g natriumbicarbonaat
* 50g maïszetmeel
* 50g citroenzuur
* oranjebloesemwater  (kan vervangen worden door gewoon water of een hydrolaat naar keuze)
* een koffielepeltje amandelolie
* 40 druppels etherische olie naar keuze (je hebt dan 2ml per 200g droog poeder)
* indien gewenst: een druppeltje voedingskleurstof, of enkele koffielepels kurkuma om te kleuren.

ingrediënten voor bruisbal

Verder een mengkom, een weegschaal, een verstuiver, vormpjes en een doos/bokaal/zakje om je afgewerkte producten in te bewaren.

Weeg natriumbicarbonaat, maïszetmeel en citroenzuur af en meng in een ruime mengkom. Ik neem voor deze dingen altijd glazen kommen, bokalen, verstuivers enz. In kunststof blijven geuren en smaken sneller “hangen”, en achteraf wil ik dat toch liever niet proeven in het eten.

Meng in een klein potje de amandelolie met de etherische olie. Ik gebruikte deze keer lavendel (relaxerend) voor de ene portie, en rozemarijn (bevordert de bloedsomloop) voor de andere.
Een volgende keer worden het er met salie (tegen zweetvoeten) en tea-tree (tegen voetschimmels),  gecombineerd met hamameliswater.
Let wel op: niet alle etherische oliën zijn geschikt voor een (voet)bad. Als je hierin niet voldoende thuis bent, laat je dan adviseren.

Roer alles goed door mekaar, en voeg indien je wil nu de kleurstof toe. Ik gebruikte bij de lavendelbruisballen lavendelbloempjes, bij de rozemarijnbruisballen een druppeltje groene kleurstof.

Nu moet het poeder samendrukbaar worden, het gevoel van nat zandbakzand dat je in een vormpje doet om dan het perfecte zandtaartje te hebben: niet afbrokkelend, en niet te klef.
Met de verstuiver een beetje oranjebloesemwater over het poeder spuiten, en mengen. En opnieuw. En nog een keer. Tot je tevreden bent over het resultaat. Opgepast: als je te veel vocht toevoegt bruist alles op in je mengkom.
Hydrolaten bewaren niet lang, zet ze in de koelkast, of beter nog: vries ze in. Oranjebloesemwater wordt in de Marokkaanse keuken veel gebruikt, kan als smaakmaker in thee of gebak en kan ook perfect als verfrissing voor je handen aangewend worden.

vormpjes vullen

Daarna alles in vormpjes doen, heel goed aandrukken (ja, doe nog maar eens, voor de zekerheid), en dan laten drogen.
Sommigen ontvormen de bruisballetjes direct, en laten ze dan verder drogen, maar bij mij werkte dat niet zo goed: gebroken en verpulverende dingetjes, die gelukkig nog wel te redden vielen door ze opnieuw goed los te roeren en wat extra oranjebloesemwater toe te voegen.

Deze portie is goed voor 15 pralinevormpjes (de hartjes) en 2 muffinvormpjes, of voor 9 muffinvormpjes.
Alles is in principe eetbaar, maar ik hou toch mijn herboristenvormpjes en “echte” bakvormen gescheiden. Geen brownies met lavendel- of (erger nog!) pepermuntsmaak voor mij!

lavendelbruispralientjes

Als alles hard is ontvormen, en in een goed sluitende bokaal of doos bewaren: te veel  luchtvochtigheid is nefast, leg ze niet zomaar op een schaaltje in de badkamer.
Op dit moment ben ik blij dat onze jongens zoveel choco eten: de grote bokalen met een brede hals zijn ideaal, en met een mooi etiket, lint of stofje een goedkope verpakking.

Leuk, simpel en ik dacht véél goedkoper dan gekochte bruisballen. Dat laatste is niet waar, er zijn er goedkopere te vinden, en bij de dure staat geen gewicht, geen vergelijk mogelijk dan. Maar bij deze weet ik tenminste wat er in zit, en dat ik niet vol rode vlekken en jeukende bulten sta na gebruik.

Ik rekende het even voor u uit: 200g bruisballen kosten
natriumbicarbonaat €0,76 + maiszetmeel €0,12 + citroenzuur €0,52 + oranjebloesemwater €0,02 + etherische olie €1,97 (lavendel) of €1,18 (rozemarijn) = €3,39 (lavendel) of €2,6 (rozemarijn)

Voetbadje maken? Water op temperatuur naar keuze, en zo’n bruisbal er in!

Zeg mij eens…

…als ik zeg “natuurlijke voetverzorging”, waar denk je dan zoal aan? Ik bedoel dan kwaaltjes, ongemakken, dagelijkse voetenritueeltjes waar je een natuurlijk product voor zou willen.

In het kader van een dringend-aan-te-beginnen-eindwerk zijn alle suggesties meer dan welkom. Mogelijk geef ik hier ooit wel eens een kruidig voetverzorgingspakketje weg aan iemand die een reactie achterlaat. 🙂

Auw!

Muzikanten die op mondstukken moeten/willen blazen en winterkou, dat zorgt gegarandeerd voor problemen.
Vanavond en morgen concert, ik had het kunnen weten: vanaf de generale repetities zakt het kwik, wakkert de gure wind aan en lopen er hier vier rond met gebarsten lippen.
’t Schijnt dat dat een pijnlijke zaak is, zeker als er hoge noten geproduceerd moeten worden.

Ik keek in mijn “herboristenkast” en zag dat ik nog net genoeg gerief had om een lippenbalsem van te maken. Toevallig stond er nog een leuk metalen doosje in de schuif, ook qua verpakking was ’t rap gepiept.

De rest van het zakje cacaoboter (4,5 g om precies te zijn), een beetje bijenwas (2,5 g), wat kokosolie (6,5 g) en een druppeltje etherische olie van pepermunt is alles wat ik nodig had. Een druppeltje vitamine E mag er ook nog bij, maar dat ben ik vergeten uit de koelkast te halen.

Simpel om te maken: smelt de bijenwas au-bain-marie, en als die helemaal gesmolten is voeg je er de kokosolie en de cacaoboter bij. Meng goed, en laat een beetje afkoelen. Ondertussen kookte ik het blikje waarin de balsem mag even uit, en liet het uitdampen op een schone handdoek. Hygiëne is vereist in een cosmeticakeuken!

Als het mengsel wat afgekoeld was deed ik er een druppeltje pepermuntolie bij (anders verdampen alle nuttige stoffen) en goot het in het blikje.
blikje lippenbalsem
Voila, de muzikanten kunnen het mee in hun instrumentenkoffer steken en naar hartenlust gebruiken.
Het restje dat in de pot bleef hangen verminderde zienderogen. Iedereen die passeerde moest even testen, en het werd goed bevonden: niet te vet, maar wel beschermend genoeg, en geen té felle pepermuntsmaak.

Jeuj! Missie geslaagd.