Categorie archief: in de keuken

Chocoladequiche? Of auberginebrownie?

Ik weet het niet, maar ’t is lekker.

Het begon stom. Ik had Hugo nodig voor advies over onze moerbeiboom, en het opsleunen van de notelaar. En passant liet hij weten dat de paprikaplantjes die ik hem had gegeven het super gedaan hadden, antwoordde ik dat ik massa’s aubergines had dit seizoen, en spraken we zo halvelings een datum af dat hij zou langskomen.

IMG_20180928_163401

…er zijn er al veel opgegeten, weggegegeven, en er hangen er nog!

Een paar uur later had ik een vraag in mijn mailbox. Of ik al ooit chocolade-auberginebrownies had gemaakt.

Antwoord: euh, nee. Is dat lekker? Dan moogt ge het recept meebrengen.

Ik vond na wat aanwijzingen zelf het recept op internet, en omdat op sommige dagen de drang tot experimenteren veel groter is dan die om mijn huishouden in goeie banen te leiden ging ik aan de slag.

Beetje raar, dat wel, maar tijdens de bereiding proefde ik regelmatig van het beslag, en kwam tot de conclusie dat het eigenlijk alleen maar lekker kon worden.

Ik stuurde een fotootje naar mijn schoonzus, die meldde dat ze van het idee “groenten in zoete taart” prompt misselijk werd, stuitte op het verzet van jongste (nochtans een chocoladefan tot én met) die echt weigert om te proeven, en voerde twee argeloze bezoekers bij wijze van experiment een versgebakken stukje brownie.

IMG-20181002-WA0003
Toen ik vroeg of ze het geheime ingrediënt er konden uithalen, antwoordde Lotteke zonder aarzelen “liefde”. Ik smolt ter plekke, kuntdapeinzen.

“Aubergine? Echt? Dat zou je niet zeggen!”
De brownie werd beschreven als smeuïg, licht, niet te zoet, en niet die overdosis chocoladesmaak die sommige andere recepten wel hebben (ik ben hierin geen typische vrouw denk ik, chocolade doet mij niet veel).

Ondertussen: bijna op. De zonen en man die wel proefden vinden het echt lekker. Ik ook.

Ook proberen? Voila, het recept:

Ingrediënten:

  • 1 middelgrote aubergine (200 g), geschild en in blokjes
  • 150 g pure chocolade (minimaal 70 procent droge cacaobestanddelen), in stukjes
  • 60 g kokosolie
  • 60 g zachte ontpitte dadels, fijngehakt
  • ½tl zout
  • 3 eieren, losgeklopt
  • 1 tl bakpoeder
  • 80 g gemalen amandelen
Bereiding:

  • Verwarm de oven voor op 170 °C.
  • Stoom de aubergine 15 minuten tot hij zacht is (of doe dit in de magnetron). In onze stoomoven deed ik er 25 minuten over, op 100°C.
  • Doe de aubergine in een middelgrote kom en roer er de chocolade en de kokosolie door. Doordat de aubergine nog warm is, smelten de chocolade en de olie.
  • Voeg de fijngehakte dadels en het zout toe. Mix het mengsel met een staafmixer of in de keukenmachine tot het glad is.
  • Voeg als dit voldoende is afgekoeld de eieren en het bakpoeder toe. Mix nogmaals ongeveer een minuutje en meng de gemalen amandelen erdoor.
  • Spreid het mengsel uit op een middelgrote bakplaat bekleed met vetvrij papier en zet ongeveer 20 minuten in de oven. Het is gaar wanneer een mes er droog uitkomt.
    Ik doe niet van bakplaten en papier, ik heb siliconenvormen. De max.
  • Voor cupcakes: verdeel het mengsel over een cupcakevorm met 12 holtes die zijn bekleed met papieren cakevormpjes en zet ongeveer 15-20 minuten in de oven.

Dit recept komt uit het boek Het slimmedarmendieet van Michael Mosley, en vond ik hier.

Advertenties

Pasen

Het wordt hier ten huize een gewoonte, volk aan tafel vragen en denken dat alles op een half dagje geregeld geraakt…
Gelukkig heb ik hier wat nuchtere mannenmensen rondlopen die mij af en toe tips influisteren 😉

De donderdagmarkt was goed voor potplantjes (witte viooltjes), de zondagmarkt voor snijbloemen (tulpen, ranonkels en rozen, allemaal wit)
Het menu geraakte ongeveer wel af (ik improviseer graag nog een beetje), de bestelling werd geplaatst, het huis min of meer aan kant, de tuintafel werd binnengehaald, drank gekoeld, en dan kwam het leuke stuk: decoreren.
Bij Dille en Kamille verkopen ze tafellinnen in grote maten aan redelijke prijzen. Dat, aangevuld met wat stoffen en papieren servietten, leuke kaarsjes en zelfgemaakte naamkaartjes zorgde voor een mooie tafel (al zeg ik het zelf). Ook voor een vrijdagnamiddag knutselplezier, want die inspiratie komt meestal pas op ’t laatste nippertje.

Met wat zelfdrogende boetseerpasta, soeplettertjes, verf en een uitsteekvormpje ging ik aan de slag.

paashaasjes met namen als tafeldecoratie

Fijn detail: de verf voor de hall blijkt qua kleur perfect te passen bij het tafellinnen. Papieren lintje er door, bloempje er bij: goedgekeurd.

paashaasje met ranonkel
Op het menu ook deze keer weer uitdagingen: elk van ons gaf een ingrediënt dat terug te vinden moest zijn. Deze keer waren dat appel, pijnboompitjes, geitenkaas, avocado, fruit in ’t algemeen (dat was van een zoon die geen zin had in nadenken) en drie dingen uit eigen tuin (dat kwam van mij).
Verder leg ik mezelf op dat er minstens twee gerechten moeten bij zijn die ik nooit eerder maakte. Geen nood deze keer, heel het menu was een gok. Schitteren als keukenprinses of mij met het schaamrood op de wangen verstoppen achter een berg afwas, beiden behoorden tot de mogelijkheden.

Tegen ’s noens liep het hier aardig vol, en aperitiefden we met hapjes. Op zo’n dagen zijn “makkelijke” chips, nootjes en koekjes uit den boze. Wij presenteerden een glaasje rauwe groenten met dipsaus, een trio van gevulde tomaatjes (met pesto-roomkaas, met garnaaltjes en met roerei en spekjes) en mini-wraps met kip. nadien werden de restjes tomatenvulling en wat toastjes nog op tafel gezet. Tot dan lag het fototoestel op de kast, ondanks het voornemen om deze keer alle hapjes op de gevoelige plaat te hebben…

Pauze! De paashaas was ondertussen toch wel in de tuin geweest zeker!? Kleine kabouter deed zijn best om alles te verzamelen.

paaseitjes rapen

Daarna mocht ieder zijn naam nemen en een plaatsje aan tafel kiezen. Alleen mijn stoel was voorbehouden (dicht bij de keuken), voor de rest deed ik deze keer niet aan tafelschikking. Te voorziene conflicten tussen disgenoten waren er niet, enige sturing was dus totaal overbodig.

Nadien: aardappelschijfje met zalmtartaar (ingrediënt avocado zit er bij). Oudste zoon vond het niet lekker…

aardappelschijfje met zalmtartaar

Posteleinsoep (eigen kweek, ook de prei die er bij zat) met een toefje room en garnaaltjes. Daar ontdekte Oma dat ze een ware entertainer was: de simpele vraag wat iedereen zag in de room leverde hilarische antwoorden op.

posteleinsoep

Gegrilde peer met geitenkaas (of brie voor wie geen geitenkaas apprecieert) en gehakte nootjes, op een bedje van sla (uit eigen serre), met snippers daslook en een toefje peterselie (ook beiden uit eigen tuin).

gegrilde peer

Sorbet van vlierbloesem en champagne, met een blaadje munt. De sorbet was ik eigenlijk vergeten, dus iedereen kon live “the making of” meemaken. ’t Was wel een verademing toen de machine weer uit mocht, zo’n extra decibels heb je echt niet nodig op zo’n dag.

vlier-champagnesorbet

En dan, dé uitdaging van de dag. Tajine met groenten en geconfijte citroen, opgediend met couscous. Er moeten er twee zijn, want mijn traditionele kokshartje wil met Pasen iets met lam op tafel, maar sommigen lusten dat niet. Die kregen dus een kiptajine. De kippeneters (4) waren in de minderheid, die kregen hun gerecht uit de traditionele aardewerken pot, de lamstajine (voor 10) werd in een gietijzeren pot van de buren bereid. Die citroen daarbij, da’s een must. De geur alleen al… Gelukkig heeft “onze” donderdagsmarkt een kraampje waar al zo’n oosterse ingrediënten te vinden zijn. De verkoper vond het fantastisch dat ik op een traditioneel feest van bij ons een traditioneel gerecht uit zijn cultuur maak.
Het vlees kwam van Bioplanet. Geen gesponsorde post, maar oprecht veel lof over zoveel kwaliteit. Mals, smaakvol, heerlijk. Bij het lamsvlees zaten paarse en gele wortels, venkel, courgette en aubergine, bij de kip koos ik witte selder ipv venkel. Terecht, bleek achteraf. Ik begin mijn tafelgasten te kennen 😉

tajine, stoofpot en couscous

Ook twee porties couscous: één mét en één zonder rozijnen en pijnboompitjes, waarbij die mét gemaakt werd met de bouillon uit de lamstajine, die zonder met een “blokjesbouillon”. En dat allemaal zonder stress. En oef! ’t Was heerlijk. De vrees voor taai vlees was ongegrond, plan B (de frituur) niet nodig. nog een leuke bijkomstigheid: op twee liter soep en drie miniwraps na was alles op.

Het dessert: een simpel Pinterest-idee, dat gelukkig de avond op voorhand gemaakt werd. Appelroosjes, die nog even terug opgewarmd werden in de oven, bestrooid met poedersuiker en in het gezelschap van heerlijk hoeve-ijs. Die van ons zagen er minstens even mooi en lekker uit, maar de fotograaf die het dessert hier fotografeerde had geen vaste hand.
Slagroom? Vergeten. Net als de koriander op de couscous trouwens, waarvoor man des huizes die ochtend twee keer naar de winkel gestuurd was…

Daarna was er koffie, met paaseitjes natuurlijk.

Jarige schoonzus kreeg achteraf alle snijbloemetjes mee, iedereen die wilde mocht een potje viooltjes meepakken voor in de tuin, en de ranonkeltjes die op de borden lagen staan hier nu in een speciaal (ook zelf gedecoreerd) vaasje.

vlindervaasje, voor S* en W* en al die anderen...

’t Is veel werk, veel plannen en goed voorbereiden, maar eigenlijk doe ik dat graag. Gelukkig vindt man des huizes het ook plezant om mee in de keuken en achter de stofzuiger te staan, en anderen een leuke dag en een gemeende “dankjewel voor wat je voor ons betekent” te bezorgen.
Kijk, die zachte vormen op de achtergrond: mijn rots in de branding.

rots in de branding

’s Avonds in de zetel dronken we nog een pintje, en zagen we dat iedereen zijn naampaashaasje liet liggen. Dat was de vereiste als ze er volgend jaar opnieuw wilden bij zijn. ’t Zal zijn dat het goed was zeker?

 

 

 

 

Een avondmaaltje bij ons

pastaslaatje voor 6Nee, wij serveren normaalgezien niet in plastiek, de kinders zijn groot genoeg voor porselein ondertussen.

Wat je hier ziet is het resultaat van wat groenten snijden, een kilo pasta koken, verdelen en mengen naar ieders wensen.

De twee muzikanten die gisteren van 17 tot 22 generale repetitie hadden kregen hun avondeten mee.
Oudste: veel en met olijven en andalouse. Onderste rode kom, netto inhoud 1200g, drie uur later leeg. Werden daarnaast nog verorberd: een pak friet, wat soep, een chocomousse die ik als dessertje meegegeven had en bij thuiskomst nog een bord van “onze” pasta.
Tweede: gele kom, matige hoeveelheid van 800g, zwanworstjes en ananas, geen olijven. Eveneens nog frieten en soep omdat hij “een klein hongerke” voelde, en nadien een papperig chocomouske. ’t Had te dicht bij de chauffage gestaan, maar ’t was nog wel lekker.

De twee jongsten hadden een muziekoptreden en babysit, ikzelf avondles. Zo’n slaatje is ideaal als er in verspreide slagorde gegeten moet worden.

Jongste en derde: witte kom op de voorgrond, zelfde ingredienten als tweede. Die verdeelden ze onder hun tweetjes, en wel zodanig dat ze vandaag ook nog een portietje mee naar school konden nemen, naast een stapel boterhammen.

Ma en pa: rechthoekige kom bovenaan, geen ananas en zwan, wel olijven. Ik at ook na de avondschool nog een klein beetje, oudste kuiste de pot uit.

Goeie eters, mijn jongens…

 

Ten strijde!

Nu! Niet plooien, het ijzer smeden terwijl het heet is, en nog zulks.

Even een beetje duiding? Herfst en regen zijn bij mij synoniem voor doelloos voor het raam zitten wachten op betere tijden. Radio deprimo in ’t honderdvoud, als het ware.
Ik heb dan elk jaar opnieuw het idee dat dat een periode is waarin je niks van enige betekenis kan doen. Dit jaar zou die grijze greep mij niet te pakken krijgen: ik maakte zowaar een plan.

Het eerste plan, zet de zonen in voor een uurtje huishoudelijke hulp en verwezenlijk iets extra, lukte voor 50%. Wij hebben hier meegaande en minder meegaande karakters, moet u weten.
Het minst meegaande persoontje kan wel ingeschakeld worden, voor vanalles en nog wat zelfs, maar hij mag het niet doorhebben 😉 . En laat ik daar nu wel straf in zijn. Ha!

En daar kwam plan drie. Ah ja, ik vergat te vertellen dat plan twee niet goed overdacht was: doe niks meer aan uw keuken tot de nieuwe er staat. Dat gaat dus echt niet, ik heb het meer dan een jaar geprobeerd, maar dat werkt niet. De nieuwe keuken, daar is in de verte al eens over gedacht, maar nog niks concreet, blijven niks doen is geen goed plan.
’t Resultaat is er: vet kruipt overal, choco en broodkruimels ook. Vette handen en koffiespatters: check, dat hebben we hier ook. En bloem, in alle soorten, maar dat kan niet anders als je elke avond drie broden bakt laat bakken door man des huizes.

Plan drie dus: doseer, en werk met maten. Mijn beste maat in deze werd het rebels karakter, meesterlijk gemanipuleerd door mezelf. Elke keer als hij toevallig in de buurt kwam: “Wil jij juist efkes die en die kast leeghalen? Zet maar alles op tafel”. Voila, lege kasten om uit te wassen, alle inhoud overzichtelijk op tafel om te sorteren en liquideren, en toch hulp van een zoon.
Vroeger zou ik heel de keuken in één keer aangepakt hebben, die jeugdige overmoed laat ik nu zo. Stuk per stuk wordt het weer spic en span. Einde der werken voorzien één dezer.
Jammer dat ik geen “voor” foto genomen heb. Niet dat ik hem zou publiceren hoor, goh nee, er zou teveel van geklapt worden. Gelukkig heb ik geen Sien en Maria op TV nodig om te weten dat het niet alleen hier zo af en toe een klein stort kan zijn. Toch?

Tip van de dag: soda, opgelost in heet water. Die ouderwetse kristallen, die je in zakken van een kilo kan kopen. Zelfs het gasfornuis had alleen dat nodig, eens wrijven met een vod, niks schuren en schrobben tot je erbij neervalt. Echt, daar kan geen keukenspray tegenop, al willen ze je in de reclame wel wat anders doen geloven. Die citroengeur heb je niet natuurlijk, maar dat maak ik straks wel goed met de geur van appelcake.

Voor de binnenkant en de deur van de oven was dat niet genoeg, daarom een Pinterest-test: baking soda, hier verkocht als natriumbicarbonaat, en bij de Jef veel goedkoper dan bij den Albert. Ik had dat beter eerst eens deftig gelezen natuurlijk, want ik heb mij veel te moe gemaakt. Aanbrengen en een dag laten zitten, in plaats van te wrijven tot alle vuil weg is. Ach ja, armspierworkout hebben we nu ook weer gehad. Baking-soda krijgt op Pinterest veel te veel eer zeg ik u. Blijven wrijven is de realiteit, ook nadat het een paar uur ingewerkt heeft.
Nog van Pinterest: ovenroosters en platen op een oude handdoek (om krassen te voorkomen) in een heet bad, met een vaatwastablet erbij. Laten weken, spoelen, klaar. Gezien het vetgehalte van sommige onderdelen gooide ik ook hier wat soda bij. Helaas bleek dat op tinternet weer veel mooier dan in ’t echt. Vergelijk het met de inweek-functie van uw wasmachine. ’t Komt een beetje vlotter los allemaal, maar verwacht geen wonderen.

De anatomie van gasoven (ja, lekker antiek!) en vaatwasmachine hebben geen geheimen meer voor mij. De vaatwas mag ik niet te dikwijls meer uiteengooien om hier en daar wat beter aan te kunnen, want als ik elke keer twee stukken over hou komt dat op den duur niet meer goed denk ik…

Achteraf zijn je handen wel om zeep (‘ebd’em?) en kan je eens lief lachen naar de medegebruikers van die frisse keuken en een handmassageke versieren. Of volgende keer handschoenen gebruiken, maar da’s zo plezant niet als de eerste optie.

Tomatenoogst

Een waar feest hier ten huize! Ik kan dus wel degelijk tomaten kweken 🙂 Met dank aan Lieven David en Velt voor de nieuwsbrieven.

Twee jaar geleden stonden mijn tomatenplantjes mooi te wezen op het moestuinperceeltje “vrucht”. Mooie tomaten in wording, en dan, net voor je zulks eindelijk kan proeven: dé plaag. Niks geen oogst dus.

Na het moestuinseizoen zag ik een plastiek tunnelserretje in reclame staan, en ik verwachtte daar heel veel van. De tomaten konden vroeger in de grond, en ja, er waren er beduidend meer en vroeger rijp dan aan de planten in volle grond. Kers- en bestomaatjes werden hier in redelijke aantallen gesnoept, maar tegen het moment van de waarheid was ze daar weer: de plaag.

Een gelukkig toeval wil dat ik toen nog wel eens op facebook rondneusde, en als eerste reageerde op een berichtje waarin een glazen serre te koop werd aangeboden voor een zeer aanvaardbare prijs. De man die het verkocht was zo sympathiek om het voor ons opzij te houden tot we er eindelijk om konden gaan, en dit jaar staan er dus voor het eerst kerngezonde tomatenplanten te blinken achter ’t glas.
serre vol tomatenOok aubergines, paprika’s, hete pepertjes, snackkomkommertjes en met een beetje geluk nog een paar meloentjes zullen we kunnen oogsten.

De aperitief- en trostomaten worden dagelijks geplukt en met veel smaak zo opgegeten, of mee in het dagelijkse menu verwerkt,  maar dan blijft er nog heel wat lekkers hangen natuurlijk. Op onderstaande foto een selectie vleestomaten: Cherokee Purple, Gildo Pietroboni, Marvel Striped en een coeur-de-boeuf van de markt waar ik zaden van oogstte vorig jaar.
tomatenMet zo’n weer als vandaag is het niet erg om een tijdje achter de kookpotten te staan, en er werd van huisvlijt gedaan.
Tomaten wassen, steeltjes en eventuele slechte stukjes (bijna niks!) er uitsnijden, sjalotjes, oregano, basilicum, thijm en een paar hete pepertjes klaarleggen, en dan op zoek naar een recept.

Liefst zou ik dit van Mme ZsaZsa gebruikt hebben, maar met zo’n eigenwijze (gas)oven als de onze en zo’n massa heerlijkheden riskeerde ik dat niet. Die oven luistert alleen maar naar de knopjes als hij daar zin in heeft, alles moet na een half uur gedraaid en verplaatst worden, en ik wou als een echt lui wijf gewoon in de keuken koffie drinken terwijl (op reclamewijze) “heerlijke aroma’s de lucht vullen”.
De familiekookpot dan maar: een inox dink van 17 liter, waar ik enkele keren per jaar spaghettisaus, appelmoes, vol-au-vent en stoofvlees in maak. Grote massa’s, en dan in de diepvries.

Ik nam wel ongeveer de ingrediënten uit bovenstaand recept, maar dan in een kookpot op het gasfornuis.
Ik goot de lekkerste olijfolie ever in de pot, en liet daar sjalotjes en look in zweten. Lang genoeg, dan komen de beste smaken naar boven. Daarna alle tomaten erbij, een handvol verse kruiden uit de tuin (oregano en basilicum), wat fijngeknipte cayennepepertjes (ook uit eigen tuin, en met een schaar gaat makkelijker dan met een mes), peper, kruidenzout, ahornsiroop en een beetje suiker.
Dat alles stond een uur te pruttelen, ik vergat koffie te drinken, maar deed wel aan zadenoogst.
zadenoogst tomatenToen geurde de keuken opeens zoals ze waarschijnlijk ook bij Mama Miracoli ruikt. Hemels!
Alles door de passe-vite, en dan in bokaaltjes.
zelfgemaakte tomatenpassata Ondertussen is er al duchtig geproefd natuurlijk, en ik kan u met mijn hand op mijn hart zeggen dat dat de lekkerste tomatenpassata is die ik ooit at. Een dikke 8 liter die deze winter weer naar zomer zullen smaken. En we zijn nog lang niet uit-geoogst!
Eigenlijk verdient de tomaat ook de titel “plant van de maand”, maar ik zoek er nog eentje uit de siertuin ook hoor!

Nectarinen-vijgenconfituur

Of hoe je een vergeten halve bak fruit en een overvloed aan verse vijgen van eigen boompje verwerkt krijgt.
vijgenoogst Je wacht tot een heerlijke geur van nectarine het huis vult, elke keer als je de deur naar de kelder open doet. Op dat moment zijn ze rijp, en vlotjes te ontdoen van schil en pit. Niet té lang wachten, want de kroost ruikt dat ook, en voor je het weet zijn alle nectarinen ribbedebie.
Vervolgens kijk je naar de massa vijgen die je plukte, en hoe je die nooit binnen een redelijke tijdsperiode kan opeten. Ik ben de enige hier in huis die daar “stekezot” van is, de rest wil wel eens proeven maar daar blijft het dan ook bij.
En dan bedenk je dat die combinatie, op een vers pistoléke, alleen maar hemels kan zijn.
nectarinen-vijgenconfituurHet recept:

*Ontdoe nectarinen van schil en pit, en snij ze in kleine stukken (ik had 800g netto)
*Snij het steeltje van de vijgen, schil ze als je dat nodig vindt (hoe rijper de vijg, hoe dunner de schil), en snij in vier. (600g netto). Alles bij mekaar doen in een grote kookpot, en het sap van 1 limoen er bij (ik had geen citroenen meer…)
Voor wie zich afvraagt hoe ik aan zo’n mooie getallen kom: ik eet alles boven het honderdtal op, kwestie van gemakkelijk te kunnen rekenen met suiker 🙂
*Het fruit even laten sudderen in een grote kookpot. De vijgen zijn veel rapper zacht dan de nectarinen, maar daar komt de pureestamper in het spel: even de fruitmassa bewerken tot de stukjes de gewenste grootte hebben.
*Daarna roerde ik er 700g confituursuiker 2:1 door, en moest toen noodgedwongen alles wegzetten. Potjes vergeten!
*Nadat die afgewassen waren zette ik de pot weer op het vuur, en na drie minuten koken (zo echt van dat goed borrelen, dat ook blijft duren als je roert) was mijn confituur klaar om in bokaaltjes te gieten.
Vijf volle, en nog een klein potje extra dat jongste meenam naar mijn ouders, en dat bij metekindje enorm in de smaak viel.

Ode aan de vlierbloesem

Mooi om te zien, heerlijk om te ruiken, maar vooral: lekker!

Tot vorig jaar moest ik op stap om vlierbloesems te plukken: ons boompje was nog veel te jong en had ocharme 4 schermen. Maar vlier groeit snel, en dit jaar heb ik biobloesems bij de vleet.

Om te beginnen plukte ik een bak vol. Bloemen die mooi openstaan en waar het stuifmeel af vliegt als je er tegen tikt: ideaal.

stuifmeel

Nee, niet slecht afgewassen of stoffig! Stuifmeel.

Samen met wat citroenen zette ik alles onder water, en liet het 24u rusten. Stel u van de geur niet te veel hemels voor: toen we ’s avonds thuiskwamen vroegen de jongens of er een kater in huis gesproeid had… Moenievrage.

Na een etmaal filterde ik alles door een neteldoek, en per liter vocht voegde ik een halve kilo suiker bij. Sommige recepten houden 1 op 1 aan, maar dat vind ik véél te zoet. Ervaring leert dat het ook met die mindere dosis voldoende lang bewaart.
Eergisteren nog aan de boom, vandaag gebotteld. In flesjes die gisteren nog ergens in een hollands rek stonden en vandaag netjes aan de deur geleverd zijn. Met etiketjes op geplakt die ik hier maakte, printte op zelfklevers en hopla: schoon eh?
vlierbloesemsiroop
En vooral: heerlijk! In cava, in witte wijn, in spuitwater, of als vervanger voor de suikersiroop die als basis voor sorbet dient.

De volgende dag: opnieuw geplukt. Verse bloemen, met aalbessensap van vorig jaar dat nog niet tot gelei verwerkt was. Da’s een literfles, van bij de Zweedse meubelgigant. Een beetje uitstelgedrag heeft zeker zijn voordelen 🙂

aalbessensap en vlierbloesem

aalbessen met vlierbloesem
Alles ook 24 u laten trekken, zeven en gelei maken. Sap afmeten, per liter sap een halve kilo confituursuiker (type 1 kilo suiker voor 2 kilo fruit) doorroeren, 3 minuten laten koken: klaar. Geheugensteuntje voor mezelf: deze hoeveelheid was goed voor 4 potjes.

De verse abrikozen waren ook al heel gunstig geprijsd op de markt, en dat samen met appelsienen en vlierbloesem leverde 7 potjes en een proevertje lievelingsconfituur op. De hoeveelheden in het recept dat je achter de link vindt werden x4 gedaan.

abrikozen-vlierbloesemconfituur

Vooral mijn lievelingsconfituur, de rest van de abrikozen werd samen met rabarber het favoriete confituurke van man des huizes. Als het vanaf nu “bokes met confituur” zijn, vinden we dat helemaal niet erg.
verwerkte oogst
Allé hop! Bloesems gaan plukken! Haast u, want binnenkort beginnen de besjes zich te vormen en ben je onherroepelijk te laat!