Categorie archief: PC beeld van een beeld

PC Beeld van een beeld – 3/12

Op 10 juli 2009 werd op ons dorpsplein opnieuw een beeld onhuld, aan de andere kant van de kerk. De Tijd, van Christophe Van de Velde.
Ik stond dagelijks aan de voet van het heuveltje waarop het staat, te wachten op mijn kinderen, tot ze de schoolpoort uit zouden stuiven. Er werden daar heel veel “klapkes” gedaan, en die constructie stond daar te staan.

Nooit op gelet, nooit écht bekeken. Het beeld was er gewoon. Ik wist niet eens hoe het heette, ik vind het niet echt mooi, maar als je last-minute (ja, de tijd vliegt!) nog iets moet verzinnen voor de challenge van Nachtbraker is het de ideale oplossing…500 meter van onze voordeur. De Tijd

Een beetje achtergrond:
Toen in 2004 de naschoolse opvang op het Dorpsplein van Massemen gerenoveerd zou worden, bleek op een van de verdiepingen van het gebouw het oude raderwerk van de torenklok van de kerk te liggen.
De mechaniek werd overgebracht naar de gemeentelijke loodsen in de Peperstraat, maar het kreeg – na beraadslaging binnen de gemeente – een nieuwe bestemming.
‘We wilden een kunstenaar de kans geven om er iets mee te doen’, vertelt schepen van Cultuur Lieve De Gelder (CD&V). ‘Het raderwerk moest in ieder geval intact blijven, het heeft tenslotte toch heel lang in de toren gehangen.
Christophe Van de Velde uit Schellebelle kreeg de opdracht. ‘Ik heb het raderwerk een plaats gegeven bij de kerk zelf. En ik was creatief met het begrip tijd: de tijd vliegt, tijd geeft je een gevoel van vrijheid. Dat gevoel wilde ik in het werk gaan tonen.’
De groendienst en de technische dienst hebben het kunstwerk een plaats gegeven op het Dorpsplein van Massemen, bij de eeuwenoude linde. (bron: het Nieuwsblad) raderwerk Moeilijk geplaatst om een foto van te nemen, altijd is er wel iets dat stoort op de achtergrond. Ik vind het nog steeds niets om “waw” over te zeggen, maar ben wel tevreden dat ik nu tenminste weet wat daar staat.
Advertenties

PC Beeld van een beeld – 2/12

Ik zie het ongeveer elke dag, het beeld dat op “ons” dorpsplein staat. Ik bekeek het van ver, van dicht, langs achter, maar er stoorde altijd wel iéts op de achtergrond.
Oudste zoon moest deze week nog een huiswerkje “nachtelijk landschap” maken, en ik wilde nog wel eens mee gaan kijken of het misschien in het donker en met een spot er op beter zou zijn. Nu ja, ’t kan erdoor. Deel 2 in de maandelijkse challenge van Nachtbraker.

beeld her-steller

Het beeld heeft hier in ons dorp voor veel ambiance gezorgd. Het is er eentje dat thuishoort in de reeks “Een thuis voor een beeld”, waarin de provincie Oost-Vlaanderen een geschikte locatie zoekt voor een kunstwerk, en gemeenten uitdaagt om aan de hand van een aantal opdrachten te bewijzen dat hun locatie echt de beste is.

“Wij” waren al voor de derde keer finalist (als je de hele gemeente bekijkt, met alle fusiegemeenten), maar ’t was de eerste keer voor Massemen. De betrokkenheid van klein en groot, jong en oud was fantastisch. Een rechtstreekse radio-uitzending op woensdagmiddag was ondanks het miezerige weer een gezellige bedoening. In gedachten hadden we al gewonnen, en een beetje later werd dit bevestigd.

hoofd her-steller

De her-steller van Stefaan van Biesen staat sinds 2006 op ons dorpsplein.

Een woordje uitleg vond ik op het www en plakte ik hieronder:

Het beeld van Daphne achtervolgd door Apollo, terwijl ze verandert in een boom, om zo te ontsnappen aan de begeerte van deze god, is in de Griekse mythologie wel gekend. Het beeld van Daphne die transformeert tot boom, is haar redding voor een lot dat zij niet wenst te ondergaan. Zo ontsnapt ze aan de hebzucht van Apollo, die met deze mateloze drang om te bezitten, een materiele verzuchting belichaamt. Daphne is daar een tegenpool van. Door haar onschuld wordt zij als het ware onaanraakbaar.
Met deze sculptuur ‘her-steller’, wil de kunstenaar een verbinding maken tussen de mens en zijn natuurlijke omgeving. Het gegeven van een mens die boom wordt, duidt op een verlangen naar herstel. De mens maakt terug contact met de aarde en vereenzelvigd zich ermee. Het is een concrete betrokkenheid, waar de mens zijn plaats terugvindt in een groter geheel: de natuur, waar hij een wezenlijk deel van uitmaakt. De figuur staat op een van de afgezaagde stammen en brengt in gedachten de boom weer tot leven. De figuur ‘stelt zich’ terug ‘her’: hij neemt zijn oorspronkelijke plaats in.

De sculptuur, 7 afgezaagde boomstammen met op één ervan een figuur, wordt in brons uitgevoerd met een groene patine. De hoogte van de figuur op de afgezaagde boomstam is 4 meter.

her-steller

Na deze foto ging de verlichting uit, en vond ik het hoog tijd om oudste zoon naar zijn bed te dirigeren.

PC Beeld van een beeld – 1/12

Al surfend op het grote wereldwijde web komt een mens al eens een uitdaging tegen. Bij Nachtbraker bijvoorbeeld. Vorig jaar was het wat te hoog gegrepen, één foto per week, maar nu, één per maand, dat kan mogelijks wel lukken. En kijk, toch werd het weer vooruitgeschoven, tot bijna op het nippertje.

beeld in keramiek, geglazuurd, PC1/12

Het beeld bestaat al van toen ik nog studeerde, en stond in de hal bij mijn lap-meter*. Dàt, en een houtsculptuur van een slak waren mijn twee absolute favorieten, en ik liet dan ook geen gelegenheid voorbij gaan om dat zo tussen neus en lippen door even te vermelden.
Het werd gemaakt door haar man, Emiel De Puysseleyr, een collega van mijn moeder, vriend des huizes, later lap-peter* van mijn broer, en “Nonkel Milleke” voor mij.
Ik denk dat het pas tijdens zijn pensioen was dat hij naar de academie ging, en vooral houtsnijwerk en keramiek maakte. Na zijn opleiding daar huurde hij met een aantal gelijkgestemden een ruimte waar ze creatief hun ding konden doen.

Het beeldje heb ik ontelbare keren in mijn handen gehad, ik was (en ben nog steeds) verliefd op de kleur, de lijnen, de fijne cracquelé in het glazuur, de gladheid van het materiaal, de randjes die volgens de maker niet fijn genoeg afgewerkt zijn, de spikkeltjes blauwe kleurstof die hier en daar te zien zijn, de putjes in het glazuur.

barstjes in glazuur van beeldje

ongelijke rand, putjes en blauwe kleurstof in glazuur

Ik vond het fantastisch dat een man als hij met eindeloos geduld aan één van zijn werken bezig kon zijn, en achteraf met zoveel passie kon vertellen over hoe het ontwerp ontstond, wat de moeilijkheden bij het maken waren, wat hij van het resultaat vond, en hoe hij het een volgende keer zou aanpakken. Hij liet het nooit merken, maar hij wist van mijn liefde voor die twee stukken. Ik weet niet waar de slak beland is ondertussen, maar het beeldje staat hier thuis.
Het was een totale, zeer gewaardeerde verrassing toen man des huizes en ik het kregen op onze trouwdag. De gulle gever stond te blinken toen mijn mond openviel van verbazing…

Dit beeld is vermoedelijk een tweede poging, er staat toch een II in de binnenzijde gekrast, net boven de datum (25/10/93). Gek, in mijn beleving stond dat al véél vroeger op dat kastje…

nummer en datum in beeldje
Ik weet niet of het ooit een naam kreeg, en ik kan het jammer genoeg ook niet meer vragen.
De maker overleed twee zomers geleden, maar de herinnering aan hem blijft. Mee dankzij dit stuk van -voor mij- onschatbare waarde.

* lap-meter en lap-meter: zij namen het peter- en meterschap over van mijn grootouders, die mijn broer en ik amper gekend hebben. Ik heb er geen idee van of dit een algemene gebruikt woord is, of een naam die ter plekke verzonnen werd.