Categorie archief: recept

Vlierbloesemtijd!

Olé! Vreugdedansje.

Twee flessen vlierbloesemchampagne staan al in de kelder. Ik had amper geduld genoeg om er aan te beginnen, en de eerste vier schermen die in bloei stonden werden direct geplukt. Misschien net ietsjes te vroeg, want het vergisten begon niet spontaan, ik heb na enkele dagen een mespuntje bakkersgist mee in de kom gezwierd. Daarna kwamen er bubbeltjes.
Elke dag ga ik eens kijken en draai ik even het stopje los, want hier en daar las ik al over ontploffingsgevaar.

Het ziet er raar uit, met wat vlokjes in de vloeistof, maar het ruikt wel lekker. Nog twee weken geduld, en dan kan ik zeggen of dit experiment voor herhaling vatbaar is of niet.

Natuurlijk wordt ook de favoriete confituur weer aangevuld. Abrikozen-vlierbloesem, dat blijft gewoon de allerbeste. Op de markt waren de abrikozen lekker en betaalbaar. De bloesems werden geknipt en lagen een nachtje te weken in sinaasappelsap, de pot ging op het vuur en zestien potjes pure verwenconfituur zijn nu klaar.

Naast het appelsiensap stond er ook water met citroen en bloemschermen te trekken voor vlierbloesemsiroop. Heerlijk in een droog wit wijntje, voor een Hugo of in een glaasje bubbels. Verder gebruik ik die siroop ook wel in plaats van gewone suikersiroop als basis voor sorbet. Vooral met citroensorbet geeft dat een fris resultaat.

Snoepjes, dat staat ook nog op het programma. Iets in de stijl van turks fruit, of fruitleer, dat moet haalbaar zijn, en als ik dan nog goesting heb maak ik bloesemgelei.

Met een restje vlierbloesemsiroop van vorig jaar, en verse bloemekes maakte ik ijsblokjes. Altijd handig als je wit wijntje net niet koel genoeg is. Kan natuurlijk ook gewoon in spuitwater… Bij mij lukte het omdat ik maar een halve kilo suiker op een liter water gebruik, van anderen hoorde ik dat de siroop niet bevriest omwille van het hogere suikergehalte.

Dit jaar ook een beetje niet-culinair gepruts. Vlierbloesems een tweetal weken laten trekken in appelazijn geeft een zachte lotion voor de huid. Da’s niet moeilijk, na het zeven staat het flesje gevuld, en ruikt heerlijk…naar vlierbloesem 🙂
Geen lotion nodig? Dan kan je deze azijn ook gebruiken in de keuken natuurlijk. Als basis voor een vinaigrette, of enkele druppeltjes op een fruitsla. Dankjewel AnneTanne voor de tip!

vlierbloesemolie, vlierbloesemazijn en gezichtscrème
Nog een beetje ingewikkelder is het recept van Anntje Peeters, voor een zachte gezichtscrème. Gezien ik allergisch reageer op alles wat parfumerieën en supermarkten verkopen om een vrouwenvelleke te soigneren ben ik zeer benieuwd of puur natuur wél zou lukken.

De jojoba-olie werd al getest, een hele week elke dag onder (en bijna in) één oog gesmeerd, en dat is tot hiertoe veelbelovend. Grote dank aan klasgenoot V. die mij haar flesje jojoba-olie uitleende. Geen tranen, geen pukkels, geen gezwollen oogleden.

Ik overgoot verse vlierbloesems met die olie en liet alles 24u trekken. Daarna goot ik het geheel door een fijne zeef, en mijn vlierbloesemolie staat nu klaar voor gebruik. Ik deed het geheel niet door een neteldoek, het blijft een beetje troebel door het aanwezige stuifmeel, maar dat vind ik niet erg.
De olie kan je zo gebruiken, of als onderdeel van deze crème.

Sinds de herboristenopleiding is dat recept geen compleet Chinees meer, en waagde ik het erop.

Het samen “blenderen” van de water- en vetgedeelten van de crème was geen goed idee: te weinig volume. Nadat ik alles met een pottenlikker weer min of meer bij mekaar geschraapt had klopte ik het met de hand stevig door mekaar. Een prachtig romig smeuïg smeerseltje.
Als dagcrème een beetje te vettig voor mij, misschien omdat ik mangoboter verving door cacaoboter? ’s Avonds, na een dagje buiten werken en een doucheke is het wel een zaligheid op je gezicht.
Na het bereiden zette ik de crème in de koelkast, en nu nog blijft hij stevig, maar smelt wel direct als je hem opbrengt. Ik heb ook de indruk dat de vermenging niet echt optimaal is, soms voelt het vet aan, dan weer waterachtig.

Nu is het eventjes gedaan, ik zou graag nog wat met vlierbessen proberen ook namelijk. Dan moeten er wel wat bloesems blijven staan hé…

Wie er ook nog wil aan beginnen: haast je, ’t is bijna voorbij. Wegens uitstelgedrag (ik neem morgen dat fotootje wel) stond die post hier veel langer in concepten dan gepland.

 

Tomatenoogst

Een waar feest hier ten huize! Ik kan dus wel degelijk tomaten kweken 🙂 Met dank aan Lieven David en Velt voor de nieuwsbrieven.

Twee jaar geleden stonden mijn tomatenplantjes mooi te wezen op het moestuinperceeltje “vrucht”. Mooie tomaten in wording, en dan, net voor je zulks eindelijk kan proeven: dé plaag. Niks geen oogst dus.

Na het moestuinseizoen zag ik een plastiek tunnelserretje in reclame staan, en ik verwachtte daar heel veel van. De tomaten konden vroeger in de grond, en ja, er waren er beduidend meer en vroeger rijp dan aan de planten in volle grond. Kers- en bestomaatjes werden hier in redelijke aantallen gesnoept, maar tegen het moment van de waarheid was ze daar weer: de plaag.

Een gelukkig toeval wil dat ik toen nog wel eens op facebook rondneusde, en als eerste reageerde op een berichtje waarin een glazen serre te koop werd aangeboden voor een zeer aanvaardbare prijs. De man die het verkocht was zo sympathiek om het voor ons opzij te houden tot we er eindelijk om konden gaan, en dit jaar staan er dus voor het eerst kerngezonde tomatenplanten te blinken achter ’t glas.
serre vol tomatenOok aubergines, paprika’s, hete pepertjes, snackkomkommertjes en met een beetje geluk nog een paar meloentjes zullen we kunnen oogsten.

De aperitief- en trostomaten worden dagelijks geplukt en met veel smaak zo opgegeten, of mee in het dagelijkse menu verwerkt,  maar dan blijft er nog heel wat lekkers hangen natuurlijk. Op onderstaande foto een selectie vleestomaten: Cherokee Purple, Gildo Pietroboni, Marvel Striped en een coeur-de-boeuf van de markt waar ik zaden van oogstte vorig jaar.
tomatenMet zo’n weer als vandaag is het niet erg om een tijdje achter de kookpotten te staan, en er werd van huisvlijt gedaan.
Tomaten wassen, steeltjes en eventuele slechte stukjes (bijna niks!) er uitsnijden, sjalotjes, oregano, basilicum, thijm en een paar hete pepertjes klaarleggen, en dan op zoek naar een recept.

Liefst zou ik dit van Mme ZsaZsa gebruikt hebben, maar met zo’n eigenwijze (gas)oven als de onze en zo’n massa heerlijkheden riskeerde ik dat niet. Die oven luistert alleen maar naar de knopjes als hij daar zin in heeft, alles moet na een half uur gedraaid en verplaatst worden, en ik wou als een echt lui wijf gewoon in de keuken koffie drinken terwijl (op reclamewijze) “heerlijke aroma’s de lucht vullen”.
De familiekookpot dan maar: een inox dink van 17 liter, waar ik enkele keren per jaar spaghettisaus, appelmoes, vol-au-vent en stoofvlees in maak. Grote massa’s, en dan in de diepvries.

Ik nam wel ongeveer de ingrediënten uit bovenstaand recept, maar dan in een kookpot op het gasfornuis.
Ik goot de lekkerste olijfolie ever in de pot, en liet daar sjalotjes en look in zweten. Lang genoeg, dan komen de beste smaken naar boven. Daarna alle tomaten erbij, een handvol verse kruiden uit de tuin (oregano en basilicum), wat fijngeknipte cayennepepertjes (ook uit eigen tuin, en met een schaar gaat makkelijker dan met een mes), peper, kruidenzout, ahornsiroop en een beetje suiker.
Dat alles stond een uur te pruttelen, ik vergat koffie te drinken, maar deed wel aan zadenoogst.
zadenoogst tomatenToen geurde de keuken opeens zoals ze waarschijnlijk ook bij Mama Miracoli ruikt. Hemels!
Alles door de passe-vite, en dan in bokaaltjes.
zelfgemaakte tomatenpassata Ondertussen is er al duchtig geproefd natuurlijk, en ik kan u met mijn hand op mijn hart zeggen dat dat de lekkerste tomatenpassata is die ik ooit at. Een dikke 8 liter die deze winter weer naar zomer zullen smaken. En we zijn nog lang niet uit-geoogst!
Eigenlijk verdient de tomaat ook de titel “plant van de maand”, maar ik zoek er nog eentje uit de siertuin ook hoor!

Nectarinen-vijgenconfituur

Of hoe je een vergeten halve bak fruit en een overvloed aan verse vijgen van eigen boompje verwerkt krijgt.
vijgenoogst Je wacht tot een heerlijke geur van nectarine het huis vult, elke keer als je de deur naar de kelder open doet. Op dat moment zijn ze rijp, en vlotjes te ontdoen van schil en pit. Niet té lang wachten, want de kroost ruikt dat ook, en voor je het weet zijn alle nectarinen ribbedebie.
Vervolgens kijk je naar de massa vijgen die je plukte, en hoe je die nooit binnen een redelijke tijdsperiode kan opeten. Ik ben de enige hier in huis die daar “stekezot” van is, de rest wil wel eens proeven maar daar blijft het dan ook bij.
En dan bedenk je dat die combinatie, op een vers pistoléke, alleen maar hemels kan zijn.
nectarinen-vijgenconfituurHet recept:

*Ontdoe nectarinen van schil en pit, en snij ze in kleine stukken (ik had 800g netto)
*Snij het steeltje van de vijgen, schil ze als je dat nodig vindt (hoe rijper de vijg, hoe dunner de schil), en snij in vier. (600g netto). Alles bij mekaar doen in een grote kookpot, en het sap van 1 limoen er bij (ik had geen citroenen meer…)
Voor wie zich afvraagt hoe ik aan zo’n mooie getallen kom: ik eet alles boven het honderdtal op, kwestie van gemakkelijk te kunnen rekenen met suiker 🙂
*Het fruit even laten sudderen in een grote kookpot. De vijgen zijn veel rapper zacht dan de nectarinen, maar daar komt de pureestamper in het spel: even de fruitmassa bewerken tot de stukjes de gewenste grootte hebben.
*Daarna roerde ik er 700g confituursuiker 2:1 door, en moest toen noodgedwongen alles wegzetten. Potjes vergeten!
*Nadat die afgewassen waren zette ik de pot weer op het vuur, en na drie minuten koken (zo echt van dat goed borrelen, dat ook blijft duren als je roert) was mijn confituur klaar om in bokaaltjes te gieten.
Vijf volle, en nog een klein potje extra dat jongste meenam naar mijn ouders, en dat bij metekindje enorm in de smaak viel.

Ode aan de vlierbloesem

Mooi om te zien, heerlijk om te ruiken, maar vooral: lekker!

Tot vorig jaar moest ik op stap om vlierbloesems te plukken: ons boompje was nog veel te jong en had ocharme 4 schermen. Maar vlier groeit snel, en dit jaar heb ik biobloesems bij de vleet.

Om te beginnen plukte ik een bak vol. Bloemen die mooi openstaan en waar het stuifmeel af vliegt als je er tegen tikt: ideaal.

stuifmeel

Nee, niet slecht afgewassen of stoffig! Stuifmeel.

Samen met wat citroenen zette ik alles onder water, en liet het 24u rusten. Stel u van de geur niet te veel hemels voor: toen we ’s avonds thuiskwamen vroegen de jongens of er een kater in huis gesproeid had… Moenievrage.

Na een etmaal filterde ik alles door een neteldoek, en per liter vocht voegde ik een halve kilo suiker bij. Sommige recepten houden 1 op 1 aan, maar dat vind ik véél te zoet. Ervaring leert dat het ook met die mindere dosis voldoende lang bewaart.
Eergisteren nog aan de boom, vandaag gebotteld. In flesjes die gisteren nog ergens in een hollands rek stonden en vandaag netjes aan de deur geleverd zijn. Met etiketjes op geplakt die ik hier maakte, printte op zelfklevers en hopla: schoon eh?
vlierbloesemsiroop
En vooral: heerlijk! In cava, in witte wijn, in spuitwater, of als vervanger voor de suikersiroop die als basis voor sorbet dient.

De volgende dag: opnieuw geplukt. Verse bloemen, met aalbessensap van vorig jaar dat nog niet tot gelei verwerkt was. Da’s een literfles, van bij de Zweedse meubelgigant. Een beetje uitstelgedrag heeft zeker zijn voordelen 🙂

aalbessensap en vlierbloesem

aalbessen met vlierbloesem
Alles ook 24 u laten trekken, zeven en gelei maken. Sap afmeten, per liter sap een halve kilo confituursuiker (type 1 kilo suiker voor 2 kilo fruit) doorroeren, 3 minuten laten koken: klaar. Geheugensteuntje voor mezelf: deze hoeveelheid was goed voor 4 potjes.

De verse abrikozen waren ook al heel gunstig geprijsd op de markt, en dat samen met appelsienen en vlierbloesem leverde 7 potjes en een proevertje lievelingsconfituur op. De hoeveelheden in het recept dat je achter de link vindt werden x4 gedaan.

abrikozen-vlierbloesemconfituur

Vooral mijn lievelingsconfituur, de rest van de abrikozen werd samen met rabarber het favoriete confituurke van man des huizes. Als het vanaf nu “bokes met confituur” zijn, vinden we dat helemaal niet erg.
verwerkte oogst
Allé hop! Bloesems gaan plukken! Haast u, want binnenkort beginnen de besjes zich te vormen en ben je onherroepelijk te laat!

Pasen

Eén keer per jaar haal ik mezelf veel werk op mijn hals. Doelbewust, ’t is niet dat ik op voorhand niet weet waar ik aan begin…
Paaszondag is hier traditioneel een gezellig en lekker samenzijn met gezin, familie en goeie vrienden. Een bedankje om wat ze voor ons betekenden gedurende het voorbije jaar. De samenstelling van het gezelschap varieert jaarlijks. Meestal zijn er buren die na het aperitief verdwijnen, soms ook nog volk dat aanschuift bij het dessert.

De vorige edities brachten – mee dankzij mijn fantastische kwaliteit om altijd alles tot het laatste nippertje uit te stellen – de nodige stress met zich mee. Kan niet de bedoeling zijn, dus dit jaar bestelde ik een grote portie “zen”, en deed soms al eens iets op voorhand.

De WC poetsen bijvoorbeeld. Traditioneel een werkje van de laatste 10 minuten. Nu niet, en dat gecombineerd met een briefje “tijdelijk buiten gebruik” was een eerste stap in de goeie richting.

Ziehier, een planning voor een feestje met een uitgebreid menu.

Een tweetal weken op voorhand maak ik dat menu op. Daar zijn een aantal spelregels bij, die ook jaarlijks variëren. Deze keer mocht elke inwoner van dit huis een ingrediënt kiezen, en dat moest “ergens” terug te vinden zijn in één van de gerechten (wortel, appel, chocolade, asperge, roquefort, bladerdeeg).
Verder zijn er minstens twee dingen die ik nog nooit zelf klaargemaakt heb, en nog nooit geproefd heb. Spannend dus, een gokje dat evenzeer kan mee- als tegenvallen.

De week voordien: recepten lezen, planning maken, boodschappenlijst opstellen, huis opruimen. Ik probeerde ook de tafeldecoratie uit, gewoon om zeker te zijn dat de bloempjes het minstens een dag zouden uithouden. En kijk: dit stukje staat al een week fris en vrolijk te wezen, voor amper 7 cent. Eierschaal van eigen kippen, snoeiafval van eigen haagbeuk (geweekt in water om soepeler te werken), viooltje met potgrond waar je zo’n 6 eitjes mee kan vullen.
eitje

Collect and go invullen en vrijdag alles ophalen, zaterdag alle voorbereidende kookactiviteiten, tafeldecoratie maken en tafels dekken. Zaterdagavond kijken, en zien dat het allemaal ok is. Even met de dweil erdoor, en op ’t gemakje nog wat in de zetel hangen.
vlindertjes

viooltjeseitje

gedekte tafelZondagmorgen was er hier eerst nog eentje met een ochtendhumeur die dan ook nog “zijn” koffiekoek bijna in de maag van oudste broer zag verdwijnen. Man loste het op, terwijl ik de laatste details afwerkte.
Twee broers speelden paasklok voor kleine neefje, die voor het eerst op zijn kortje beentjes eitjes kwam rapen.

paaskokkenwerk

paasklokkenwerk

kruiwagentje vullen

kruiwagentje vullen

Zon, aperitief, lekker eten en goed gezelschap. Meer moet dat niet zijn. En ja, omdat het eigenlijk allemaal goed gelukt is, ga ik nu nog even stoefen met het eten…

Aperitiefhapjes:

tapatomaat-crevette

tapatomaat-crevette

meloenspiesje, naar keuze met of zonder porto

meloenspiesje, naar keuze met of zonder porto

quenelle van geitenkaas op een bedje van gebakken appeltjes en zelfgemaakte vijgenconfituur (duurt langer om te benoemen dan om op te eten!)

quenelle van geitenkaas op een bedje van gebakken appeltjes en zelfgemaakte vijgenconfituur (duurt langer om te benoemen dan om op te eten!)

Voorgerecht: een pinterest-vondst die echt even goed lukte als op de foto. Superlekker! Ik rekende 100 ml afgewerkte panna cotta per persoon, maar een volgende keer is 80 ml genoeg.

panna cotta van Roquefort, met guacamole, peer, chilipopcorn en luikse siroop

panna cotta van Roquefort, met guacamole, peer, chilipopcorn en luikse siroop. Ook nog kleine veldkers, zo was de serre weer onkruidvrij 😉

Soep: aspergeroomsoep. Daar is geen foto van, vergeten, maar ze was wel lekker.

Tussengerecht:

Bladerdeegwafeltje met gerookte zalm en dille, op een slaatje van appel, venkel en wortel.

Bladerdeegwafeltje met gerookte zalm en dille, op een slaatje van appel, venkel en wortel.

Sorbet:

basilicumsorbet

Basilicumsorbet. By far de lekkerste sorbet die ik ooit al maakte.

Hoofdgerecht:

Lamsfilet met amandelkorstje, torentje van peer, koolrabi en pancetta, gestoofde postelein uit eigen tuin en kroketjes.

Tot daar mijn verdienste. Tussendoor had ik nog tijd om met petekindje met de autootjes te spelen. Voor die keer dat je hier van de grond kan eten, wil ik wel op mijn buik liggen spelen ook!

piep!

piep!

Schoonbroer maakte de foto, maar ook nog veel meer: hij volgt een cursus bakker, dus promoveerde ik hem prompt tot dessertenmaker van dienst. Drie overheerlijke taarten en een bord koekjes bracht hij mee. ’s Morgens was hij vroeger opgestaan dan wij, want blijkbaar is crème-au-beurre een zeer gevoelig ding: alle ingrediënten moeten exact dezelfde temperatuur hebben, of het mislukt… en natuurlijk gebeurt dat op zo’n dagen!

frambozen-kokoscake, ananasbiscuit met ganache en crème-au-beurre taart.

frambozen-kokoscake, ananasbiscuit en crème-au-beurre taart.

heerlijke koekjes, die ondertussen allemaal op zijn

heerlijke koekjes, die ondertussen allemaal op zijn

Rond negen uur ploften we in ons lege huis in de zetel. We babbelden nog een beetje na met onze jongens, en het deed mij deugd om te horen dat ze er ook van genoten hadden. De jongste met limonade, de rest met een pintje. Zoals het het lekkerst is, recht uit het fleske. Volgens mij kan je daaraan ook wel zien dat ik geen Libelle-madam ben 🙂

De buren gaan op reis, en nemen mee…

…vanalles wat mij hoegenaamd niet aangaat, maar de verse vijgen lieten ze hier. Een stuk of tien, dikke, zoete, malse, sappige, heerlijke vijgen. Ik ben de enige hier in huis die daar zo over denkt, de rest kijkt dan een beetje meewarig, en maakt rare geluidjes.

Zo’n portie vijgen, ik vind dat wel lekker, maar zoveel is ook voor mij overdreven. Ik dacht dus een beetje vooruit (geloof mij vrij, dat gebeurt wel eens hier) en wilde vijgenconfijt maken. Je weet wel,  die potjes die rond de feestdagen nogal strategisch in de winkelrekken opgesteld staan, en die best wel veel kosten. Bovendien heb je daar altijd maar een beetje van nodig, veel kans dat het overschotje een roemloos beschimmeld einde kent. Dit jaar niet met mij!

Recepten zijn niet zo dik gezaaid op het web, dus experimenteerde ik zelf een beetje. Na een deel opgegeten te hebben bleef er 320 gram vijg over. Proper product, dus ik bedoel de vijgen, zonder staartje en eventuele aangetaste stukjes, in kleine stukjes gesneden, en desgewenst zonder schil. Om een “hanteerbare” hoeveelheid te hebben (rekenen met suiker, weetjewel) voegde ik 80 gram porto toe. Niet zomaar porto, oh nee, de beste notenporto van ’t land! Gemaakt door een zeer sympathiek koppel uit Alveringem. Bij gebrek aan notenporto kan je natuurlijk ook gewone rode porto gebruiken.

Achteraf merkte ik dat dat ook een mooie verhouding 4/5 vruchten, 1/5 porto was. Damn, I’m good! Hierbij gooide ik nog enkele takjes citroentijm, recht uit denof, en liet dit alles op een zacht vuurtje tot moes koken.

vijgen in de pot
Nadien moest alles noodgedwongen een beetje wachten, want vooruitdenken gebeurt hier wel, maar niet altijd. Er moesten nog potjes uitgekookt worden. Kleine potjes, van sambal en kappertjes, die hier speciaal voor zo’n dingen bewaard worden.
Nadien de takjes tijm er uit vissen, confituursuiker 1:2 bijvoegen (1 deel suiker op 2 delen vruchtenmassa, hier 200 gram) en aan de kook brengen. Na drie minuten doorkoken het vuur afzetten en de potjes vullen. Ik heb eerst voorzichtig geproefd, en nadien met volle overgave mijn kookpotje “uitgelikt”. Heerlijk! De geitenkaasjes en gerookte eendenborstfilet kunnen hier in delicieus gezelschap van eigen makelij gepresenteerd worden! Jammer dat het maar vier van die mini-potjes zijn, maar aan de andere kant, stel dat het was tegengevallen, dan zit je daar maar mooi met massa’s niet-te-vreten-spul.

vijgenconfijt

Gelukkig komen de buren op ’t eind van de week al weer thuis, en kan ik gewoon om meer vijgen vragen. Ondertussen rijpen die aan ons eigen boompje ook. Zomaar eventjes 27 stuks aan een vijgenboompje van twee jaar oud! Iemand een receptje van chutney? Of iets anders met vijgen? Laat maar komen!

 

 

Bezigheidstherapie

…voor zomers weer zoals de voorbije dagen. Dan denkt ne mens om eindelijk met de voetjes in de lucht in een fantastisch tuinzeteltje dikke boeken te kunnen verslinden, maar nee: de hemelsluizen gaan weer open. Omdat dat tuinzeteltje binnen zetten toch niet dàt zomergevoel geeft, dreigt de dag te verzanden in hangen (achter schermen), of strijken (weeral), of kamer van jongste spruit een grondige beurt geven (bah! vakantiegevoel, weetjewel). Bij hangen hoort koffie, en bij koffie hoort taart. Et voilà, we hebben een ideale bezigheid om kinders van een scherm weg te plukken en zelf gespaard te blijven van wasmandverwerkende bezigheden. Joepie!

Ik kan gelukkig vanuit mijn luie zetel al een enthousiasteling alle ingrediënten en materiaal laten bijeenzoeken. De grootste succesrecepten zijn hier ook echte “luiwijvenrecepten”, zo van niet teveel gedoe met weegschalen en blind bakken en eiwit opkloppen, maar alles bijeen en de oven in.

Simpele rijsttaart:
1 blikje rijstpap
1 kopje bloem, 1 kopje melk, 1 kopje suiker en drie eieren.
Hier moeten de eieren wel eventjes gesplitst worden en het eiwit opgeklopt. Alles bij mekaar roeren, het eiwit op ’t laatst voorzichtig door de massa deeg spatelen, en een dikke drie kwartier in de oven op 180 graden.
Omgekeerd op een taartrooster laten afkoelen voor het typische ringetjespatroon, en wat later opeten met véééééél bloemsuiker.
Zoon koos een mooie maar kleine taartvorm, dus werden er nog enkele minivormpjes gevuld met de rest van het deeg. Yum!

Speedy appeltaart:
Je neemt alle melige appels en dat vergeten rolletje bladerdeeg uit de koelkast.
Appels in kleine blokjes, kristalsuiker en kaneel naar smaak erover strooien en door mekaar husselen.
Bladerdeeg uitrollen in je bakvorm, niks invetten wegens meegeleverd bakpapier, met een vork een paar gaatjes in prikken, beetje bruine suiker over de bodem strooien, appelmengsel op het deeg, naast de andere taart in de oven zwieren, bakken, klaar!

Groot nadeel: in de koelkast zitten soms verrassingen. Zoals bananen en tomaten die een verdacht geurtje hebben, omdat de mosselen ook in die groentenlade stonden, in een niet zo waterdicht zakje als gehoopt. Mosselzop all over the fridge. Ieuw! Een grote uitkuisactie later ruikt ons huis naar vers gebak, de koelkast is weer citroenfris, en alle net-niet-verlepte groene groenten belandden in een kruidig soepje.

Man des huizes had het lumineuze idee om van ergens onderweg vanalles mee te brengen om zelf pizza te maken, dus we profiteerden ook nog van de restwarmte van de oven. Ik profiteerde van zijn aanwezigheid in de keuken en dropte de afwas nogal achteloos in zijn blikveld 😉

Of hoe een druilerige dag toch zeer productief kan uitdraaien…