Categorie archief: rookstop

Een update – 4

Tja, die komt er niet, wegens rookstop geheel en al verleden tijd.

Die “verloren” maanden moeten blijkbaar ook zo snel mogelijk ongedaan gemaakt worden, het tempo waarmee de tabak tot as omgezet wordt ligt hoger dan ooit, de walm komt je tegemoet als zoon in de buurt is. Bweuk!

Toch is er hoop… Hij is nog vast van plan om de “garantie” op te souperen, na de examens, nadat hij uit de klas met bijna 100% rokers een andere weg zal inslaan, na de zomerfestivals en Gentse Feesten.

Uitstelgedrag, hem niet vreemd, maar hoop doet leven zeker?

Een update – 3

Vergeet de vorige update maar. Toen ik zoon twee mijn blogpostje liet lezen n.a.v. de reactie van Eilish vroeg hij wat zijn broer geantwoord had op de vragen (want hij las het artikel niet, alleen de opmerking over zijn schoon ogen natuurlijk).

Ik zei wat oudste mij gezegd had: so far, so good.

Ah, antwoordde hij.

Waarom? vroeg ik op mijn beurt.

Tja. Sinds dan weet ik dat oudste weer aan de sigaretten hangt. Al bijna drie weken opnieuw. Goed verborgen, dat wel, want om mijn neus te bedriegen moet je echt wel straf zijn. Maar toch. Weer leugens, weer achterbaks gedoe.
De zon schijnt, ’t is terrasjesweer,  de druk op school is te groot, hij zal zijn garantiebehandeling in de vakantie  (na de zomerfestivals) wel gaan halen. En dan voor echt. Nu zal hij het roken ook beperken, net doen alsof wij nog niet weten dat hij terug begonnen is. Zijn woorden.

Ja mijn oor! Deze middag kwam hij van school, en mijn neus vertelde dat hij er was. Zijn hand op een meter van mij;  de walm was walgelijk. Nicotinevingers. Vanavond na de repetitie kon hij het ook niet laten: direct bij een roker eentje schooien.

Bah. Geloof in de antirookbehandeling? Geen idee wat ik er van moet denken. De fysieke afkickverschijnselen waren er niet, dat kan ik wel met zekerheid zeggen.
Vertrouwen in de motivatie van oudste? Nul komma nul. Weer eens een keer het vertrouwen dat onder nul zakt. Wat moet je dan zeggen? Proficiat, je hebt het weer eens gekund?

Ooit, misschien, zal hij inzien dat hij ontzettend dom is geweest. Voorlopig paft hij zich vrolijk weer de dwingende verslaving in.
Jammer dat ook zijn omgeving daar weer moet mee van “genieten”.

Echt, schijtdag.

 

Een update – 2

Twee maanden geleden werd oudste zoon behandeld met laser voor zijn rookverslaving. Gedurende het eerste half jaar wil ik jullie maandelijks laten weten hoe het loopt, daarna halfjaarlijks. Alle berichten hierover vind je hier.

Een vraaggesprekje gisteren leerde mij dat het goed gaat. Al kan ik dat dagelijks zien en ruiken ook natuurlijk.

De aankondiging “tijd voor een diepte-interview” deed hem eens schamper lachen, en ontlokte hem een “oh nee moeder, zijdedaarweer?”.
Waarop ik antwoordde “ah ja natuurlijk, ik heb geïnteresseerde lezers die mogelijk zelf ook de stap overwegen en eerst nog een beetje de kat uit de boom willen kijken”.
Jammer genoeg behoort zoon twee daar nog steeds niet toe. Niet tot mijn lezerspubliek, wat ik niet zo erg vind, maar evenmin tot de kandidaat-stopper, wat mij wel lichtjes irriteert.

Fysieke ongemakken? Nog steeds geen. Smaak en geur zijn terug wat ze geweest zijn, huidskleur oogt bij momenten ook wat frisser. Vooral op de dagen dat er geen zware feestjes waren. Geslaagde behandeling dus.

Mentale strijd tegen de sigaret? Ja, die goesting ergens diep vanbinnen zal waarschijnlijk altijd blijven. Gelukkig is de motivatie om niet terug te beginnen op dit moment nog steeds groot genoeg.
Zoon vreest wel dat nu de moeilijke dagen er aan staan te komen. In de winter als het koud is en regent is ’t allemaal geen probleem, maar als iedereen relaxed in ’t zonnetje zit is de drang blijkbaar groter. Geen idee of dat algemeen zo is, maar ik geloof hem wel. Ik kan niet uit eigen ervaring spreken. Hij is er van overtuigd dat hij sterk genoeg in zijn schoenen staat om nee te blijven zeggen.

Besparing en tijdswinst: absoluut. De kost van de behandeling (150 euro) is terugverdiend. Ook de achterbuur, van wiens ouders we de tip voor deze methode kregen, is nog steeds rookvrij, en dit sinds oktober vorig jaar.
Werkt het echt? Zit het tussen de oren? Ik kan je daar geen sluitend antwoord op geven. Het feit dat oudste gestopt is met roken is voor ons het belangrijkste gegeven.

Zoon twee wilde zich ook laten behandelen als hij zag dat de resultaten bij zijn broer goed waren, want “hij wilde ons niet nodeloos op kosten jagen”. Fijngevoelig van hem toch?
Helaas lijkt hij in deze een zeer aangepaste bril nodig te hebben. Bij hem wordt het meer en meer iets dat zijn dagritme helpt bepalen. Jammer, maar id est. Wij blijven hopen op de jaren van verstand…

 

 

Een update

Een maand geleden werd oudste zoon behandeld met laser voor zijn rookverslaving.

Een vraaggesprekje gisteren leerde mij dat het goed gaat. Al kan ik dat dagelijks zien en ruiken ook natuurlijk.

-En, lukt het nog?
-Ja natuurlijk.
-Zijn er grote verschilen met de keren dat je zonder hulp probeerde te stoppen?
-Ja. Ik ben minder “opgefokt”, kan gewoon in rokend gezelschap staan babbelen zonder zin te hebben in een sigaret, ben minder humeurig en kan zelfs na een paar pintjes op een feestje blijven nee zeggen.
-Heb je de eerste week veel afkickverschijnselen gehad? 
-Nee. Zelfs amper een vuil hoestje.
-Zijn er valkuilen waar je bewust van wegblijft? Situaties die in je hoofd gelinkt worden met sigaretten?
-Er zijn uiteraard zo’n situaties, maar ik kan ze niet ontlopen. In mijn klas rookt bijna iedereen, en ik ga niet elke pauze alleen staan hoor! Koffie, dat is geminderd. In plaats van een thermos mee naar school te nemen drink ik nu ’s morgens een tas, en de rest van de dag water.
-Zou je deze methode om te stoppen aan anderen aanraden?
-Ja, helemaal. Als ze iets willen weten moeten ze ’t maar vragen. Alleen maar positief.
-Heb je nu al veel bespaard dankzij dat stoppen? 
-Euh…(neemt er een rekenmachine bij en zit wat te tokkelen). Stel dat ik deze maand alles gerold had: 27 euro. Stel dat ik allemaal gewone sigaretten gerookt had: 87 euro. Laat ons een realistische schatting maken: 50 euro. Op gewone dagen rolde ik, naar fuiven en feestjes nam ik een pakje sigaretten mee (Dat betekent dat na drie maanden de kosten van de behandeling “terugverdiend” zijn)
-Voel je fysieke veranderingen?
-Ik ruik en proef weer beter, en heb de indruk dat de conditie ook weer in stijgende lijn gaat.
-En word je nu ook frisser wakker?
-Moeder! Wa voor een belachelijke vraag is da! Fris wakker worden, da kan ni!

Voila, en toen was ’t gedaan met vraaggesprek. Volgende maand opnieuw.
Zoon twee vindt het nog steeds stoer om te staan dampen en stinken, en zijn vingers te zien vergelen. En die heeft wél een smerig hoestje…

Verdere updates?

Ja, we doen nog steeds mee met dagen zonder vlees. We putten al eens uit ons recepten-archief, dus niet alle dagen iets nieuws. Ik post nog wel eens wat foto’s en recepten als ik van de buren mijn SD-kaart terugkrijg. Tussen de bedrijven door maakte ik wat foto’s van hun oudste zoontje, voor communieprentjes.

De bookchallenge ligt even een beetje stil. Dringend eens naar de bib gaan om vers leesvoer, en dringend eens werk maken van een verslagje over wat er gelezen werd.

Ook tuin en moestuin vragen aandacht, maar die geef ik ze graag. Alles liever dan binnen stof afdoen of dweilen.

Er werd min of meer een datum afgesproken om de resterende ruiten in de serre van schoonbroer en schoonzus te gaan placeren. Ah ja, de tomatjes moeten dit jaar van eigen kweek kunnen hé. Als bedanking voor het al gedane werk, en wat nog volgt, werden we getrakteerd op een etentje gisterenavond. Schoonbroer huurde daarvoor zelfs een heel restaurant af! (of die mensen draaiden zwaar verlies gisteren, dat kan ook. Lekker eten, gezellig etablissement, maar op een vrijdagavond als enige klanten aan tafel zitten, dat doet vreemd aan)

Vorige week was ook skiweek voor broer en schoonzus, en dan komt er hier traditiegetrouw een kleine kabouter logeren.

fietsende tuinkabouter
Zo een blond krullebolletje, dat over een gigantische woordenschat beschikt en iedereen hier in huis moeiteloos om zijn vinger wist te draaien. Poezen, kippen, een grote tuin, met veel volk aan tafel: het ventje keek zijn ogen uit. Zijn knuffel werd met veel overgave verzorgd. ’t Is een goeie slaper, die net als zijn neven niet echt graag opstaat. Serieus, hoeveel twee-en-half-jarigen draaien zich nog eens lekker om in hun slaapzakje als je denkt dat ze wakker zijn? Petekindje deed dat met de woorden “nee mete eidi, nog een beetje slapen!”. Duizend hartjes voor zo’n kind!

Herboristenopleiding: blijft de max. Even meegeven dat je bij kruidenbereidingen dezelfde vieze vetvlekken op je kleren kan maken als op een gewone dag in je eigen keuken. Wasmachine to the rescue!

Nu komt Pasen stilaan dichterbij, en dankzij een reactie op het logje van vorig jaar weet ik dat ik dringend in actie moet schieten. Anders zal er niet veel zen aan zijn…
De gasten weten dat ze mogen komen, de klokken weten dat ze langs mogen vliegen en dankzij Madam Menck heb ik ook al een decoratie-idee, maar daarmee is voorlopig alles gezegd. Werk aan de winkel dus.

 

 

En leid hem nu nooit meer in bekoring…

…please!

Oudste heeft op skivakantie met school een viertal jaar geleden “leren” roken. Thuis durfde hij er niet echt voor uitkomen, en moest het pakje dus zo snel mogelijk op.
Wat deed hij? Zijn jongere broer mee naar ’t dorpsplein nemen om alle vuiligheid via hun propere jeugdige longskes in de buitenlucht te blazen.

We vonden het toen heel positief dat hij spontaan zijn kamer verluchtte en veel aandacht had voor mondhygiëne…tot de ware reden aan het licht kwam.
Tja, wat doe je dan? Verbieden heeft niet veel zin, dan gebeurt het toch achter de rug.
Binnen? Thuis? NO WAY!
Zelfs in onze tuin of op het terras kan ik het niet verdragen. Buiten op straat mogen mijn rokers gaan staan! Rollen in de garage als het te hard waait, anders moet dat ook buiten. Na het roken eerst handen wassen met water en zeep. Alles wat met die vuiligheid te maken heeft (tabak, filtertipjes, blaadjes, aanstekers) blijft in de garage. Vind ik het toch ergens anders? Jammer, verbeurd verklaard, vuilbak binnen.
De twee jongste zonen vinden het gelukkig ook vuile troep, en zijn in deze niet beïnvloedbaar. Houden zo!

Weten ze dan niet wat dat doet met een mens? Oh jawel hoor. Ze beseffen dat ze stinken, ze merken dat “Dwars door Brugge” elk jaar lastiger wordt, en pa niet meer geklopt wordt, vingernagels verkleuren, kleren ruiken altijd vies, fijne nuances vallen weg bij ruiken en proeven, en nog duusd dingen meer. Meest voelbaar voor mijn twee schoorstenen? De financiële kant van de zaak. Dat is al enkele keren een reden geweest om te stoppen, of dat te proberen. Weddenschappen met vrienden en neven, vooruitzicht op een citytrip, een lief dat van geen sigaretten moest weten, weer wat meer geld in de beurs, ’t  mocht allemaal niet baten. Korte en langere perioden zonder, en dan -kabam!- terug één of andere trigger die alles weer om zeep helpt.

Ambras, discussies, ruzie, infobrochures, een huisarts die duidelijk was over de oorzaken van bronchitis elvendertig: allemaal gelijk water dat van een eend loopt.
Ik mag mij daar volgens de mannen ook helemaal niet mee moeien, want ik weet niet wat dat is, roken. Nee, en ik ben daar niet kwaad om. Maar inderdaad, ik weet niet wat het is om verslaafd te zijn aan nicotine. Ik begrijp ook niet hoe een klein stom feit de inspanning van drie maanden rookvrij kan ongedaan maken.
Ik ben wel expert wat ruiken betreft: als oudste zegt dat hij stopt, zegt mijn neus dat het waar is, als tweede hetzelfde zegt wil mijn neus ook zijn gelijk halen…en hij wil het niet toegeven. Zei ik het al? Discussies, ambras, beeld zonder klank. Tot hij dan op een bepaald moment vergeet dat er iets in zijn jas zit, en hij wel moét toegeven dat hij nooit gestopt is.

Oudste was en is het beu, maar kan en kon het niet opbrengen om de lichamelijke ongemakken en de verleidingen die overal (kunstonderwijs, zucht) loeren het hoofd te bieden. Zoon twee is er nog niet uit of hij het nu eigenlijk niet geweldig “cool” vindt om met een saf in zijn handen Marlboro-cowboy-gewijs stoer te staan zijn.
Wij hadden van onze achterburen gehoord dat hun zoon met een alternatieve methode, (waar heel veel sceptici van zeggen dat het geldklopperij is) van de ene op de andere dag gestopt was, en nog steeds is. Het voorstel werd hier besproken, bediscussieerd (pubers, weetwel, op alles hebben ze een antwoord…) in de koelkast gestopt, weer op tafel gegooid, en als een vrijblijvende door ons gesponsorde manier om er vanaf te geraken aangeboden. De klik in hun kopke moeten ze zelf maken, de afspraak en vervoer wilden wij voor onze rekening nemen.

Zoon twee wil nog even de kat uit de boom kijken, en steekt zich weg achter het excuus dat hij eerst wil zien of het wel werkt bij zoon één. Tijd kopen noem ik dat, maar u weet ondertussen al dat ik er niks van snap. Zoon één kondigde maandagmorgen aan dat het zijn laatste pakje tabak was, als het op was zou hij stoppen, we mochten een afspraak maken. Donderdag om 17.45 werd geprikt, en er werd toch nog een laatste portie vuiligheid gekocht, want zo lang…niet te doen!

Terwijl ik naar de les reed was oudste met pa onderweg naar Antwerpen. Na een intakegesprek waarin het rokersprofiel werd opgemaakt en gepolst werd naar motivatie werd de procedure uitgelegd, en daarna komt de eigenlijke laserbehandeling. Na een kwartiertje zei de dame in kwestie: “Proficiat, u bent gestopt met roken”.
Een goede raad kwam er nog bij: vermijd -ines (cola, koffie, thee, schweppes), en wees je bewust van gewoonten. Je lichaam verlangt misschien niet meer naar nicotine, maar sommige dingen, combinaties,  zitten ingebakken. Wees je daar van bewust. Stel dat het toch te moeilijk wordt, dan is een gratis herbehandeling mogelijk, binnen de zes maanden.

Wat wij merken na twee dagen: oudste is zijn rustige zelf, niet de opgejaagde stresskip die we gewoonlijk hebben bij een afkickpoging. Er mag ook gewoon geïnformeerd worden hoe het gaat, terwijl andere keren elke vraag in die stijl steevast een “Maar mamaaaaaaa!”-zucht opleverde. De endorfines zijn gereset, nu hopen dat het mentaal ook blijft duren. Duim allemaal een beetje mee hé, dat helpt zeker ook!

 

Ik hou jullie op de hoogte, en hoop dat zoon twee binnenkort ook “de jaren van verstand” bereikt.

Voor wie het zich afvraagt: deze post is niet gesponsord.