Categorie archief: zonder rubriek

Nog ééntje

Voila, het bestekzakje voor metekindje hangt aan de koelkast. Af.
Volgens mij zou ik nu beter wat beginnen knutselen met voedingswaren, als ik morgen mijn deadline wil halen…

kinderversie bestekzakje
Geniet van een warme en gezellige Kerst!

Maakboom, het vervolg

Het eerste deel leest u hier, en is alweer oud nieuws. 2013, 2014, en 2015 waren elke keer de “mogelijk laatste” echte boom.

Deze keer is ’t van dat. De kerstboom die in 2013 gekocht werd mag rustig in de tuin blijven staan. Ergens vanachter, in een verborgen hoek, want eigenlijk vind ik dat zelfs niet eens een mooie boom…

Maakboom, poging twee. De ideale boom staat al jaren op Pinterest te blinken, maar ik vergeet elk jaar opnieuw om “driftwood” te verzamelen. Maar geef toe: mooi toch hé?

maakboom uit wrakhout

Een strandjutterswandeling zat er niet in, maar een toevallige wandeling door de lokale supermarkt bracht wel inspiratie. Het model dat daar stond was voor kaboutertjes, en belachelijk duur, maar wij draaien onze hand niet om voor een knutseltje meer of minder.

Het idee is simpel: een aantal trapeziums op mekaar, en bovenaan een driehoek. Gemaakt uit gewone planken, die we in de loop van volgende zomer zullen buitenzetten, ze kunnen dan wat “verweren” en vergrijzen.

Strak actieplan: koop hout, verzaag, vijs in mekaar, voorzie van een centraal gat voor een borstelsteel, maak een kantelbeveiliging, draag naar binnen, monteer, voorzie oogvijsjes, versier, geniet.

Voila, meer is dat niet. In het kader van “hou u in stilte bezig” werd man des huizes verbannen naar Villa Steenschot, en mocht ik maar één keer heel enthousiast “Waaaaw” roepen.

Kijk maar wat we er van maakten:

planken verzagen en trapeziums maken

Planken verzagen en trapeziums van verschillende gootte maken.

één stukje maakboom

De basis: trapezium van 110cm lang en 40cm hoog.

losse stukken

Vier losse stukken gemonteerd op een bezemsteel.

valbeveiligig toegevoegd

Voorzien van losse voet die stabiliteit verzekert en de bezemsteel fixeert.

oogvijsjes om versiering aan te hangen

Oogvijsjes aan de binnenzijde van elke module, om versiering op te hangen, zowel op de schuine als op de horizontale stukken.

recuperatie van snoer

Gerecupereerd snoer van de vorige set lampjes om versiering rond de bezemsteel te bevestigen.

stalletje

Primitieve blokhut voor ’t Heilige Paar, van restjes steigerhout. De voorzijden moeten nog bijgekleurd worden.

het resultaat

Het resultaat.

Iedereen hier thuis vindt het resultaat geslaagd, en goed genoeg om een echte boom te vervangen. Ikzelf ben vooral blij dat deze feestenperiode er één zal zijn zonder gesnotter en rode ogen. In plaats van dennennaalden stofzuigde ik nu wat zagemeel op, maar ik vermoed dat dat éénmalig is. Het hout ruikt nog vers,  harsig, een beetje zoals echt.

Wat niet lukte: een maakboom die gedurende de periode dat hij niet in gebruik is compact kan opgeborgen worden. Ons oorspronkelijke plan was om de modules zo te maken dat we ze in mekaar zouden kunnen schuiven. Met de oogvijsjes en de dikte van de planken bleek  dat geen goed idee. Het bovenste stukje zou dan een veel te kleine open ruimte hebben, en alle vijsjes zouden elk jaar verwijderd moeten worden. Ons kent ons… we voorzien wel een plek waar alle stukken naast mekaar kunnen staan.

Het stalletje werd geen hoogstaand geknutsel, maar een stalletje zoals ik het al mijn hele leven ken: primitief, tochtig, niks geen luxe, maar wel met een lampje. ’t Kindeke ligt tenminste droog, en misschien maak ik die os en ezel nog wel om hem wat warme adem te bezorgen.

En draai het of keer het zoals je wil: met die boom is de kerstsfeer er. We hebben er zin in 🙂 . Zelfs het cadeautjesmandje raakt stilaan gevuld.

 

 

 

Zeg mij eens…

…als ik zeg “natuurlijke voetverzorging”, waar denk je dan zoal aan? Ik bedoel dan kwaaltjes, ongemakken, dagelijkse voetenritueeltjes waar je een natuurlijk product voor zou willen.

In het kader van een dringend-aan-te-beginnen-eindwerk zijn alle suggesties meer dan welkom. Mogelijk geef ik hier ooit wel eens een kruidig voetverzorgingspakketje weg aan iemand die een reactie achterlaat. 🙂

Dat het rustig zou zijn vandaag, dacht ik

Twee zonen op leefweek met de scouts, één naar Duitsland met de klas, oudste uitzonderlijk een woensdag les, en Man des huizes naar Lyon. Klonk als een lange oase van rust voor mij.

Helaas, pindakaas!
Zoon die naar Duitsland vertrok rekende op een taxi, en aangezien pa al op weg was naar Zaventem mocht ik achter mijn stuur springen. Gelukkig was er al verse koffie, want volgens mij had diegene die ooit iets declameerde over ochtendstond en goud enzo een goed stuk in zijn voeten. Barbaars, zo vroeg in een ijskoude auto!
Daarvoor hadden we ook al wat zagerijtjes gehad, zoons toiletzak was spoorloos (zo, ineens, ’s morgens, terwijl zijn spullen al écht waar he-le-maal klaar stonden gisterenavond), en ik kan geen nieuwe toveren. Later op de dag mogelijk wel, ’s morgens niet.

Jongste had van op leefweek laten weten dat hij nog iets zou doormailen, en of papa dat dan kon printen en even langsbrengen? Ha nee, papa was al weg, gelukkig weet mama het scoutsterrein ook wel liggen. Ah, ja!? JA!
Binnenstappen bij ontbijtende scouts is een aanslag op de trommelvliezen. Rap binnen en buiten, zoon drie nog zien vertrekken en een zoentje lospeuteren, en dan naar huis.

Koffie. Nieuws. Ik verslikte mij bijna.
Trump for president. Wat gaat dat geven…

Oudste enige bijstand verleend bij het verlaten van zijn bed (wekkers zijn nog steeds zijn ding niet), boterhammetjes gesmeerd voor de jongen terwijl hij nog van hier naar daar moest crossen om alles op tijd bij mekaar geraapt te krijgen, een beetje commentaar gaf op Amerikanen, uitzwaaien…RUST.

Of niet. Sms-en met jongste over een onesie, en of ik er even eentje wil gaan kopen in Gent, over zijn muziekschoolgerief, en of ik dat even zou willen tot op de scouts brengen, over iets op een computer maken, en of ik hem dan zeker kom halen, over het uur waarop hij klaar zal staan aan het lokaal, over vuile was meebrengen of niet, enzovoort. ’t Was zo erg dat ik op den duur mijn gsm afgezet heb.

Tussendoor reed ik nog even naar de bib, om mijn gereserveerde E-reader met tien boeken erop te gaan halen. Benieuwd hoe dat leest.

Vanavond muziekrepetitie, dus de jongens moeten op tijd aan tafel, veel vroeger dan wij hier gewoon zijn. Beetje kunst- en vliegwerk, maar met een strak tijdschema moet dat lukken. Jongste gaan halen bij de scouts. Zit die daar toch wel op zijn duzendste gemakske te eten zeker? Niks dat klaar stond, bord volgeladen, en ondertussen uitleggen en babbelen. Ik ben terug naar de auto gesta(m)pt en heb daar een kwartier zitten wachten op mister. Een gezellig babbeltje met de leiding zat er niet in, de achtergrondmuziek was “nogal” aanwezig.

Thuis: koken, kind 1 en 4 in de douche dirigeren, naar boven roepen dat het eten klaar is – op tafel staat – op hun bord ligt – koud zal worden – koud is, mijn geduld zien wegvliegen als kleinste pipo begint te zagen over dat ribbeltje in die sok, en dat die broek ambetant zit, en waarom zijn T-shirt nu nog niet gestreken is?

Ademen, auto laden met kinders en instrumenten, hen nog even meegeven dat een tuba zelf de deur niet dicht kan trekken, en natuurlijk alle rode lichten onderweg mogen bewonderen.

Om twee voor acht waren we aan de zaal, om acht uur moesten ze op het podium zitten. Gelukkig was het kiss-and-ride, en moest ik niet meer meemaken hoe oudste dan eerst nog een sigaretje rolt en rookt, hoe jongste het langst mogelijke parcours uitzoekt, en hoe ze zeker weer partituren of mondstukken vergeten zijn.

Terug naar huis, sms naar onderweg-zijnde Man dat zijn trompet hier nog staat (sorry), hem zien binnen- en weer buitenwaaien, nog rap een vergeten sportzak van jongste meegeven, toer door hun territorium om lichten uit te doen, en nu…RUST.

Geen kat in huis voor de duur van de generale repetitie. Een warme badkamer, een koud glas witte wijn, een goed (papieren) boek, en massa’s badschuim: volgens mij heb ik een uur badderen nu echt wel verdiend. En iets zegt me dat het geen toeval is dat ik deze voormiddag een spierontspannend massagezalfje gemaakt heb. Blub.

Dahlia “Angélique”

17 oktober 2016

Een mailtje van vriend B. in mijn mailbox. Meestal is dat een vuil mopje, of praktisch geregel voor ons motoweekend of oudejaarsavond.

Deze keer niet. B. heeft romantische plannen voor september 2017, en kan wat hulp gebruiken. Hij wil zijn vrouwtje S. verrassen met een boeket zelfgekweekte dahlia’s.
Niet eender welke, oh nee, het moet “Angélique” zijn.Waarom? Lees hier een stukje geschiedenis:

De overgrootmoeder van S. had vroeger een café in Diksmuide, ’t Patersvat, en kweekte achter een grote beestenkoer waar koeien werden verhandeld dahlia’s. Als ze in bloei stonden kregen de klanten een boeket bij hun pint, klantenbinding avant-la-lettre dus.
Mogelijk ook een slimme zet: de heren konden na een lange avond in ’t cafe ladderzat naar huis, maar hadden toch een schoon boekeetje mee voor hun vrouw.
De dahliaknollen werden aangekocht bij een gerenommeerde dahliakweker in Adinkerke, Florent Braem.
Florent had een zoon, Marcel. En Marcel was verliefd op de grootmoeder van S, Angélique (de cafédochter dus).
En kijk, een dahlia werd gecreëerd en kreeg de naam “Angélique”!  Angélique zag echter in Marcel niet haar toekomstige…

De dahlia-variëteit bestaat nog, en de vraag van B. was om mee te helpen zoeken naar de knollen, en indien we ze vinden om een plekje tuin te voorzien om te helpen kweken.

Dahlia Angélique

foto gevonden op jardindupicvert.com

Oh ja, zoiets is toch wel de max?
Twee foto’s op het www waren de start van een zoektocht. In de tuinen van Nantes zou die specifieke soort nog gekweekt worden, en B. mailde.

 

19 oktober 2016

Een mail terug uit Frankrijk. Alle “rhizomes” zijn gerooid en liggen ergens ter inventarisatie, de dame zal de mail doorsturen naar de “pépinieriste” en vanaf februari zou deze variëteit – gesteld dat ze er nog is- te koop zijn in de webshop.

 

20 oktober 2016

Een mooi verhaal doet harten smelten… Vandaag kreeg B. een mail dat “Angélique” nog steeds in het gamma zit, aangeplant wordt in het Parc de Procé, en dat ze met plezier enkele knollen willen cadeau doen.
Fantastisch toch, dat wereldwijde web?

438

©Frédéric Le Cam, responsable de la collection

Hier is het ook Angélique, maar Dahlia hortensis. De andere was Dahlia cactus, waarvan de blaadjes opgerold zijn, en eerder op stekeltjes lijken. B. probeert nu uit te vissen welke de “juiste” is.

Tuinierende medemens, als jullie iets kunnen vertellen over deze dahlia, laat het weten! Als Marcel Braem geen onbekende is voor u: één adres. Eeuwige dankbaarheid van B. (en wie weet, een mooi boeket) zullen uw deel zijn. 😉

 

 

 

 

Wij gingen eens naar Manu Chao

…maar het werd Manu Ciao…
Wind en regen deden de organisatie besluiten dat alles afgelast werd. Doornat (we werden twee uur aan het welles-nietes-lijntje gehouden) stapten we terug naar de auto.
Herbruikbare bekers en de rest van de drankbonnen namen we mee. Morgen opnieuw proberen.
Zoon twee is een beetje teleurgesteld, die heeft andere, niet-combineerbare activiteiten.
Duimen voor mooi weer morgen, daar in Bredene!