Categorie archief: zonder rubriek

Zenmomentjes

…werd voorzien van de beloofde foto’s. Klik

Villa Kakelbont 2.0

Het kippenhok had wat aandacht nodig. Eerder een remake eigenlijk, want ons zelfgemaakte decoratieve onderkomen in een gerecupereerde betonnen buis zag er eigenlijk alles behalve warm en knus uit.

DSC_8476
DSC_8477

DSC_8480
Een achterdeur die toegehouden wordt door een borstelsteel, tochtkieren tussen buis en huis, vochtig dak en vochtige zijwand door insijpeling en condens, hout dat ideaal is om bloedluis te huisvesten, de bodem van de legbak die ook altijd vochtig schijnt… een kiek zou van minder in legstaking gaan. Huisjesmelkerij of leegstand laten verkrotten, daar doen we hier niet aan.

In de zoektocht naar een nieuw onderkomen waren een paar dingen belangrijk.
* Op dit moment hebben we geen tijd en onvoldoende restmaterialen om een goedkoop en duurzaam nieuw hok zelf te maken.
* Prijs-levensduur-onderhoudsgemak. Kippen kakken, en behoorlijk veel ook. Shame on us, maar met dat vorige hok kwamen de bergjes soms even hoog als hun slaapstokken. Echt comfortabel kan dat niet geweest zijn voor die beestjes.
* Deze keer liever kunststof dan hout. Bloedluizen zijn er elk jaar hier, en van een kunststof behuizing waarschijnlijk makkelijker af te spoelen dan uit een houten hok.

Google is in zo’n gevallen mijn beste vriend. Een houten kippenhok aanschaffen is – gezien de verwachte levensduur hier – een dure optie.
Na wat zoeken kwam ik bij dit terecht. De naam van die site alleen al… Lollige dingen te zien daar, bij het filmpje over de automatische deur dacht ik “waar halen ze het…”

De Eglu-go werd besteld, betaald, en een kleine week later kon ik het hok ineenpuzzelen. Nu ja, puzzelen is veel gezegd. Duidelijk boekje, alle vijsjes meegeleverd, 10 minuutjes werk.

Het was de voorbije dagen koud, maar droog. Ideaal excuus om binnenhuisklussen uit te stellen, en met warme kleren aan wat buitenwerk te doen. Tesamen met mijn catchoe bottekes pakte ik ook wat schroevendraaiers mee, en begon het oude hok te demonteren.
Haha! Vijzen die al meer dan drie jaar in buitenconstructies zitten laten zich niet zomaar  uitdraaien. Een hamertje en een beiteltje brachten soelaas, samen met enkele welgemikte trappen van mijn rechtervoet.

Ik haalde de voor- en achterkant, slaapstokken, strooisel, kippenkak en twee verse eitjes uit de betonbuis, en veegde die proper met een stevige borstel. Daarna zwoegde ik om de bodemplaat los te krijgen. toen ik ze er eindelijk uit had liet ik ze van blijdschap pardoes op mijn voeten vallen. Ooit hadden de kippen onderburen, een mooi rond (verlaten) nestje verraadde dat.

DSC_8483
Man was weg, gewoon werkendag voor hem, dus geen teamwork à la “handjes en brains” vandaag. Ik vind mezelf niet handig genoeg om de cirkelzaag te hanteren in mijn eentje, dus improviseerde ik een beetje. Gezien ik niet veel tijd meer had voor het donker was maakte ik een soort basis met betonklinkers. Daarop legde ik wat planken en balkjes, keek of alles ongeveer waterpas lag en schoof het nieuwe hok op zijn plaats. Balkjes wat verder uit mekaar, hokje wat dieper in de buis, bodem er in, et voilà: ze kunnen op stok.

DSC_8484

DSC_8492
Ik appte wat fotootjes naar zonen en man, en zag dat het goed was.
Daarna vulde ik de legbak met wat strooisel, deponeerde er voor de zekerheid een kalkei in en wandelde naar de keuken. Tijd om eten te maken. Kinders met honger, dat kan niet zijn.

De volgende dag werd de constructie stevig gemaakt. Hok weer uit de buis, voorlopige steuntjes weg, en aan de slag. De kippen hadden ook al netjes in hun nieuwe legbak eitjes gedeponeerd.

DSC_8503
DSC_8504
Er was nog één hardhouten terrastegel over, ooit gekregen van iemand, en ondertussen al gebruikt voor vanalles-en-nog-wat. Degelijk, stevig hout, dat na al die jaren tuin nog geen krimp gaf.
Man zaagde de plank op maat, zodat ze netjes waterpas zichzelf vastklemt in de betonbuis.

DSC_8508
DSC_8507
De loopplank werd bevestigd (klinkt als een snel dingetje, maar er kwam wat meetwerk aan te pas) en terwijl man zich buiten bezighield zorgde ik alvast voor wat huiselijke gezelligheid voor na de klus.

We zaten daar met z’n tweetjes zo wat na te genieten, en te kijken naar de mezen die druk in de weer waren aan de voederhuisjes, toen er ineens iets uit de lucht viel. Ik had niet echt door wat het was, tot ik een grijsbruine vlek zag bewegen.

Moord! Op klaarlichte dag! Op bijzonder wrede wijze! Maar schoon, zo schoon om eens live te zien!
Gelukkig lag mijn fototoestel binnen handbereik. Van achter glas, stilletjes naderbij sluipend en een beetje met “den track” van de spanning leverde het deze plaatjes op.

DSC_8525

Een sperwer? of een havik? (een uitsnede om beter te kunnen beoordelen – welke kenner helpt?) verschalkte een turkse tortel, kneedde met zijn klauwen in het beestje en begon het na een tijdje te plukken. Ik zag het kopje van de duif nog een paar keer omhoog komen. Zo levend gepluimd en verscheurd worden, brrr!

DSC_8528
De show werd abrupt afgebroken toen de buurvrouw buiten kwam. De duif werd stevig in de klauwen genomen, en met een paar vleugelslagen was de roofvogel weg.

DSC_8531
Machtig om te zien.

Koffietje op, tuingereedschap weg, weer over tot de orde van de dag: hongerige kinders.

Ondertussen is het duidelijk: de kippen zitten veel knusser, het hok uitkuisen is dankzij de wegneembare achterwand en mestlade een fluitje van een cent, en de eitjes zijn veel properder dankzij een duidelijk herkenbaar legnest.
Voor wie het zich zou afvragen: nee, deze post is op geen enkele manier gesponsord.

 

 

Nog ééntje

Voila, het bestekzakje voor metekindje hangt aan de koelkast. Af.
Volgens mij zou ik nu beter wat beginnen knutselen met voedingswaren, als ik morgen mijn deadline wil halen…

kinderversie bestekzakje
Geniet van een warme en gezellige Kerst!

Maakboom, het vervolg

Het eerste deel leest u hier, en is alweer oud nieuws. 2013, 2014, en 2015 waren elke keer de “mogelijk laatste” echte boom.

Deze keer is ’t van dat. De kerstboom die in 2013 gekocht werd mag rustig in de tuin blijven staan. Ergens vanachter, in een verborgen hoek, want eigenlijk vind ik dat zelfs niet eens een mooie boom…

Maakboom, poging twee. De ideale boom staat al jaren op Pinterest te blinken, maar ik vergeet elk jaar opnieuw om “driftwood” te verzamelen. Maar geef toe: mooi toch hé?

maakboom uit wrakhout

Een strandjutterswandeling zat er niet in, maar een toevallige wandeling door de lokale supermarkt bracht wel inspiratie. Het model dat daar stond was voor kaboutertjes, en belachelijk duur, maar wij draaien onze hand niet om voor een knutseltje meer of minder.

Het idee is simpel: een aantal trapeziums op mekaar, en bovenaan een driehoek. Gemaakt uit gewone planken, die we in de loop van volgende zomer zullen buitenzetten, ze kunnen dan wat “verweren” en vergrijzen.

Strak actieplan: koop hout, verzaag, vijs in mekaar, voorzie van een centraal gat voor een borstelsteel, maak een kantelbeveiliging, draag naar binnen, monteer, voorzie oogvijsjes, versier, geniet.

Voila, meer is dat niet. In het kader van “hou u in stilte bezig” werd man des huizes verbannen naar Villa Steenschot, en mocht ik maar één keer heel enthousiast “Waaaaw” roepen.

Kijk maar wat we er van maakten:

planken verzagen en trapeziums maken

Planken verzagen en trapeziums van verschillende gootte maken.

één stukje maakboom

De basis: trapezium van 110cm lang en 40cm hoog.

losse stukken

Vier losse stukken gemonteerd op een bezemsteel.

valbeveiligig toegevoegd

Voorzien van losse voet die stabiliteit verzekert en de bezemsteel fixeert.

oogvijsjes om versiering aan te hangen

Oogvijsjes aan de binnenzijde van elke module, om versiering op te hangen, zowel op de schuine als op de horizontale stukken.

recuperatie van snoer

Gerecupereerd snoer van de vorige set lampjes om versiering rond de bezemsteel te bevestigen.

stalletje

Primitieve blokhut voor ’t Heilige Paar, van restjes steigerhout. De voorzijden moeten nog bijgekleurd worden.

het resultaat

Het resultaat.

Iedereen hier thuis vindt het resultaat geslaagd, en goed genoeg om een echte boom te vervangen. Ikzelf ben vooral blij dat deze feestenperiode er één zal zijn zonder gesnotter en rode ogen. In plaats van dennennaalden stofzuigde ik nu wat zagemeel op, maar ik vermoed dat dat éénmalig is. Het hout ruikt nog vers,  harsig, een beetje zoals echt.

Wat niet lukte: een maakboom die gedurende de periode dat hij niet in gebruik is compact kan opgeborgen worden. Ons oorspronkelijke plan was om de modules zo te maken dat we ze in mekaar zouden kunnen schuiven. Met de oogvijsjes en de dikte van de planken bleek  dat geen goed idee. Het bovenste stukje zou dan een veel te kleine open ruimte hebben, en alle vijsjes zouden elk jaar verwijderd moeten worden. Ons kent ons… we voorzien wel een plek waar alle stukken naast mekaar kunnen staan.

Het stalletje werd geen hoogstaand geknutsel, maar een stalletje zoals ik het al mijn hele leven ken: primitief, tochtig, niks geen luxe, maar wel met een lampje. ’t Kindeke ligt tenminste droog, en misschien maak ik die os en ezel nog wel om hem wat warme adem te bezorgen.

En draai het of keer het zoals je wil: met die boom is de kerstsfeer er. We hebben er zin in 🙂 . Zelfs het cadeautjesmandje raakt stilaan gevuld.

 

 

 

Zeg mij eens…

…als ik zeg “natuurlijke voetverzorging”, waar denk je dan zoal aan? Ik bedoel dan kwaaltjes, ongemakken, dagelijkse voetenritueeltjes waar je een natuurlijk product voor zou willen.

In het kader van een dringend-aan-te-beginnen-eindwerk zijn alle suggesties meer dan welkom. Mogelijk geef ik hier ooit wel eens een kruidig voetverzorgingspakketje weg aan iemand die een reactie achterlaat. 🙂

Dat het rustig zou zijn vandaag, dacht ik

Twee zonen op leefweek met de scouts, één naar Duitsland met de klas, oudste uitzonderlijk een woensdag les, en Man des huizes naar Lyon. Klonk als een lange oase van rust voor mij.

Helaas, pindakaas!
Zoon die naar Duitsland vertrok rekende op een taxi, en aangezien pa al op weg was naar Zaventem mocht ik achter mijn stuur springen. Gelukkig was er al verse koffie, want volgens mij had diegene die ooit iets declameerde over ochtendstond en goud enzo een goed stuk in zijn voeten. Barbaars, zo vroeg in een ijskoude auto!
Daarvoor hadden we ook al wat zagerijtjes gehad, zoons toiletzak was spoorloos (zo, ineens, ’s morgens, terwijl zijn spullen al écht waar he-le-maal klaar stonden gisterenavond), en ik kan geen nieuwe toveren. Later op de dag mogelijk wel, ’s morgens niet.

Jongste had van op leefweek laten weten dat hij nog iets zou doormailen, en of papa dat dan kon printen en even langsbrengen? Ha nee, papa was al weg, gelukkig weet mama het scoutsterrein ook wel liggen. Ah, ja!? JA!
Binnenstappen bij ontbijtende scouts is een aanslag op de trommelvliezen. Rap binnen en buiten, zoon drie nog zien vertrekken en een zoentje lospeuteren, en dan naar huis.

Koffie. Nieuws. Ik verslikte mij bijna.
Trump for president. Wat gaat dat geven…

Oudste enige bijstand verleend bij het verlaten van zijn bed (wekkers zijn nog steeds zijn ding niet), boterhammetjes gesmeerd voor de jongen terwijl hij nog van hier naar daar moest crossen om alles op tijd bij mekaar geraapt te krijgen, een beetje commentaar gaf op Amerikanen, uitzwaaien…RUST.

Of niet. Sms-en met jongste over een onesie, en of ik er even eentje wil gaan kopen in Gent, over zijn muziekschoolgerief, en of ik dat even zou willen tot op de scouts brengen, over iets op een computer maken, en of ik hem dan zeker kom halen, over het uur waarop hij klaar zal staan aan het lokaal, over vuile was meebrengen of niet, enzovoort. ’t Was zo erg dat ik op den duur mijn gsm afgezet heb.

Tussendoor reed ik nog even naar de bib, om mijn gereserveerde E-reader met tien boeken erop te gaan halen. Benieuwd hoe dat leest.

Vanavond muziekrepetitie, dus de jongens moeten op tijd aan tafel, veel vroeger dan wij hier gewoon zijn. Beetje kunst- en vliegwerk, maar met een strak tijdschema moet dat lukken. Jongste gaan halen bij de scouts. Zit die daar toch wel op zijn duzendste gemakske te eten zeker? Niks dat klaar stond, bord volgeladen, en ondertussen uitleggen en babbelen. Ik ben terug naar de auto gesta(m)pt en heb daar een kwartier zitten wachten op mister. Een gezellig babbeltje met de leiding zat er niet in, de achtergrondmuziek was “nogal” aanwezig.

Thuis: koken, kind 1 en 4 in de douche dirigeren, naar boven roepen dat het eten klaar is – op tafel staat – op hun bord ligt – koud zal worden – koud is, mijn geduld zien wegvliegen als kleinste pipo begint te zagen over dat ribbeltje in die sok, en dat die broek ambetant zit, en waarom zijn T-shirt nu nog niet gestreken is?

Ademen, auto laden met kinders en instrumenten, hen nog even meegeven dat een tuba zelf de deur niet dicht kan trekken, en natuurlijk alle rode lichten onderweg mogen bewonderen.

Om twee voor acht waren we aan de zaal, om acht uur moesten ze op het podium zitten. Gelukkig was het kiss-and-ride, en moest ik niet meer meemaken hoe oudste dan eerst nog een sigaretje rolt en rookt, hoe jongste het langst mogelijke parcours uitzoekt, en hoe ze zeker weer partituren of mondstukken vergeten zijn.

Terug naar huis, sms naar onderweg-zijnde Man dat zijn trompet hier nog staat (sorry), hem zien binnen- en weer buitenwaaien, nog rap een vergeten sportzak van jongste meegeven, toer door hun territorium om lichten uit te doen, en nu…RUST.

Geen kat in huis voor de duur van de generale repetitie. Een warme badkamer, een koud glas witte wijn, een goed (papieren) boek, en massa’s badschuim: volgens mij heb ik een uur badderen nu echt wel verdiend. En iets zegt me dat het geen toeval is dat ik deze voormiddag een spierontspannend massagezalfje gemaakt heb. Blub.