Tagarchief: alternatieve methode

Garantie opgesoupeerd

Weet je nog, die hoopvolle berichten exact een half jaar geleden?

En hoe dat redelijk snel allemaal niet zo liep als gedacht/gehoopt/gepland?

Wel, gisteren was de laatste dag dat de herhalingsbehandeling mocht uitgevoerd worden zonder bijbetalen. Dat er nog een moeilijke week komt, en dat zoon eigenlijk liever daarna opnieuw een stop-poging zou ondernemen, daar konden ze daar in The House of Beauty geen rekening mee houden. “Een half jaar is een half jaar hé meneer” was de ongelooflijk intelligente conclusie van de therapeute (?) die man des huizes aan de lijn kreeg. We mochten al blij zijn dat ze haar middagpauze wel wilde opgeven om zoon 1 er nog tussen te kunnen nemen.

Oudste was niet thuis, we beslisten een beetje in zijn plaats dat hij zou gaan, maar hij was akkoord toen hij hoorde wat er zou gebeuren. Mogelijk was dat ook wel omdat hij anders zelf moest telefoneren om de afspraak af te zeggen.

Eerlijk? Ik geloof er niet meer in. Volgende week een weekje zee met voor het merendeel rokende vrienden, waarvan sommigen er een sport van maken om hem weer tot roken aan te zetten. Een waterpijp, die ook meegaat, en die hij waarschijnlijk ook wil proeven.
Pintjes, lange avonden en korte nachten: daar hoorden altijd al sigaretten bij. Waarom zou hij dan nu wél nee kunnen zeggen tegen die stinkstokken?
De laserbehandeling zou de neveneffecten sterk verminderen, maar de motivatie moet nog altijd van de roker zelf komen. En laat dat nu net datgene zijn waar ik heel hard aan twijfel.
Pas op, ik doe wel alsof ik het geloof. Kwestie van hem niet te ontmoedigen, en als bijkomstig voordeel doet hij dan misschien net als vorige keer alsof er niks aan de hand is en rookt hij alleen buiten mijn gezichtsveld.

Hij probeerde nog wel of hij nog eens garantie kreeg, (nee!) en heeft dan maar het afsprakenkaartje “als herinnering” gevraagd.
De behandeling was exact dezelfde als vorige keer, alleen het zinnetje op het eind (proficiat, u bent nu gestopt met roken) lieten ze deze keer achterwege.

 

Een update – 2

Twee maanden geleden werd oudste zoon behandeld met laser voor zijn rookverslaving. Gedurende het eerste half jaar wil ik jullie maandelijks laten weten hoe het loopt, daarna halfjaarlijks. Alle berichten hierover vind je hier.

Een vraaggesprekje gisteren leerde mij dat het goed gaat. Al kan ik dat dagelijks zien en ruiken ook natuurlijk.

De aankondiging “tijd voor een diepte-interview” deed hem eens schamper lachen, en ontlokte hem een “oh nee moeder, zijdedaarweer?”.
Waarop ik antwoordde “ah ja natuurlijk, ik heb geïnteresseerde lezers die mogelijk zelf ook de stap overwegen en eerst nog een beetje de kat uit de boom willen kijken”.
Jammer genoeg behoort zoon twee daar nog steeds niet toe. Niet tot mijn lezerspubliek, wat ik niet zo erg vind, maar evenmin tot de kandidaat-stopper, wat mij wel lichtjes irriteert.

Fysieke ongemakken? Nog steeds geen. Smaak en geur zijn terug wat ze geweest zijn, huidskleur oogt bij momenten ook wat frisser. Vooral op de dagen dat er geen zware feestjes waren. Geslaagde behandeling dus.

Mentale strijd tegen de sigaret? Ja, die goesting ergens diep vanbinnen zal waarschijnlijk altijd blijven. Gelukkig is de motivatie om niet terug te beginnen op dit moment nog steeds groot genoeg.
Zoon vreest wel dat nu de moeilijke dagen er aan staan te komen. In de winter als het koud is en regent is ’t allemaal geen probleem, maar als iedereen relaxed in ’t zonnetje zit is de drang blijkbaar groter. Geen idee of dat algemeen zo is, maar ik geloof hem wel. Ik kan niet uit eigen ervaring spreken. Hij is er van overtuigd dat hij sterk genoeg in zijn schoenen staat om nee te blijven zeggen.

Besparing en tijdswinst: absoluut. De kost van de behandeling (150 euro) is terugverdiend. Ook de achterbuur, van wiens ouders we de tip voor deze methode kregen, is nog steeds rookvrij, en dit sinds oktober vorig jaar.
Werkt het echt? Zit het tussen de oren? Ik kan je daar geen sluitend antwoord op geven. Het feit dat oudste gestopt is met roken is voor ons het belangrijkste gegeven.

Zoon twee wilde zich ook laten behandelen als hij zag dat de resultaten bij zijn broer goed waren, want “hij wilde ons niet nodeloos op kosten jagen”. Fijngevoelig van hem toch?
Helaas lijkt hij in deze een zeer aangepaste bril nodig te hebben. Bij hem wordt het meer en meer iets dat zijn dagritme helpt bepalen. Jammer, maar id est. Wij blijven hopen op de jaren van verstand…

 

 

En leid hem nu nooit meer in bekoring…

…please!

Oudste heeft op skivakantie met school een viertal jaar geleden “leren” roken. Thuis durfde hij er niet echt voor uitkomen, en moest het pakje dus zo snel mogelijk op.
Wat deed hij? Zijn jongere broer mee naar ’t dorpsplein nemen om alle vuiligheid via hun propere jeugdige longskes in de buitenlucht te blazen.

We vonden het toen heel positief dat hij spontaan zijn kamer verluchtte en veel aandacht had voor mondhygiëne…tot de ware reden aan het licht kwam.
Tja, wat doe je dan? Verbieden heeft niet veel zin, dan gebeurt het toch achter de rug.
Binnen? Thuis? NO WAY!
Zelfs in onze tuin of op het terras kan ik het niet verdragen. Buiten op straat mogen mijn rokers gaan staan! Rollen in de garage als het te hard waait, anders moet dat ook buiten. Na het roken eerst handen wassen met water en zeep. Alles wat met die vuiligheid te maken heeft (tabak, filtertipjes, blaadjes, aanstekers) blijft in de garage. Vind ik het toch ergens anders? Jammer, verbeurd verklaard, vuilbak binnen.
De twee jongste zonen vinden het gelukkig ook vuile troep, en zijn in deze niet beïnvloedbaar. Houden zo!

Weten ze dan niet wat dat doet met een mens? Oh jawel hoor. Ze beseffen dat ze stinken, ze merken dat “Dwars door Brugge” elk jaar lastiger wordt, en pa niet meer geklopt wordt, vingernagels verkleuren, kleren ruiken altijd vies, fijne nuances vallen weg bij ruiken en proeven, en nog duusd dingen meer. Meest voelbaar voor mijn twee schoorstenen? De financiële kant van de zaak. Dat is al enkele keren een reden geweest om te stoppen, of dat te proberen. Weddenschappen met vrienden en neven, vooruitzicht op een citytrip, een lief dat van geen sigaretten moest weten, weer wat meer geld in de beurs, ’t  mocht allemaal niet baten. Korte en langere perioden zonder, en dan -kabam!- terug één of andere trigger die alles weer om zeep helpt.

Ambras, discussies, ruzie, infobrochures, een huisarts die duidelijk was over de oorzaken van bronchitis elvendertig: allemaal gelijk water dat van een eend loopt.
Ik mag mij daar volgens de mannen ook helemaal niet mee moeien, want ik weet niet wat dat is, roken. Nee, en ik ben daar niet kwaad om. Maar inderdaad, ik weet niet wat het is om verslaafd te zijn aan nicotine. Ik begrijp ook niet hoe een klein stom feit de inspanning van drie maanden rookvrij kan ongedaan maken.
Ik ben wel expert wat ruiken betreft: als oudste zegt dat hij stopt, zegt mijn neus dat het waar is, als tweede hetzelfde zegt wil mijn neus ook zijn gelijk halen…en hij wil het niet toegeven. Zei ik het al? Discussies, ambras, beeld zonder klank. Tot hij dan op een bepaald moment vergeet dat er iets in zijn jas zit, en hij wel moét toegeven dat hij nooit gestopt is.

Oudste was en is het beu, maar kan en kon het niet opbrengen om de lichamelijke ongemakken en de verleidingen die overal (kunstonderwijs, zucht) loeren het hoofd te bieden. Zoon twee is er nog niet uit of hij het nu eigenlijk niet geweldig “cool” vindt om met een saf in zijn handen Marlboro-cowboy-gewijs stoer te staan zijn.
Wij hadden van onze achterburen gehoord dat hun zoon met een alternatieve methode, (waar heel veel sceptici van zeggen dat het geldklopperij is) van de ene op de andere dag gestopt was, en nog steeds is. Het voorstel werd hier besproken, bediscussieerd (pubers, weetwel, op alles hebben ze een antwoord…) in de koelkast gestopt, weer op tafel gegooid, en als een vrijblijvende door ons gesponsorde manier om er vanaf te geraken aangeboden. De klik in hun kopke moeten ze zelf maken, de afspraak en vervoer wilden wij voor onze rekening nemen.

Zoon twee wil nog even de kat uit de boom kijken, en steekt zich weg achter het excuus dat hij eerst wil zien of het wel werkt bij zoon één. Tijd kopen noem ik dat, maar u weet ondertussen al dat ik er niks van snap. Zoon één kondigde maandagmorgen aan dat het zijn laatste pakje tabak was, als het op was zou hij stoppen, we mochten een afspraak maken. Donderdag om 17.45 werd geprikt, en er werd toch nog een laatste portie vuiligheid gekocht, want zo lang…niet te doen!

Terwijl ik naar de les reed was oudste met pa onderweg naar Antwerpen. Na een intakegesprek waarin het rokersprofiel werd opgemaakt en gepolst werd naar motivatie werd de procedure uitgelegd, en daarna komt de eigenlijke laserbehandeling. Na een kwartiertje zei de dame in kwestie: “Proficiat, u bent gestopt met roken”.
Een goede raad kwam er nog bij: vermijd -ines (cola, koffie, thee, schweppes), en wees je bewust van gewoonten. Je lichaam verlangt misschien niet meer naar nicotine, maar sommige dingen, combinaties,  zitten ingebakken. Wees je daar van bewust. Stel dat het toch te moeilijk wordt, dan is een gratis herbehandeling mogelijk, binnen de zes maanden.

Wat wij merken na twee dagen: oudste is zijn rustige zelf, niet de opgejaagde stresskip die we gewoonlijk hebben bij een afkickpoging. Er mag ook gewoon geïnformeerd worden hoe het gaat, terwijl andere keren elke vraag in die stijl steevast een “Maar mamaaaaaaa!”-zucht opleverde. De endorfines zijn gereset, nu hopen dat het mentaal ook blijft duren. Duim allemaal een beetje mee hé, dat helpt zeker ook!

 

Ik hou jullie op de hoogte, en hoop dat zoon twee binnenkort ook “de jaren van verstand” bereikt.

Voor wie het zich afvraagt: deze post is niet gesponsord.