Tagarchief: atalanta

En toen…hadden wij een serre.

Een echte. Van glas. Met een zaaitafel. Met ramen die automatisch opengaan. Met een schuifdeurtje. Met dakgoten en een afvoerpijp om regenwater in van die gigantische blauwe tonnen te laten lopen. Met een paadje.

Niet dat die serre zomaar ineens daar stond hé, ah nee. Ze lag al sinds deze zomer in de tuin, de aluminium profielen en rubbers op een pallet, de deur en de dakramen stonden tegen de haag, en de glazen tegen de omheining aan de overzijde. Al die onderdelen liggen hier sinds deze zomer. Op facebook verscheen ineens ergens een link naar een tweedehandsserre, ik reageerde, en de man aan de andere kant van het scherm typte: “ok, verkocht”. Zeer sympathiek, ik was de eerste die reageerde, hoefde er niet direct om te komen, en kreeg nog vanalles extra mee uit zijn tuin. Man en oudste zoon deden de afbraak en namen wat foto’s om de opbouw te vergemakkelijken, en toen lag alles dik in de weg, tot nu.

Hoewel het op Youtube maar 7 minuten duurt, hadden wij toch drie namiddagen nodig. Namiddagen, ja, in een lang weekend zijn wij niet zo’n ochtendmensen. Gelukkig was het zalig weer, waarin het niet zo erg was om met emmer, spons en tuinslang de nodige voorbereidingen te treffen. De vlinders fladderden rond ons hoofd, en eentje kwam zelfs een goedkeurend schouderklopje geven.

atalanta op mijn schouder

Er zijn een aantal dingen die je moet weten als je zo wat constructiespeelgoed voor grote mensen ineensteekt:

*Alles is zwaarder, scherper en gevaarlijker dan lego of k’nex. De dikte van het glas kan je afleiden aan de snijwonden op je hand: 2 parallelle lijnen met 4 mm tussen? Tuinbouwglas van 4 mm! Goeie kwaliteit dus.
* Groot zijn, en lange armen hebben is handig. Anders gebruik je een laddertje. Zelfs als je groot bent, en lange armen hebt, is dat laddertje toch nodig om de rubbers van het dak aan te kunnen duwen.

rubbers plaatsen op serredak
*Een bouwhandleiding van een serreke is veel soepeler dan die van Ikea. De schuifdeur erop, er weer af, nog eens er op, en toch weer er af, omdat dat nu eenmaal makkelijker was om het glas te steken. Ook de nummertjes op het glas, secuur aangebracht door oudste zoon: volledig te negeren. Rechts 5 is evengoed Links 2. Alleen rechtsvoor, dat bleek een speciaal gevalletje. Het glas dat daar in geschoven werd dacht: “barst”. Wat het toen ook prompt deed…
*Achterburen-werkmensen zijn goud waard: een lange waterpas, en een rolmeter waar je de diagonalen van een fundering mee kan nameten, onbetaalbaar zeg ik u!
*Nog onbetaalbaar: gezond verstand. Zoals in “we kunnen misschien toch beter werkhandschoenen aandoen”, en “we kunnen balkjes leggen waar we de ruiten efkes kunnen laten rusten, anders hangen ze vol modder”. Ook nog zoals in “een gebroken ruit is geen drama, glas genoeg op deze wereld”.
*Jaja, glas genoeg. In onze lokale doe-het-zelf zegden de verkopers zelf dat we beter bij een groothandel informeerden, gezien hun prijs van 43 euro per vierkante meter. Slik. Groothandel dicht op een brugdag natuurlijk, maar toen ik mijn computer openklapte om naar hun site te surfen dacht ik “tweedehands”. En ja hoor, een standaard maat, vlot verkrijgbaar in de prijsklasse gratis tot peanuts. Van puur enthousiasme tikte man des huizes met zijn schup nog een venster aan diggelen.
*Nergens te huur, maar gelukkig niet onmenselijk duur: glaszuigers. In ’t begin waren we een beetje té proper, en zo’n rubberdink op een halfnatte glazen plaat, dat werkt niet. vanaf dan kuisten we alleen nog het mos van de randen, lieten de rest ongemoeid, en het werk vlotte verbazend snel.

werkhandschoenen en glaszuiger
*Zelfs als je de indruk hebt dat dat met voorgeboorde gaten toch niet veel uitmaakt kan een schroefje lossen wel degelijk een wereld van verschil maken. De ruiten sprongen bijna zelf in hun kader, eens we dat door hadden.

serre

Ze staat. De buren zijn al bewonderend komen kijken. De ene buurman had zelfs een wit wijntje mee, om de scherven te doen vergeten. Schatjes zijn het hier. Wij hebben ons een heel lang weekend geamuseerd, en het resultaat mag er zijn. De vrije ruimte waar alle onderdelen lagen wordt nu even bestudeerd, en dan start het volgende project: “Villa Steenschot”.

Ik hou jullie op de hoogte.

Vlinders

Tijdens het vlindertelweekend fladderde hier wel wat rond, maar toen werd er niet gefotografeerd. Nu, net als op de Fruitberg, vliegen hier heel wat vlinders die zich toen niet lieten zien.
Net op het moment dat ik een half gemonteerde schommel moest vasthouden passeerde er zelfs een koninginnepage. Ze was zo vriendelijk om enkele dagen later op veilige afstand te komen poseren.
De distelvlinder en gehakkelde aurelia deden dat niet, en de witjes en het boomblauwtje lijken alleen maar uit gefladder te bestaan. Die zetten zich geen twee seconden neer! Wie weet lukt het later nog wel om er een fotootje van te nemen.
Hieronder alvast een selectie van wat er in onze tuin te zien was.

dagpauwoog

dagpauwoog

oranje zandoogje

oranje zandoogje

landkaartje

landkaartje

landkaartje

landkaartje, nu met vleugels open

muntvlindertje

muntvlindertje

purpermotje

purpermotje

kleine vos

kleine vos met gesloten vleugels

kleine vos

kleine vos, en op de achtergrond oranje zandoogje

atalanta

atalanta

koninginnepage

koninginnepage