Tagarchief: avondschool

Oef…we zijn vijf weken verder

Vijf weken verder dan toen, en ondertussen zijn de adrenalinewaarden weer normaal te noemen.

Mijn dag van gisteren:
Viesgezind wakker, want vreselijk slecht geslapen. Een snurker en echinacea belaagden mij, de ene mijn trommelvliezen en gemoed, en de ander mijn dromen.

Lichte vorm van ergernis toen man des huizes aangaf dat hij dringend moest vertrekken ipv eerst de paar planten die zich van seizoen aan het vergissen zijn en  een wortelkluit van Echinacea uit te graven. Mijn didactisch materiaal moest er zo fris mogelijk bijstaan, dus in deze was er sprake van verantwoord uitstelgedrag. Man had dat na een bliksemende oogopslag begrepen. In kostuumbroek met werkschoenen in de regen in de tuin: eigenlijk om te lachen.
rozet echinacea(Ja ik kan dat eigenlijk ook zelf. Maar soms profiteer ik schaamteloos van het feit dat hij thuis is. Altijd wat meer in tijden dat ik het gevoel heb dat ze op zijn werk ook het onderste uit de kan willen)

Vers uitgegraven bijna bloeiende Echinaceabloem knakt. Gelukkig had de orchidee in de keuken er geen probleem mee dat ik haar stokje even leende. Miss Purpurea kon weer staan.
Miss purpurea

Drie liter water voor thee (met proevertjes scoor je!) zo lang uit het oog verloren dat er veel te veel uitgekookt was. Een tweede brouwsel moest. Je kan niet de helft van de klas laten proeven en tegen de rest zeggen dat er niks meer is, ah nee.
Echinacea ijsthee

Timing: compleet naar de knoppen.
Maagdarmklachten: oh ja, juist gelijk vroeger. Stress dus.

Timing van de man: ook compleet naar de knoppen. File overal, en die keer dat ik vroeger weg moet komt hij veel te laat thuis. Mijn bloedjes van kinders (kletsnat van de regen, koud, natuurlijk juist dan ene die belt dat hij platte band heeft) moeten dus wat wachten op hun avondeten.
Warme chocomelk was er wel.
Stress +5

Een uur op voorhand vertrekken, met een auto vol materiaal, en na een kwartier stil staan. Meter per meter en minuut per minuut zien passeren. Aaaargh! Gent leek onbereikbaar gisterenavond.
Stress +10
didactisch materiaal

Berichtje van de collega: Ik ben er. Ga alles testen nu.
Stress -1

Aankomen, alles naar binnen zeulen en zien dat beamer en computer werken. Oef. Beetje lacherig doen, juist gelijk vroeger. Andere lotgenoten zien binnendruppelen, en zelfs compleet vergeten dat we drank meehadden om ons moed in te drinken op voorhand. Hartslag 120.

De eerste twee presentaties maar half horen, want wij zijn de derde.
Alles naar de voorste tafels verhuizen, laptop aansluiten, en…beamer dood. Weer levend, maar dan computer dood. Techniek en ik, dat gaat meestal goed, behalve als het moet.
Stress +honderdduusd

Klasgenoten die bijspringen, een geheugenstick in een andere laptop, en oef. Nu voor echt.

En toen was het ineens voorbij. Alles gezegd wat er te zeggen viel, en wat ik op dat moment niet vergat. Rondkijken en niemand zien, complimentjes gehad over de foto’s in de presentatie en de Echinacea-ijsthee, uitgegraven planten en zaden en wortelstekken uitgedeeld, en weer naar mijn eigen bankje. Luisteren naar de anderen, met de adrenaline nog zeer prominent aanwezig.
Stress 0

En thuis? Thuis een pintje. Op de goeie afloop. En frietjes, want ik had geen tijd gehad om te eten voor ik vertrok. Gevolg? Slecht geslapen natuurlijk. Weeral. En nu een beetje studeren, morgen hebben we ons eerste examen.

Stress? Ba nee. Als ik het niet moet uitleggen voor meer dan drie mensen tegelijk ben ik de kalmte zelve.

 

 

Advertenties

Schoolbanken revisited – 3

Als ik naar de les ga kom ik liefst op tijd. Vandaar dat ik ook altijd wat rekening hou met vertragingen in en rond Gent, en liefst ten laatste om kwart na zes vertrek.

Voor onze portemonnee is het het voordeligst als ik dat met het voertuig van man des huizes doe: bedrijfswagen. Voor mijn zen is dat niet altijd even goed…
Sinds maandag staat hier een nieuwe bolide op de oprit, met voldoende plaats voor 6 volwassenen, binnen de bepalingen die de firma oplegt, en – zoals man het graag heeft – met zoveel mogelijk automatische functies.
Niks bijzonders, de vorige was ook zo, maar zat aan zijn kilometers en was te klein voor lange zonenbenen.

Ik reed dus compleet op mijn gemak naar de avondles, en natuurlijk, net als het overal ongezien druk is had ik een kwartier vertraging bij vertrek, wegens oudercontacten en auto nog niet thuis en waar is de sleutel en wanneer moet ik waar gaan babysitten en zo nog duusd dinges.

Geen probleem, tot ergens in een vreselijk drukke smalle straat aan de Muide in Gent. Stapvoets, zo’n tien minuten, aanschuiven voor de lichten, ongeduldige camionette in mijn gat, enfin, ge kent dat wel. Edoch: zen. Want gps zei dat ik nog op tijd zou zijn.

Licht op groen, en dan niks meer. Behalve de melding op mijn dashboard dat de parkeerrem geactiveerd was. Oenk!? Ik had niks gedaan! Volgende melding: rem intrappen. Niks geen reactie van heel die nieuwe auto! En dan zijn er veel knopkes en truukjes die je kan proberen, maar ik kan u wel melden dat van heel mijne zen niks overbleef. Paniekje, angstzweet, klamme handjes, gevarenpinkers, en “kom eens” richting camionette achter mij.

Gelukkig wist die mens hoe het moest: Godnongdedjuu, onnuuzel waaf! Als je dat tegen het dashboard roept, dan vertrekt die auto terug. Joepie! Waarlijk fijn, zo’n heer in het verkeer 😉

Ik reed kalmpjes verder, en genoot van de les.

Schoolbanken revisited – 2

Lap, amper twee weken zit ik weer op de schoolbanken en ’t is weeral van da: stresssssssss!
Een opdrachtje… Niet dat ik dat niet graag doe, dingen opzoeken en zo, maar een spreekbeurt, voor 23 mensen, die 15 à 20 minuten moet duren? Die op 40% van het puntentotaal staat?
Ik word direct teruggesmeten in mijn humaniora-tijd, compleet met klamme handjes, veel te rode blos en stem die op de meest ongepaste momenten wegvalt.
Aaaaaaaa! Ik wil nu weglopen, en terugkomen na 19 november.