Tagarchief: boys

Staartje

Daar zijn we weeral, aan het staartje van de vakantie.
Cliché van jewelste: de tijd vliegt als ’t plezant is.

En of het plezant was! Ik heb de indruk dat de jongens amper in hun eigen bed hebben geslapen. De drie oudsten toch. Van muziekreis via Werchter naar CM kamp en volgende muziekreis, dan Woo-Hah festival, Gentse Feesten en scoutskamp. Nadien nog een CM kamp of bezoekjes met logies op kot. Soms was het weeral licht als ze thuiskwamen.
Tussendoor werd de neus even in de boeken geduwd om een examen in tweede zit tot een (hopelijk) goed einde te brengen, dan weer even relax, nu blokken voor één zoon, werken voor een andere, terwijl de rest aan het schooljaar begint.

Het was hier inpakken-wassen-drogen-plooien-inpakken. Strijken, daar begin ik niet aan als ’t kampkleren zijn.


We deden iets aan het rommelkot dat we al jaren “bureau” noemen. Hele stapels papieren werden geliquideerd, de rest geordend en in gerecupereerde kastjes netjes weggeborgen. We zagen de vloer opnieuw, en hebben zelfs ruimte om een logeerzetel te zetten (die stond op zolder niks te doen). Mijn bureau is zo goed als leeg, en favoriete studeerplek van zoon twee.


Jongste kreeg eindelijk zijn bed dat lang genoeg is, en zijn logeerzetel staat nu op zolder. Kunt ge nog volgen?

Wij hadden ons jaarlijkse moto-weekendje, met als gelegenheidsadres zowaar ons eigen huis. Waarom moeilijk doen als er lege bedden genoeg zijn?

Het was heet, eigenlijk om te smelten in zo’n beschermende kledij, maar zot zijn doet geen zeer, gelukkig. Het leverde wel rare vestimentaire  toestanden.

IMG_20180805_141002

IMG-20180805-WA0017 (1)

De eerste dag reden we door de Vlaamse Ardennen, tot aan Hôpital Notre Dame à la rose. Ben ik efkes blij dat de geneeskunde geëvolueerd is! Ware marteltuigen staan daar tentoongesteld. Mooie gebouwen, prachtige kruidentuin, mogelijkheid tot een natje en een droogje, en nog een snuisterboekenwinkeltje ook. Meer moet dat niet zijn.
We sloten de dag af met een etentje op de hoek van onze straat, terwijl heel ons dorp al in feeststemming was. Paardenwijding en Oogststoet, het doet het hartje van de Massemenaren sneller kloppen.

IMG-20180805-WA0012 (1)

Dag twee kozen we voor een zeebriesje en snorden we naar Breskens. Blijkbaar waren ze daar ook aan ’t vieren: Visserijfeesten. Gelukkig hadden we een heel lange staalkabel en sandalen mee, en konden we in zomerse outfit flaneren. De terugweg deden we gedeeltelijk langs een bewegwijzerde route, maar we zijn geen drie maal zeven meer… Knieën en zitvleesmassa begonnen te protesteren, op een bepaald moment is de kortste weg naar huis het enige wat nog telt 🙂

Zo zonder kroost in huis (4 tegelijk op scoutskamp, voor de volledige 11 dagen!) werd er ook gedacht aan de ouderlijke thuizen: etentje hier, restaurantje daar, gezellig met familie in de zwoele zomer.

De reizigers keerden terug, er was een jubileum dat gekoppeld werd aan een ouderwetse dia-avond op nieuwerwetse powerpointwijze, en een eindwerk dat zowaar ingediend werd.
Manlief had mij verwittigd (met een knipoog, maar serieus genoeg) dat ik niet op vakantie mocht vertrekken als het niet af was.
Ik typte en zocht op, hij deed de lay-out, schoonbroer was een strenge maar rechtvaardige corrector, de madam van de kopieerwinkel printte en bond alles netjes in, en voila: op tijd om te vertrekken naar La Douce France.

Zeven kruidenmadammen op de TGV, nog eentje meer in de taxi van Nimes naar Le Pompidou, en daar arriveerden de overigen van ons select reisgezelschap ook. Helemaal klaar voor een aromatherapiestage bij Michel Vanhove.

DSC_7826

De man vertrok op zijn 16 naar Frankrijk, leerde er vanalles op een soort commune-boerderij, trouwde met Hilde, bleef even in Zulte wonen, en kon daarna de roep van Frankrijk niet langer weerstaan. Ondertussen heeft hij een schat aan kennis en ervaring vergaard, en daarvoor waren we daar: een driedaagse stage om alle zoveel mogelijk geheimen van de essentiële oliën te leren kennen.

DSC_7739
Ons verblijf: een oud weeshuis, waar wezen uit de tweede wereldoorlog ondergebracht werden. Voor sommigen echt een thuis blijkbaar. De geitenboer waar we verse geitenkaas haalden trouwde met de boekhoudster van daar, en is nog steeds gelukkig…

Elf vrouwen, één man, een bonte mengeling van achtergronden en verwachtingen: het verliep vlekkeloos. Iedereen vond zijn draai in de groep, er moest niet gezaagd worden over koken, boodschappen of afwas, Hilde en Michel waren een zalige gastheer en gastvrouw, en bij tijden een hilarisch komisch duo zonder dat ze het zelf beseften. KC de kat was een constante tijdens de cursus.


De groenten en kruiden kwamen vers uit de tuin, besjes voor bij de yoghurt ook, we mochten zaden oogsten waar we maar wilden, en kregen een massa aan informatie over alles wat planten kunnen doen voor de gezondheid.

Het was een sneltrein. We waren er nog maar net en we moesten alweer inpakken.
Het winkeltje was nu wat een snoepwinkeltje vroeger voor mij was. Om te kwijlen…
Iedereen ging met een massa meer kennis, en een zware valies naar huis.

Ondertussen wordt er druk heen en weer gemaild, ge-appt en ge-smst, want de honger naar meer is er. Ook de chance dat er een ongelooflijk onderlegde madam mee was, die van haar passie (lesgeven over kruiden) haar beroep maakt. Basis om te starten is niet nodig, dus wie wil: ik hou jullie op de hoogte!

Goedgevulde vakanties zorgen er soms ook voor dat gezinsactiviteiten niet evident zijn. Een vakantie zonder ook maar iéts samen? Kan niet.

IMG_20180828_115021

Altijd in voor rare smoelen, die twee oudsten van ons…

Het werd een heerlijk dagje kajak op de Grensmaas. Iets heel anders dan de klassieke routes in de Ardennen, maar mooi en gezellig.

IMG_20180828_142155IMG_20180828_141054Echt sport ook, want waar de Ourthe ons meestal gewoon meesleurt naar de aankomstplaats mochten we hier wel degelijk zelf peddelen. Vijf uur deden we over het traject Smeermaas – Meeswijk/Berg, maar het was de moeite waard. Afsluiten deden we onderweg met een frietje, dat we gezellig thuis bij mijn ouders gingen opeten.

Nog gouden momentjes:
* liveverslaggeving van mij over voetballende Belgen aan werkende zonen die wel Whatsapp maar geen groot scherm ter beschikking hadden
* buren die op vakantie zijn maar drie weken hun tuin en zwembad aan ons toevertrouwden
*etentjes, etentjes en etentjes, hier en elders
* handletteren en vanalles proberen met ecoline en stiften. Zen, echt waar.
* oogst, en de daarbijhorende confituur, passata en sapjes
* werkende zonen die mijn favoriete patisserie meebrengen uit de fabriek
* een weekend Nederland, en een kersvers geboren tweeling daar. Timing, wij zijn daar goed in!
* een tuin, en een terrasje om ons te voelen als God in Frankrijk.

En jullie? Ook genoten van de zomer?

 

 

Advertenties

Dankjewel bib

…voor de schitterende avond!

Je kent dat wel, zo van die hectische zaterdagen waarop honderd dingen in hetzelfde agendavakje gepropt staan. Waarop je ’s nachts (nu ja, laat ik even vermelden dat ik ab-so-luut geen ochtendmens ben) moet opstaan omdat je je nu eenmaal geëngageerd hebt bij de Gezinsbond, terwijl thuis gepuzzeld wordt wie wanneer waar moet zijn. Al dan niet met partituren en instrument, al dan niet met de goesting.
Je kent dan waarschijnlijk ook het gevoel dat je na een hele dag op je benen staan het liefst zoiets zou doen als bad-zetel-bed. Eventueel nog ergens een glaasje wijn, maar dat is dan echt wel het maximum.

Ja man, mis! Ik had me toch wel ingeschreven voor “Speurneuzen in de bib” zeker? Samen met de jongste zoon, de enige die hiervoor (wegens leeftijdsbeperking) nog in aanmerking kwam. Het werd dus een rap douchke, een glas spuitwater, en toch wel eventjes wegdommelen in de zetel.
Het ontwaken was brutaal, want de twee oudste zonen leken wel springballen toen ze binnenkwamen. De heren waren compleet in de ban van de halloweentocht waar ze met de plaatselijke jongerenwerking naartoe zouden gaan, maar nog veel meer hyper omdat dé fuif der fuiven ook die avond was. Mijn lodderogen en suf verstand zagen dat de kledij ok was, dat de sfeer er wel in zat, dat hun “levieten” al gelezen waren en dat de klok ongenadig voorttikte. Tijd voor actie dus!
Jongste zoon was er al helemaal klaar voor: zwarte broek, donkere trui, pillamp mee…nu ik nog. Sleep, sleep,…jongens toch, waarom doe ik mezelf dat weeral aan?

Omdat dat super is natuurlijk! Op een tijdstip dat de bib normaal gesloten is eventjes gaan inbreken? Daarbij nog dertig boeken ontlenen ook? Jaja, het kind in mij was weer helemaal wakker. Er waren zelfs heel fanatieke ouders bij, compleet met zwarte handschoenen, bivakmuts en nachtkijker!

De opdracht was simpel: de directrice van de bib vertrok naar Italië, en als afscheidscadeau wilden we haar graag verrassen met een stapel van haar lievelingsboeken. Binnen het uur moest de klus geklaard zijn, en er lag alleen een lijst met de titels.
Na het startschot stoof iedereen met een mini pillampje de donkere bib in, op zoek naar een boek. Cataloog raadplegen! Computers allemaal bezet! Paniek, de nachtwaker komt! Oei, en hij (die eigenlijk een zij was) zet de schermen uit…terug starten dus, als hij weg is. Geen boek op de verwachte plaats, maar een kaart met aanwijzingen? Codes kraken, opgesloten worden, websites zoeken, rugzakken vinden, sloten openprutsen en paswoorden ingeven. Nachtblinde zoon kwijt wegens zelf opgesloten door de nachtwaker. Adrenaline, en de wil om met z’n allen de opdracht tot een goed einde te brengen. Zesentwintig boeken konden we vinden, glunderende gezichten en zwetende lijfjes (en lijven) waren het eindresultaat.

Echt waar: dikke proficiat bib, voor het initiatief, dikke proficiat Mooss, voor de uitwerking en begeleiding. Ik wacht vol ongeduld op de editie voor volwassenen! Als het in uw buurt aangekondigd wordt, bedenk dan dat bad-zetel-bed altijd kan, en maak dat je ingeschreven bent!

Trio van quiches

Vandaag werd hier veel werk verzet. De jongens hielpen samen met een vriend bij de overbuurvrouw om de afgebroken “koterij” op een container te gooien. En ze deden dat met een onstuitbaar jeugdig enthousiasme.

jongens vullen de container

We hadden er alle vertrouwen in dat ze het ook zonder ons tot een goed einde zouden brengen, en hadden dus zelf tijd om verder te doen in de moestuin.
Zoals iedereen weet maakt buitenwerk hongerig. En zoals iedereen hier in huis weet, heb ik meestal geen goesting om het buitenwerk te laten staan ten gunste van de kookpot.

De oplossing: combineren. Oogsten uit eigen tuin, en daar direct mee aan de slag, dat kan nog gaan. Een (zomer)prei of twee werden uit de grond gehaald, en een struikje snijbiet werd afgesneden. Net boven het groeipunt, dan schiet die gegarandeerd nog eens uit voor de winter. Wat tomaten, eitjes, kaas en room klaargelegd, en ik kon beginnen.
Vier taartvormen werden belegd met kant-en-klaar deeg (2x blader, 2x kruimel). Op twee taartbodems strooide ik gemalen kaas, verdeelde ik tomaten en blokjes gerookt spek, strooide wat basilicum en oregano, 200 ml room waarin twee eitjes geklutst zijn erover, royaal afwerken met gemalen kaas, en de oven in.

quiche met tomaten en spekjes

Ondertussen stond de snijbietstengel, in kleine blokjes gesneden, op het vuur. Als die beetgaar waren werden ze over de taartbodem verdeeld, en daarover verbrokkelde ik een stuk feta. De grote bladeren werden even in de kookpot gedaan, die slinken direct, net zoals spinazie. In die pot goot ik ook een flesje room, deed er twee eitjes bij en zette ik dan even de mixer er in. De groene spikkeltjespap goot ik over de snijbiet- en fetabrokjes, klaar, ook oven in.

quiche met snijbiet

De laatste quiche was er eentje op verzoek: reepjes gerookte zalm op de bodem, gestoofde prei, gekruid met peper en dille erbij, room-ei mengsel erover en oven in.

quiche met prei en zalm

Na een aperitief op het terras, waarbij het toch wel heel snel donker werd, smaakte dat perfect.