Tagarchief: compostbak

Recycleer nog ne keer

Vorig jaar was er de bouw van het steenschottentuinhuis. (steenschot is ondertussen de zoekterm waarmee heel veel volk hier op dit blogje terechtkomt)

Zoals met zoveel doe-het-zelf-projecten schiet daar altijd wel een beetje materiaal van over. Geen nood, we vonden een paar toepassingen.

Een plank van hetzelfde materiaal als de wanden deed een tijd dienst als extra zitplaats, stevig (ahum) neergelegd op een grote bloempot.
We verzaagden ze en maakten er twee vensterbankjes van. Ideaal om een bloempot met fragiele zaailingen op te zetten. Of versgeplukte aperitieftomaatjes op te leggen ūüėČ
De grootste spleten in de wand van het tuinhuis worden zo ook een beetje weggestopt.

plantenrekjes
Het laatste grote stuk douglassteenschot werd in drie gezaagd, de planken dienen als gewicht en basis voor de voorste afsluiting van de compostbakken. Daarop spijkerden we met krammen stukken op maat geknipt draadgaas (dat vroeger aan de boomhut hing, maar nu al een paar jaar overal in de weg stond).

voorzijde compostbakken afgewerkt met draadgaas
Haakjes werden in de opstaande panelen gevezen, en we kunnen de bakken ten volle benutten nu, zonder dat alles over het paadje valt of uitgespreid wordt door de vogels en katten.

haakjes om alles vast te houden
Nog een ander stuk, in azob√©, was tijdelijk salontafel. Gewoon op een omgekeerde plastieken box was dat goed genoeg voor ons. Toen metekindje zich op het uitstekende stukje neerzette en bijna (net niet dankzij een bliksemsnelle reactie van schone zus) alle mojito’s katapulteerde besloten we om er toch eens “iets” mee te doen.

ge√Įmproviseerde tuintafel
Bij het opruimen van de garage kwamen we nog resten van onze rozenboog tegen, stukjes ijzer in H vorm. Handjes en brains werkten een plan uit, en voila: een stevige (en loodzware) salontafel.

afgewerkt tafeltje van resten
Het kleine stukje werd afgezaagd, gaten geboord in het hout, ijzers in de gaten gestoken, de uitstekende stukken ijzer afgezaagd en bijgevijld, klaar.

ijzers door de gaten
Door de dikte en stevigheid van het hout is er geen kans dat de poten scheef komen te zitten, en door de H-vorm worden alle planken ook bij mekaar gehouden.

H-ijzer houdt planken bij mekaar
We vonden ook nog plastiek houdertjes om tentpalen in te zetten, maar die werden zonder pardon naar de vuilnisbak verbannen. Geen zicht, die witte plastiek op ons schoon terras!

Tentpalen zei u? Jawel. Van twee partytenten, die bijna verpulverden toen we ze uit de dozen haalden. Die palen, samen met hout van de boomhut (te gevaarlijk om nog in te klimmen, de steunpalen zijn net op de grond bijna volledig doorgerot) werden omgetoverd tot een draagsysteem voor de aardbeibakken.

aardbeistelling voor bato bakken
Beetje vijgen na Pasen, maar goed voor volgend seizoen. De hoeksteunen zijn hoog genoeg, zodat we er indien nodig een net kunnen over hangen.

tentpalen als steun voor aardbeibakken
Er is nog materiaal genoeg om 16 extra bakken te kunnen ophangen, dat is een projectje voor één dezer dagen.

De zelfgemaakte tweede vliegenhor voor onze extra-large terrasdeuren bleek na enkele jaren toch niet zo handig als we gehoopt hadden. Een systeem waarbij je binnen en buiten kan via de hor bestaat niet in die maat, of is onbetaalbaar duur, dus wordt hier het compromis van één vast zelfgemaakt paneel en één deur zonder hor waarlangs je binnen en buiten kan gebruikt. Als er iemand wel een handig systeem kent, laat het dan zeker weten.
Het niet-gebruikte deel lag/stond/slingerde rond/versperde de weg in de garage. Demonteren en recycleren!

zelfgemaakte vaste hor
We keken, dachten en deden, en even later had ik een stapelbaar kruidendroogrek, waar meteen al gebruik van gemaakt werd om salie te drogen.

droogrekje

Op de foto zie je maar een deel, in totaal zijn er vier zo’n tafeltjes die perfect op een toren kunnen gestapeld worden. Een afgedankt voilegordijn ligt nog klaar om verknipt en op maat gestikt te worden als hoes en bescherming tegen insecten. Ooit. Ne keer.

Met de rest van het hout begonnen we aan een afdekking voor de compostbakken. Zonder iets blijkt het toch meestal “kleffe drets”. We maakten een kader dat zichzelf vasthoudt op de middelste bak, en bevestigden daar een heidemat (dubbel) op. Aan de twee andere kanten ligt ook een panlat geklemd, waar de heidemat aan vasthangt.

met één kant open geklapt

Je kan dus links en rechts makkelijk open leggen, en als je de twee kanten allebei op het middenste deel legt kan alles er in √©√©n keer afgehaald worden zonder al te veel moeite. ’t Ziet er aangenamer uit dan tevoren: toen lag er een restje van het dakprofiel van de villa op √©√©n deel van de bak. Soms wel, soms niet, soms half, dat hing een beetje af van de wind en of de katten pogingen hadden gedaan om er¬†op te liggen zonnen (en er dan prompt door te zakken). ’t Is niet perfect waterdicht natuurlijk, maar het zal alleszins al heel wat liters¬†water per jaar schelen.

afgedekte compostbakken
Een beschilderde unalitplaat die vroeger ondergrond was voor complete lego-landschappen werd een beetje ingekort. Eén stukje is nu achterwand voor een rekje van de Zweed, waar anders strips vooraan ingelegd worden en achteraan weer uitvallen. Gedaan miserie, nette stapels nu (efkes toch, nu alles juist weer gezet is).

Het simpelste van alles: Een latje steenschot op twee klinkers om een plantenbak van de grond te houden, en drie kleine blokje azobé die hetzelfde doen met een grote bloempot.

Kostprijs van dit alles: 30 euro voor de heidemat, wat vijzen en haakjes en een hele dag plezier. Dat laatste moet je niet cynisch lezen, ik kan/we kunnen er echt van genieten om van niets iets te maken. Missie geslaagd zou ik zo denken.

Bonusdagen

Heerlijk toch, zo’n herfst? Wanneer je niet moet verlangen naar buitenlucht, omdat het gewoon geen weer is om binnen te blijven. Extra dagen om te genieten…
Ziehier een lijstje bonussen.

De voederplaatsen werden in orde gemaakt. strooivoer en vetbollen met gulle hand uitgedeeld. Ik hing en legde √©√©n en ander op “strategische” plaatsen, zodat ik deze winter vanuit villa Steenschot misschien toch van een beetje dichter kan loeren.
De mezen hebben zoiets rap door, en komen hun voorraad wintervitamientjes geregeld bijtanken. Andere vogels vinden ook de weg, maar houden het voorlopig nog bij wat ze zelf vinden. Vooral de bessen van de Cotoneaster van de buren en de zaden van Echinacea zijn populair.
echinaceaDe twee bloembakken op de oprit staan er, zijn beiden gevuld en al gedeeltelijk voorzien van plantgoed. Tulpen, narcissen, krokussen en sneeuwklokjes zitten klaar om in de lente voor kleur te zorgen.

Het gras achteraan groeit, het onkruid houdt zich gedeisd. Alleen de kruipende boterbloem, die probeert om opnieuw terrein te winnen. De kippen lopen in een nieuw verenkleed en slapen sindsdien weer in de moerbeiboom. Zolang ze op hun terrein blijven is er geen reden om vleugels te knippen, maar wee hun schone pluimkes als ze ontsnappen! Ze zijn nog maar met twee, eentje is verhuisd naar de eeuwige kiekenhemel.
Die moerbeiboom staat er nu nog prachtig bij, met een geelgroen bladerdak dat majestueus uittorent boven de lege moestuin, en nog eventjes de achterliggende wijk verstopt.
moerbeiboom in herfsttooiDe stapel met resten steenschot en boordstenen werd ook weer wat kleiner: een composthoop met drie vakken is bijna klaar. We vergeten nog steeds dat het winteruur is, en dat onze projectjes niet meer op een namiddag gedaan geraken.
Er werd in de eerste bak al een begin gemaakt met de inhoud van ons compostvat. Dat wordt na het zien van de eerste-kwaliteits compost van schoonbroer wellicht de vierde (bewaar)bak.
compostbakken in wordingDe serre is bijna leeg. Twee tomatenplanten mogen nog even blijven staan, er hangen een paar dikke trossen aan die nog kleuren. Ook cayennepepertjes en enkele soorten basilicum blijven nog doorgaan. Deze week riskeer ik nog, de temperaturen blijven nog boven nul.
In een hoekje achteraan komt de winterpostelein weer kijken. Dat zaait zichzelf inderdaad uit. Geen erg, lekker genoeg!

Een hele namiddag koffie drinken met een vriendin, op ons zonneterrasje. Gewoon, in een doordeweeks truitje, niks geen dikke sjaals of verkleumde handen. Zalig.

Net als bij Ludo staan hier ook weer rozen in bloei. Inderdaad, zoals hij opmerkt, donkerder van kleur dan in de zomer. Aan de knoppen te zien gaat het nog eventjes door.

Onder de notelaar lag een massa bladeren, waarvan een deel nog in hoopjes ligt te wachten (ik had wellicht iets gezien dat voor enige afleiding zorgde) en een deel bij wijze van dekentje over een moestuinperk gegooid werd.  Buurman kwam de grasmachine lenen, en bracht ook nog een lading bladeren mee. De noten ben ik buiten vergeten, realiseer ik mij nu. Misschien zijn de kauwen er mee weg, misschien kan ik ze morgen toch nog binnen halen.
Pompoenen, courgetten en de allerlaatste komkommers werden geoogst. Ook aubergines en paprika’s zijn¬†geplukt (en ondertussen verwerkt in een stoofpotje).

De houten tuintafel werd met reiniger en water bewerkt, en staat nu binnen te drogen. Voorlopig lijkt het een gigantische deur (naar Narnia?) die zomaar in een muur verscheen, maar eind december een tiental extra plaatsen levert om feestvierders te zetten. Nu kan dat nog niet, eerst nog even plaats houden voor de Luisterhuizen.
deur naar NarniaDe achterste ruiten zijn weer spic en span. Man wilde er werk van maken v√≥√≥r onze vingers aan het aluminium zouden vast vriezen, en met twee gaat zo’n klus verbazend goed vooruit. Ons zicht op de tuin is een tikkeltje helderder nu.

Enkele¬†kilometers verder was het eveneens mooi en droog weer, en daar lag nog een hoop onderdelen om een serre ineen te boksen. Eigenlijk is zoiets een grote meccano, gecombineerd met waterspelletjes: schoonzus en ik wasten aluminium profielen en rubbers af, de mannen monteerden alles, en na een dagje stond er een glazen huisje in hun groententuin. Als je goed kijkt zie je de geitjes op de achtergrond staan kijken. Dat deden ze heel de dag, of¬†gsm’s uit broekzakken pikken ūüėČ en alles wegduwen dat tegen “hun” omheining werd gezet. Enkele gesneuvelde ruiten moeten nog vervangen worden, maar dat komt wel goed. Grote dank aan neef M, die enkele dagen voordien de grond al kwam “effenleggen”.
serre bij schoonbroer- en zus
Ook grote dank aan schoonzus en schoonbroer, die bij het pintje na de bouwwerken achteloos een envelopje in onze handen duwden. Iets wat “verzekers” bij ons beter paste dan bij hun, een promostunt of zo die verkeerd geleverd was. Of hoe kleine dingen toch zoveel plezier kunnen doen.
naamplaatje Villa SteenschotEn zo is de vakantie weeral voorbij gevlogen.