Tagarchief: cursus

Staartje

Daar zijn we weeral, aan het staartje van de vakantie.
Cliché van jewelste: de tijd vliegt als ’t plezant is.

En of het plezant was! Ik heb de indruk dat de jongens amper in hun eigen bed hebben geslapen. De drie oudsten toch. Van muziekreis via Werchter naar CM kamp en volgende muziekreis, dan Woo-Hah festival, Gentse Feesten en scoutskamp. Nadien nog een CM kamp of bezoekjes met logies op kot. Soms was het weeral licht als ze thuiskwamen.
Tussendoor werd de neus even in de boeken geduwd om een examen in tweede zit tot een (hopelijk) goed einde te brengen, dan weer even relax, nu blokken voor één zoon, werken voor een andere, terwijl de rest aan het schooljaar begint.

Het was hier inpakken-wassen-drogen-plooien-inpakken. Strijken, daar begin ik niet aan als ’t kampkleren zijn.


We deden iets aan het rommelkot dat we al jaren “bureau” noemen. Hele stapels papieren werden geliquideerd, de rest geordend en in gerecupereerde kastjes netjes weggeborgen. We zagen de vloer opnieuw, en hebben zelfs ruimte om een logeerzetel te zetten (die stond op zolder niks te doen). Mijn bureau is zo goed als leeg, en favoriete studeerplek van zoon twee.


Jongste kreeg eindelijk zijn bed dat lang genoeg is, en zijn logeerzetel staat nu op zolder. Kunt ge nog volgen?

Wij hadden ons jaarlijkse moto-weekendje, met als gelegenheidsadres zowaar ons eigen huis. Waarom moeilijk doen als er lege bedden genoeg zijn?

Het was heet, eigenlijk om te smelten in zo’n beschermende kledij, maar zot zijn doet geen zeer, gelukkig. Het leverde wel rare vestimentaire  toestanden.

IMG_20180805_141002

IMG-20180805-WA0017 (1)

De eerste dag reden we door de Vlaamse Ardennen, tot aan Hôpital Notre Dame à la rose. Ben ik efkes blij dat de geneeskunde geëvolueerd is! Ware marteltuigen staan daar tentoongesteld. Mooie gebouwen, prachtige kruidentuin, mogelijkheid tot een natje en een droogje, en nog een snuisterboekenwinkeltje ook. Meer moet dat niet zijn.
We sloten de dag af met een etentje op de hoek van onze straat, terwijl heel ons dorp al in feeststemming was. Paardenwijding en Oogststoet, het doet het hartje van de Massemenaren sneller kloppen.

IMG-20180805-WA0012 (1)

Dag twee kozen we voor een zeebriesje en snorden we naar Breskens. Blijkbaar waren ze daar ook aan ’t vieren: Visserijfeesten. Gelukkig hadden we een heel lange staalkabel en sandalen mee, en konden we in zomerse outfit flaneren. De terugweg deden we gedeeltelijk langs een bewegwijzerde route, maar we zijn geen drie maal zeven meer… Knieën en zitvleesmassa begonnen te protesteren, op een bepaald moment is de kortste weg naar huis het enige wat nog telt 🙂

Zo zonder kroost in huis (4 tegelijk op scoutskamp, voor de volledige 11 dagen!) werd er ook gedacht aan de ouderlijke thuizen: etentje hier, restaurantje daar, gezellig met familie in de zwoele zomer.

De reizigers keerden terug, er was een jubileum dat gekoppeld werd aan een ouderwetse dia-avond op nieuwerwetse powerpointwijze, en een eindwerk dat zowaar ingediend werd.
Manlief had mij verwittigd (met een knipoog, maar serieus genoeg) dat ik niet op vakantie mocht vertrekken als het niet af was.
Ik typte en zocht op, hij deed de lay-out, schoonbroer was een strenge maar rechtvaardige corrector, de madam van de kopieerwinkel printte en bond alles netjes in, en voila: op tijd om te vertrekken naar La Douce France.

Zeven kruidenmadammen op de TGV, nog eentje meer in de taxi van Nimes naar Le Pompidou, en daar arriveerden de overigen van ons select reisgezelschap ook. Helemaal klaar voor een aromatherapiestage bij Michel Vanhove.

DSC_7826

De man vertrok op zijn 16 naar Frankrijk, leerde er vanalles op een soort commune-boerderij, trouwde met Hilde, bleef even in Zulte wonen, en kon daarna de roep van Frankrijk niet langer weerstaan. Ondertussen heeft hij een schat aan kennis en ervaring vergaard, en daarvoor waren we daar: een driedaagse stage om alle zoveel mogelijk geheimen van de essentiële oliën te leren kennen.

DSC_7739
Ons verblijf: een oud weeshuis, waar wezen uit de tweede wereldoorlog ondergebracht werden. Voor sommigen echt een thuis blijkbaar. De geitenboer waar we verse geitenkaas haalden trouwde met de boekhoudster van daar, en is nog steeds gelukkig…

Elf vrouwen, één man, een bonte mengeling van achtergronden en verwachtingen: het verliep vlekkeloos. Iedereen vond zijn draai in de groep, er moest niet gezaagd worden over koken, boodschappen of afwas, Hilde en Michel waren een zalige gastheer en gastvrouw, en bij tijden een hilarisch komisch duo zonder dat ze het zelf beseften. KC de kat was een constante tijdens de cursus.


De groenten en kruiden kwamen vers uit de tuin, besjes voor bij de yoghurt ook, we mochten zaden oogsten waar we maar wilden, en kregen een massa aan informatie over alles wat planten kunnen doen voor de gezondheid.

Het was een sneltrein. We waren er nog maar net en we moesten alweer inpakken.
Het winkeltje was nu wat een snoepwinkeltje vroeger voor mij was. Om te kwijlen…
Iedereen ging met een massa meer kennis, en een zware valies naar huis.

Ondertussen wordt er druk heen en weer gemaild, ge-appt en ge-smst, want de honger naar meer is er. Ook de chance dat er een ongelooflijk onderlegde madam mee was, die van haar passie (lesgeven over kruiden) haar beroep maakt. Basis om te starten is niet nodig, dus wie wil: ik hou jullie op de hoogte!

Goedgevulde vakanties zorgen er soms ook voor dat gezinsactiviteiten niet evident zijn. Een vakantie zonder ook maar iéts samen? Kan niet.

IMG_20180828_115021

Altijd in voor rare smoelen, die twee oudsten van ons…

Het werd een heerlijk dagje kajak op de Grensmaas. Iets heel anders dan de klassieke routes in de Ardennen, maar mooi en gezellig.

IMG_20180828_142155IMG_20180828_141054Echt sport ook, want waar de Ourthe ons meestal gewoon meesleurt naar de aankomstplaats mochten we hier wel degelijk zelf peddelen. Vijf uur deden we over het traject Smeermaas – Meeswijk/Berg, maar het was de moeite waard. Afsluiten deden we onderweg met een frietje, dat we gezellig thuis bij mijn ouders gingen opeten.

Nog gouden momentjes:
* liveverslaggeving van mij over voetballende Belgen aan werkende zonen die wel Whatsapp maar geen groot scherm ter beschikking hadden
* buren die op vakantie zijn maar drie weken hun tuin en zwembad aan ons toevertrouwden
*etentjes, etentjes en etentjes, hier en elders
* handletteren en vanalles proberen met ecoline en stiften. Zen, echt waar.
* oogst, en de daarbijhorende confituur, passata en sapjes
* werkende zonen die mijn favoriete patisserie meebrengen uit de fabriek
* een weekend Nederland, en een kersvers geboren tweeling daar. Timing, wij zijn daar goed in!
* een tuin, en een terrasje om ons te voelen als God in Frankrijk.

En jullie? Ook genoten van de zomer?

 

 

Advertenties

PANG! of het startschot van moestuinseizoen 2017

Het was mijn mantra zo’n beetje, na nieuwjaar: niet beginnen, nog niet, echt niet, te vroeg. En dat zo heel veel keer, vooral als er stomme huishoudklussen op het programma stonden. Een keuken opruimen na een dag, serieus, da’s toch elke keer weer een nul-operatie? Ge hebt uw schotelvod nog niet goed en wel uitgewrongen of er staat daar al weer eentje met “een hongerke”. Die dan de koelkast doorploegt, op zoek naar lekkers, heel de tafel onderkruimelt en bij voorkeur nog alles achter zijn gat laat staan ook. Ja, “zijn”. Ik ben het enige vrouwelijke exemplaar hier in huis.

Maar enfin, daar ging het niet over. Zaaikoorts dus. Niet vóór 7 februari. Man des huizes verjaart dan, maar dat heeft er niks mee te maken.
Nee, les van the one and only Jos, de Velt-lesgever die ongelooflijk gepassioneerd kan vertellen over zijn vreselijk uit de hand gelopen hobby: groenten kweken, en vroeg beginnen onder glas.
Ik kan niet blijven hopen op beginnersgeluk, en ging luisteren naar alle details over pepers, paprika’s en aubergines. Haha, zo veel fouten die ik maak, en toch zo’n goeie oogst…met wat ik nu weet kan het niet meer stuk.
Ik vroeg hem ook om mij te mailen, elke keer als hij iets in zijn serre gezaaid of geplant heeft, kwestie van mee te zijn. Tot hiertoe: radijzen, spinazie, zaaiajuin en kolen. Ook zijn zaaitafel is in orde gemaakt. Me dunkt dat ik hier al een inhaalmanoeuver zal mogen maken.

Verder mag ik rustig beginnen om er in te komen. Zaai- en stekgrond naar binnen halen om op te warmen, zo’n dagje of drie moet wel volstaan.
Ondertussen heb ik tijd om de zaden uit te kiezen, labels te schrijven, potjes en kweekbakjes te zoeken en uit te wassen, en een lading cocopeat te halen. Dat, vermengd met stekgrond en eventueel wat lavagruis zou een veel groter vochtabsorberend vermogen hebben volgens Jos. En gezien mijn stiptheid (ahum) met de gieter kan dat hier alleen maar in het voordeel van ontkiemend plantgoed werken.
Verder mag er een kampeertafel in de keuken gezet worden om al die dingen rustig te laten  groot worden, en zoek ik best ook de plantenspuit in plaats van alle zaden met de gieter weer op een hoopje te spoelen.

Volgende week zaai ik, waarschijnlijk zeer zeker weer veel te veel voor onze beschikbare grond. Een moestuin in verdiepingen, wie wil dat eens uitvinden?

Voila, mooie vooruitzichten. Wroeten in de grond, niks leukers dan dat toch?
En weet ge wat? Jos vertelde mij met blinkende oogjes van trots dat hij aan een boek schrijft. Voor Velt. Over serreteelt. Of hoe schoon een moestuinjaar kan beginnen.

 

Schoolbanken revisited – 2

Lap, amper twee weken zit ik weer op de schoolbanken en ’t is weeral van da: stresssssssss!
Een opdrachtje… Niet dat ik dat niet graag doe, dingen opzoeken en zo, maar een spreekbeurt, voor 23 mensen, die 15 à 20 minuten moet duren? Die op 40% van het puntentotaal staat?
Ik word direct teruggesmeten in mijn humaniora-tijd, compleet met klamme handjes, veel te rode blos en stem die op de meest ongepaste momenten wegvalt.
Aaaaaaaa! Ik wil nu weglopen, en terugkomen na 19 november.