Tagarchief: diepvries

Ik vlieg er in

Als ik zeg dat mijn dipje passé is, dan mag je mij op mijn woord geloven. Een groot en te lang uitgesteld project werd aangepakt: goed voor mijn gemoed, en als ik de reclame mag geloven ook voor mijn portemonnee.
Onze diepvries werd ontdooid. Uitgekuist. Inventaris gemaakt. Weer netjes ingeladen. Manmanman, wij hebben veel eten in huis!
Een uurtje ijs afsteken, bakken uitwassen, sorteren en overzichtelijk weer wegbergen gaf een zeer mooie bijwerking: geen gepieker over het menu van de volgende dagen, een exclusief soepje, en een verse pot en potje confituur. Sommige dingen zijn namelijk van het soort “ik smelt waar je bij staat”.

bosbessenconfituur

Een zakje bosbessen werd confituur, platte peterselie sierde de soep, en die werd gemaakt van drie restjes die wel te combineren waren. Er is nog voor ieder een kleine portie voor vanavond, dus ze viel volgens mij wel in de smaak. Oudste zoon zei het zelfs letterlijk: “Amaai, zo’n lekkere soep!”, en schepte nog een bord vol.
Ontdooide hutsepot verdiende eerder de naam hutsepap, maar smaakte nog perfect. Goed in combinatie met een paar verdwaalde eenzame worsten. De katten kregen paté met vrieswondjes. Dat was eergisteren.

moussaka in een lasagnaschaal

Twee potten “moussakagroenten-nog gehakt bijdoen” combineerden perfect met “gehakt voor moussaka-nog groenten toevoegen” en een pot tomatenpassata van eigen makelij. Het huis geurde naar zuiderse oorden, en hoewel de schaal anders vermeldt, is het wel degelijk mmmmmmm-oussaka.

pasta met restjes saus

Vandaag krijgen mijn juniors een pastaschotel, want twee potten van dezelfde saus bleken gebarsten tussen de voorraad te zitten, daar maken we even snel komaf mee. Een propere diepvries, dat koesteren we hier hé! Meneer des huizes dineert elders, hij weet begot niet wat hij gaat missen.

Enkele onbestemd sponzig uitziende pakjes verdwenen in de vuilbak, drie restjes zelfgemaakte sorbet, samen te weinig voor 1 persoon, maar wel met het volume van drie literdozen ook. ’t Is toch meer een  weertje voor pannenkoeken of warme appeltaart nu.

inventaris diepvries

Het nuttigste stuk van dit project voerde ik bij een heerlijk koffietje uit aan de keukentafel: de snel gekrabbelde lijsten vol watervlekken werden netjes vertaald naar een heuse echte diepvriesinventaris. Mijn tintelende vingers begonnen weer te leven. Nu weten we tenminste dat we de volgende jaren in de moestuin minder boontjes moeten zetten, en dat de zonen vruchteloos kunnen blijven zoeken naar diepvriespizza. Dikke (net ontdooide) duim voor mezelf! Handschoenen zijn volgende keer misschien geen slecht idee…

Volgende job met de naam “project”: kuis uw kelder uit. Gelukkig staat daar momenteel voldoende water in om enig uitstelgedrag te kunnen verantwoorden 🙂