Tagarchief: diy

Keukenverbouwingen – 11. En toen was ’t voor echt

Ooit, lang geleden, in de zomer, begon Woonfase hier drie dagen te vroeg.
Het begin was heel simpel: maak van uw huis een lege ruimte, en denk daarna alleen nog in termen als “opslagplaats” en “magazijn”.
Daar komen dan vanzelf populaire vragen en begrippen bij: “waar ligt …?” , “uitdaging” en “geordende chaos” werden hier veel gebruikt.

living met magazijnallures

IMG_20170827_171709
We hadden een gangetje van ergens aan de voordeur, tot ergens waar de keuken moest komen, en de man die alles hier op zijn plaats moest monteren voelde zich tussen al die halve en hele kasten als een visje in het water.

Het grote wandmeubel, daar zou hij mee beginnen. De onderkastjes stonden heel rap, maar tot op de millimeter juist. Wat zeg ik? Tot op een honderste millimeter denk ik. Sommige mensen hebben een passie, en maken daar hun beroep van. Wel, M. is er zo ééntje.

IMG_20170826_154835
Die sleuven, die hadden we op voorhand gemaakt om de deuren zo diep mogelijk te laten wegschuiven, zonder de kast extra naar voor te moeten zetten. Eens passen en meten, en toch nog wat meer uitkappen. Gelukkig was man des huizes in de buurt, want zo’n kastje “efkes” presenteren, amai, dat weegt! Ook voor allerlei aanpassingswerkjes, zoals het betere kap- en breekwerk steken we zelf een handje toe. Dat maakt het ook een aangename samenwerking: we kunnen (en belangrijk: mogen) zelf meehelpen. Af en toe makkelijk voor M., die wat extra mankracht heeft, en ook voor ons, want al die professionele machines die hier zijn, amai, ne mens zou van minder lopen kwijlen 😉

IMG_20170827_171643Dat was het resultaat na dag één. Moeilijk om het mij nu nog zo voor te stellen, want ondertussen zijn we heel wat fases verder.

Die week kwam M. elke dag, klokvast (en heel vroeg in mijn beleving) ’s morgens. en ’s avonds vertrok hij wanneer er iets afgewerkt was, of wanneer de file opgeklaard was. Werken op de E4O… Lange dagen voor de man uit Diksmuide.
Een fijne man, die een koffietje op zijn tijd weet te appreciëren, die altijd maar verder doet, houdt van Radio 2 en een heerlijk droge humor hanteert, met het meest uitgestreken gezicht ever. Ik ben zwaar fan van M.!
Ook van zijn zelfgemaakte sorteerbakjes trouwens.

zelfgemaakte sorteerbakjes van de schrijnwerker

IMG_20170828_170712
Er kwam ook terug een afscheiding tussen gang en keuken, je weet wel, waar we die binnenmuur gesloopt hebben.

IMG_20170830_120728
IMG_20170905_125406
Aan de achterzijde is het nu breed genoeg om een heuse afwaskeuken te installeren. Sjiek jong, nooit meer vuile afwas in het zicht van de eettafel 😉
Wel andere rommeltjes (ahum), maar we zijn hier niet moeilijk.
Oh ja: dat stuk muur vergaten we niet te voorzien van een kleurtje, daar komen nog kasten.
M. lachte elke dag opnieuw met het feit dat hier echt op alle mogelijke momenten van de dag wel iemand aan tafel zat. Tja, pubers en nog vakantie, need I say more?

IMG_20170905_130113
Meetwerk: het werkblad moet juist zijn, en er komt zelfs eerst een mal om te controleren dat alles wel is zoals het moet zijn. Daarna kan de bestelling doorgaan, en zouden we na 6 weken helemaal geïnstalleerd kunnen zijn. Ondertussen weet ik dat dat niet zo is, soms lopen dingen fout, maar dat is des menschen, niwaar? Al komt deadline “Kerstmis” nu wel heel dicht…
We panikeren nog niet, want Conrad (links op de foto, voor man des huizes) sms’te
“komt goed”. Oké, dan rekenen we daar op. Menu en opkuis en tafelversiering zijn mogelijks iets minder dan andere jaren, sorry gasten!

IMG_20170901_143639

IMG_20170905_125429Toen was het eventjes gedaan voor M. Deze keukenkasten monteerde hij al helemaal, die staan klaar om op hun definitieve plaats gezet te worden. Eerst moeten er valse wandjes en een schuifdeur geplaatst worden, en dat gebeurt door iemand anders. Dat moet dan ook allemaal eerst geverfd worden, en net als meneer Natuurlijk-Rijk doe ik dat liefst als er nog niet teveel nieuwe meubels staan, want ik ben nogal enthousiast als ik aan de slag mag met borstel en rol.

 

 

 

Keukenverbouwingen – 10. Decoratiewerkzaamheden

Plafonds hangen, da’s voor samen. Alle voegjes en vijsgaatjes toestoppen, opschuren, weer voegen, nog eens alles effen wrijven en dat nog eens allemaal herhalen, da’s voor man des huizes. Op zijn eigen limbo-wijze.

Als het egaal genoeg naar zijn (en mijn, dat spreekt) zin is, is er weer samenwerking vereist. Vliesbehang op plafonds kleven, da’s een behoorlijk karwei.
Eender in welke richting we de panden zouden hangen, sowieso zouden er stukken van meer dan 7 meter bij zijn. Haaks op de lichtinval dan maar, dat schijnt het minst opvallende naden te geven. Ook de langste stroken natuurlijk.

Voorbereiding is alles. De eettafel werd gebombardeerd tot snijtafel. Stelling, krukjes, ladders, kortom alles waar je op kan staan om iets hoger te kunnen werken werden in mekaars verlengde gezet, om een zo lang mogelijk stuk te kunnen kleven in één keer.
Lijm, rollen, borstel, vochtige vodden, scherp mes, schaar: alles binnen handbereik.
De eerste lijn werd met een smetkoord afgetekend, en hopla, we waren vertrokken. Grote stukken, rechtdoor, het vlotte wonderwel.

Het geweldigste attribuut was deze jongen:

terrasbezem ingepakt in stucloper
Een in stucloper ingepakte terrasbezem. Ongeveer even breed als de rol papier, en dankzij de verpakking konden de stugge haren niks beschadigen. Een echte steun in moeilijke tijden.

bezem als steun voor plafondbehang
Soms deed hij de job quasi alleen (net als man des huizes, lijkt het wel), andere keren hielp ik een handje, of werd hij als aandrukinstrument gebruikt. We hebben daar een filmke van ook, maar mijn filmskills zijn volgens kenners niet goed genoeg om het resultaat te publiceren.

bezem om behang aan te drukken

Soms vroeg ik mij af waarom ik geen boekje mee op mijn laddertje had genomen, andere keren wenste ik dat ik meer fitness gedaan had om die armspieren misschien toch iets minder snel te voelen verzuren.

zen met vliesbehang
verzurende armen
’s Avonds was alle gyproc bedekt, en de enkele naadjes die niet naadloos (mwoehaha, vermoeide stofhersenhumor!) aan mekaar sloten werden vakkundig opgevoegd door man des huizes.

De volgende morgen werden ze opgeschuurd, en mocht ik beginnen verven.

plafonds verven
Dat sjaaltje op mijn hoofd, da’s puur functioneel. Veel minder gedoe om dat na de werken weg te gooien, dan om elke keer haren uit het plafond te vissen, of dagenlang met een nog grijzere schijn dan gewoonlijk rond te lopen. Primer, dat krijg je er zomaar niet uit met een beetje shampoo.

’s Avonds klaar, ’s anderendaags de afwerklaag. Ondertussen hield man zich bezig met vanalles en nog wat. Deurlijsten opvullen en afschuren, plinten weghalen, stukjes muur cementeren, stukken voorzien van schildertape, enfin, nuttige dingen zeg maar.
Zo kon ik elke keer ook weer iets verven: deuren, een stuk muur dat gevliesd was en klaar stond, de gordijnbak die we maakten. Geen tijd voor verveling.

eindelijk geverfd - na 20 jaar...
Al die streepjes links op de foto werden netjes overgenomen op een rest vliesbehang.
Jaren, namen en streepjes: heel de groeievolutie van mijn jongens, dat mag toch niet zomaar verloren gaan hé?
Vrijdag zagen we dat we echt goed op schema waren. Nog een paar rechttoe-rechtaan muren, en dan konden ze dinsdag zonder veel problemen beginnen.

Conrad van Woonfase zou nog langskomen om laatste dingetjes te overleggen, en belde vrijdagavond om af te spreken.
– Of we klaar waren voor een logistieke uitdaging?
– Ha ba ja zeker?
– Wel, dan kom ik morgen niet alleen afspreken, maar beginnen we er aan, oké?
En of dat oké is voor ons. Drie hele dagen vroeger dan gepland beginnen aan de keuken? Dat is toch wel een vreugdedansje waard!

Ik weet het, de foto’s zijn van erbarmelijke kwaliteit. Het is hier nog steeds een grote werf, met veel stof, dus het moet allemaal met een telefoontje gebeuren. En soms zijn mijn spieren zo moe dat ik allemaal bewogen foto’s heb. Maar ge krijgt een indruk, op die manier…

 

Keukenverbouwingen – 9. Hoog en droog

Plafonds dus.
Ons huis (de benedenverdieping) is hoog. Ons keukenplafond is daarbij ook nog eens van beton. Met een laagje plaaster over, maar dus niks waar je “raprap” eventjes wat lichtpunten bijlegt of kabeltjes verplaatst.
Door de hoogte is het wel perfect mogelijk om een beetje te zakken.
Net niet genoeg natuurlijk, ge kunt dat peinzen, dus weerom kap- en breekwerk. De draagbalken werden volledig ontdaan van hun onderste laagje gips. Stof. Again.
Ze pasten nadien wonderschoon bij ons geïmproviseerd gordijn.

steunbalken met bijpassend bouwerfgordijn
Dan was het echt “meccano voor volwassenen”.

meccano voor volwassenen
Eerst met een laser de juiste hoogte uittekenen op de muren, en dan randprofielen bevestigen. Bijkomende moeilijkheid: de leggers zijn standaard 4 meter, en wij hadden juist iéts langer nodig. Maatwerk (en wachten) of improviseren.
Dat laatste is bijna een gewoonte hier ten huize, we bevestigden houten latten op de muur, daarop de randprofielen, en zo kwam het perfect uit om ook de dwarsleggers vlot te monteren. Piece of cake, als je goeie pluggen, vijzen en boormachines hebt.

randprofielen en dwarsleggers

In de namiddag ging het met haken en ogen. Letterlijk. Oogvijzen in het plafond, daar een veer aanhangen, en de draagprofielen inklikken.

IMG_20170811_153440
Waar nodig werden twee stukken aan mekaar verbonden met speciale ijzertjes, en daarna klikten we met kruisverbindingen de dwarse leggers vast. Ook hier verlengden we waar nodig.

IMG_20170811_184125

IMG_20170813_170632

Op het oorspronkelijke plafond tekenden we een boog, met een mal die we zelf maakten adhv de buitenafwerking van ons dak. Op geregelde afstand werd een blokje hout bevestigd, en daartegen schroefden we MDF, om zo een gebogen gordijnbak te maken, netjes weggewerkt.

Eventjes pauze voor ons. Een beetje opruimen, en alles toegankelijk maken voor de elektricien. Er werden gaten (gaten? heelder tunnels!) geboord om kabels bij te leggen. Er stond een man voor de deur die in een tiental minuutjes een gat voor de dampkap in het dak zou maken, maar meer dan twee uur zwoegde op vakmanschap van twintig jaar geleden. Duimdikke betonijzers bezweken uiteindelijk toch voor de diamantboor, maar het was spannend… gejuich en een pintje toen de boor eindelijk te zien was in de keuken.
Voorlopig houden we de regen buiten met een oude zinken kuip, maar op het plat dak moet nog zo’n “paddenstoel” komen.
Er werden sleuven en gaten voor stopcontacten voorzien, er werd overlegd met de keukenbouwer over afstanden, dieptes en hoogtes, er werden kabels doorverbonden om spotjes te kunnen hangen, geluidsisolatie aangebracht onder de kamer van zoon 3,  en tegen de avond waren we klaar. Romantisch hoor, zo’n grijs-geel gestreept plafond bij sfeerlicht…

plafond met isolatie bij sfeerlamp
Dinsdagmorgen (wij benutten feestdagen graag ten volle!) extra vroeg op, en platen hangen. Ik ben heel blij dat we ondertussen een beetje meer kennis van beschikbare materialen en hulpmiddelen hebben. Toen we twintig jaar geleden ons huis kochten en verbouwden werkten we met een pasdarm, houten balkjes en kaleerhoutjes. Ik stond (afgewisseld door anderen) in allerlei onelegante houdingen om met rug, hoofd, schouders en verzurende armen gyprocgedrochten van 2600 x 1200 en 16mm dik op hun plaats te houden terwijl man des huizes met een mond vol vijzen op de ladder kroop om zo snel mogelijk de last te verlichten.

Ilift voor gyprocplaten
Vandaag: laser, aluminium profielen die met een soort schaar op maat te knippen zijn, veren die je in hoogte kan regelen, en een lift om platen tegen het plafond te klemmen. Ik kan nu lieftallige assistente spelen en vijsjes aangeven.

Toen alles dicht was werd de boog opnieuw uitgetekend, op zo’n manier dat de platen een beetje voorbij de MDF komen, en we een ledstrip kunnen monteren die nooit spiegelt in de ruiten. Een achterbuur met ervaring in binnenhuisafwerking, die mee denkt, dat is goud waard! Een man des huizes die in dit geval handjes en brains tegelijk is ook. Ik vrees dat mijn hersens last hebben van stofaantasting 😉

Dan werd alles met de wipzaag afgezaagd, en werden metalen hoeknetjes bevestigd om het geheel mooi te kunnen uitplamuren. Daar is man des huizes nu volop mee bezig.

plafond plamuren

Gelukkig heb ik een moestuin en nog een beetje was en strijk, anders dreigde er voor mij acuut vervelingsgevaar!
Daarna nog vliesbehang er tegen, en dan kan ik beginnen schilderen. Jeuj, het eind komt stilletjesaan dichter!

 

Zomermodus

Ik beken, ik had dat beter op voorhand meegedeeld, zoals Menck.

Mijn excuus: er was vanalles te doen, er was een keuken te plannen, er waren examens en proclamaties, en het was zomer voor ik het besefte.

De keukenpostjes komen nog, maar voor nu kan ik u alleen maar vertellen dat we een nieuwe hobby hebben en ons daar volledig in smijten: stof maken.

Muurtje slopen, beschadigde vloertegels uitkappen, nog eens kijken welk kleurtje onze poutrelles (steunbalken in ’t schoon Vlaams denk ik) nu ook weer hadden en ze daarvoor volledig ontdoen van bepleistering, electriciteitskabels, gasleiding en verwarmingsbuizen definitief afsluiten, spotjes uit het plafond halen en nog van dat fraais. Veel soorten stof geeft dat. Rood steenstof valt het hardst op, gipsstof “pakt” het hardst op mijn adem, en stof van keramische vloertegels is van een ongelooflijke fijnheid. Vloeiende bloem is er niks bij.

Onze favoriete outfit? Vuile kleren, en wat attributen. Stofmasker, oordoppen, handschoenen en veiligheidsbril. Man des huizes zweert bij stevig schoeisel, ik hou het bij teensletsen. Kwestie van het zomergevoel toch wat te behouden 😉

Ons favoriete speelgoed? Alles wat zwaar in de hand ligt, lawaai, vonken of stof maakt, en je normaal niet in de hobbykast maar in een werfkeet vindt. Drilboren, slijpschijven mét of zonder industriële stofzuiger er aan gemonteerd, klopboormachines, hamers en beitels waar je spontaan een spierscheur van krijgt: noem het en we gebruiken het.

Onmisbaar drankje? Water. Liters water, om al dat stof door te spoelen. ’s Avonds ook liefst water om te douchen. Dweilen is absoluut nog niet aan de orde, gelukkig maar want ik doe dat niet graag.

Onze vakantie? Een hippe staycation. Minimalistische keuken incluis, het kampeergevoel overheerst. De deuren staan tentflapgewijs een hele dag open.
Het fototoestel werd verbannen naar properder oorden, vandaar dat er alleen iets te lezen is nu. Ooit volgen de kiekjes.

Kaartjes sturen we niet, maar ik zend iedereen van hieruit stoffige groetjes!

 

Zonen en knutselen, en hoe dat plaatje veranderde

Knutselen met mijn kinderen, in mijn hoofd was dat dé ideale bezigheid voor druilerige vakantiedagen. De tijd zou passeren, we zouden lieflijk met z’n allen om de keukentafel geschaard zitten, en tegen de tijd dat we wel een warme chocomelk zouden lusten zouden we enkele prachtige creaties rijker zijn.
Ahem. Iedereen die nog geen knutselende kinderen heeft en zijn droom niet uiteen wil zien spatten: hier stoppen met lezen.

De realiteit is dat mijn zonen toen ze klein waren en het regende veel te veel energie hadden. Ze plakten mekaar aan tafel, waren bodypainters nog voor ze het woord konden uitspreken, en gingen met de scharen eerder mekaars kapsel en kleren creatief te lijf dan dat ze papier knipten.

Wij deden na enkele pogingen liever van regendans en modderwandeling, dan nog zo’n stressnamiddag. De chocomelk smaakt trouwens beter als je koud en nat geweest bent.

Zo komt het dat ik hier nu een veel te grote massa knutselgerief heb staan. Elke keer dacht ik iets in de stijl van “dit zullen ze wél tof vinden”, of “daar hebben ze niet echt fijne motoriek voor nodig”. Geen doen aan, niks te knutselen.

Wel, ik doe dat wel graag. ZONDER kinderen. Ze mogen zelfs niet in de buurt zijn.

Ik hield mij vandaag in stilte – ’t wordt een gewoonte – bezig met allerlei zolderschatten, en maakte al een eerste stukje tafeldecoratie voor Kerstmis.

Ik zal het stap voor stap laten zien, wie weet krijgt ge ook nog goesting.

Uit de knutselbak van mijne meneer haalde ik een vlak blokje hout.
Van het internet een tekening, die ik twee keer afdrukte en opkleefde. Eén keer op het blokje, één keer op een velletje schuimrubber.

geknipt en geplakt
Het schuimrubberen exemplaar kon ik op die manier perfect uitknippen, en dan de stukjes op het tekeningetje op het houten blokje kleven. Zijt ge nog mee?

zelfgemaakte stempel
Voila, mijn eerste zelfgemaakte stempel.

In mijn herboristenkast zitten bruine papieren zakjes, in twee formaten. De kleinste soort is ideaal.

gestempeld op kraftzakje
Stempeltje er op (de kleur maakt niet veel uit, je ziet dat achteraf toch niet meer).

stipjes om recht te stempelen

Om elke keer op gelijke hoogte te stempelen zette ik twee stipjes op het blokje. Die komen gelijk met de onderkant van het papieren zakje (of toch zo ongeveer).

potje emboss-poeder
Daarna rijkelijk bestrooien met emboss-poeder.

royaal bestrooien met emboss-poeder
Dat fijne poeder blijft kleven aan de stempelinkt.

overtollig poeder aftikken

Aftikken, en uiteraard het teveel aan poeder opvangen. Ik doe dat meestal op een stuk papier, maak daar dan een vouw in en giet alles achteraf terug in het potje.
Kijk even na: als er stukjes van je stempel niet genoeg bedekt zijn strooi je er terug wat poeder over, en dan weer aftikken.

loodgrijs poeder boven broodrooster
zilver
Verwarmen boven de broodrooster, en wachten op de magie: van saai loodgrijs zie je opeens het poeder veranderen in een zilveren tekening. Blijkbaar kan dat ook in de oven, maar dat probeerde ik nog niet. In onze oude gasoven zou dat ook veel te veel enegie vreten.

laten afkoelen
Even laten afkoelen, zodat het niet meer plakkerig is, en dan afwerken.

bestekzakje

Ik wil deze zakjes als bestekzakje gebruiken, dus knipte ik een stuk van de voorzijde af. Servietje er in, bestek er bij, en klaar. Zo simpel dat ik er ineens genoeg maakte om op ons familiefeest , tussen Kerst en Nieuwjaar, te gebruiken. Misschien wil schoonzusje er nog wel namen op handletteren.

Eat this papierwinkels! Mijn zakjes zijn veel toffer dan die die jullie verkopen. Al zeg ik het zelf. 😀

Het oorspronkelijke idee dat ik had (zoek eens op: papierfiligraan) bleek toch wat teveel werk te zijn om nog twaalf keer klaar te spelen. Misschien krijgt metekindje wel een exclusief ander bestekzakje, wie weet. In dat geval krijgen jullie ook nog een fotootje.