Tagarchief: diy

Keukenverbouwingen – 10. Decoratiewerkzaamheden

Plafonds hangen, da’s voor samen. Alle voegjes en vijsgaatjes toestoppen, opschuren, weer voegen, nog eens alles effen wrijven en dat nog eens allemaal herhalen, da’s voor man des huizes. Op zijn eigen limbo-wijze.

Als het egaal genoeg naar zijn (en mijn, dat spreekt) zin is, is er weer samenwerking vereist. Vliesbehang op plafonds kleven, da’s een behoorlijk karwei.
Eender in welke richting we de panden zouden hangen, sowieso zouden er stukken van meer dan 7 meter bij zijn. Haaks op de lichtinval dan maar, dat schijnt het minst opvallende naden te geven. Ook de langste stroken natuurlijk.

Voorbereiding is alles. De eettafel werd gebombardeerd tot snijtafel. Stelling, krukjes, ladders, kortom alles waar je op kan staan om iets hoger te kunnen werken werden in mekaars verlengde gezet, om een zo lang mogelijk stuk te kunnen kleven in één keer.
Lijm, rollen, borstel, vochtige vodden, scherp mes, schaar: alles binnen handbereik.
De eerste lijn werd met een smetkoord afgetekend, en hopla, we waren vertrokken. Grote stukken, rechtdoor, het vlotte wonderwel.

Het geweldigste attribuut was deze jongen:

terrasbezem ingepakt in stucloper
Een in stucloper ingepakte terrasbezem. Ongeveer even breed als de rol papier, en dankzij de verpakking konden de stugge haren niks beschadigen. Een echte steun in moeilijke tijden.

bezem als steun voor plafondbehang
Soms deed hij de job quasi alleen (net als man des huizes, lijkt het wel), andere keren hielp ik een handje, of werd hij als aandrukinstrument gebruikt. We hebben daar een filmke van ook, maar mijn filmskills zijn volgens kenners niet goed genoeg om het resultaat te publiceren.

bezem om behang aan te drukken

Soms vroeg ik mij af waarom ik geen boekje mee op mijn laddertje had genomen, andere keren wenste ik dat ik meer fitness gedaan had om die armspieren misschien toch iets minder snel te voelen verzuren.

zen met vliesbehang
verzurende armen
’s Avonds was alle gyproc bedekt, en de enkele naadjes die niet naadloos (mwoehaha, vermoeide stofhersenhumor!) aan mekaar sloten werden vakkundig opgevoegd door man des huizes.

De volgende morgen werden ze opgeschuurd, en mocht ik beginnen verven.

plafonds verven
Dat sjaaltje op mijn hoofd, da’s puur functioneel. Veel minder gedoe om dat na de werken weg te gooien, dan om elke keer haren uit het plafond te vissen, of dagenlang met een nog grijzere schijn dan gewoonlijk rond te lopen. Primer, dat krijg je er zomaar niet uit met een beetje shampoo.

’s Avonds klaar, ’s anderendaags de afwerklaag. Ondertussen hield man zich bezig met vanalles en nog wat. Deurlijsten opvullen en afschuren, plinten weghalen, stukjes muur cementeren, stukken voorzien van schildertape, enfin, nuttige dingen zeg maar.
Zo kon ik elke keer ook weer iets verven: deuren, een stuk muur dat gevliesd was en klaar stond, de gordijnbak die we maakten. Geen tijd voor verveling.

eindelijk geverfd - na 20 jaar...
Al die streepjes links op de foto werden netjes overgenomen op een rest vliesbehang.
Jaren, namen en streepjes: heel de groeievolutie van mijn jongens, dat mag toch niet zomaar verloren gaan hé?
Vrijdag zagen we dat we echt goed op schema waren. Nog een paar rechttoe-rechtaan muren, en dan konden ze dinsdag zonder veel problemen beginnen.

Conrad van Woonfase zou nog langskomen om laatste dingetjes te overleggen, en belde vrijdagavond om af te spreken.
– Of we klaar waren voor een logistieke uitdaging?
– Ha ba ja zeker?
– Wel, dan kom ik morgen niet alleen afspreken, maar beginnen we er aan, oké?
En of dat oké is voor ons. Drie hele dagen vroeger dan gepland beginnen aan de keuken? Dat is toch wel een vreugdedansje waard!

Ik weet het, de foto’s zijn van erbarmelijke kwaliteit. Het is hier nog steeds een grote werf, met veel stof, dus het moet allemaal met een telefoontje gebeuren. En soms zijn mijn spieren zo moe dat ik allemaal bewogen foto’s heb. Maar ge krijgt een indruk, op die manier…

 

Advertenties

Keukenverbouwingen – 9. Hoog en droog

Plafonds dus.
Ons huis (de benedenverdieping) is hoog. Ons keukenplafond is daarbij ook nog eens van beton. Met een laagje plaaster over, maar dus niks waar je “raprap” eventjes wat lichtpunten bijlegt of kabeltjes verplaatst.
Door de hoogte is het wel perfect mogelijk om een beetje te zakken.
Net niet genoeg natuurlijk, ge kunt dat peinzen, dus weerom kap- en breekwerk. De draagbalken werden volledig ontdaan van hun onderste laagje gips. Stof. Again.
Ze pasten nadien wonderschoon bij ons geïmproviseerd gordijn.

steunbalken met bijpassend bouwerfgordijn
Dan was het echt “meccano voor volwassenen”.

meccano voor volwassenen
Eerst met een laser de juiste hoogte uittekenen op de muren, en dan randprofielen bevestigen. Bijkomende moeilijkheid: de leggers zijn standaard 4 meter, en wij hadden juist iéts langer nodig. Maatwerk (en wachten) of improviseren.
Dat laatste is bijna een gewoonte hier ten huize, we bevestigden houten latten op de muur, daarop de randprofielen, en zo kwam het perfect uit om ook de dwarsleggers vlot te monteren. Piece of cake, als je goeie pluggen, vijzen en boormachines hebt.

randprofielen en dwarsleggers

In de namiddag ging het met haken en ogen. Letterlijk. Oogvijzen in het plafond, daar een veer aanhangen, en de draagprofielen inklikken.

IMG_20170811_153440
Waar nodig werden twee stukken aan mekaar verbonden met speciale ijzertjes, en daarna klikten we met kruisverbindingen de dwarse leggers vast. Ook hier verlengden we waar nodig.

IMG_20170811_184125

IMG_20170813_170632

Op het oorspronkelijke plafond tekenden we een boog, met een mal die we zelf maakten adhv de buitenafwerking van ons dak. Op geregelde afstand werd een blokje hout bevestigd, en daartegen schroefden we MDF, om zo een gebogen gordijnbak te maken, netjes weggewerkt.

Eventjes pauze voor ons. Een beetje opruimen, en alles toegankelijk maken voor de elektricien. Er werden gaten (gaten? heelder tunnels!) geboord om kabels bij te leggen. Er stond een man voor de deur die in een tiental minuutjes een gat voor de dampkap in het dak zou maken, maar meer dan twee uur zwoegde op vakmanschap van twintig jaar geleden. Duimdikke betonijzers bezweken uiteindelijk toch voor de diamantboor, maar het was spannend… gejuich en een pintje toen de boor eindelijk te zien was in de keuken.
Voorlopig houden we de regen buiten met een oude zinken kuip, maar op het plat dak moet nog zo’n “paddenstoel” komen.
Er werden sleuven en gaten voor stopcontacten voorzien, er werd overlegd met de keukenbouwer over afstanden, dieptes en hoogtes, er werden kabels doorverbonden om spotjes te kunnen hangen, geluidsisolatie aangebracht onder de kamer van zoon 3,  en tegen de avond waren we klaar. Romantisch hoor, zo’n grijs-geel gestreept plafond bij sfeerlicht…

plafond met isolatie bij sfeerlamp
Dinsdagmorgen (wij benutten feestdagen graag ten volle!) extra vroeg op, en platen hangen. Ik ben heel blij dat we ondertussen een beetje meer kennis van beschikbare materialen en hulpmiddelen hebben. Toen we twintig jaar geleden ons huis kochten en verbouwden werkten we met een pasdarm, houten balkjes en kaleerhoutjes. Ik stond (afgewisseld door anderen) in allerlei onelegante houdingen om met rug, hoofd, schouders en verzurende armen gyprocgedrochten van 2600 x 1200 en 16mm dik op hun plaats te houden terwijl man des huizes met een mond vol vijzen op de ladder kroop om zo snel mogelijk de last te verlichten.

Ilift voor gyprocplaten
Vandaag: laser, aluminium profielen die met een soort schaar op maat te knippen zijn, veren die je in hoogte kan regelen, en een lift om platen tegen het plafond te klemmen. Ik kan nu lieftallige assistente spelen en vijsjes aangeven.

Toen alles dicht was werd de boog opnieuw uitgetekend, op zo’n manier dat de platen een beetje voorbij de MDF komen, en we een ledstrip kunnen monteren die nooit spiegelt in de ruiten. Een achterbuur met ervaring in binnenhuisafwerking, die mee denkt, dat is goud waard! Een man des huizes die in dit geval handjes en brains tegelijk is ook. Ik vrees dat mijn hersens last hebben van stofaantasting 😉

Dan werd alles met de wipzaag afgezaagd, en werden metalen hoeknetjes bevestigd om het geheel mooi te kunnen uitplamuren. Daar is man des huizes nu volop mee bezig.

plafond plamuren

Gelukkig heb ik een moestuin en nog een beetje was en strijk, anders dreigde er voor mij acuut vervelingsgevaar!
Daarna nog vliesbehang er tegen, en dan kan ik beginnen schilderen. Jeuj, het eind komt stilletjesaan dichter!

 

Zomermodus

Ik beken, ik had dat beter op voorhand meegedeeld, zoals Menck.

Mijn excuus: er was vanalles te doen, er was een keuken te plannen, er waren examens en proclamaties, en het was zomer voor ik het besefte.

De keukenpostjes komen nog, maar voor nu kan ik u alleen maar vertellen dat we een nieuwe hobby hebben en ons daar volledig in smijten: stof maken.

Muurtje slopen, beschadigde vloertegels uitkappen, nog eens kijken welk kleurtje onze poutrelles (steunbalken in ’t schoon Vlaams denk ik) nu ook weer hadden en ze daarvoor volledig ontdoen van bepleistering, electriciteitskabels, gasleiding en verwarmingsbuizen definitief afsluiten, spotjes uit het plafond halen en nog van dat fraais. Veel soorten stof geeft dat. Rood steenstof valt het hardst op, gipsstof “pakt” het hardst op mijn adem, en stof van keramische vloertegels is van een ongelooflijke fijnheid. Vloeiende bloem is er niks bij.

Onze favoriete outfit? Vuile kleren, en wat attributen. Stofmasker, oordoppen, handschoenen en veiligheidsbril. Man des huizes zweert bij stevig schoeisel, ik hou het bij teensletsen. Kwestie van het zomergevoel toch wat te behouden 😉

Ons favoriete speelgoed? Alles wat zwaar in de hand ligt, lawaai, vonken of stof maakt, en je normaal niet in de hobbykast maar in een werfkeet vindt. Drilboren, slijpschijven mét of zonder industriële stofzuiger er aan gemonteerd, klopboormachines, hamers en beitels waar je spontaan een spierscheur van krijgt: noem het en we gebruiken het.

Onmisbaar drankje? Water. Liters water, om al dat stof door te spoelen. ’s Avonds ook liefst water om te douchen. Dweilen is absoluut nog niet aan de orde, gelukkig maar want ik doe dat niet graag.

Onze vakantie? Een hippe staycation. Minimalistische keuken incluis, het kampeergevoel overheerst. De deuren staan tentflapgewijs een hele dag open.
Het fototoestel werd verbannen naar properder oorden, vandaar dat er alleen iets te lezen is nu. Ooit volgen de kiekjes.

Kaartjes sturen we niet, maar ik zend iedereen van hieruit stoffige groetjes!

 

Zonen en knutselen, en hoe dat plaatje veranderde

Knutselen met mijn kinderen, in mijn hoofd was dat dé ideale bezigheid voor druilerige vakantiedagen. De tijd zou passeren, we zouden lieflijk met z’n allen om de keukentafel geschaard zitten, en tegen de tijd dat we wel een warme chocomelk zouden lusten zouden we enkele prachtige creaties rijker zijn.
Ahem. Iedereen die nog geen knutselende kinderen heeft en zijn droom niet uiteen wil zien spatten: hier stoppen met lezen.

De realiteit is dat mijn zonen toen ze klein waren en het regende veel te veel energie hadden. Ze plakten mekaar aan tafel, waren bodypainters nog voor ze het woord konden uitspreken, en gingen met de scharen eerder mekaars kapsel en kleren creatief te lijf dan dat ze papier knipten.

Wij deden na enkele pogingen liever van regendans en modderwandeling, dan nog zo’n stressnamiddag. De chocomelk smaakt trouwens beter als je koud en nat geweest bent.

Zo komt het dat ik hier nu een veel te grote massa knutselgerief heb staan. Elke keer dacht ik iets in de stijl van “dit zullen ze wél tof vinden”, of “daar hebben ze niet echt fijne motoriek voor nodig”. Geen doen aan, niks te knutselen.

Wel, ik doe dat wel graag. ZONDER kinderen. Ze mogen zelfs niet in de buurt zijn.

Ik hield mij vandaag in stilte – ’t wordt een gewoonte – bezig met allerlei zolderschatten, en maakte al een eerste stukje tafeldecoratie voor Kerstmis.

Ik zal het stap voor stap laten zien, wie weet krijgt ge ook nog goesting.

Uit de knutselbak van mijne meneer haalde ik een vlak blokje hout.
Van het internet een tekening, die ik twee keer afdrukte en opkleefde. Eén keer op het blokje, één keer op een velletje schuimrubber.

geknipt en geplakt
Het schuimrubberen exemplaar kon ik op die manier perfect uitknippen, en dan de stukjes op het tekeningetje op het houten blokje kleven. Zijt ge nog mee?

zelfgemaakte stempel
Voila, mijn eerste zelfgemaakte stempel.

In mijn herboristenkast zitten bruine papieren zakjes, in twee formaten. De kleinste soort is ideaal.

gestempeld op kraftzakje
Stempeltje er op (de kleur maakt niet veel uit, je ziet dat achteraf toch niet meer).

stipjes om recht te stempelen

Om elke keer op gelijke hoogte te stempelen zette ik twee stipjes op het blokje. Die komen gelijk met de onderkant van het papieren zakje (of toch zo ongeveer).

potje emboss-poeder
Daarna rijkelijk bestrooien met emboss-poeder.

royaal bestrooien met emboss-poeder
Dat fijne poeder blijft kleven aan de stempelinkt.

overtollig poeder aftikken

Aftikken, en uiteraard het teveel aan poeder opvangen. Ik doe dat meestal op een stuk papier, maak daar dan een vouw in en giet alles achteraf terug in het potje.
Kijk even na: als er stukjes van je stempel niet genoeg bedekt zijn strooi je er terug wat poeder over, en dan weer aftikken.

loodgrijs poeder boven broodrooster
zilver
Verwarmen boven de broodrooster, en wachten op de magie: van saai loodgrijs zie je opeens het poeder veranderen in een zilveren tekening. Blijkbaar kan dat ook in de oven, maar dat probeerde ik nog niet. In onze oude gasoven zou dat ook veel te veel enegie vreten.

laten afkoelen
Even laten afkoelen, zodat het niet meer plakkerig is, en dan afwerken.

bestekzakje

Ik wil deze zakjes als bestekzakje gebruiken, dus knipte ik een stuk van de voorzijde af. Servietje er in, bestek er bij, en klaar. Zo simpel dat ik er ineens genoeg maakte om op ons familiefeest , tussen Kerst en Nieuwjaar, te gebruiken. Misschien wil schoonzusje er nog wel namen op handletteren.

Eat this papierwinkels! Mijn zakjes zijn veel toffer dan die die jullie verkopen. Al zeg ik het zelf. 😀

Het oorspronkelijke idee dat ik had (zoek eens op: papierfiligraan) bleek toch wat teveel werk te zijn om nog twaalf keer klaar te spelen. Misschien krijgt metekindje wel een exclusief ander bestekzakje, wie weet. In dat geval krijgen jullie ook nog een fotootje.

Maakboom, het vervolg

Het eerste deel leest u hier, en is alweer oud nieuws. 2013, 2014, en 2015 waren elke keer de “mogelijk laatste” echte boom.

Deze keer is ’t van dat. De kerstboom die in 2013 gekocht werd mag rustig in de tuin blijven staan. Ergens vanachter, in een verborgen hoek, want eigenlijk vind ik dat zelfs niet eens een mooie boom…

Maakboom, poging twee. De ideale boom staat al jaren op Pinterest te blinken, maar ik vergeet elk jaar opnieuw om “driftwood” te verzamelen. Maar geef toe: mooi toch hé?

maakboom uit wrakhout

Een strandjutterswandeling zat er niet in, maar een toevallige wandeling door de lokale supermarkt bracht wel inspiratie. Het model dat daar stond was voor kaboutertjes, en belachelijk duur, maar wij draaien onze hand niet om voor een knutseltje meer of minder.

Het idee is simpel: een aantal trapeziums op mekaar, en bovenaan een driehoek. Gemaakt uit gewone planken, die we in de loop van volgende zomer zullen buitenzetten, ze kunnen dan wat “verweren” en vergrijzen.

Strak actieplan: koop hout, verzaag, vijs in mekaar, voorzie van een centraal gat voor een borstelsteel, maak een kantelbeveiliging, draag naar binnen, monteer, voorzie oogvijsjes, versier, geniet.

Voila, meer is dat niet. In het kader van “hou u in stilte bezig” werd man des huizes verbannen naar Villa Steenschot, en mocht ik maar één keer heel enthousiast “Waaaaw” roepen.

Kijk maar wat we er van maakten:

planken verzagen en trapeziums maken

Planken verzagen en trapeziums van verschillende gootte maken.

één stukje maakboom

De basis: trapezium van 110cm lang en 40cm hoog.

losse stukken

Vier losse stukken gemonteerd op een bezemsteel.

valbeveiligig toegevoegd

Voorzien van losse voet die stabiliteit verzekert en de bezemsteel fixeert.

oogvijsjes om versiering aan te hangen

Oogvijsjes aan de binnenzijde van elke module, om versiering op te hangen, zowel op de schuine als op de horizontale stukken.

recuperatie van snoer

Gerecupereerd snoer van de vorige set lampjes om versiering rond de bezemsteel te bevestigen.

stalletje

Primitieve blokhut voor ’t Heilige Paar, van restjes steigerhout. De voorzijden moeten nog bijgekleurd worden.

het resultaat

Het resultaat.

Iedereen hier thuis vindt het resultaat geslaagd, en goed genoeg om een echte boom te vervangen. Ikzelf ben vooral blij dat deze feestenperiode er één zal zijn zonder gesnotter en rode ogen. In plaats van dennennaalden stofzuigde ik nu wat zagemeel op, maar ik vermoed dat dat éénmalig is. Het hout ruikt nog vers,  harsig, een beetje zoals echt.

Wat niet lukte: een maakboom die gedurende de periode dat hij niet in gebruik is compact kan opgeborgen worden. Ons oorspronkelijke plan was om de modules zo te maken dat we ze in mekaar zouden kunnen schuiven. Met de oogvijsjes en de dikte van de planken bleek  dat geen goed idee. Het bovenste stukje zou dan een veel te kleine open ruimte hebben, en alle vijsjes zouden elk jaar verwijderd moeten worden. Ons kent ons… we voorzien wel een plek waar alle stukken naast mekaar kunnen staan.

Het stalletje werd geen hoogstaand geknutsel, maar een stalletje zoals ik het al mijn hele leven ken: primitief, tochtig, niks geen luxe, maar wel met een lampje. ’t Kindeke ligt tenminste droog, en misschien maak ik die os en ezel nog wel om hem wat warme adem te bezorgen.

En draai het of keer het zoals je wil: met die boom is de kerstsfeer er. We hebben er zin in 🙂 . Zelfs het cadeautjesmandje raakt stilaan gevuld.

 

 

 

Voetbadbruisballen

Een mens moet érgens beginnen, niewaar? Een eerste probeerseltje, voilà!

Veel heb je niet nodig:
* 100g natriumbicarbonaat
* 50g maïszetmeel
* 50g citroenzuur
* oranjebloesemwater  (kan vervangen worden door gewoon water of een hydrolaat naar keuze)
* een koffielepeltje amandelolie
* 40 druppels etherische olie naar keuze (je hebt dan 2ml per 200g droog poeder)
* indien gewenst: een druppeltje voedingskleurstof, of enkele koffielepels kurkuma om te kleuren.

ingrediënten voor bruisbal

Verder een mengkom, een weegschaal, een verstuiver, vormpjes en een doos/bokaal/zakje om je afgewerkte producten in te bewaren.

Weeg natriumbicarbonaat, maïszetmeel en citroenzuur af en meng in een ruime mengkom. Ik neem voor deze dingen altijd glazen kommen, bokalen, verstuivers enz. In kunststof blijven geuren en smaken sneller “hangen”, en achteraf wil ik dat toch liever niet proeven in het eten.

Meng in een klein potje de amandelolie met de etherische olie. Ik gebruikte deze keer lavendel (relaxerend) voor de ene portie, en rozemarijn (bevordert de bloedsomloop) voor de andere.
Een volgende keer worden het er met salie (tegen zweetvoeten) en tea-tree (tegen voetschimmels),  gecombineerd met hamameliswater.
Let wel op: niet alle etherische oliën zijn geschikt voor een (voet)bad. Als je hierin niet voldoende thuis bent, laat je dan adviseren.

Roer alles goed door mekaar, en voeg indien je wil nu de kleurstof toe. Ik gebruikte bij de lavendelbruisballen lavendelbloempjes, bij de rozemarijnbruisballen een druppeltje groene kleurstof.

Nu moet het poeder samendrukbaar worden, het gevoel van nat zandbakzand dat je in een vormpje doet om dan het perfecte zandtaartje te hebben: niet afbrokkelend, en niet te klef.
Met de verstuiver een beetje oranjebloesemwater over het poeder spuiten, en mengen. En opnieuw. En nog een keer. Tot je tevreden bent over het resultaat. Opgepast: als je te veel vocht toevoegt bruist alles op in je mengkom.
Hydrolaten bewaren niet lang, zet ze in de koelkast, of beter nog: vries ze in. Oranjebloesemwater wordt in de Marokkaanse keuken veel gebruikt, kan als smaakmaker in thee of gebak en kan ook perfect als verfrissing voor je handen aangewend worden.

vormpjes vullen

Daarna alles in vormpjes doen, heel goed aandrukken (ja, doe nog maar eens, voor de zekerheid), en dan laten drogen.
Sommigen ontvormen de bruisballetjes direct, en laten ze dan verder drogen, maar bij mij werkte dat niet zo goed: gebroken en verpulverende dingetjes, die gelukkig nog wel te redden vielen door ze opnieuw goed los te roeren en wat extra oranjebloesemwater toe te voegen.

Deze portie is goed voor 15 pralinevormpjes (de hartjes) en 2 muffinvormpjes, of voor 9 muffinvormpjes.
Alles is in principe eetbaar, maar ik hou toch mijn herboristenvormpjes en “echte” bakvormen gescheiden. Geen brownies met lavendel- of (erger nog!) pepermuntsmaak voor mij!

lavendelbruispralientjes

Als alles hard is ontvormen, en in een goed sluitende bokaal of doos bewaren: te veel  luchtvochtigheid is nefast, leg ze niet zomaar op een schaaltje in de badkamer.
Op dit moment ben ik blij dat onze jongens zoveel choco eten: de grote bokalen met een brede hals zijn ideaal, en met een mooi etiket, lint of stofje een goedkope verpakking.

Leuk, simpel en ik dacht véél goedkoper dan gekochte bruisballen. Dat laatste is niet waar, er zijn er goedkopere te vinden, en bij de dure staat geen gewicht, geen vergelijk mogelijk dan. Maar bij deze weet ik tenminste wat er in zit, en dat ik niet vol rode vlekken en jeukende bulten sta na gebruik.

Ik rekende het even voor u uit: 200g bruisballen kosten
natriumbicarbonaat €0,76 + maiszetmeel €0,12 + citroenzuur €0,52 + oranjebloesemwater €0,02 + etherische olie €1,97 (lavendel) of €1,18 (rozemarijn) = €3,39 (lavendel) of €2,6 (rozemarijn)

Voetbadje maken? Water op temperatuur naar keuze, en zo’n bruisbal er in!

Auw!

Muzikanten die op mondstukken moeten/willen blazen en winterkou, dat zorgt gegarandeerd voor problemen.
Vanavond en morgen concert, ik had het kunnen weten: vanaf de generale repetities zakt het kwik, wakkert de gure wind aan en lopen er hier vier rond met gebarsten lippen.
’t Schijnt dat dat een pijnlijke zaak is, zeker als er hoge noten geproduceerd moeten worden.

Ik keek in mijn “herboristenkast” en zag dat ik nog net genoeg gerief had om een lippenbalsem van te maken. Toevallig stond er nog een leuk metalen doosje in de schuif, ook qua verpakking was ’t rap gepiept.

De rest van het zakje cacaoboter (4,5 g om precies te zijn), een beetje bijenwas (2,5 g), wat kokosolie (6,5 g) en een druppeltje etherische olie van pepermunt is alles wat ik nodig had. Een druppeltje vitamine E mag er ook nog bij, maar dat ben ik vergeten uit de koelkast te halen.

Simpel om te maken: smelt de bijenwas au-bain-marie, en als die helemaal gesmolten is voeg je er de kokosolie en de cacaoboter bij. Meng goed, en laat een beetje afkoelen. Ondertussen kookte ik het blikje waarin de balsem mag even uit, en liet het uitdampen op een schone handdoek. Hygiëne is vereist in een cosmeticakeuken!

Als het mengsel wat afgekoeld was deed ik er een druppeltje pepermuntolie bij (anders verdampen alle nuttige stoffen) en goot het in het blikje.
blikje lippenbalsem
Voila, de muzikanten kunnen het mee in hun instrumentenkoffer steken en naar hartenlust gebruiken.
Het restje dat in de pot bleef hangen verminderde zienderogen. Iedereen die passeerde moest even testen, en het werd goed bevonden: niet te vet, maar wel beschermend genoeg, en geen té felle pepermuntsmaak.

Jeuj! Missie geslaagd.