Tagarchief: diy

Zomermodus

Ik beken, ik had dat beter op voorhand meegedeeld, zoals Menck.

Mijn excuus: er was vanalles te doen, er was een keuken te plannen, er waren examens en proclamaties, en het was zomer voor ik het besefte.

De keukenpostjes komen nog, maar voor nu kan ik u alleen maar vertellen dat we een nieuwe hobby hebben en ons daar volledig in smijten: stof maken.

Muurtje slopen, beschadigde vloertegels uitkappen, nog eens kijken welk kleurtje onze poutrelles (steunbalken in ’t schoon Vlaams denk ik) nu ook weer hadden en ze daarvoor volledig ontdoen van bepleistering, electriciteitskabels, gasleiding en verwarmingsbuizen definitief afsluiten, spotjes uit het plafond halen en nog van dat fraais. Veel soorten stof geeft dat. Rood steenstof valt het hardst op, gipsstof “pakt” het hardst op mijn adem, en stof van keramische vloertegels is van een ongelooflijke fijnheid. Vloeiende bloem is er niks bij.

Onze favoriete outfit? Vuile kleren, en wat attributen. Stofmasker, oordoppen, handschoenen en veiligheidsbril. Man des huizes zweert bij stevig schoeisel, ik hou het bij teensletsen. Kwestie van het zomergevoel toch wat te behouden ūüėČ

Ons favoriete speelgoed? Alles wat zwaar in de hand ligt, lawaai, vonken of stof maakt, en je normaal niet in de hobbykast maar in een werfkeet vindt. Drilboren, slijpschijven m√©t of zonder industri√ęle stofzuiger er aan gemonteerd, klopboormachines, hamers en beitels waar je spontaan een spierscheur van krijgt: noem het en we gebruiken het.

Onmisbaar drankje? Water. Liters water, om al dat stof door te spoelen. ’s Avonds ook liefst water om te douchen. Dweilen is absoluut nog niet aan de orde, gelukkig maar want ik doe dat niet graag.

Onze vakantie? Een hippe staycation. Minimalistische keuken incluis, het kampeergevoel overheerst. De deuren staan tentflapgewijs een hele dag open.
Het fototoestel werd verbannen naar properder oorden, vandaar dat er alleen iets te lezen is nu. Ooit volgen de kiekjes.

Kaartjes sturen we niet, maar ik zend iedereen van hieruit stoffige groetjes!

 

Zonen en knutselen, en hoe dat plaatje veranderde

Knutselen met mijn kinderen, in mijn hoofd was dat d√© ideale bezigheid voor druilerige vakantiedagen. De tijd zou passeren, we zouden lieflijk met z’n allen om de keukentafel geschaard zitten, en tegen de tijd dat we wel een warme chocomelk zouden lusten zouden we enkele prachtige creaties rijker zijn.
Ahem. Iedereen die nog geen knutselende kinderen heeft en zijn droom niet uiteen wil zien spatten: hier stoppen met lezen.

De realiteit is dat mijn zonen toen ze klein waren en het regende veel te veel energie hadden. Ze plakten mekaar aan tafel, waren bodypainters nog voor ze het woord konden uitspreken, en gingen met de scharen eerder mekaars kapsel en kleren creatief te lijf dan dat ze papier knipten.

Wij deden na enkele pogingen liever van regendans en modderwandeling, dan nog zo’n stressnamiddag. De chocomelk smaakt trouwens beter als je koud en nat geweest bent.

Zo komt het dat ik hier nu een veel te grote massa knutselgerief heb staan. Elke keer dacht ik iets in de stijl van “dit zullen ze w√©l tof vinden”, of “daar hebben ze niet echt fijne motoriek voor nodig”. Geen doen aan, niks te knutselen.

Wel, ik doe dat wel graag. ZONDER kinderen. Ze mogen zelfs niet in de buurt zijn.

Ik hield mij vandaag in stilte – ’t wordt een gewoonte – bezig met allerlei zolderschatten, en maakte al een eerste stukje tafeldecoratie voor Kerstmis.

Ik zal het stap voor stap laten zien, wie weet krijgt ge ook nog goesting.

Uit de knutselbak van mijne meneer haalde ik een vlak blokje hout.
Van het internet een tekening, die ik twee keer afdrukte en opkleefde. Eén keer op het blokje, één keer op een velletje schuimrubber.

geknipt en geplakt
Het schuimrubberen exemplaar kon ik op die manier perfect uitknippen, en dan de stukjes op het tekeningetje op het houten blokje kleven. Zijt ge nog mee?

zelfgemaakte stempel
Voila, mijn eerste zelfgemaakte stempel.

In mijn herboristenkast zitten bruine papieren zakjes, in twee formaten. De kleinste soort is ideaal.

gestempeld op kraftzakje
Stempeltje er op (de kleur maakt niet veel uit, je ziet dat achteraf toch niet meer).

stipjes om recht te stempelen

Om elke keer op gelijke hoogte te stempelen zette ik twee stipjes op het blokje. Die komen gelijk met de onderkant van het papieren zakje (of toch zo ongeveer).

potje emboss-poeder
Daarna rijkelijk bestrooien met emboss-poeder.

royaal bestrooien met emboss-poeder
Dat fijne poeder blijft kleven aan de stempelinkt.

overtollig poeder aftikken

Aftikken, en uiteraard het teveel aan poeder opvangen. Ik doe dat meestal op een stuk papier, maak daar dan een vouw in en giet alles achteraf terug in het potje.
Kijk even na: als er stukjes van je stempel niet genoeg bedekt zijn strooi je er terug wat poeder over, en dan weer aftikken.

loodgrijs poeder boven broodrooster
zilver
Verwarmen boven de broodrooster, en wachten op de magie: van saai loodgrijs zie je opeens het poeder veranderen in een zilveren tekening. Blijkbaar kan dat ook in de oven, maar dat probeerde ik nog niet. In onze oude gasoven zou dat ook veel te veel enegie vreten.

laten afkoelen
Even laten afkoelen, zodat het niet meer plakkerig is, en dan afwerken.

bestekzakje

Ik wil deze zakjes als bestekzakje gebruiken, dus knipte ik een stuk van de voorzijde af. Servietje er in, bestek er bij, en klaar. Zo simpel dat ik er ineens genoeg maakte om op ons familiefeest , tussen Kerst en Nieuwjaar, te gebruiken. Misschien wil schoonzusje er nog wel namen op handletteren.

Eat this papierwinkels! Mijn zakjes zijn veel toffer dan die die jullie verkopen. Al zeg ik het zelf. ūüėÄ

Het oorspronkelijke idee dat ik had (zoek eens op: papierfiligraan) bleek toch wat teveel werk te zijn om nog twaalf keer klaar te spelen. Misschien krijgt metekindje wel een exclusief ander bestekzakje, wie weet. In dat geval krijgen jullie ook nog een fotootje.

Maakboom, het vervolg

Het eerste deel leest u hier, en is alweer oud nieuws. 2013, 2014, en 2015 waren elke keer de “mogelijk laatste” echte boom.

Deze keer¬†is ’t van dat. De kerstboom die in 2013 gekocht werd mag rustig¬†in de tuin blijven staan. Ergens vanachter, in een verborgen hoek, want eigenlijk vind ik dat zelfs niet eens een mooie boom…

Maakboom, poging twee. De ideale boom staat al jaren op Pinterest te blinken, maar ik vergeet elk jaar opnieuw om “driftwood” te verzamelen. Maar geef toe: mooi toch h√©?

maakboom uit wrakhout

Een strandjutterswandeling zat er niet in, maar een toevallige wandeling door de lokale supermarkt bracht wel inspiratie. Het model dat daar stond was voor kaboutertjes, en belachelijk duur, maar wij draaien onze hand niet om voor een knutseltje meer of minder.

Het idee is simpel: een aantal trapeziums op mekaar, en bovenaan een driehoek. Gemaakt uit gewone planken, die we in de loop van volgende zomer zullen buitenzetten, ze kunnen dan wat “verweren” en vergrijzen.

Strak actieplan: koop hout, verzaag, vijs in mekaar, voorzie van een centraal gat voor een borstelsteel, maak een kantelbeveiliging, draag naar binnen, monteer, voorzie oogvijsjes, versier, geniet.

Voila, meer is dat niet. In het kader van “hou u in stilte bezig” werd man des huizes verbannen naar Villa Steenschot, en mocht ik maar √©√©n keer heel enthousiast “Waaaaw” roepen.

Kijk maar wat we er van maakten:

planken verzagen en trapeziums maken

Planken verzagen en trapeziums van verschillende gootte maken.

één stukje maakboom

De basis: trapezium van 110cm lang en 40cm hoog.

losse stukken

Vier losse stukken gemonteerd op een bezemsteel.

valbeveiligig toegevoegd

Voorzien van losse voet die stabiliteit verzekert en de bezemsteel fixeert.

oogvijsjes om versiering aan te hangen

Oogvijsjes aan de binnenzijde van elke module, om versiering op te hangen, zowel op de schuine als op de horizontale stukken.

recuperatie van snoer

Gerecupereerd snoer van de vorige set lampjes om versiering rond de bezemsteel te bevestigen.

stalletje

Primitieve blokhut voor ’t Heilige Paar, van restjes steigerhout. De voorzijden moeten nog bijgekleurd worden.

het resultaat

Het resultaat.

Iedereen hier thuis vindt het resultaat geslaagd, en goed genoeg om een echte boom te vervangen. Ikzelf ben vooral blij dat deze feestenperiode er één zal zijn zonder gesnotter en rode ogen. In plaats van dennennaalden stofzuigde ik nu wat zagemeel op, maar ik vermoed dat dat éénmalig is. Het hout ruikt nog vers,  harsig, een beetje zoals echt.

Wat niet lukte: een maakboom die gedurende de periode dat hij niet in gebruik is compact kan opgeborgen worden. Ons oorspronkelijke plan was om de modules zo te maken dat we ze in mekaar zouden kunnen schuiven. Met de oogvijsjes en de dikte van de planken bleek¬†¬†dat geen goed idee. Het bovenste stukje zou dan een veel te kleine open ruimte hebben, en alle vijsjes zouden elk jaar verwijderd moeten worden. Ons kent ons… we voorzien wel een plek waar alle stukken naast mekaar kunnen staan.

Het stalletje werd geen hoogstaand geknutsel, maar een stalletje zoals ik het al mijn hele leven¬†ken: primitief, tochtig, niks geen luxe, maar wel met een lampje. ’t Kindeke ligt tenminste droog, en misschien maak ik die os en ezel nog wel om hem wat warme adem te¬†bezorgen.

En draai het of keer het zoals je wil: met die boom is de kerstsfeer er. We hebben er zin in ūüôā . Zelfs het cadeautjesmandje raakt stilaan gevuld.

 

 

 

Voetbadbruisballen

Een mens moet érgens beginnen, niewaar? Een eerste probeerseltje, voilà!

Veel heb je niet nodig:
* 100g natriumbicarbonaat
*¬†50g ma√Įszetmeel
* 50g citroenzuur
* oranjebloesemwater  (kan vervangen worden door gewoon water of een hydrolaat naar keuze)
* een koffielepeltje amandelolie
* 40 druppels etherische olie naar keuze (je hebt dan 2ml per 200g droog poeder)
* indien gewenst: een druppeltje voedingskleurstof, of enkele koffielepels kurkuma om te kleuren.

ingredi√ęnten voor bruisbal

Verder een mengkom, een weegschaal, een verstuiver, vormpjes en een doos/bokaal/zakje om je afgewerkte producten in te bewaren.

Weeg natriumbicarbonaat, ma√Įszetmeel¬†en citroenzuur af en meng¬†in een ruime mengkom. Ik neem voor deze dingen altijd glazen kommen, bokalen, verstuivers enz. In kunststof blijven¬†geuren en smaken sneller “hangen”, en achteraf¬†wil ik dat toch liever niet proeven in¬†het¬†eten.

Meng in een klein potje de amandelolie met de etherische olie. Ik gebruikte deze keer lavendel (relaxerend) voor de ene portie, en rozemarijn (bevordert de bloedsomloop) voor de andere.
Een volgende keer worden het er met salie (tegen zweetvoeten) en tea-tree (tegen voetschimmels),  gecombineerd met hamameliswater.
Let wel op: niet alle etherische oli√ęn¬†zijn geschikt voor een (voet)bad. Als je hierin niet voldoende thuis bent, laat je dan adviseren.

Roer alles goed door mekaar, en voeg indien je wil nu de kleurstof toe. Ik gebruikte bij de lavendelbruisballen lavendelbloempjes, bij de rozemarijnbruisballen een druppeltje groene kleurstof.

Nu moet het poeder samendrukbaar worden, het gevoel van nat zandbakzand dat je in een vormpje doet om dan het perfecte zandtaartje te hebben: niet afbrokkelend, en niet te klef.
Met de verstuiver een beetje oranjebloesemwater over het poeder spuiten, en mengen. En opnieuw. En nog een keer. Tot je tevreden bent over het resultaat. Opgepast: als je te veel vocht toevoegt bruist alles op in je mengkom.
Hydrolaten bewaren niet lang, zet ze in de koelkast, of beter nog: vries ze in. Oranjebloesemwater wordt in de Marokkaanse keuken veel gebruikt, kan als smaakmaker in thee of gebak en kan ook perfect als verfrissing voor je handen aangewend worden.

vormpjes vullen

Daarna alles in vormpjes doen, heel goed aandrukken (ja, doe nog maar eens, voor de zekerheid), en dan laten drogen.
Sommigen ontvormen de bruisballetjes direct, en laten ze dan verder drogen, maar bij mij werkte dat niet zo goed: gebroken en verpulverende dingetjes, die gelukkig nog wel te redden vielen door ze opnieuw goed los te roeren en wat extra oranjebloesemwater toe te voegen.

Deze portie is goed voor 15 pralinevormpjes (de hartjes) en 2 muffinvormpjes, of voor 9 muffinvormpjes.
Alles is in principe eetbaar, maar ik hou toch mijn herboristenvormpjes en “echte” bakvormen gescheiden. Geen brownies met lavendel- of (erger nog!) pepermuntsmaak voor mij!

lavendelbruispralientjes

Als alles hard is ontvormen, en in een goed sluitende bokaal of doos bewaren: te veel  luchtvochtigheid is nefast, leg ze niet zomaar op een schaaltje in de badkamer.
Op dit moment ben ik blij dat onze jongens zoveel choco eten: de grote bokalen met een brede hals zijn ideaal, en met een mooi etiket, lint of stofje een goedkope verpakking.

Leuk, simpel en ik dacht véél goedkoper dan gekochte bruisballen. Dat laatste is niet waar, er zijn er goedkopere te vinden, en bij de dure staat geen gewicht, geen vergelijk mogelijk dan. Maar bij deze weet ik tenminste wat er in zit, en dat ik niet vol rode vlekken en jeukende bulten sta na gebruik.

Ik rekende het even voor u uit: 200g bruisballen kosten
natriumbicarbonaat ‚ā¨0,76 + maiszetmeel ‚ā¨0,12 + citroenzuur ‚ā¨0,52 + oranjebloesemwater ‚ā¨0,02 + etherische olie ‚ā¨1,97 (lavendel) of ‚ā¨1,18 (rozemarijn)¬†=¬†‚ā¨3,39 (lavendel)¬†of¬†‚ā¨2,6 (rozemarijn)

Voetbadje maken? Water op temperatuur naar keuze, en zo’n bruisbal er in!

Auw!

Muzikanten die op mondstukken moeten/willen blazen en winterkou, dat zorgt gegarandeerd voor problemen.
Vanavond en morgen concert, ik had het kunnen weten: vanaf de generale repetities zakt het kwik, wakkert de gure wind aan en lopen er hier vier rond met gebarsten lippen.
’t Schijnt dat dat een pijnlijke zaak is, zeker als er hoge noten geproduceerd moeten worden.

Ik keek in mijn “herboristenkast” en zag dat ik nog net genoeg gerief had om een lippenbalsem van te maken. Toevallig stond er nog een leuk metalen doosje in de schuif, ook qua verpakking¬†was ’t rap gepiept.

De rest van het zakje cacaoboter (4,5 g om precies te zijn), een beetje bijenwas (2,5 g), wat kokosolie (6,5 g) en een druppeltje etherische olie van pepermunt is alles wat ik nodig had. Een druppeltje vitamine E mag er ook nog bij, maar dat ben ik vergeten uit de koelkast te halen.

Simpel om te maken: smelt de bijenwas au-bain-marie, en als die helemaal gesmolten is voeg je er de kokosolie en de cacaoboter bij. Meng goed, en laat een beetje afkoelen. Ondertussen kookte ik het blikje waarin de balsem mag even uit, en liet het uitdampen op een schone handdoek. Hygi√ęne is vereist¬†in een cosmeticakeuken!

Als het mengsel wat afgekoeld was deed ik er een druppeltje pepermuntolie bij (anders verdampen alle nuttige stoffen) en goot het in het blikje.
blikje lippenbalsem
Voila, de muzikanten kunnen het mee in hun instrumentenkoffer steken en naar hartenlust gebruiken.
Het restje dat in de pot bleef hangen verminderde zienderogen. Iedereen die passeerde moest even testen, en het werd goed bevonden: niet te vet, maar wel beschermend genoeg, en geen té felle pepermuntsmaak.

Jeuj! Missie geslaagd.

Bankje

De zomer is bijna voorbij, en eindelijk werd er hier eens werk gemaakt van een zomerprojectje. Tja, prioriteiten h√©…

Al heel lang geleden kochten we via een tweedehandssite een tuinbankje. Beter gezegd,¬†wat daar van overbleef. Tien hele euro’s betaalden we voor 9¬†planken, een metalen rugleuning en twee metalen poten. Dat er wat werk aan was, zei de meneer nog.

Demonteren gebeurde redelijk snel. De planken werden op een rek gezwierd, de verroeste vijzen bewaarden we netjes in een potje, en het metaal stond overal in de weg.
In de verfwinkel met advies vonden ze het (net als wijzelf) zonde om de metalen stukken in een egale kleur te zetten. Wég charme. Daarom werd een kleurloze matte metaalvernis gezocht. Tot op heden niet gevonden, tenzij spuitbussen, maar daar ben ik absoluut onhandig mee.

Ik had ook eens iets gelezen over bijenwas/boenwas om metaal tegen weersinvloeden te beschermen, en verder doorroesten tegen te gaan. Boenwas stond nog in ’t waskot, van in de tijd dat we nog een houten kastje hadden dat daar wel af en toe blij mee was.
Steenharde klomp. Geen nood, de slimme meid in mij dacht “bain marie”, zoals met zalfkes en bijenwas.

De metalen stukken werden opgeschuurd, ontstoft, ontvet, en lagen klaar voor een dun laagje was, fijntjes met een borstel aangebracht.
MIS POES! Natuurlijk stolt die boenwas op het moment dat die in aanraking komt met koud metaal, kuntdapeize!
In plaats van een fijn gesculpteerde roos had ik een gele kwak van een nader te determineren¬†botanische soort gecre√ęerd. Aaaaaah! Wegborstelen, krabben, schuren, drie keer ontvetten… en toch maar de zijdeglansvernis proberen dan.

Ondertussen werden de latjes aangepakt. Alle flodders en lagen vernis werden weggeschuurd, en nu we toch bezig waren konden we dat net zo goed grondig doen. Schuren, en daarna een intensiefreiniger voor buitenhout.
De houtstructuur was mooi genoeg (niet spectaculair, maar wel oké) om een semi-transparante laag te kiezen.
Na wat overleg in de winkel en een telefoontje naar de technische adviesdienst werd besloten dat ik niks moest kopen, maar dat ik het restje tuinolie van het raam van Villa Steenschot kon gebruiken. Wel lang genoeg laten drogen tussen de lagen, anders zou het plakkerig kunnen aanvoelen.

Dan was er nog het probleem van de ene weggerotte plank.

half verrotte plank van rugdeel
We hadden hier en daar al eens ge√Įnformeerd om zo een plankje te kopen, maar de meeste houthandels hier in de buurt zijn weinig ge√Įnteresseerd in een tuinbankje van een particulier. Als je een dakgebinte nodig hebt, dan ben je welkom!

Toen kreeg man des huizes het heldere idee dat we nog wel een paar planken van de oude vloeren van dit huis gespaard hadden, voor “ooit”.

Om de plank hetzelfde verweerde karakter¬†te geven van het oudere hout moest ze eerst behandeld worden met Solarine, een afbijtpoeder dat alle natuurlijke olies uit het hout haalt, zorgt dat de pori√ęn goed openstaan en een vergrijsd uiterlijk geeft. Dit twee keer, nadat er eerst wat geschuurd werd, en eindelijk kon er geverfd worden. Om te kunnen monteren moest er ook nog een gaatje geboord worden, waar de kop van de vijs mooi in valt. Toch plezant als je dan toevallig de juiste maat van boren in huis hebt!

gaatje waar vijs kan invallen

Ondertussen kocht ik vijzen, die echter een te grote kop bleken te hebben. De oude vijzen werden in een restje cola gesmeten, de verkeerde teruggebracht naar de winkel omdat we er toevallig nog gerief voor zoon drie nodig hadden. Moeren en vijzen kwamen bruikbaar uit de frisdrank, en lieten zich gewillig vastdraaien.

oude vijzen hergebruikt

De vijsjes waarmee de planken aan het metalen rugdeel gezet waren moesten echt wél vervangen worden. Ook voor het onderste steunlatje werden nieuwe gebruikt. Beetje blinky, maar dat verweert nog wel wat, en al die schroefjes zitten gelukkig achter- en onderaan, helemaal niet in het zicht.

nieuwe blinkende vijsjes
Tuinolie, schuurpapier,¬†white spirit, een restje cola, en een nieuwe plank vonden we allemaal hier in huis.¬†Bankje, kleine houtvijsjes, vernis en afbijtmiddel¬†kosten samen 24,95¬†euro. Een superpromo, als ge ’t mij vraagt.

Het moeilijkste stuk van heel project tuinbank?
Wachten.
Wachten tussen de verschillende laagjes olie en vernis¬†tot alles droog genoeg is om te overschilderen. Nadien wachten tot alles droog genoeg is om te monteren. Wachten op man des huizes om met vaste hand een schoon gaatje te boren. Nu nog even wachten vooraleer in gebruik te nemen, ’t voelt nog niet poederdroog en plakvrij genoeg aan. Reken daar dan bij dat ik helemaal vanachter in de rij stond toen de pakskes geduld uitgedeeld werden… een hele opgave dus.

Het plekje waar we vorig jaar rond deze tijd aan begonnen ziet er ondertussen helemaal anders uit.

verborgen paradijs achteraan in de tuin

Nu nog wat beplanting voor de borders rondom, en ons verborgen paradijsje is klaar. Als we zo op ’t eerste zicht niet thuis zijn, weet je waar je moet zoeken h√©!

stenen doolhof, gekapt door Vake

Laat de nazomer maar komen, wij zijn er helemaal klaar voor.

gerestaureerd bankje
Deze post is op geen enkele manier gesponsord, maar Colora Aalst krijgt hier gewoon gratis reclame. Frank en zijn team zijn kanjers!

 

 

Recycleer nog ne keer

Vorig jaar was er de bouw van het steenschottentuinhuis. (steenschot is ondertussen de zoekterm waarmee heel veel volk hier op dit blogje terechtkomt)

Zoals met zoveel doe-het-zelf-projecten schiet daar altijd wel een beetje materiaal van over. Geen nood, we vonden een paar toepassingen.

Een plank van hetzelfde materiaal als de wanden deed een tijd dienst als extra zitplaats, stevig (ahum) neergelegd op een grote bloempot.
We verzaagden ze en maakten er twee vensterbankjes van. Ideaal om een bloempot met fragiele zaailingen op te zetten. Of versgeplukte aperitieftomaatjes op te leggen ūüėČ
De grootste spleten in de wand van het tuinhuis worden zo ook een beetje weggestopt.

plantenrekjes
Het laatste grote stuk douglassteenschot werd in drie gezaagd, de planken dienen als gewicht en basis voor de voorste afsluiting van de compostbakken. Daarop spijkerden we met krammen stukken op maat geknipt draadgaas (dat vroeger aan de boomhut hing, maar nu al een paar jaar overal in de weg stond).

voorzijde compostbakken afgewerkt met draadgaas
Haakjes werden in de opstaande panelen gevezen, en we kunnen de bakken ten volle benutten nu, zonder dat alles over het paadje valt of uitgespreid wordt door de vogels en katten.

haakjes om alles vast te houden
Nog een ander stuk, in azob√©, was tijdelijk salontafel. Gewoon op een omgekeerde plastieken box was dat goed genoeg voor ons. Toen metekindje zich op het uitstekende stukje neerzette en bijna (net niet dankzij een bliksemsnelle reactie van schone zus) alle mojito’s katapulteerde besloten we om er toch eens “iets” mee te doen.

ge√Įmproviseerde tuintafel
Bij het opruimen van de garage kwamen we nog resten van onze rozenboog tegen, stukjes ijzer in H vorm. Handjes en brains werkten een plan uit, en voila: een stevige (en loodzware) salontafel.

afgewerkt tafeltje van resten
Het kleine stukje werd afgezaagd, gaten geboord in het hout, ijzers in de gaten gestoken, de uitstekende stukken ijzer afgezaagd en bijgevijld, klaar.

ijzers door de gaten
Door de dikte en stevigheid van het hout is er geen kans dat de poten scheef komen te zitten, en door de H-vorm worden alle planken ook bij mekaar gehouden.

H-ijzer houdt planken bij mekaar
We vonden ook nog plastiek houdertjes om tentpalen in te zetten, maar die werden zonder pardon naar de vuilnisbak verbannen. Geen zicht, die witte plastiek op ons schoon terras!

Tentpalen zei u? Jawel. Van twee partytenten, die bijna verpulverden toen we ze uit de dozen haalden. Die palen, samen met hout van de boomhut (te gevaarlijk om nog in te klimmen, de steunpalen zijn net op de grond bijna volledig doorgerot) werden omgetoverd tot een draagsysteem voor de aardbeibakken.

aardbeistelling voor bato bakken
Beetje vijgen na Pasen, maar goed voor volgend seizoen. De hoeksteunen zijn hoog genoeg, zodat we er indien nodig een net kunnen over hangen.

tentpalen als steun voor aardbeibakken
Er is nog materiaal genoeg om 16 extra bakken te kunnen ophangen, dat is een projectje voor één dezer dagen.

De zelfgemaakte tweede vliegenhor voor onze extra-large terrasdeuren bleek na enkele jaren toch niet zo handig als we gehoopt hadden. Een systeem waarbij je binnen en buiten kan via de hor bestaat niet in die maat, of is onbetaalbaar duur, dus wordt hier het compromis van één vast zelfgemaakt paneel en één deur zonder hor waarlangs je binnen en buiten kan gebruikt. Als er iemand wel een handig systeem kent, laat het dan zeker weten.
Het niet-gebruikte deel lag/stond/slingerde rond/versperde de weg in de garage. Demonteren en recycleren!

zelfgemaakte vaste hor
We keken, dachten en deden, en even later had ik een stapelbaar kruidendroogrek, waar meteen al gebruik van gemaakt werd om salie te drogen.

droogrekje

Op de foto zie je maar een deel, in totaal zijn er vier zo’n tafeltjes die perfect op een toren kunnen gestapeld worden. Een afgedankt voilegordijn ligt nog klaar om verknipt en op maat gestikt te worden als hoes en bescherming tegen insecten. Ooit. Ne keer.

Met de rest van het hout begonnen we aan een afdekking voor de compostbakken. Zonder iets blijkt het toch meestal “kleffe drets”. We maakten een kader dat zichzelf vasthoudt op de middelste bak, en bevestigden daar een heidemat (dubbel) op. Aan de twee andere kanten ligt ook een panlat geklemd, waar de heidemat aan vasthangt.

met één kant open geklapt

Je kan dus links en rechts makkelijk open leggen, en als je de twee kanten allebei op het middenste deel legt kan alles er in √©√©n keer afgehaald worden zonder al te veel moeite. ’t Ziet er aangenamer uit dan tevoren: toen lag er een restje van het dakprofiel van de villa op √©√©n deel van de bak. Soms wel, soms niet, soms half, dat hing een beetje af van de wind en of de katten pogingen hadden gedaan om er¬†op te liggen zonnen (en er dan prompt door te zakken). ’t Is niet perfect waterdicht natuurlijk, maar het zal alleszins al heel wat liters¬†water per jaar schelen.

afgedekte compostbakken
Een beschilderde unalitplaat die vroeger ondergrond was voor complete lego-landschappen werd een beetje ingekort. Eén stukje is nu achterwand voor een rekje van de Zweed, waar anders strips vooraan ingelegd worden en achteraan weer uitvallen. Gedaan miserie, nette stapels nu (efkes toch, nu alles juist weer gezet is).

Het simpelste van alles: Een latje steenschot op twee klinkers om een plantenbak van de grond te houden, en drie kleine blokje azobé die hetzelfde doen met een grote bloempot.

Kostprijs van dit alles: 30 euro voor de heidemat, wat vijzen en haakjes en een hele dag plezier. Dat laatste moet je niet cynisch lezen, ik kan/we kunnen er echt van genieten om van niets iets te maken. Missie geslaagd zou ik zo denken.