Tagarchief: familie

Wat een weekend.

Zo eentje van druk-drukker-drukst. Met vandaag een hele hoop puin te ruimen ūüôā

Vrijdagavond werden we verwacht op een herdenking/verjaardag. Nichtje S* overleed 10 jaar geleden. Tien jaar… het vloog voorbij alsof het niets is, en toch herinner ik mij haarscherp de laatste keer dat ik haar zag. Slik.

DSC_7564

Er werd gevraagd om een herinnering aan haar en/of aan broer Willem op te schrijven, en dat kaartje dan in een herdenkingsboom te hangen. Gek, mijn kaartje was te klein, terwijl onze jongste moest zeggen dat hij nog weinig weet van toen. Spelen bij Oma, da ’s zowat het enige wat hij zich vaag herinnert.

Omdat Mieke ons op weekend heeft leren handletteren, vond ik dat zo’n gelegenheid wel een zelfgemaakt kaartje verdiende. Voor een allereerste werkstukje ben ik behoorlijk tevreden.

IMG-20180526-WA0005

Na de dienst zaten we met familie en vrienden samen, aten we frietjes en taart, en werd er nog nagekeuveld, zoals dat gaat op zo’n avonden…

Zaterdag begon de module “kruidentuinen” van de opleiding herborist. We trokken met ons klasje (in de regen) net over de taalgrens.
In de kruidentuin van Véronique en Guy viel ik van de ene verbazing in de andere. Prachtig! Echt, als je daar passeert, zeker een bezoekje brengen.
V√©ronique loodste ons langs de twaalf “kamers” van de tuin, gaf zeer deskundige uitleg en serveerde nadien quiche en heerlijke heksenthee. Het winkeltje is een streling voor het oog: mooie theekoppen, potjes, zaden, … vanalles.

Na de lunch ging het naar H√īpital Notre-Dame √† la Rose. Wij bezochten er – tiens!? – de kruidentuin, maar er is veel meer te beleven. Het hospitaal is volgens de brochure “een van mysterie doortrokken oord waar de bezoeker verleid zal worden door authentieke en kostbare kunstvoorwerpen, medische instrumenten uit andere tijden, de rijke farmaceutische verzamelingen en de idyllische kruidentuin die terecht zijn verwondering zullen wekken.”
Voor het hospitaal hadden we geen tijd, maar we namen wel een kijkje in de (bescheiden) moestuin, de ijskelder van toen, de museumshop met heel mooie boeken, en uiteraard de gezellige brasserie.
Het gebeurt niet meer zo dikwijls als het over kruiden gaat, maar hier ontdekten we er √©√©ntje dat we nog niet kenden, en waar iedereen direct “stekezot” van was: de Vuurwerkplant (Dictamnus albus). Die geur! Die kleur! Die belofte aan spektakel!
Gevolg: ik plaatste bij de “onze” plantenkweker een groepsbestelling ūüôā

Daarna reden we nog even verder, naar Vloesberg. La maison des plantes médicinales was de laatste stop. Daar was vooral de tijdsband met de evolutie van de kruidengeneeskunde zeer interessant. De tuin zelf, als derde op een dag, en toch wel hier en daar serieus overwoekerd door heermoes en haagwinde, kon mij minder bekoren.
Het museum is ongetwijfeld ooit echt zeer mooi en vooruitstrevend geweest, maar geurflesjes waar niks meer inzit, stoffige zaden en een bijna lege kruidenshop spreken niet echt aan. Jammer, want potentieel genoeg. Vanuit de tuin vertrekken wel een aantal bewegwijzerde wandelingen, door een prachtige streek, dus misschien ga ik er toch nog wel eens terug naartoe.

’s Avonds bereidde¬†man alvast het lievelingskostje van onze bijna-achttienjarige, zodat het de dag erna maar in de oven te schuiven was.
Supporteren voor de Rode Duivels stond ook nog op het programma, maar de match was zo saai dat ik om kwart voor tien de zetel ruilde voor mijn bed. Blijkbaar was ’t nodig, ik sliep zo vast dat ik niks meer hoorde (en echt, dat gebeurt bijna nooit) tot de volgende dag zo rond 9u. Heerlijk.

De voormiddag was van mij alleen, man was weg en pubers, dat slaapt gelijk marmotten.
De jarige kwam eerst beneden, druppelsgewijs volgde de rest. Oudste was de laatste die aan het ontbijt verscheen, zo rond de tijd dat men ’s zondags aan koffie met taart begint…
Ondertussen hadden we wat snipperpaden aangevuld in de tuin, kersen geplukt en verwerkt, rabarber geoogst en gesneden, een beetje onkruid gewied, en was het weeral tijd voor honger.

img-20180603-wa0005.jpeg

We sloten het weekend af op het terras, met aperitief, zelfgemaakte lasagna en taart voor de jarige.

En ook een zelfgetekende kaart, ah ja!

IMG-20180603-WA0001
Studeren? Examens? Zorgen voor morgen…

Advertenties

Feestje!

Sinds 2 februari is onze keuken zo goed als af, op nog wat kastinrichting na.
De tafel is er, de wandplankjes hangen, en zoals dat gaat zijn we het comfort van toestellen en ruimte al goed gewoon.
Koken is een plezier. Vroeger deden we dat ook al graag, maar als een oven gewoon doet wat moet, da’s toch een luxe die we nog niet kenden. Onze oude gasoven was nogal koppig, soms. Ook opruimen achteraf: zalig. Een voddeke over de kookplaat, en ’t is weer proper. Gasbekken, die mochten al eens een keertje meer “verstopt” worden onder de afdekplaat vroeger, blij dat dat klusje niet meer tot de routine behoort.
Waar ze bij Natuurlijk-rijk zorgen voor meer ruimte om ruzies te vermijden, zorgden wij voor voldoende laadcapaciteit, ook beter voor de vrede in huis.

IMG_20180209_132745
Grote keukens, da’s goed voor feestjes.

Nieuwjaar 2018: Man had aan √©√©n van zijn petekinderen voorgesteld om -met het oog op samenwonen met zijn lief- eens samen te koken voor de rest van zijn petekinderen en hun lieven. Iedereen kreeg voor zijn nieuwjaar een cadeaubon voor een etentje bij ons, en toevallig paste het voor heel de bende op 4 februari. Jeuj, dan pikken we ’s avonds het Lichtfestival ook nog mee!

cadeaubon ter waarde van een etentje
Begin januari 2018: We zitten rond de (oude) tafel met de keukenbouwers, op een vrijdagavond. Alles wat nog moet gebeuren wordt opgelijst en besproken. Het resultaat tot nu toe is mooi. De kleuren matchen, plannen en realiteit kloppen met wat we wilden.
De gordijnen zorgen voor een gezellig geheel. Onze teleurstelling over de kastenwand in de gang wordt au sérieux genomen, de twee heren bevestigen wat wij al gezien hadden: dit is te slordig, te onnauwkeurig en te onafgewerkt om voor lief te nemen. De schrijnwerker-onderaannemer die de kasten plaatste zal ingelicht worden, en samen zullen we zoeken naar een oplossing.
Nieuwe eindstreep: 3 februari. Ah ja, de 4de is hier een feestje!

Half januari 2018:¬†Berichten over een tafel en twee plankjes die er nog steeds niet zijn, maar zullen geleverd worden, of toch niet, ja toch wel… Pffff. Gelukkig zijn er nog andere dingen te doen.


Onze oude laminaatvloer (op de foto al in een paar stukken gezaagd voor snelle afbraak) wordt vervangen door een degelijke keramische tegel met het uitzicht van echt parket. Onderhoudsgemak en slijtvastheid primeren hier, zo aan de voordeur. Nu die vloer toch weggaat kan ik hem eerst nog ongegeneerd bekladden. Mijn schildersatelier verhuist naar daar, en onze oude tafel wordt helemaal in een nieuw jasje gestopt. Een stevige verf, die tegen een stootje kan, en perfect aansluit bij de kleuren van de keuken. Laminaat weg, enter vloerders.
Op een dag ligt de vloer, twee dagen later wordt alles gevoegd en staan de plinten er, en dan is het weer aan ons.

muur woonkamer behangen

De laatste muur wordt afgewerkt, met een behang dat doet denken aan een ruwe betonnen muur. Siliconenvoegjes worden nauwkeurig afgewerkt, afdekplaatjes voor elektriciteit teruggeplaatst, en de meubels weer stofvrij gemaakt.
Grote sterke zonen in huis, het is een gemak. Samen met hun zit ik aan tafel, we maken een schetsje van hoe we het geheel kunnen inrichten en beginnen met meubels te slepen.
Tegen ’s avonds staat alles in een opstelling die voorlopig ok is, de oude tafel moet nu nog even keukentafel zijn.

Eind januari 2018: Tafel en wandplankjes zijn er. Volgende week wordt alles gemonteerd, de petekinderen krijgen de primeur. Ook de schrijnwerker komt langs om te kijken en te noteren wat er allemaal beter moet.

2 februari 2018: Marc komt nog een halve dag afwerken, en vindt het geheel ook zeer geslaagd. Hij vindt het alleen zonde dat we zo’n mooie tafel gewoon als “dagelijks gebruiksvoorwerp” zien. Geen gedoe met tafelkleedjes, of godbetert, toile cir√©e. Ik moet hem beloven om toch minstens placemats te gebruiken…Bwoh…

placemats op de nieuwe tafelHet hout geeft direct een warme toets aan de plek. Man vond dat AL mijn kookboeken op zo’n rekje overdreven, rommelig en niet esthetisch verantwoord waren.

rek met veel te veel boeken

Voor een keer dan mijne meneer zo’n uitgesproken mening heeft over interieurfeiten ben ik wel bereid om te luisteren. Trouwens, toen de boeken er even stonden duikelden ze al om, en verder de grond op. Niet goed voor mijn hart, want ik ben nogal (understatement) zorgzaam op die dingen.
Poetsen, en inrichten voor een feestje!

4 februari 2018: Een fantastisch geslaagde dag.


Petekind en vriendin ¬†stonden hier ’s morgens samen met Man des huizes te kokkerellen, en tegen de middag kwam iedereen aan. Aperitief, voorgerechtje, twee soorten lasagna en een geslaagde moelleux: het was allemaal voorzien. Gluten- en lactosevrij, dat spreekt. Belangrijk voor wie daar gevoelig voor is, niet merkbaar voor wie er geen last van heeft.


Er werd gekeuveld, gelachen, gesmuld, geplaagd en gespeeld, zoals die jeugd van onze familie zo heerlijk kan. Zelfs de trampoline was weer eens place to be.
Heerlijk om te zien hoe familie en lieven mekaar moeiteloos vinden, hoe ik als “ouwe tante” interesses deel met de jeugd, hoe ze nog allemaal graag tijd maken om een hele zondag samen te spenderen en hoe er al uitgekeken wordt naar het familieweekend. De afwezigen lieten we app-gewijs delen in de vreugde (en maakten we mogelijks wel een beetje jaloers) maar ja, Man is ook geen peter van iedereen natuurlijk…
Na het dessert werden handschoenen, sjaals en mutsen bovengehaald, stippelden we een route uit en trokken we richting Gent.

IMG_20180208_120730
Met de auto tot de P+R, dan spurten naar een overvolle tram, waar we ons nog bij inwurmden, en vanaf Gent Zuid genieten van de sfeer, het volk, het Gents, en het gevoel dat het een dag met een gouden randje was.

IMG-2867

Die keuken is goedgekeurd, effenaf!

 

 

Kort maar krachtig

De kortste dag van ’t jaar vandaag. Amai, ’t was me er eentje.

Zoon twee had het niet gezegd, maar hij was aan ’t stressen elke keer als de telefoon ging. Blijkbaar was het vandaag deliberatie van zijn klas, en de daarbijhorende telefoons naar de ouders, in geval van slechte prestaties. Niks gehoord, oef.

We kregen wel een ander telefoontje. Schoonzusje weet bevestigd wat zij al vermoedde. Niet zomaar knieproblemen, maar een gebroken bovenbeen. Morgen operatie.
Allemaal duimen in de lucht, of een kaarske branden hé?

Dat bericht kwam terwijl man en twee zonen buiten waterspelletjes deden. ’t Is de tijd van ’t jaar daar niet voor, ik hoor het u wel denken. Toch wel: kerstavond is in aantocht, en onze tuintafel is na de zomer nog niet binnen geraakt. Met een beetje gasten in huis kunnen we die niet missen.¬†Mos, modder en vuiligheidjes werden vakkundig verwijderd door de helft van het gezin (en uiteindelijk toch geen foto, sorry F.) ¬†Ik stond vanuit een warme keuken te genieten van mijn jong en iets minder jong geweld.
Nadien mochten ze allemaal een warm douchke nemen, met spons en kuisproduct mee (ja, wij hebben drie douches). Tegen oudejaarsavond moet ons tijdelijk hotel weer een beetje proper zijn, en dat moet niet altijd op 30 december pas in orde gemaakt worden.
Oudste mestte de CD-kast zeer grondig uit, jongste was knecht-voor-alle-werk en mocht ook mee de bestelling bruisballen helpen maken.

Slavernij? Nee hoor. Kuis-je-huis, een maandelijks dagje klussen met z’n allen, waar we nadien een beloning aan vasthangen. Iets gaan drinken, een film, een uitstapje… Dit was de derde keer dat er zo’n dag op het programma stond, en het liep ook nu weer gesmeerd.
Van de hele lijst werkjes kiest elk wat hem ligt, en op het eind van de dag kan er heel veel afgevinkt worden.
Geen feestenstress: het huis is netjes, morgen en overmorgen hebben we nog een zee van tijd om cadeautjes te gaan halen, tussendoor een examen te gaan maken, wat oudercontacten mee te pikken en naar de finale van De Slimste Mens te kijken. Opgenomen weliswaar, dus ik moet er aan denken om na de avondschool de radio niet op te zetten in de auto. Vorig jaar was dat hét hoofdpunt in het nieuws van 22u, en ik wil het nu zelf bekijken en in spanning zitten tot de laatste seconde. Komaan Olga! Go for it!

De kortste dag zit er op. Hij is voorbijgevlogen, en ik vind dat niet erg. Ik mis het zomeruur, ik hou niet van dat grijze druilgedoe,¬†ik kijk¬†reikhalzend¬†uit naar de lente.¬†(nu ook wel naar mijn bed. Zo’n korte dagen, ze moesten dat verbieden. ūüėČ )

 

 

 

De gazet

Een krant komt hier eigenlijk nog zelden in huis. Veel is te lezen op internet, en in de tijd toen de dieren nog spraken¬† toen wij nog een abonnement hadden bleven de weekkranten meestal ongelezen liggen tot in ’t weekend. Om dan oud nieuws te zijn natuurlijk.

Nu komt er sporadisch nog eens een weekendeditie binnen, meestal dezelfde gazet, met Weekend en Magazine, soms een keer een andere. Vandaag zouden het er twee worden, maar helaas was die met de gratis CD van Toots al uitverkocht in ons winkeltje.

De andere, daar had madam al dik reclame voor gemaakt, ah ja: met gratis Zsazsalmanak, en zelfs verkrijgbaar aan halve prijs dankzij een kortingsbon.

Yes, ik heb ze. Sorry madam, ’t was niet voor je kalender, want ik vind hem grappig en tof en origineel en wat-weet-ik-nog-allemaal, maar die van Natuurpunt is eerder op ’t jaar beschikbaar, en twee kalenders invullen, da’s te veel werk.
En toch moest en zou ik die gazet vandaag hebben. Omdat er een artikel in zou staan waarvoor ik vorige zondagavond nog even in de archieven dook om een foto te bezorgen.

Schoonbroer vond hem alleen nog in lage resolutie. Veel woorden waren niet nodig, ik kon mij direct voor de geest halen over welke foto het ging, en vond hem redelijk vlotjes.
In de krant met de beroemde kalender staan dit weekend een aantal dubbelportretten van fantastische mensen. (mogelijk nog wel meer, maar ik had alleen oog voor bladzijde 32 en 33 van Het Nieuwsblad)
Hieronder staan ze met z’n viertjes samen op de foto. Voltooid verleden tijd.

FKW*S*

©Jacky Bostoen

Het blijft zo oneerlijk, niet te vatten, zoveel vragen oproepend, zo’n leegte achterlatend.
Slik. Ik weet wat het nog steeds met mij doet, en ik probeer te begrijpen wat het met F en K moet doen. Lotte Debrouwere, die het artikel schreef, heeft dat prachtig gedaan.

Wereldlichtjesdag: de tweede zondag van december worden om 19u kaarsjes aangestoken ter nagedachtenis van overleden kinderen. Hier gebeurt dat wel meer, maar morgen zeker. Voor die twee, die we zo hard missen.

Toe, ga naar de gazettenwinkel. En¬†lees wat meer over wat hier een paar keer per jaar voor dubbele gevoelens zorgt… Die almanak hebt ge dan ook ineens ūüôā

 

Juli

Juli is alweer bijna voorbij. Een stille maand hier, vooral blogsgewijs dan.

Oudste deed zijn ingangsexamen aan het conservatorium in Gent. Niet geslaagd. Zucht.
Geen herkansing mogelijk, want het was het praktijkgedeelte waar hij nipt onvoldoende voor haalde. Een ruwe diamant, waar nog veel werk aan is,¬†waar veel mogelijkheden voor zijn…ze kunnen dat altijd zo schoon zeggen, juryleden.

Ondertussen is hij er van overtuigd dat de jury van daar “wel gelijk zal hebben”, en schuift hij zijn grote droom – ingangsproef Antwerpen en op kot gaan – helemaal opzij. Massa’s mensen die springen voor hem en hem willen bijspijkeren en helpen waar nodig, maar elke inspanning is hem nu te veel. Een zevende jaar aan de muziekhumaniora, als voorbereiding, dat lijkt hem helemaal de max. En alleen wonen, en fuiven, en vanalles. Hoe dat praktische en financi√ęle plaatje ineengepuzzeld moet worden, dat zijn zijn zorgen niet. Leven en laten leven, en af en toe ne keer keihard tegen de muur laten lopen zeker?

Zoon twee heeft zijn eerste kamp als monitor er op zitten. Hij deed dat goed, en ’t smaakt naar nog, ik kan dat alleen maar toejuichen. Hij heeft de vakantie van zijn leven. Thuiskomen en weer vertrekken, dat is het zo’n beetje.

Ze zeggen dan dat het “stillekes is waar het nooit ni waait”. Euh…het heeft hier gewaaid. Gestormd zelfs. Meermaals.

Pubers die er vanonder zijn en geen teken van leven geven, alleen als ze honger hebben of nood aan een douche, het doet wat met een mens. Gentse Feesten ook, zo blijkt.
Het warme nest dat je ze probeert te bieden blijkt plots niet meer goed genoeg, te bekrompen, te dit, te dat. Het gras was groener aan de overkant.
Een aantal mensen met oudere kinderen verzekerden mij dat alles altijd goed komt. Tja, ik wil dat best geloven, maar aangenaam is anders. Plots gaan alle gesprekken alleen maar over de afwezige(n), hoe het zou kunnen, hoe het misliep, hoe het verder moet. Ik blijf erbij: hét onderwerp om fameuze ruzies over te hebben: kinderen. Slopend, maar (voorlopig toch) weer verleden tijd.
Met dank aan alle sms-ers en mailers en bellers. ’t Doet deugd om een beetje stoom te kunnen aflaten soms.

Op een bepaald moment neem je een aantal keuzes. Deur op slot als wij gingen slapen was er één van. Eén van de betere, al zeg ik het zelf. Niet gewekt worden door nachtelijk gestommel en daarna blijven wakker liggen koekeloeren is aangenamer dan doorwaakte uren vol gepieker. Ook eten werd niet voorzien. Waaiden ze toevallig binnen en waren er restjes: ok dan, anders zeer jammer.

Tussendoor, op een half uur thuis-tijd, wilde oudste zoon leren strijken.
Hij had bijna een nieuw design-vestje uitgevonden terwijl hij eigenlijk gewoon een jeansbroek binnenstebuiten wilde draaien.

designvest van jeansbroek
Ondertussen lijken ze te beseffen dat het hier zo slecht nog niet is. Zoon twee loopt al een hele week mooi tussen de lijntjes en zag (bij wijze van tegemoetkoming langs onze kant) toch nog Hans Teeuwen, oudste kwam pas gisteren thuis met de boodschap dat blijven zwerven toch niet echt zo super is als hij gedacht had en miste wegens afwezigheid de cabaretier waar hij al zo lang naar uit keek.

Die Hans dus. De zonen en echtgenoot zijn zwaar fan, en kunnen hele stukken uit zijn oeuvre met gepaste intonatie en Nederlandse tongval op alle gewenste en ongewenste momenten beginnen naspelen. Ik was dan eigenlijk ook verbaasd dat ze niet veel enthousiaster terugkwamen van de Stadsschouwburg. ’t Moest allemaal nog een beetje bezinken en doordringen was hun commentaar. En ook: Teeuwen is een geniale gek. Ok, dat weten we dan ook weeral.

Verder was er in juli nog een super gezellig feestje met alle familie van de twee kanten (en bijna zonder onze oudste, die zich weer eens niet aan afspraken hield). Drie jarigen die hun feestje alsmaar uitgesteld zagen kregen eindelijk hun keuzemenu (vol-au-vent of stoofvlees met frietjes, of zarzuela, ze zijn hier nogal gastronomisch aangelegd…) kaartjes, cadeautjes, wensen.
Leuk als je merkt dat iedereen moeite doet om er bij te zijn, en het achteraf ook nog dikwijls gezegd wordt: ’t was weer leuk, ’t was weer lekker, we komen graag.

Juli was ook al dikwijls genieten van Villa Steenschot. Het beste terras ever! Zomeravonden worden nog een stuk leuker als er onverwacht bezoek op dat terras belandt, of mee aan tafel schuift wanneer je net veel te veel moussaka gemaakt hebt. Heerlijk.

Boeken, nog zoiets voor de zomer. Massa’s gelezen bladzijden hier, en gelukkig nog lectuur genoeg om niet in “het zwarte gat” te vallen. Een dikke (letterlijk, maar ook figuurlijk) aanrader (dankjewel voor de tip Marthy): Ik ben pelgrim. Meer dan 700 bladzijden weggelezen in geen week. Ik verwacht dat daar ooit een verfilming van komt, of een HBO-reeks. Ondertussen is¬†man des huizes er aan begonnen, en ik zie het bladwijzertje toch ook sprongsgewijs opschuiven.

Boek Ik ben Pelgrim van Terry Hayes

De moestuin is niet om over naar huis te schrijven. Zeer weinig opbrengst, in tegenstelling tot het kleinfruit. Echt, de massa frambozen, aardbeien, japanse wijnbes, moerbei en rabarber die hier al in confituur, siroop of sap gedraaid zijn, ’t is niet te geloven.
In de serre lijkt het ook goed te gaan: tomaten, tomaten en tomaten. Mmmmmm-tomaten. Ook eindelijk een aubergine in wording, en één hele echte paprika.

Juli is traditioneel ook klussen. Vorig jaar bouwden we een tuinhuis, nu ruimden we de garage op (echt, da’s zwaarder werk!), verkochten al een paar dingen die hier al j√†√†√†√†ren stof liggen te verzamelen online, en recupereerden weer een paar spullen¬†om andere dingen mee af te werken. Knutselen met weinig geld, we blijven dat hier leuk vinden. Daarover mogelijks een volgende keer meer.

Voila, nu zijn we beland aan het moment waarop de kamprugzakken gevuld moeten worden. Dat zou in principe op weinig tijd kunnen gebeuren, ware het niet dat diegenen die de valiezen moeten vullen altijd afgeleid worden als ze iets moeten gaan halen. Een sms, een Pok√©mon die gevangen moet worden, een airelke gitaar of piano spelen, ruzie maken over welke zaklamp van wie is, enfin, een zeer ontspannende bezigheid die nog wel even zal duren. Man¬†was sneller klaar met het in orde maken van de “kampfietsen” dan de zonen met wat kleren en een slaapzak verzamelen.

Daarna is het rijk even voor ons alleen, zo’n dag of tien. Augustus zal nog sneller vliegen, ik voel het nu al aankomen.

 

 

 

BOEM!

Het geluid waarmee de deuren van de auto dichtgeknald werden zondagavond. De lege auto, welteverstaan. Na een rit van veel te lang terug uit dardennen (familieweekend, remember?) was het voor iedereen nog even van laatste loodjes en helpen uitladen. Onderweg was het ook hier en daar “boem” geweest, aan file geen gebrek…

Boem! Was ook het geluid waarmee ongeveer alles wat niet breekbaar was uit die auto op de livingvloer gesmakt werd. De koelkastdeur deed solidair mee, maar dat was een vergissing van √©√©n van de zonen. Het aperitiefje op het terras van Villa Steenschot smaakte, en we klonken op nog veel zo’n weekends.

In de tuin is het tijdens vier dagen afwezigheid ook lichtjes ontploft. We vertrokken woensdag, en dachten dat er wel √©√©n en ander zou veranderd zijn zondag, maar zo’n explosie van geuren en kleuren? Fantastisch. Het gazon is een bloemenweide waar voorbijgangers soms hoofdschuddend naar kijken. Tssss, zo slordig ūüėČ

explosie van kleur en geur in de tuin

Wat stevig in de grond wortelt¬†ziet er goed uit. Helaas vergaten we expliciete geef-water instructies te geven wat betreft zaailingskes, potplanten, en alles in de serre wat niet “tomaat” heet…E√©ntje is gekortwiekt door slakken, en zijn groeipunt kwijt, de rest floreert.

Actie reanimatie is in volle gang, maar voor sommigen vrees ik dat het bladgroen voorgoed verdwenen is, en de sapstroom ophoudt waar de stengeltjes omplooiden.
Gelukkig eten we hier niet graag dagen aan een stuk kolen en aanverwanten, daar mochten er wel wat van sneuvelen. De Oostindische kers, andijvie, sla, Monarda, Citroenverbena en Hyssop staan op het plankje intensieve zorg. In tegenstelling tot familie kool wordt hier wel het onderste uit de kan gehaald om ze terug vitaal te krijgen. Dompelbadjes, vernevelingskes, liefdevolle monologen van mijn kant: ik hoop dat het helpt.

Altijd iets, als je van huis wil. Toch zou ik het direct opnieuw doen.

Het zalige zomerweer dat we hadden zorgde voor een fantastisch weekend. Fietsen op Ravelroutes¬†–¬†sommigen met gewone fietsen, anderen met E-bikes en zelfs een tandem –¬† was een absolute topper. We deden het dit jaar voor het eerst, maar ik denk dat dat bij de activiteiten een blijvertje wordt.

e-bikes

fun op de tandem

en nog tandempret

spiegel-groeps-selfie

Kajak moet er bij. Zonder kajak is ’t geen echt Ardennenweekend geweest. Deze keer peddelden we tussen La Roche en Hampteau, aan een gezapig vlot tempo,¬†het debiet van de Ourthe was hoger dan we ooit hadden. Geen enkele keer moesten we uitstappen om boten vlot te trekken, des te meer om familieleden weer op het droge te helpen. Boomstronken na barrages kunnen zeer verraderlijk zijn ūüėÄ . Voor sommigen is zelfs een klein takje genoeg om volledig om te keren, anderen springen bijna uit hun boot als er een vis mee wil varen. Man des huizes en zijn zus schepten op de laatste stuw zoveel water dat ze met een volle boot ter plaatse bleven liggen.

een deel van de Vano-vloot
We zijn altijd blij dat de niet-sportenden picnic willen voorzien. Geen drijfnatte boterhammen, we mogen onze bestelling doorgeven en even later komt het gevraagde er aan. Een drankje, een appeltje, aperitieftomaatjes: onze cateringploeg kent de finesses.

versgesmeerde boterhammen op de picnic

lekkere boterhammetjes

De rit terug in het busje van de verhuurder was ook het echte safari-gevoel: met veel meer dan mag opeengepropt in de camionette, rammel-rammel terug naar de startplaats.

Er was ook nog barbecue, aperitief, een wandeling,

waterballet op bottinen tijdens de wandeling

we komen aan onze stappen, beker verdiend

een mountainbikedag, een meer, een biljart, een sauna,  kaarsjes op tafel,

kaarsjes op tafel

emmers water die zomaar opeens over rokende hoofden geplensd werden, vlindertjes, nog aperitief, het lekkerste stoofvlees met frietjes ooit, een enthousiaste bende neven en nichten (jonge honden kunnen er wat van leren!) en bijna geen overschotjes om weer mee naar huis te zeulen.

Tussendoor reed man des huizes met een (geleende-dankjewel!) moto toertjes met iedereen die wilde. Op de foto hieronder samen met zijn broer, zelf ook motard, die wel eens wilde voelen hoe het achterop is.

broers op de moto

De laatste dag is altijd een beetje hectisch. Iedereen wil opruimen, er moet nog gegeten worden (en dus ook nog een keer afgewassen), het was moederdag en we hadden twee jarigen te vieren. Ik was er van overtuigd dat mijn boys het vergeten waren, maar toen ik na een wandelingetje om de drukdoenerij even te ontlopen en om wat kruiden te plukken voor mijn herbarium terugkwam, stonden ze daar te blinken met hun cadeautje, en een grijns tot achter hun oren: “Ge dacht da we ’t vergeten waren eh!?” Direct¬†zonnebril voor mijn ogen, dat spreekt! Vanaf nu heb ik weer een schoon Woody-pyjamaatje om in te slapen, smaak hebben ze wel!

Als ik door de foto’s scroll zit ik hier even breed te glimlachen. Zoveel plezier, zoveel mooie momenten.

Een lang weekend met een gouden randje, dat is wel zeker.

 

Familieweekend

dat betekent

*een jaar op voorhand een huis boeken, omdat je anders geen plaats meer hebt die voldoet aan alle voorwaarden.
* behoorlijk wat eisen waar rekening mee gehouden wordt bij die boeking. Niet dat we moeilijk doen, maar we zijn het kampeerstadium een beetje ontgroeid, met z’n allen.
* een beetje organiseren, plannen en valiezen maken. Alles zal half klaar staan. Net als de vorige jaren zal dat half blijven tot op de laatste minuut. Scholen organiseren hun sportdag ALTIJD vlak voor vertrek, en heel wat sportgerief moet ook in die weekendvalies. Die week liever geen bezoek over de vloer, struikelgevaar!
* al een schooljaar te vroeg mee op uitstap gaan met de herboristen van het tweede jaar, want anders zou ik volgend jaar een half familieweekend moeten missen. Aanwezigheid bij “veldwerk” is verplicht,¬†anders geen examen en geen getuigschrift. Met dank aan het secretariaat voor het nu al gekende¬†lessenrooster van 2016-2017, en de souplesse.
* boodschappenlijstjes en ik-neem-mee-lijstjes van vorig jaar die geraadpleegd worden, en waar nodig aangepast. Ondertussen zijn we experts in hoeveelheden geworden. Geen massa’s overschotten bij ons!
* indrukwekkende karren die uit de Colruyt naar de auto gereden worden. Eten! Drank! WC-papier! Manmanman, niet te doen!
* Man des huizes die héél erg in zijn nopjes is, want omwille van al die bagage en kinders in de auto heeft hij een excuus om per moto te rijden, met één van de zonen achterop. In het naar huis rijden wordt er gewisseld. Fun verzekerd!
* puzzelen en budgetteren om het haalbaar en eerlijk te houden voor iedereen. Met dank aan een andere grote familie voor een berekeningsformule die rekening houdt met klein en groot. Ondertussen ook een aparte bankrekening, omdat we nog heel veel van familiedink gaan doen.
* een postbus “Familieweekend” in mijn mailbox. Veel beweging in die postbus, en ook sms-gewijs veel weekendgerelateerde over-en-weertjes.
* EHBO in orde maken. Hoe meer in orde, hoe minder we die nodig hebben. Da’s dezelfde soort wetmatigheid als die van de regenjassen: heb je die bij, dan blijft het droog ¬†(all√©, bij mij is dat toch al altijd zo geweest).
* voorpret. Hoe dichter het komt, hoe groter de aanvallen van zottigheid hier ten huize.
* een grote pot spaghettisaus voor de eerste avond. Traditioneel, maar o zo lekker en praktisch.
* kajak, mountainbike, fietstocht, wandelen, aperitieven, barbecue, bijkletsen.
* heelder tornooien van wat voorhanden is. Kubb, pingpong, kicker, en dit jaar zelfs poolbiljart. Tja, een beetje competitie zit er wel in…
* massa’s foto’s, waar misschien toch iets meer¬†mee moet gebeuren dan gewoon “op de harde schijf zetten”.
* batterijtjes opladen, en twee weken later alweer boeken voor volgend jaar.

Dat betekent ook beseffen hoe leuk het is, zo met een grote bende op zwier zijn. Al (nee, verdomme, niet allemaal…**) die kleine kindjes van vroeger die ondertussen zelf achter de barbecue staan, mee pinten drinken en een fijn soort humor hebben: onbetaalbaar. Fijn ook om Oma te zien genieten van haar gezin, en hoe de aanhang er wonderwel bijpast. Elk zijn kwaliteiten, elk zijn gevoeligheidjes.

De Dardennen: here we come!